எதிர்காலத்தை இழந்த மர பொம்மைகள்

கொரிலா வெங்கடாச்சாரியின் மூன்று அறை கொண்ட வீட்டின் தரையில் பொம்மைகள் சிதறிக் கிடக்கின்றன. ஒரு மூலையில் பெயின்ட் டப்பாக்களும், மறுபக்கம் பயன்படுத்தாத மரத் துண்டுகளும் கிடக்கின்றன. “நான் 28 ஆண்டுகளாக பொம்மைகள் செதுக்கும் வேலையை செய்து வருகிறேன்,” என்றார் அவர் பெருமையுடன்.

ஆந்திர பிரதேசம் மாநிலம் கிருஷ்ணா மாவட்டத்தில் உள்ள கொண்டபள்ளி (அப்படியே மொழிப்பெயர்த்தால் குன்றுகளின் கிராமம்) கிராமத்தில் வெங்கடாச்சாரி போன்று 229 பொம்மை கைவினைஞர்கள் உள்ளனர். பசுமையான கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலை மற்றும் நர்லா டாடா ராவ் அனல் மின் நிலையம் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்ட ஒரு கிராமம்.

அவரும், அவரைப் போன்ற பிற கைவினைஞர்களும தனித்துவமான கொண்டபள்ளி பொம்மைகளை பல தலைமுறைகளாக செய்து வருகின்றனர். அவரது முழு குடும்பமும் இக்கலையை தொழிலாக செய்கிறது. அவர் மரத்தை செதுக்கினால், அவரது மனைவி ஜோதி பொம்மைகளுக்கு வண்ணம் பூசுகிறார். 10ஆம் வகுப்பு வரை படித்துள்ள அவர்களது 18 வயது மகள் மவுனிகா பொம்மைகள் செய்ய பெற்றோருக்கு உதவி வருகிறார்.

கிராமத்தில் ரெட்டி சமஸ்தான கோட்டைக்கு செல்லும் சாலை எங்கும் வீடுகள், கடைகள் நிரம்பியுள்ளன. அங்கு பொம்மைகள் வடிவமைக்கப்பட்டு விற்கப்படுகின்றன. பெரும்பாலான கைவினைஞர்கள் தங்கள் வீடுகளிலேயே பொம்மைகளை தயாரிக்கின்றனர். குடும்ப உறுப்பினர்கள் வேலைகளை பகிர்ந்து கொள்கின்றனர். கொண்டபள்ளியில் அதிகளவு பொம்மைகளை தயாரிக்கும் சில பட்டறைகளும் உள்ளன. அவற்றில் பொம்மை கைவினைஞர்கள் தினக்கூலியாக மரத்துண்டுகளை வெட்டுதல், செதுக்குதல், வண்ணம் பூசுதல் போன்ற வேலைகளை செய்கின்றனர். ஐதராபாத்தில் உள்ள ஷில்பராமம் போன்ற கலாச்சார தளங்களில் பெரும்பாலான பொம்மைகள் மொத்தமாக விற்கப்படுகின்றன.

57 ஆண்டுகளாக பொம்மைகளை செய்து வரும் 80 வயது வி.வெங்கையா கூறுகையில், “நாங்கள் பொதுவாக அன்றாட வாழ்வில் காண்பதை செய்கிறோம். பொம்மைகளில் முதன்மை பெறுவது மாட்டு வண்டிகள், விலங்குகளில் பசுக்கள், மயில் போன்றவை. புராண, கற்பனை கதாபாத்திரங்களுக்கும் நாங்கள் பொம்மைகள் செய்கிறோம். அன்றாடம் நான் காணும் மக்கள், பொருட்களை வடிவமைக்கவே நான் விரும்புகிறேன்.”

கொண்டபள்ளி பொம்மை மரபு என்பது சில நூறாண்டுகள் பழமை வாய்ந்தவை. 16ஆம் நூற்றாண்டில் அனவேமா ரெட்டி தனது அரசவைக்கு 10-12 மர கைவினை குடும்பங்களை ராஜஸ்தானிலிருந்து வரவழைத்ததாக கூறுகிறார் 37 வயது பொம்மை தயாரிப்பாளர் நாகேஸ்வர ராவ். “நகர்ஷாலு சமூகத்தைச் சேர்ந்த அனைத்து குடும்பங்களும் கொண்டபள்ளிக்கு குடிபெயர்ந்தன. ” ரெட்டி மன்னர்கள் இத்திறனால் ஈர்க்கப்பட்டு கைவினைஞர்களை ஆதரித்து நிரந்தரமாக இங்கு தங்கும்படி கேட்டுக் கொண்டனர். “கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலைகளிலிருந்து மென்மையான பொனிகி மரங்கள் பொம்மைகள் செய்வதற்கான மூலப் பொருட்களாக வழங்கப்பட்டன. இந்த மலைத் தொடர்களிலிருந்து இப்போதும் எங்களுக்கு மரங்கள் கிடைக்கின்றன,” என்றார்.

நூற்றாண்டுகளை கடந்த பிறகு, இக்கலை நகர்ஷலு சமூகத்தை தாண்டி பிற சமூகத்தினரும் செய்யும் தொழிலாக மாறிவிட்டது. பத்மஷாலி, கம்சாலி, விஷ்வபிரம்மா என பல்வேறு சமூக உறுப்பினர்கள், சாதியினர் இப்போது கொண்டபள்ளி பொம்மை தொழிற்சாலையில் வேலை செய்கின்றனர். கைவினைஞர்களால் 2002ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட பரஸ்பர உதவிக் கூட்டுறவுச் சங்கத்தின் (எம்.ஏ.சி.எஸ்) பதிவுகளில், 2017 பிப்ரவரியில் 229 பொம்மை தயாரிப்பாளர்கள் கிராமத்தில் உள்ளதாகவும், அவர்களில் 107 பேர் ஆண்கள், 122 பேர் பெண்கள். அவர்களில் 53 பேர் தலித்துகள், 128 பேர் பிற பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள், 26 பேர் இஸ்லாமியர்கள், 22 பேர் பிற சாதியினர்.

“இக்கைவினை மீதான ஆர்வம்[ அல்லது சூழ்நிலைகள்] என்னை கற்க வைக்கிறது,”என்கிறார் 18 ஆண்டுகளாக பொம்மைகளுக்கு வண்ணம் பூசி வரும் 33 வயது ராஜலட்சுமி. “நான் 10ஆம் வகுப்பு படித்த போது, என் பெற்றோருக்கு [இருவரும் பொம்மை தயாரிப்பாளர்கள்] வருமான போதவில்லை. நான் மூத்த மகள் என்பதால் படிப்பை நிறுத்தினேன். வேறு வேலைவாய்ப்பு இல்லாதவர்கள் பெரும்பாலானோர் இத்தொழிலுக்கு தள்ளப்படுகின்றனர். இங்கு பொதுவாக படிப்பு வராத அல்லது குடும்பத்தின் மோசமான நிதிநிலை காரணமாக பொம்மை தொழிலுக்கு பிள்ளைகள் வருகின்றனர். சிறுவர்களுக்கு செதுக்குதலும், சிறுமிகளுக்கு வண்ணம் பூசுதலும் கற்பிக்கப்படுகிறது.”

ராஜலட்சுமியைப் போன்று பலரும் பொம்மை செய்வதற்காக பள்ளிப் படிப்பை நிறுத்தியுள்ளனர். 7ஆம் வகுப்பு வரை படித்துள்ள 33 வயது பி.சத்யபாமா தனது 13 வயதிலிருந்து இத்தொழிலில் உள்ளார். MACS செயலாளர் உதயகிரி சேஷ ராவிற்கு சொந்தமான தொழிற்சாலையில் தினக்கூலியாக அவர் வேலை செய்கிறார். “20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எனக்கு 5 ரூபாய் கொடுத்தனர். இப்போது காலை 10 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரை வண்ணம் பூசினால் ஒரு நாளுக்கு 100 ரூபாய் கிடைக்கிறது. வீடு திரும்பியதும் ஜாக்கெட் தைத்து சுமார் 50 ரூபாய் வரை சம்பாதிக்கிறேன். என் மகள்கள், கணவருக்காக சமையல், வீட்டு வேலைகளை செய்கிறேன். நான் உறங்கச் செல்லும் போது நள்ளிரவாகி விடும். ஆனால் அதிகாலை 5.30 மணிக்கு அன்றாட வேலைகளை மீண்டும் தொடங்க வேண்டும்.”

சத்யபாமாவுடன் வேலை செய்யும் வி. துர்கா கூறுகையில், “நாங்கள் 365 நாட்களும் வேலை செய்ய நிலையில் உள்ளோம், வேலை செய்யாத நாட்களில் உணவு கிடையாது. ஏதேனும் அவசரம் அல்லது உடல்தொந்தரவு வந்தால் மட்டும் நாங்கள் விடுப்பு எடுக்கிறோம்.”

துர்காவின் இக்கட்டான இந்நிலை லட்சக்கணக்கான கைவினைஞர்களிடமும், திறன்மிக்க கலைஞர்களிடமும் பிரதிபலிக்கிறது. அவர்களின் உலகம் பலவீனமானது. அரசுகள் மாறினாலும் அவர்கள் மீது உண்மையான அக்கறை கொண்டு இத்திறனை உயிர்ப்பிக்கும் நோக்கம் யாரிடமும் இல்லை. தானியங்கி, இயந்திரமயமாக்கல் காரணமாக நெகிழி பொம்மைகள் பெருமளவு உற்பத்தி செய்யப்பட்டு சந்தைகள் எங்கும் நிரம்பி கிடக்கின்றன. இதன் விளைவாக இவர்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள சந்தை இழப்பு, வருவாய் இழப்பு மிகவும் மோசமானவை. செல்வாக்குமிக்க மனிதர்களிடம் கிடைத்து வந்த ஆதரவும் அவர்களுக்கு பறிபோனது. கடன் தொல்லையால் அவர்கள் சிறு முதலீட்டில் சொந்தமாக தொழில் தொடங்கவும் முடியாத நிலையில் உள்ளனர். இதனால் தரகர்களிடம் அல்லது தங்கள் சொந்த தயாரிப்பு எனக்கூறிக் கொள்ளும் பொம்மை தொழிற்சாலைகளுக்கு விற்கும் நிலைக்கு தள்ளப்படுகின்றனர்.

கொண்டபள்ளியில் பொம்மை மரபும் குறைந்து வருகிறது. “மாநில அரசு எங்களுக்கு ஒருபோதும் உதவியதில்லை,” என்கிறார் MACS-ன் U. சேஷ ராவ். “இந்த கட்டடத்திற்குக் கூட நாங்கள் LANCOவிற்கு [லகடபதி அமரப்பா நாயுடு அண்ட் கம்பெனி, ஒரு வணிகக் குழுமம்] கடன்பட்டுள்ளோம். அவர்கள் எங்களுக்கு நீண்ட காலமாக உதவி வருகின்றனர்.”

முதல் கூட்டுறவுச் சங்கம் 1937-1938ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்டதாக சொல்கிறார் வி. வெங்கையா. “ஆனால் 1990களில் இக்கலைக்கான வரவேற்பு சரிந்து புகழும் மங்கியது. இயந்திரமயமாக்கல் காலம் தொடங்கி புதிய தொழில்நுட்பங்கள் வரத்தொடங்கின. அரசு இதேப்போன்று கலைஞர்கள் மீது அக்கறை செலுத்தாமல் போனால் இக்கலை அதிகபட்சம் 10 ஆண்டுகள் வரை நீடிக்கலாம்.” வீட்டு வசதி, ஓய்வூதியம், கைவினைஞர் அடையாள அட்டைகள் போன்ற கோரிக்கைளும் உள்ளன.

கொண்டபள்ளி மரபு பத்தாண்டுகளுக்கு மேல் தாக்குபிடிக்காது என நாகேஸ்வர ராவ் நம்புகிறார். “டோலிவுட் திரைப்படங்களில் டாப் ஸ்டார்களான ராஜேந்திர பிரசாத், சிரஞ்ஜீவி போன்றோர் முதன்மை பெண் கதாபாத்திரங்களை குறிக்க கொண்டபள்ளி ‘பொம்மா‘ என குறிப்பிடுவர்,” என்கிறார். “ஆனால் இந்த குறிப்புகள் யாவும் அழகான பெண்களை எங்கள் பொம்மைகளுடன் ஒப்பிடுவதோடு நின்றுவிட்டது தான் துயரம். இது எங்கள் வேலை, பொம்மைகள் அல்லது வாழ்க்கையை மாற்றவில்லை.”

தமிழில்: சவிதா