மும்பையின் ஒற்றைத் திரை திரையரங்குகளின் மாயாஜாலம்

"ஃபில்ம் மேன் ஹோனா சாஹியே லவ் ஸ்டோரி, குச் எமொஷனல் ஸா [படத்தில் காதல் கதை இருக்க வேண்டும். அதுவும் உணர்ச்சிப்பூர்வமானதாக இருக்க வேண்டும்]," என்று மும்பையின் கிராண்ட் ரோடு பகுதியில் அமைந்துள்ள ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸ் என்ற ஒற்றைத் திரைத் திரையரங்கின் முகப்பில் அமர்ந்திருக்கும் 36 வயது ஷியாம் சிங் கூறுகிறார். "சண்டை மற்றும் அதிரடி காட்சிகள் இருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு காதல் கதைகள் தான் பிடிக்கும்," என்று கூறி புன்னகைக்கிறார்.

அது டிசம்பர் மாத வெயில் நிறைந்த மதியப் பொழுது. ஷியாம், மதியம் 3 மணி காட்சிக்காக காத்திருக்கிறார். பிளாக்பஸ்டர் திரைப்படமான 'ராம் தேரி கங்கா மைலி' படத்தின் கையால் வரையப்பட்ட சுவரொட்டி தியேட்டரின் நுழைவாயிலில் தொங்குகிறது. கிட்டத்தட்ட நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பு, 1985-ல் வெளியான இந்த பாலிவுட் வெற்றிப் படம், இன்றும் கணிசமான அளவு கூட்டத்தை ஈர்க்கிறது.

ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸின் நுழைவாயிலில் இந்தி மற்றும் உருது மொழிகளில் "தினமும் 3 காட்சிகள்" என்று ஒரு அறிவிப்புப் பலகை உள்ளது. இதுதான், அங்கு திரையிடப்படும் தினசரி மூன்று காட்சிகளின் அட்டவணை. முதல் காட்சி மதியம் 12 மணிக்கும், இரண்டாவது காட்சி மதியம் 3 மணிக்கும், கடைசி காட்சி மாலை 6 மணிக்கும் என்றும் அட்டவணை அறிவிக்கிறது

"ஹமேன் மூவி தேக்னே கா ஷௌக் ஹை [எனக்கு படம் பார்ப்பது முகவும் பிடிக்கும்]," என்கிறார், அதிக சம்பளத்திற்காக மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நேபாளத்திலிருந்து மும்பைக்குக் குடிபெயர்ந்த ஷியாம்.

"இங்கு ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸில் டிக்கெட்டுகள் மலிவாக கிடைக்கும்," என்கிறார் அவர். "அதனால் நாங்கள் விரும்பும் போதெல்லாம் இங்கு வருவோம்." ஒரு டிக்கெட்டின் விலை ரூ.35-தான். "விலையுயர்ந்த திரையரங்குகளுக்குச் சென்று திரைப்படங்களைப் பார்க்கும் அளவுக்கு எங்களுக்கு சம்பாத்தியம் இல்ல."

ஷியாம், பிருஹன்மும்பை மாநகராட்சியில் (பிஎம்சி) ஒப்பந்தத் தொழிலாளியாகப் பணிபுரிகிறார். நிகழ்வுகளுக்கான பொருட்களைத் தயாரிப்பது, பரிமாறுவது மற்றும் சுத்தம் செய்வது என கேட்டரிங் துறையில் பணிபுரிகிறார். கிராண்ட் ரோடு பகுதி அருகில் வசிக்கும் அவர் மாதம் சுமார் 9,000 ரூபாய் சம்பாதிக்கிறார். அவரது குடும்பத்தினர் நேபாளத்தில் உள்ள புட்வால் நகரத்தில் வசிக்கின்றனர்.

ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸ் பொதுவாக, பிரபலமான பழைய பாலிவுட் திரைப்படங்களையோ அல்லது இந்தி, போஜ்புரி, தெலுங்கு மற்றும் தமிழ் மொழிகளில் வெற்றிகரமாக ஓடிய புதிதாக வெளியான படங்களையோ மறுதிரையிடுகிறது. பெரும்பாலும் தினக்கூலித் தொழிலாளர்கள் அல்லது குறுகிய கால ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்களான புலம்பெயர்ந்த ஆண்களே இவர்களின் விசுவாசமான வாடிக்கையாளர்கள்.

பிரதான பகுதியில் 596 இருக்கைகளும், பால்கனியில் 342 இருக்கைகளும் என இந்த டாக்கீஸில் மொத்தம் 938 இருக்கைகள் உள்ளன. இருப்பினும், கோவிட்-19 பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு சற்று அதிக விலை டிக்கெட்டுகள் கொண்ட பால்கனி பிரிவு மூடப்பட்டது. இன்று இந்த திரையரங்கிற்கு ஒரு நாளைக்கு 80-100 பேர் வருகின்றனர், ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் சுமார் 25-30 பேர் வருகிறார்கள்.

இந்தியாவில், பல பில்லியன் டாலர் மதிப்பில், ஆண்டுக்கு சுமார் 1500 - 2000 திரைப்படங்களைத் தயாரிக்கும் உலகின் மிகப்பெரிய திரைப்படத் துறையில், ஒற்றைத் திரை கொண்ட திரையரங்குகள் புறக்கணிக்கப்பட்டுள்ளன. நகரம் முழுவதும், இதுபோன்ற பல திரையரங்குகள் மூடப்பட இது வழிவகுத்துள்ளது. ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸிலிருந்து 100 மீட்டருக்கும் குறைவான தொலைவில் நியூ ரோஷன் டாக்கீஸ் இருந்தது. அது 2024 ஆம் ஆண்டில் இடித்துத் தரைமட்டமாக்கப்பட்டது.

ஆன்லைன் ஓடிடி (ஓவர்-தி-டாப்) ஸ்ட்ரீமிங் தளங்கள் மற்றும் ஒரே நேரத்தில் பல காட்சிகளைத் திரையிடும் மல்டிபிளெக்ஸ்களின் எழுச்சிக்குப் பிறகு ஒற்றைத் திரைத் திரையரங்குகளின் செல்வாக்கும் லாபமும் இறங்குமுகமாகிவிட்டது.

ஆனால் ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸில் மதியக் காட்சிக்கு ஷட்டர்கள் திறக்கப்படும்போது, ​​அந்த இடத்திற்குப் புத்துயிர் கிடைக்கிறது.

“ஜித்னா கமதே ஹைன், உஸ்மே குஜாரா சல்தா ஹை [எங்கள் சம்பாத்தியத்தில் தான் எங்கள் வாழ்க்கை ஓடுகிறது]," என்கிறார் ஷியாம். டிக்கெட்டுக்காக டாக்கீஸில் 35 ரூபாய் செலவு செய்வது, கடினமாக உழைத்து சம்பாதித்த பணத்திற்கு ஒரு நல்ல பயன் என்று அவர் கருதுகிறார். "2 முதல் 2.5 மணி நேரம் வரை, நாங்கள் எங்களை மறந்து சிரிக்கிறோம்... அது எங்கள் மனநிலையை மேம்படுத்துகிறது. பைசா வசூல் ஹோ ஜாத்தா ஹை [கொடுத்த பணத்துக்கு நல்ல பயன்]." அதனால்தான் ஷியாம் வாரத்திற்கு 2 முதல் 3 முறை ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸுக்கு வருகிறார். அவருக்கு ஒரு படம் பிடித்திருந்தால், அதை இரண்டு முறை பார்க்க வருவார்.

ஒரு மல்டிபிளக்ஸில் இதே போன்ற படம் பார்க்க ஷியாம் ஒவ்வொரு முறையும் 200-250 ரூபாய் செலவழிக்க வேண்டியிருக்கும். அவரிடம் ஸ்மார்ட்போன் இல்லாததால், அதில் திரைப்படங்களைப் பார்ப்பதற்கும் வாய்ப்பில்லை. “ஹம் லோக் மெஹனத் மஸ்தூரி கர்தே ஹைன், படே ஃபோன் நஹின் ரக் சக்தே. பட்டன் வாலே சோடே மொபைல் ரக்தே ஹைன் [நாங்கள் கூலி வேலை செய்கிறோம். ஸ்மார்ட் ஃபோன்களை வைத்திருக்க முடியாது. என்னிடம் சிறிய பட்டன் ஃபோன் தான் உள்ளது.”

கோவிட்-19 பெருந்தொற்றால் ஒற்றைத்திரை திரையரங்குகளின் நிலைமை மேலும் மோசமடைந்தது. "ஊரடங்கு அறிவிக்கப்பட்டபோது, ​​பெரும்பாலான புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் தங்கள் சொந்த ஊர்களுக்குத் திரும்பிச் சென்றனர். ஊரடங்கு தளர்த்தப்பட்ட பிறகும் உடனடியாகத் திரும்பி வரவில்லை," என்கிறார் 1979 முதல் இங்கு பணிபுரியும் ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸின் மேலாளர் ஹுசைஃபா பூட்வாலா.

"ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு நீங்கள் திரும்பி வந்தால், என்னையோ அல்லது ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸையோ கூட நீங்கள் பார்க்க முடியாமல் போகலாம்," என்று 70 வயதான ஹுசைஃபா ஒரு விரக்தியான புன்னகையுடன் கூறுகிறார்.

முன்பெல்லாம் திரைப்படங்கள்தான் முக்கிய பொழுதுபோக்காக இருந்தன என்பதை ஹுசைஃபா நினைவு கூருகிறார். “1990-களில் தொலைக்காட்சி பிரபலமானது; பிறகு விசிஆர் [வீடியோ கேசட் ரெக்கார்டர்] வந்தது. வசதி படைத்தவர்கள் அதை வீட்டில் வாங்கி வைத்தனர். இதனால் திரையரங்குகளுக்கு வரும் மக்களின் எண்ணிக்கை குறைந்தது,” என்கிறார் ஹுசைஃபா. “ஆனால், ஸ்மார்ட்போன்கள் பிரபலமடைந்த 2012-2013 காலக்கட்டத்தில் சரிவு அதிகமானது. இப்போதெல்லாம் மக்கள் ஃபோன்களிலேயே திரைப்படங்களைப் பதிவிறக்கம் செய்து பார்க்கிறார்கள்.”

ஒற்றைத் திரைத் திரையரங்குகள் அமைந்திருந்த பல இடங்கள், பெரிய ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனங்களுக்கு விற்கப்பட்டுவிட்டன என்று அவர் எங்களிடம் கூறுகிறார். பிவிஆர் போன்ற பெரிய நிறுவனங்கள் இப்போது திரைப்படங்களின் விநியோக உரிமைகளைத் தயாரிப்பாளர்களிடமிருந்து நேரடியாகப் பெறுகின்றன. இதனால் திரைப்பட விநியோகஸ்தர்கள் தேவையற்றவர்களாகின்றனர். இது ஒற்றைத்திரை திரையரங்குகளுக்குத் திரைப்பட சுருள்கள் வழங்கப்படுவதை தடுக்கிறது. இதனால், ஆல்ஃபிரட் போன்ற திரையரங்குகள் பழைய திரைப்பட சுருள்களின் பிரதிகளை நம்பியிருக்க வேண்டியுள்ளது.

“எனக்கு பெஹ்லி கி ஃப்ளிம்ஸ் பிடிக்கும் [எனக்கு பழைய படங்கள் தான் அதிகம் பிடிக்கும்],” என்கிறார் ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸில் மதியக் காட்சிக்கு வந்திருந்த 55 வயது சந்திரகுமார் கோண்ட். “புதிய படங்களில் அர்த்தத்தைக் கண்டுபிடிப்பது கடினமாக இருக்கிறது.”

கோண்ட் 1996 ஆம் ஆண்டு மத்தியப் பிரதேசத்தின் ஜபல்பூரிலிருந்து வேலை தேடி மும்பைக்கு வந்தவர். தற்போது ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் ஓவியராகப் பணிபுரியும் இவர் மாதம் 18,000 ரூபாய் நிலையான சம்பளம் பெறுகிறார்.

“எனக்கு அதிரடிப் படங்கள் பிடிக்கும். ஏனென்றால் அவற்றை நிஜ வாழ்க்கையில் செய்ய முடியாது,” என்கிறார் கோண்ட். அவர் தானா பந்தரில் தனியாக வசிக்கிறார். வேலை இல்லாத நாட்களில் ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸுக்கு வருகிறார். பாலிவுட்டின் தீவிர ரசிகரான அவர், “நீங்கள் ஒரு பாடலைக் கூறுங்கள். அது எந்தப் படத்தில் இருந்து வந்தது என்று நான் சொல்கிறேன்,” என்று சவால் விடுகிறார்.

50 வயதான லக்ஷ்மன் நாராயண் ஷங்கருக்கு, சினிமா பார்ப்பதுதான் ஒரே பொழுதுபோக்கு. “முன்பெல்லாம் மக்கள் டிக்கெட் வாங்க நீண்ட வரிசையில் நிற்பார்கள்,” என்கிறார் லக்ஷ்மன். 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மும்பையில் வசித்து வரும் அவர், கேட்டரிங் தொழிலில் பணிபுரிந்திருக்கிறார். “சுமார் 30-35 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அதன் மவுசு அதிகமாக இருந்ததால், சினிமா டிக்கெட்டுகள் ப்ளாக் டிக்கெட்டுகளாக விற்கப்பட்டன.”

ஒற்றைத்திரை திரையரங்குகளின் வீழ்ச்சிக்கு லக்ஷ்மனும் கோவிட்-19 பெருந்தொற்றையே காரணமாகக் கூறுகிறார். “ஊரடங்குகள் எல்லாவற்றையும் அழித்துவிட்டது. பெரும்பாலான திரையரங்குகள் மூடப்பட்டுவிட்டன. இப்போது ஆல்ஃபிரட், மெட்ரோ, சூப்பர் என சில மட்டுமே இயங்கி வருகின்றன,” என்று பட்டியலிடுகிறார் அவர்.

ஹுசைஃபா, இரண்டு ஆபரேட்டர்கள், ஒரு காவலாளி, துப்புரவுப் பணியாளர்கள், டிக்கெட் விற்பனையாளர்கள் மற்றும் ஒரு வழிகாட்டி என இரண்டு மாடி கொண்ட ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸை எட்டு பேர் கொண்ட குழு தினமும் நிர்வகிக்கிறது. ஹுசைஃபா சுட்டிக்காட்டுவது போல, இந்த இடம் ஒரு காலத்தில் இதைவிடச் சிறந்த நிலையில் இருந்திருக்கிறது. “ஒரு காலத்தில் இங்கு 29 ஊழியர்கள் பணிபுரிந்தனர்.”

திரையரங்குகள் மூடப்படுவது பார்வையாளர்களை மட்டுமல்லாமல், இங்கு வேலை செய்பவர்களையும் பாதிக்கிறது. 45 வயதான சந்தோஷ் குமார், 2002 ஆம் ஆண்டு முதல் ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸில் பணிபுரிந்து வருகிறார். முதலில் உள்ளிருந்த சிற்றுண்டிச்சாலையில் (2015-ல் மூடப்பட்டது) பணிபுரிந்தார். இப்போது டிக்கெட்டுகளை சரிபார்த்து வருபவர்களை உள்ளே அனுப்புகிறார்.

“மற்றவர்களைப் போலவே நானும் வேலை தேடி பம்பாய்க்கு வந்தவன்தான்,” என்கிறார் சந்தோஷ். அவரது குடும்பத்தினரும் குழந்தைகளும் கிழக்கு உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள மௌ நகரில் வசிக்கின்றனர். “சேத் [உரிமையாளர்] எங்களுக்கு ஹாலுக்குள் தூங்க அனுமதி அளிக்கிறார். நாங்கள் அதிகாலையில் எழுந்து திரையரங்கைச் சுத்தம் செய்துவிட்டு, எங்கள் வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்குகிறோம். மேலாளர் வீட்டிலிருந்து வருகிறார்,” என்கிறார் அவர். “உணவு போன்ற முக்கியச் செலவுகளுக்குப் பிறகு ஒவ்வொரு மாதமும் சுமார் 10,000 ரூபாய் சேமிக்கிறேன்,” என்று சந்தோஷ் மேலும் கூறுகிறார்.

இந்த ஒற்றைத்திரை திரையரங்கு, திரைப்பட அனுபவத்திற்காக வரும் பார்வையாளர்களுக்குப் பொருட்களை விற்கும் வியாபாரிகளுக்கும் வாழ்வாதாரத்தை வழங்குகிறது. 34 வயதான கரீம் அகமது, கடந்த 18 ஆண்டுகளாக ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸுக்கு வெளியே ஒரு குடிலில் உணவுக்கடையை நடத்தி வருகிறார். இந்தத் தொழிலையும் அதற்கான திறன்களையும் அவர் தனது தாய்மாமனிடமிருந்து பெற்றுள்ளார்.

கரீம் ஆம்லெட்டுகளைத் தயாரித்து, ரொட்டிக்குள் வைத்து, அண்டா-பாவ் செய்து, இடைவேளையின் போதும், அடுத்த காட்சிக்குக் காத்திருக்கும் திரைப்பட ரசிகர்களுக்கும் விற்கிறார். ஒரு பாவ் 25 ரூபாய் என, தினமும் 50-60 முட்டைப் பாவ் விற்கிறார். மூலப்பொருட்கள், சமையல் எரிவாயு மற்றும் காவல்துறைக்கான அபராதங்கள், மாமூல் போன்ற செலவுகள் போக அவர் மாதத்திற்கு 12,000 - 15,000 வரை சம்பாதிக்கிறார்.

“அப் தோ தந்தா எக்தம் ஸ்லோ ஹோகயா ஹை [இப்போது வியாபாரம் முற்றிலும் மந்தமாகிவிட்டது],” என்கிறார் கரீம். பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு நாளைக்கு 1,000 ரூபாயாக இருந்த அவரது தினசரி வருமானம், இப்போது வெறும் 500 ரூபாயாகக் குறைந்துவிட்டது. ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸுக்கு அருகிலுள்ள ஆர்ட் டெகோ கட்டிடங்களுக்கு வெளியே தெருவோர உணவுகளை விற்கும் 40 முதல் 50 கடைகள் இருந்ததை கரீம் நினைவு கூருகிறார்.

“தின் பார் மே தோ கிலோ சன்னா நிகால்னா பாரி ஹை [நாள் முழுவதும் இரண்டு கிலோ கடலையை விற்பதே கடினமாக இருக்கிறது],” என்கிறார் திரையரங்கிற்கு வெளியே வறுத்த கடலை விற்கும் 59 வயதான திலீப் குப்தா. திரையரங்கின் வீழ்ச்சி தனது வருமானத்தை கணிசமாக பாதித்துள்ளதாக அவர் கூறுகிறார். காலில் நாள்பட்ட வலி மற்றும் ஊனம் காரணமாக, தனது கடையை வேறு இடத்திற்கு மாற்ற அவர் தயங்குகிறார். காலுக்கு தேவையான அறுவை சிகிச்சையைச் செய்துகொள்ள அவரது வருமானம் போதுமானதாக இல்லை.

மின்டூ, 15 வயதில் உத்தரபிரதேசத்தின் கோண்டா மாவட்டத்திலிருந்து மும்பைக்குக் குடிபெயர்ந்தார். அவர் ஒரு சிறிய தொழிற்சாலையில் சூட்கேஸ்களைத் தயாரித்து பிழைப்பு நடத்துகிறார். அவர் தயாரிக்கும் சூட்கேஸ்களின் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் மாதத்திற்கு சுமார் 14,000 ரூபாய் சம்பாதிக்கிறார். அவர் நகரத்தில் தனியாக வசிக்கிறார். மேலும் வாராந்திர விடுமுறை நாளில் திரைப்படங்களைப் பார்க்கிறார்.

மணி கிட்டத்தட்ட மதியம் 3 ஆகிவிட்டது, மதியக் காட்சி தொடங்கும் நேரம். ஆல்ஃபிரட் டாக்கீஸின் முகப்பில் காத்திருக்கும் பார்வையாளர்கள் உள்ளே வரத் தொடங்குகின்றனர். திரையரங்கிற்குள் நுழைவதற்கு முன்பு மின்டூ கூறுகிறார், “இது ஒரு ‘மூன்றாம் தர’ அரங்கம். நல்ல கார் வைத்திருப்பவர்கள் யாரும் இங்கு படம் பார்க்க வருவதில்லை. வந்தால், அது அதிர்ஷ்டம் தான்,” என.

"இங்கு வருபவர்கள் எங்களைப் போன்ற 'மூன்றாம் தர' மக்கள்தான்: நடைபாதையில் உறங்குபவர்கள், தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்கள், பழைய இரும்பு வியாபாரிகள். மற்றவர்கள் ஆடம்பரமான திரையரங்குகளை விரும்புகிறார்கள்," என்று மின்டூ மங்கலான வெளிச்சம் கொண்ட திரையரங்கில் கூட்டத்துடன் சேர்ந்து நுழையும்போது கூறுகிறார்.

தமிழில் : அஹமத் ஷ்யாம்