ഒറ്റ സ്ക്രീനിൽ കാണുന്ന മുംബൈയുടെ സിനിമാ മാജിക്ക്

“ഒരു സിനിമയാവുമ്പോൾ പ്രണയമൊക്കെ ഉണ്ടാവണം. വൈകാരികതയൊക്കെ,” മുംബൈയിലെ ഗ്രാൻഡ് റോഡിലെ ഒറ്റ സ്ക്രീൻ തിയറ്ററായ ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസിൻ്റെ പ്രവേശന ഹാളിൽ ഇരിക്കുന്ന 36-കാരനായ ശ്യാം സിംഗ് പറയുന്നു. “അടിയും ഇടിയുമൊക്കെ നല്ലതാണ്. പക്ഷേ ലവ് സ്റ്റോറിയാവണം,” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

തെളിഞ്ഞ വെയിലുള്ള ഡിസംബർ ഉച്ചയ്ക്ക്, 3 മണിക്കുള്ള ഷോ കാണാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ. കെട്ടിടത്തിൻ്റെ പ്രവേശനസ്ഥലത്തുതന്നെ, ‘രാം തേരി ഗംഗാ മൈലി’ എന്ന പ്രശസ്ത സിനിമയുടെ കൈകൊണ്ട് പെയിൻ്റ് ചെയ്ത ബാനർ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ട്. നാല് പതിറ്റാണ്ട് മുമ്പ്, 1985-ൽ റിലീസ് ചെയ്ത, വൻവിജയം നേടിയ ഈ സിനിമ കാണാൻ ഇപ്പോഴും ആളുകൾ തിക്കിത്തിരക്കിയെത്തുന്നുണ്ട്.

ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസിൻ്റെ മുൻവശത്തുതന്നെ “ദിവസവും 3 കളികൾ’ എന്ന്, ഹിന്ദിയിലും ഉറുദുവിലും എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഉച്ചയ്ക്ക് ആദ്യത്തെ ഷോ, 3 മണിക്ക് രണ്ടാമത്തേത്. അവസാനത്തെ കളി സന്ധ്യയ്ക്ക് 6 മണിക്കും.

കൂടുതൽ നല്ല ശമ്പളം പ്രതീക്ഷിച്ച്, മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് നേപ്പാളിൽനിന്ന് മുംബൈയിലേക്ക് കുടിയേറിയ ശ്യാം പറയുന്നു, “എനിക്ക് സിനിമ കാണാൻ ഇഷ്ടമാണ്,” എന്ന്.

“ഇവിടത്തെ ടിക്കറ്റ് നിരക്ക് വളരെ മിതമാണ്. അതുകൊണ്ട്, സിനിമ കാണാൻ തോന്നുമ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് വരാം. മുന്തിയ സിനിമാ തിയറ്ററിൽ പോയി സിനിമ കാണാനൊന്നും എൻ്റെ കൈയ്യിൽ കാശില്ല,” അയാൾ പറയുന്നു. ഒരു ടിക്കറ്റിന് 35 രൂപയേ ഉള്ളു ഇവിടെ.

ബൃഹംമുംബൈ മുനിസിപ്പൽ കോർപ്പറേഷനിൽ (ബി.എം.സി) കാറ്ററിംഗ് ജോലി ചെയ്യുന്ന കരാർ ജോലിക്കാരനാണ് ശ്യാം. ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കലും, വിളമ്പലും, വൃത്തിയാക്കലും. ഗ്രാൻഡ് റോഡിനടുത്താണ് താമസം. മാസം 9,000 രൂപ ശമ്പളം. കുടുംബം, നേപ്പാളിലെ ബുത്‌വാൾ പട്ടണത്തിലാണുള്ളത്.

സാധാരണയായി ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസിൽ അവതരിപ്പിക്കാറുള്ളത്, പഴയ ഹിറ്റ് ബോളിവുഡ് ചിത്രങ്ങളോ, ഹിന്ദിയിലും ഭോജ്പുരിയിലും തെലുങ്കിലും തമിഴിലും ഇറങ്ങുന്ന പുതിയ ചിത്രങ്ങളോ ആണ്. ഈ തിയറ്ററിനെ നിലനിർത്തുന്നത്, കുടിയേറ്റത്തൊഴിലാളികളാണ്. ഭൂരിഭാഗവും പുരുഷന്മാർ. ദിവസക്കൂലിക്കാരും ഹ്രസ്വകാല കരാർ ജീവനക്കാരും മറ്റും.

ടാക്കീസിൽ മൊത്തം 938 സീറ്റുകളുണ്ട്. 596 സീറ്റുകൾ പ്രധാനഭാഗത്തും, 342 എണ്ണം ബാൽക്കണിയിലും. എന്നാൽ, ടിക്കറ്റ് നിരക്ക് കൂടുതലായിരുന്ന ബാൽക്കണി ഭാഗം, കോവിഡ്-19-ന് ശേഷം അടച്ചു. ഇപ്പോൾ, ശരാശരി 80-100 ആളുകളാണ് പ്രതിദിനം വരുന്നത്. ഓരോ ഷോയ്ക്കും 25-30 ആളുകൾവീതം.

ദശലക്ഷം ഡോളർ വ്യാപാരമുള്ള ഇന്ത്യയിലെ സിനിമാ വ്യവസായത്തിൽ ഒറ്റസ്ക്രീൻ തിയറ്ററുകൾ പിന്നോട്ട് പോയിരിക്കുന്നു. ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ഈ സിനിമാ വ്യവസായം ഓരോ വർഷവും 1,500-2,000 സിനിമകൾ പുറത്തിറക്കുന്നുണ്ട്. നഗരത്തിലെ മിക്ക സിനിമാ തിയറ്ററുകളും അടച്ചുപൂട്ടാൻ നിർബന്ധിതമായിരിക്കുന്നു. ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസിൻ്റെ 100 മീറ്റർ അകലെയുള്ള ന്യൂ റോഷൻ ടാക്കീസ് 2024-ലാണ് പൊളിച്ചത്.

ഒ.ടി.ടി. (ഓവർ ദി ടോപ്പ്) സ്ട്രീമിംഗ് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളുടേയും ഒരേസമയത്ത് വിവിധ തിയറ്ററുകളിലായി ധാരാളം സിനിമകൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന മൾട്ടിപ്ലക്സുകളുടേയും വരവോടെ പ്രത്യേകിച്ചും, ഒറ്റ സ്ക്രീൻ തിയറ്ററുകളുടെ പ്രചാരം വളരെയധികം കുറഞ്ഞു.

എന്നാൽ ഉച്ചയ്ക്കുള്ള മാറ്റിനിക്ക് സ്ക്രീൻ തുറക്കുമ്പോൾ, ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസിന് പുതുജീവൻ വെക്കുന്നു.

“കൈയ്യിലുള്ള പൈസകൊണ്ട് കാണാൻ പറ്റുന്നത് കാണുന്നു,” ശ്യാം പറയുന്നു. ടിക്കറ്റിന് 35 രൂപ എന്നത് അയാൾക്ക് അത്ര വലിയ ബാധ്യതയായി തോന്നുന്നില്ല. “2, 2.5 മണിക്കൂർ നേരത്തേക്ക് വിനോദിക്കാം ചിരിക്കാം. മനസ്സിന് അല്പം അയവ് കിട്ടും. പൈസ മുതലാവും.” അതുകൊണ്ട്, ആഴ്ചയിൽ 2-3 തവണ ശ്യാം തിയറ്ററിൽ പോവും. ചില സിനിമകൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, രണ്ടും മൂന്നും തവണയും കണ്ടെന്നുവരും.

മൾട്ടിപ്ലക്സിൽ പോയി അത്തരമൊരു വിനോദമാകാമെന്ന് കരുതിയാൽ ശ്യാമിന് 200-250 രൂപ ചിലവാക്കേണ്ടിവരും ഓരോ തവണയും. മൊബൈൽ ഫോൺ ഇല്ലാത്തതിനാൽ അതിൽ സിനിമ കാണുന്ന കാര്യവും ഉദിക്കുന്നില്ല. “ഞങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടിലായതുകൊണ്ട്, സ്മാർട്ട്ഫോണൊന്നും കൈയ്യിലില്ല. പഴയ കീപാഡ് ഫോൺ മാത്രമേ ഉള്ളു.”

കോവിഡ് 19-നുശേഷം, ഒറ്റ സ്ക്രീൻ തിയറ്ററുകളുടെ ആവശ്യം തീരെ കുറഞ്ഞു. “ലോക്ക്ഡൗൺ പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ, മിക്ക കുടിയേറ്റത്തൊഴിലാളികളും സ്വന്തം നാടുകളീലേക്ക് മടങ്ങി. ലോക്ക്ഡൗൺ അവസാനിച്ചിട്ടും പെട്ടെന്നൊന്നും അവർ തിരിച്ച് വന്നില്ല,” 1979 മുതൽ ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസിൻ്റെ മാനേജരായി ജോലി ചെയ്യുന്ന ഹുസേഫ ബൂട്ട്‌വാല പറയുന്നു.

“ആറുമാസം കഴിഞ്ഞ് നിങ്ങൾ വന്നാൽ, എന്നെയോ ആൽഫ്രഡ് തിയറ്ററിനേയോ കാണാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല,” 70 വയസ്സുള്ള ഹുസേഫ ഒരു വരണ്ട ചിരിയോടെ പറയുന്നു.

പണ്ടൊക്കെ സിനിമ എത്രത്തോളം വലിയ വിനോദോപാധിയായിരുന്നുവെന്നത് അദ്ദേഹം ഓർത്തെടുത്തു. “1990-കളിൽ, ടെലിവിഷൻ പ്രചാരത്തിലായി. പിന്നെ വി.സി.ആർ (വീഡിയോ കാസറ്റ് റിക്കാർഡർ) വന്നു. ഇതൊക്കെ വാങ്ങാൻ കഴിവുണ്ടായിരുന്നവർ അതൊക്കെ വീട്ടിൽ സ്ഥാപിച്ചു. ഇതെല്ലാം സിനിമയെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്,” ഹുസേഫ പറയുന്നു. “എന്നാൽ, കാര്യമായ കുറവ് വരാൻ തുടങ്ങിയത്, സ്മാർട്ട്ഫോൺ വന്നതോടെയാണ്, 2012-2013 തൊട്ട്. ഇപ്പോൾ ആളുകൾ സിനിമകൾ ഫോണിൽനിന്ന് ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യുകയാണ്.”

ഒറ്റ സ്ക്രീൻ തിയറ്ററുകൾ നിന്നിരുന്ന സ്ഥലങ്ങളൊക്കെ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് ഡെവലപ്പർമാർക്ക് വിറ്റുകഴിഞ്ഞുവെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. പി.വി.ആർപോലുള്ള വലിയ തിയറ്റർ ശൃംഖലകളൊക്കെ ഇപ്പോൾ നിർമ്മാതാക്കളിൽനിന്ന് വിതരണാവകാശം നേരിട്ട് വാങ്ങുകയാണ്. ഫിലിം വിതരണക്കാർ ഫലത്തിൽ ഇല്ലാതായി. അതോടെ, സിനിമകളുടെ വിതരണത്തിൽനിന്ന് ഒറ്റ സ്ക്രീൻ തിയറ്ററുകൾ പുറത്തായി. ആൽഫ്രഡ് പോലുള്ള തിയറ്ററുകൾ ഇപ്പോൾ പഴയ സിനിമകളുടെ ഫിലിം റോളുകളെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്.

“പഴയകാല സിനിമകളാണ് എനിക്കിഷ്ടം,” ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസിലെ മാറ്റിനി കാണാൻ വന്ന 55 വയസ്സുള്ള ചന്ദ്രകുമാർ ഗോണ്ട് പറയുന്നു. “പുതിയ സിനിമയിലൊന്നും കഥയില്ല.”

1996-ലാണ് മധ്യപ്രദേശിലെ ജബൽപുരിൽനിന്ന് തൊഴിലന്വേഷിച്ച് ഗോണ്ട് മുംബൈയിലെത്തിയത്. ഇപ്പോൾ ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിൽ പെയിൻ്ററായി സ്ഥിരജോലി ചെയ്ത്, പ്രതിമാസം 18,000 രൂപ ശമ്പളം വാങ്ങുന്നു.

“എനിക്ക് ആക്ഷൻ സിനിമകളാണ് ഇഷ്ടം. കാരണം, യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ കാണാത്തതെല്ലാം അതിൽ നിങ്ങൾക്ക് കാണാം.” ദാന ബന്ദറിൽ താമസിക്കുന്ന അദ്ദേഹം, ജോലിയില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസിലെത്തുന്നു. “നിങ്ങളൊരു പാട്ട് പറഞ്ഞാൽ, അത് ഏത് സിനിമയിലേതാണെന്ന് ഞാൻ പറയാം.”

50 വയസ്സുള്ള ലക്ഷ്മൺ നാരായൺ ശങ്കറിൻ്റെ ഒരേയൊരു വിനോദം സിനിമ കാണലാണ്. “ടിക്കറ്റെടുക്കാനുള്ളവരുടെ നീണ്ട ക്യൂ ഉണ്ടാകും,” മുംബൈയിൽ 30 വർഷത്തിലധികമായി താമസിക്കുന്ന, അതിലധികവും ഭക്ഷണവിതരണമേഖലയിൽ പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുള്ള ആളാണ് ലക്ഷ്മൺ. “കരിഞ്ചന്തയിൽ ടിക്കറ്റുകൾ വിറ്റിരുന്നു. 30-35 കൊല്ലം മുമ്പ് അത്രയ്ക്കും ആവശ്യക്കാരുണ്ടായിരുന്നു.”

കോവിഡ് 19-ന് ശേഷമാണ് ഒറ്റ സ്ക്രീനുകൾ അവസാനിക്കാൻ തുടങ്ങിയതെന്ന് അദ്ദേഹവും സമ്മതിക്കുന്നു. “ലോക്ക്ഡൗൺ എല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ചു. മിക്ക തിയറ്ററുകളും പൂട്ടി. കുറച്ചെണ്ണം മാത്രം ഇപ്പോഴും ഓടുന്നു. ആൽഫ്രഡ്, മെട്രോ, സൂപ്പർ..” അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ഒരു ഇരുനിലക്കെട്ടിടത്തിലാണ് ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ദിവസേനയുള്ള ഷോകളുടെ നടത്തിപ്പ് എട്ടുപേരാണ് നടത്തുന്നത്. ഹുസേഫയും രണ്ട് ഓപ്പറേറ്റർമാരും, ഒരു കാവൽക്കാരനും, ശുചീകരണത്തൊഴിലാളികളും, ടിക്കറ്റ് വില്പനക്കാരും ഒരു സഹായിയും. “ഒരുകാലത്ത് 29 ജോലിക്കാരുണ്ടായിരുന്നു” എന്ന്, തിയറ്ററിൻ്റെ സുവർണ്ണകാലം കണ്ട ഹുസേഫ സൂചിപ്പിച്ചു.

കാണികളെ മാത്രമല്ല, ഈ തിയറ്ററുകളെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്നവരേയും തിയറ്ററുകളുടെ അടച്ചുപൂട്ടലുകൾ ബാധിക്കുന്നു. 45 വയസ്സുള്ള സന്തോഷ് കുമാർ 2002 വരെ ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസിൽ ജോലി ചെയ്തു. ആദ്യം അതിനകത്തെ കാൻ്റീനിലും (അത് 2015-ൽ പൂട്ടി) ഇപ്പോൾ ടിക്കറ്റ് പരിശോധനയിലും.

“മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെത്തന്നെ ഒരു ജോലിയന്വേഷിച്ചാണ് ഞാനും ഇവിടെ എത്തിയത്. നാട്ടിൽ തൊഴിലൊന്നും ഇല്ലാത്തതിനാൽ,” സന്തോഷ് പറയുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കുടുംബവും കുട്ടികളും, ഉത്തർ പ്രദേശിലെ മാവ് പട്ടണത്തിലെ സ്വന്തം വീട്ടിലാണ്. “ഹാളിനകത്ത് ഉറങ്ങാൻ സേഠ് സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് തിയറ്റർ വൃത്തിയാക്കി ഞങ്ങളുടെ ജോലികളിലേക്ക് കടക്കും. മാനേജർ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വീട്ടിൽനിന്നാണ് വരുന്നത്,” സന്തോഷ് പറയുന്നു. “ഭക്ഷണവും മറ്റ് ചിലവുകളും കഴിഞ്ഞ്, 10,000 രൂപ ബാക്കിവരും.”

സിനിമ കാണാൻ വരുന്നർക്ക് ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ വിൽക്കുന്നവർക്കും ഈ ഒറ്റസ്ക്രീൻ തിയറ്റർ ഉപജീവനമാർഗ്ഗമാണ്. ആൽഫ്രഡ് സിനിമക്ക് വെളിയിൽ, കഴിഞ്ഞ 18 വർഷമായി ഒരു താത്ക്കാലിക തട്ടുകട നടത്തുകയാണ് 34 വയസ്സുള്ള കരിം അഹമ്മദ്. അമ്മാവനിൽനിന്നാണീ കച്ചവടവും ജോലിയും അദ്ദേഹം ഏറ്റെടുത്തത്.

ഓംലറ്റുകളുണ്ടാക്കി, ബ്രെഡിനകത്തുവെച്ച്, അണ്ഡാപാവുണ്ടാക്കി വിൽക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്യുന്നത്. ഒരു അണ്ഡാപാവിന് 25 രൂപ നിരക്കിൽ, ദിവസവും 50-60 എണ്ണം അദ്ദേഹം വിൽക്കുന്നു. ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാനുള്ള സാധനങ്ങൾ, പാചകവാതകം, പൊലീസുകാർക്കും ഗുണ്ടകൾക്കുമുള്ള കൈമടക്കുകൾ എന്നിവ കഴിഞ്ഞ്, മാസം 12,000 മുതൽ 15,000 രൂപവരെ അയാൾ സമ്പാദിക്കുന്നുണ്ട്.

“ഇപ്പോൾ കച്ചവടമൊക്കെ തകർന്നു,” കരിം പറയുന്നു. പണ്ട് ദിവസവും 1,000 രൂപ കിട്ടിയിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് ഇപ്പൊൾ 500 രൂപയാണ് കിട്ടുന്നത്. ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസിനടുത്തുള്ള ആർട്ട് ഡെക്കറേഷൻ കെട്ടിടത്തിൻ്റെ മുമ്പിൽ ഒരുകാലത്ത് തെരുവ് ഭക്ഷണം വിൽക്കുന്ന 40-50 കടകളുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് കരിം ഓർമ്മിക്കുന്നു

“ദിവസവും രണ്ട് കിലോഗ്രാം മുതിര വിൽക്കാൻപോലും ഇപ്പോൾ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്,” തിയറ്ററിന് പുറത്ത്, വറുത്ത കടലയും അല്ലെങ്കിൽ മുതിരയും വിൽക്കുന്ന 59 വയസ്സുള്ള ദിലീപ് ഗുപ്ത പറയുന്നു. തൻ്റെ സമ്പാദ്യത്തെ, തിയറ്ററുകളുടെ തകർച്ച വല്ലാതെ ബാധിച്ചുവെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. കാലിലെ വേദനയും വൈകല്യവും മൂലം പുതിയ സ്ഥലത്തേക്ക് മാറാൻ അദ്ദേഹത്തിന് താത്പര്യമില്ല. ആവശ്യമായ ശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്യാനുള്ള വരുമാനവും അദ്ദേഹത്തിനില്ല.

നഗരത്തിലെ ഒറ്റസ്ക്രീൻ തിയറ്ററുകൾ ഒന്നൊന്നായി അടച്ചുപൂട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസ് പലർക്കും ഒരു ആശ്വാസമാണെന്ന് ധാരാവിയിലെ താമസക്കാരനായ മിൻടൂ പാസ്‌വാൻ പറയുന്നു. “ആൽഫ്രഡ് ടാക്കീസ് വളരെ പഴക്കമുള്ളതാണ്. ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു.” ഒഴിവ് കിട്ടുന്ന സമയത്ത്, സിനിമ കാണാൻ, കഷ്ടിച്ച് 10 കിലോമീറ്റർ താണ്ടിയാണ് ധാരാവിയിൽനിന്ന് ഗ്രാൻഡ് റോഡിലേക്ക് 45 വയസ്സുള്ള അദ്ദേഹം വരാറുള്ളത്.

15-ആം വയസ്സിലാണ് ഉത്തർ പ്രദേശിലെ ഗോണ്ട ജില്ലയിൽനിന്ന് മിൻടൂ മുംബൈയിലേക്ക് വന്നത്. ഒരു ചെറിയ ഫാക്ടറിയിൽ, സൂട്ട്കേസുകളുണ്ടാക്കുന്ന ജോലിയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഏകദേശം 14,000 രൂപ മാസത്തിൽ സമ്പാദിക്കുന്നു. ഉണ്ടാക്കുന്ന സൂട്ട്കേസുകളുടെ എണ്ണത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ. നഗരത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്കാണ് താമസം. ഒഴിവ് കിട്ടുമ്പോൾ സിനിമയ്ക്ക് പോവും.

ഉച്ചസമയം 3 മണിയാവുന്നു. മാറ്റിനി തുടങ്ങാറായി. പ്രവേശനകവാടത്തിലുള്ള കാണികളെ സഹായി വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. അകത്തേക്ക് കടക്കുന്നതിനുമുമ്പ് മിൻടൂ പറയുന്നു. “ഇതൊരു ‘മൂന്നാം ക്ലാസ്’ തിയറ്ററാണ്. നല്ല കാറുകളുള്ളവരൊന്നും ഇവിടെ വരില്ല. വരുകയാണെങ്കിൽത്തന്നെ അബദ്ധത്തിൽ വരുന്നവരായിരിക്കും.”

“ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ള, തെരുവിലുറങ്ങുന്നവരും ഫാക്ടറി തൊഴിലാളികളും, ആക്രിക്കച്ചവടക്കാരുമായ ‘മൂന്നാം ക്ലാസ്’ ആളുകളാണ് ഇവിടേക്ക് വരിക. മറ്റുള്ളവർക്കൊക്കെ വിലകൂടിയ തിയറ്ററുകളാണ് ഇഷ്ടം. വെളിച്ച മങ്ങിയ ഹാളിനകത്തേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ അയാൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.

പരിഭാഷ: രാജീവ് ചേലനാട്ട്