ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಸಿಡುಬು, ಪ್ಲೇಗ್‌, ಮತ್ತು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಗಳ ನೆನಪುಗಳು

ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಪುರುಷರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಬಂದ ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ತಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಸರದಾರ, ಉಮೈದುರೈ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಕ್ಕರು. ಆತ, ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಾಯಗೊಂಡು ರಕ್ತಸ್ರಾವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ್ಯೂ, ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರು. ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಎತ್ತಿದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮೂರು ಮೈಲಿ ದೂರದ ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸು ಕರೆದೊಯ್ದರು.

ಸೈನಿಕರು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಉಮೈದುರೈಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಬಿಳಿಯ ಬಟ್ಟೆಯೊಂದರಿಂದ ಉಮೈದುರೈ ಅವರನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಭೋರೆಂದು ರೋದಿಸುತ್ತಾ, ಸಿಡುಬಿನಿಂದಾಗಿ ಉಮೈದುರೈ ಸಾವಿಗೀಡಾದರೆಂದು ಸೈನಿಕರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ಜೀವಕ್ಕೆ ಹೆದರಿದ ಸೈನಿಕರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಟಕಿತ್ತರು. ಹೀಗೆ, ಉಮೈದುರೈ ಜೊತೆಗೆ ಅನೇಕ ಪುರುಷರ ಜೀವಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಲಾಯಿತು.

ಈ ಕಥೆಯು ಅಸಾಧಾರಣವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸತ್ಯವೂ ಹೌದು. ಇದು ಘಟಿಸಿದ್ದು, 200 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ. 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಕುರಿತ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವೃತ್ತಾಂತಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲೇಖಕರೆನಿಸಿದ ಚೋ ಧರ್ಮನ್‌, ತಮ್ಮ ಸುಂದರವಾದ ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಅರುಹುತ್ತ, ಕೋವಿಡ್‌-19 ಬಗ್ಗೆ ಇಂದಿನ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳು, ಭಯ, ಆತಂಕಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಶತಮಾನಗಳಿಂದಲೂ ಹಳ್ಳಿಗಳು ವೈರಸ್‌, ಪ್ಲೇಗ್‌ ಮತ್ತು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿವೆ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತಂತೆ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಮೌಖಿಕ ಪೂರ್ವೇತಿಹಾಸವನ್ನು ನಮಗೆ ಒದಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.

“ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರ ವೀರಪಾಂಡ್ಯ ಕಟ್ಟಬೊಮ್ಮನ್‌ ಅವರ ಸಹೋದರ, ಇವರು, ದಕ್ಷಿಣ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಪಂಚಲಂಕುರಿಚಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರೂ ಹೌದು. ವಾಕ್‌- ಶ್ರವಣ ದೋಷವಿದ್ದ ಉಮೈದುರೈ ಅವರನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಊಮಿ ಎಂತಲೂ, ಬ್ರಿಟಿಷರಿಂದ ಡಂಬಿ ಎಂಬುದಾಗಿಯೂ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜನರಿಗೆ ಇವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಅತಿಶಯವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸರದಾರನನ್ನು ಮುಗಿಸುವ ಹುನ್ನಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಈಸ್ಟ್‌ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯು ಇವರ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿತ್ತು. ಕರ್ನಲ್‌ ಜೇಮ್ಸ್‌ ವೆಲ್ಷ್‌ ಅವರ ಮಿಲಿಟರಿ ರೆಮಿನಿಸೆನ್ಸ್‌ ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಈ ಎಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನೀವು ಓದಬಹುದಾಗಿದೆ” ಎಂಬುದಾಗಿ ಧರ್ಮನ್‌ ತಿಳಿಯಪಡಿಸಿದರು.

ಪಂಚಲಂಕುರಿಚಿಯ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಯುದ್ಧವು 1799ರಲ್ಲಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ತೂಥುಕುಡಿಯಲ್ಲಿನ ಕೋವಿಲಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ಧರ್ಮನ್‌ ಅವರ ಮನೆಯಿಂದ 50 ಕಿ.ಮೀ. ದೂರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಬ್ರಿಟಿಷ್‌ ಕರ್ನಲ್‌ ವೆಲ್ಷ್‌ ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನ ವೃತ್ತಾಂತದಲ್ಲಿ ಉಮೈದುರೈ ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು, ಕಡು ದಾರಿದ್ರ್ಯದ ಹುಟ್ಟು ಪೆದ್ದರೆಂದು ಕರೆದಿರುವುದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಧರ್ಮನ್‌ ಅವರು ಗ್ರಾಮೀಣರ ಸಹಜ ವಿವೇಚನೆ ಹಾಗೂ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಿಂದ ಉಮೈದುರೈ ಅವರನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ ಮಹಿಳೆಯರ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಉಮೈದುರೈನನ್ನು ಪೊಲೀಸರು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದು, ಸೈನಿಕರು ತಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳು ನಾಶವಾಗಬಹುದೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದಗ್ಯೂ, ಆ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರಲ್ಲವೇ? ಎಂದರು ಧರ್ಮನ್‌.

ನಾನು ಧರ್ಮನ್‌ ಅವರನ್ನು ಕೋವಿಲ್‌ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಮಾಡಿದೆ. 2015ರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿನ ಕಡಲೆಬೀಜದ ಮಿಠಾಯಿಗೆ ದೊರೆತ GI ಮಾನ್ಯತೆಯಿಂದಾಗಿ ಈ ಊರು ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಇವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಆಗ “ದಲಿತ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂಬುದೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ದಲಿತನಾಗಿದ್ದಾಗ್ಯೂ, ನನ್ನ ಬರಹವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಬೇಡಿ” ಎಂದರವರು. ತೀರ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ, ನಾವು ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದೆವು. ನಗುತ್ತಾ ಅವರು ಹೀಗೆಂದರು: “ಈ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್‌ನಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ದಿನಚರಿಯು ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಏಕಾಂತತೆಯು ನನ್ನ ಜೀವನಶೈಲಿಯೇ ಹೌದು. ನಾನು ದಿನದ ಮೊದಲಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನಗಳನ್ನು ಕೊಳದ ಬಳಿ ಮೀನು ಹಿಡಿಯುತ್ತಾ ಕಳೆಯುತ್ತೇನೆ.”

“ಕೋವಿಡ್‌ನ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ʼಇಡಿಯಪ್ಪ ಸಿಕ್ಕಲ್‌ʼ ಇದ್ದಂತೆ (ಅಕ್ಕಿ ಶಾವಿಗೆಯ ಜಟಿಲ ಗುಚ್ಛದಂತಿರುವ ತಿನಿಸು). ಬಡವರು ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೀಡಾಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಹಾಯಮಾಡುವುದು? ಚಂಡಮಾರುತಗಳು ಮತ್ತು ಭೂಕಂಪಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯಾದ್ಯಂತ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ದೂರ ಪ್ರಯಾಣಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದು (ವೈರಸ್‌ ಹರಡಿದ್ದು ಕೂಡ ಹೀಗೆಯೇ), ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪರ್ಕಿತಗೊಂಡಿರುವ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣಲಾಗದ ಶತ್ರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸೆಣಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.”

ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ, ಗ್ರಾಮಗಳು ಅನೇಕ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳನ್ನು ಕಂಡಿವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಕೋವಿಡ್‌-19ನಷ್ಟೇ ಮಾರಕ ರೋಗಗಳು. ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ʼಪೆರಿಯ ಅಮ್ಮೈʼ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ ಈಗ ನಿರ್ಮೂಲನಗೊಂಡಿರುವ ಸಿಡುಬನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಚರ್ಮದ ಮೇಲೆ ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿಯ ಗಾತ್ರದ ಹುಣ್ಣುಗಳೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದು ತಲೆಯಿಂದ ಪಾದದವರೆಗೆ ಹಾಗೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಿನ ಮೇಲೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ವ್ಯಾಧಿಯು ಬಹಳ ಸುಲಭವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕುರುಡಾಗಿಸಬಹುದು, ಅವರನ್ನು ಅಂಗವಿಲಕರನ್ನಾಗಿಸಬಹುದು ಹಾಗೂ ಕೊಲ್ಲಲೂಬಹುದು. ಇದರ ಹೆಸರು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಬ್ರಿಟಿಷ್‌ ಸೈನ್ಯದ ಕಾಲಾಳುಗಳು ಭೀತರಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆಂಬುದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವೇ? ಹೀಗೆಯೇ ಕಾಲರ ಮತ್ತು ಪ್ಲೇಗ್‌ ಸಹ ಅತ್ಯಧಿಕ ಸಾವಿನಿಂದಾಗಿ ಭಯಾನಕ ರೋಗಗಳೆನಿಸಿದ್ದವು.

“ಈ ಮೂರನ್ನೂ (ಸಿಡುಬು, ಕಾಲರ ಮತ್ತು ಪ್ಲೇಗ್‌) ʼಒಟ್ಟುವರ್‌-ಒಟ್ಟಿ ನೊಯ್‌ʼ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವು ಸ್ಪರ್ಶ, ಸಂಪರ್ಕ ಮತ್ತು ಮಾಲಿನ್ಯದಿಂದ ಹರಡುವ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳು. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಲಸಿಕೆಗಳು ಅಥವಾ ಔಷಧಿಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಲಭ್ಯವಿದ್ದ ಏಕಮಾತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯೆಂದರೆ ಪ್ರಬಲ ನಂಜುನಿರೋಧಕ ಬೇವು. ಹೀಗಾಗಿ, ಅವರು ಎಳೆಯ ಬೇವಿನೆಲೆಗಳನ್ನು ತಂದು ಅದನ್ನು ಹಿಟ್ಟಿನಂತೆ ಅರೆದು ಹುಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅದರಿಂದ ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಿಡುಬಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಹಸಿರು ವರ್ಣದವನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ.”

ಹಳೆಯ ರೋಗಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸೋಂಕಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಬೇವಿನ ಚಿಗುರುಗಳನ್ನು ನೇತುಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ದಾರಿಹೋಕರಿಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಹರಡಿದಾಗ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ರೋಗದ ಪ್ರಕೋಪದ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಂತುಕರು ಮತ್ತು ಮಾರಾಟಗಾರರಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಲು, ಬೇವನ್ನು ಒಣಹುಲ್ಲಿನೊಂದಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ, ಗ್ರಾಮದ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ನೇತುಹಾಕಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನರು ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿದ್ದದ್ದು, ಸಹಾಯವಾಯಿತು ಎಂದರು ಧರ್ಮನ್‌. “ಪ್ರತಿ ಮನೆಗೂ ಹಾಲು ಮೊಸರಿನ ಸ್ವಂತ ಪೂರೈಕೆಯಿತ್ತು. ನಿಮಗೆ ಕೊರತೆಯಾದಲ್ಲಿ, ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಲು, ಮೊಸರನ್ನು ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನೀವದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು. ಬಹುತೇಕ ಜನರು ರೈತರಾಗಿದ್ದು, ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಅಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ಬೇಳೆಗಳ ದಾಸ್ತಾನನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಸೋರೆಕಾಯಿ, ಕುಂಬಳಕಾಯಿ, ಹೀರೆಕಾಯಿ, ಪಡವಲಕಾಯಿಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೊಲಗಳಿಂದ ಪಡೆಯಬಹುದಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ, ನಾವು ನಗದಿನ ವಹಿವಾಟು ನಡೆಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುತೇಕ ಕೊಡುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಗಳು ವಸ್ತು ವಿನಿಮಯದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೊತ್ತಂಬರಿ ಬೀಜವನ್ನು ವಿನಿಮಯಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಿರಿ.”

ಧರ್ಮನ್‌ ಅವರು ಹೇಳುವಂತೆ, ಸಿಡುಬು ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ಕಾಯಿಲೆಯಾಗಿದ್ದು, ಹರಡುವಿಕೆಗೆ ಅಹಿತಕರ ಬೇಸಿಗೆ ತಿಂಗಳುಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಕಾಲರ ಮತ್ತು ಪ್ಲೇಗ್, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲದೆ, ಈ ಎಲ್ಲವುಗಳಿಂದಲೂ ಹಾನಿಯುಂಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು. “ನನ್ನ ತಾತ, ಆಗಿನ ಕಾಲದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಜನರು ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಒಯ್ದು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದಾಗ, ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಸಾವಿಗೀಡಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ನಿಭಾವಣೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಚಿಕ್ಕ ಗ್ರಾಮದ ಬಹುತೇಕರು ಸಂಬಂಧಿಕರೇ ಆಗಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ರಕ್ಷಣಾ ಸಾಧನಗಳಿಲ್ಲದೆಯೇ ಅವರು ದೇಹಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.”

ಕೋವಿಡ್‌-19 ಅವಧಿಯಲ್ಲಿನ ಅಪಮಾನಕರ ಹೀಯಾಳಿಕೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಇತ್ತೀಚಿನ ಸುದ್ದಿಗಳಿಗಿಂತ ಇದು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿಯೂ ಭಿನ್ನವಾದುದು. ಆರೋಗ್ಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಗಳಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲಾಯಿತು. ಸಂಬಂಧಿಕರು ಕೋವಿಡ್‌-19 ಪೀಡಿತ ಶವಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರಲ್ಲದೆ ನಾಗರಿಕರು ಹತ್ತಿರದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಮುಂಬೈನಿಂದ ವಾಪಸ್ಸಾದ ತನ್ನ ಸಹೋದರನಿಗೆ ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತೆರಳುವಂತೆ ತಿಳಿಸಿದರೆಂಬುದಾಗಿ ಧರ್ಮನ್‌ ತಿಳಿಸಿದರು. ಕಾರಣ? ಆ ಕರಾವಳಿ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಸೋಂಕು ಅನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ಹರಡುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲದೆ, ಆ ಸ್ಥಳೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಯಾವುದೇ ಅಪಾಯಗಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಿರಲಿಲ್ಲ.

“ಇದು ನಮ್ಮ ಮೌಲ್ಯ ಹಾಗೂ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಪತನವಲ್ಲವೇ?“ “ಹಿಂದಿನದರೊಂದಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಿ: ಆ ಸಾಹಸಿ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಜೀವಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ಉಮೈದುರೈ ಅವರನ್ನು ತೊರೆದರೇ ಅಥವಾ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಅವರ ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸಿದರೇ?” ಎಂಬುದಾಗಿ ಧರ್ಮನ್‌ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

ಕರ್ನಲ್‌ ವಲ್ಷ್‌ ಅವರು ಬರೆದಿರುವಂತೆ, ಉಮೈದುರೈ ಅವರಿಗೆ ʼಗಲ್ಲುಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಲಾಯಿತು.” ಉಮೈದುರೈ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಹೋದರ, ಕಟ್ಟಬೊಮ್ಮನ್‌ ಅವರನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷರು 1799ರಲ್ಲಿ ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಿದರು.

ತಮ್ಮ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮನ್‌, ಕೋವಿಡ್‌-19 ಬರುವ ಮೊದಲು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರವೇ ಕರ್ಫ್ಯೂ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರು. 1995ರ ಜಾತಿ ಕಲಹದಿಂದಾಗಿ ಎಂಟು ದಿನಗಳ ಕರ್ಫ್ಯೂ ವಿಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಗಂಡಸರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದಲ್ಲಿ, ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು

ಆ ಉದ್ವಿಗ್ನ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ, ಧರ್ಮನ್‌ ಬೇಟಿಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸಣ್ಣ ಕಥೆಯೊಂದರ ನಾಯಕಿಯಾದರು: ಪ್ರಸವ ವೇದನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗರ್ಭಿಣಿ ಮಹಿಳೆಯೇ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಬರಹಗಾರ ಮತ್ತು ಅವರ ಪರಿವಾರವು ತಡರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ನರ್ಸಿಂಗ್‌ ಹೋಮ್‌ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು. ನಂತರ. ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ, ಧರ್ಮನ್‌ ಊರಿನಾದ್ಯಂತ ಸುತ್ತಾಡಿದ್ದರು.

“ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಈ ಘಟನೆಯ ವಿಶಿಷ್ಟ ಭಾಗವೆಂದರೆ, ಆ ಮಹಿಳೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮನ್‌, ಕಲಹದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಎರಡು ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿದ್ದರು. ಮಗು ಹುಟ್ಟಿದಾಗ, ದಂಪತಿಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರಿಡುವಂತೆ ವಿನಂತಿಸಿದರು. ನಾನು ಮಗುವನ್ನು ಕಲಾ ದೇವಿ (ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿನ ಕಲವರಂ ಅಥವಾ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಕಾದಾಟವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ) ಎಂದು ಕರೆದೆ. ಆ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕುರಿತಂತೆ ತಾವು ಬರೆದ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕಥನದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಹೀಗೆಂದರು: ʼಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆನೆಂದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ?ʼ ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದವರು ಶತ್ರಗಳಾದರಲ್ಲದೆ, ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳಾಗಿದ್ದವರು ಸ್ನೇಹಿತರಾದರು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಘಟಿಸಿಹೋಯಿತು…”

ಈ ವೃತ್ತಾಂತವು ಪರಿಚಿತವೆನಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ? ಕೋಮುವಾದ, ಕೋವಿಡ್‌-19 ಮತ್ತು ವಲಸೆಗಾರರ ಸಾಮೂಹಿಕ ನಿರ್ಗಮನದ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಿತವೇ ಸರಿ.