படுமோசமான நிலத்தில் வாழுதல்

மேற்கு வங்கத்தின் பிர்பம் மாவட்டத்தில் உள்ள தாராபித் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி கிராண்ட் டிரங்க் சாலையில் சென்றால், அதன் வழி முழுவதும் தூசி நிறைந்துள்ளது. பாறாங்கற்களை ஏற்றிச் செல்லும் ராட்சத லாரிகள் அந்தச் சாலைகள் முழுவதும் தூசு மற்றும் புகை மூட்டத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அந்தத் தூசியில் உங்களால் எதையும் பார்க்க முடியாது. அதன் துகள்கள் உங்கள் மூக்கு, கண்கள் மற்றும் வாயில் நுழையாமல் இருக்க, உங்கள் முகத்தை நீங்கள் மூடி மறைக்க வேண்டும்.

பிர்பம்மின் மல்லர்பூர் கல் குவாரி பகுதியில் உள்ள காரியா என்ற ஆதிவாசி கிராமத்திற்குச் சென்றோம். உத்னாவ் என்ற பெயருள்ள ஒரு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனம் அங்குள்ள ஆதிவாசிக் குழந்தைகளுக்கு அவர்களின் தாய் மொழியில் ஆரம்பக் கல்வியைக் கற்பித்துக் கொண்டிருந்தது. அங்குள்ள கல் குவாரிகள் மற்றும் நொறுக்கும் ஆலைகளில் வேலை செய்யும் ஊழியர்களிடம் நான் பேச விரும்பினேன்.

காரியாவில் காசிராம் ஹெம்ப்ரோம் என்பவரைச் சந்தித்தேன். அவர் பாரத் ஜகாத் மஜ்ஹி மண்டுவா என்ற சந்தால் கிராம மற்றும் பகுதித் தலைவர்களின் கூட்டமைப்பில் பணியாற்றும் ஒரு சமூகச் சேவகர் ஆவார். அவர் எனது பயணத்தில் வழிகாட்டியாக இருந்தார். லிப்பிடி கிராமத்திற்குச் செல்லும் வழியில் தனியாக நடந்து சென்ற ஒரு வயதான பெண்ணைப் பார்த்தோம். கருமையான தோலும், சுருளான நரைத்த தலைமுடியும், வெறும் காலுடனும், முன்னம் பற்கள் இல்லாமலும் அவர் தோற்றம் அளித்தார். ஒரு வெள்ளை நிறப் புடவையும் அதன் மீது சிவப்புக் கம்பளியும் போட்டிருந்தார். ஜார்க்கண்ட்டின் எல்லைப் பகுதியில் அவர் தனியாக வாழ்கிறார். அவரது மூதாதையர் நிலத்தை ஒரு குவாரி உரிமையாளருக்குச் சில ரூபாய்க்குக் கொடுத்த பிறகு அவரின் கணவரும் மகன்களும் அவரை விட்டுச் சென்றதாகச் சொல்கிறார். தனது வீட்டையும் இழக்கும் சூழலில் இப்போது அவர் உள்ளார். விரிவடைந்து கொண்டே செல்லும் அந்தக் குவாரி அவரது குடிசையையும் எப்போது வேண்டுமானாலும் விழுங்கக்கூடும். இப்போது தனது வாழ்வாதாரத்திற்கு ஒரு கல் நொறுக்கும் ஆலையில் வேலை செய்கிறார் அவர். அங்கு லாரிகளில் வரும் பாறைகளை இறக்கி வைத்து அவற்றைச் சுத்தியலால் துண்டுகளாக உடைக்கும் பணியில் ஈடுபடுகிறார்.

கல் குவாரி தொழிற்சாலைகளுக்கு எதிராக மக்களை ஒருங்கிணைக்கும் பணியில் காசிராம் ஈடுபட்டுள்ளார். குவாரி உரிமையாளர்களுக்கு எதிராக மகன்களைச் செயல்பட சொல்லுமாறு அந்தப் பெண்ணிடம் அவர் கேட்டுக்கொண்டார். ஆனால், தனித்துவிடப்பட்ட அந்தப் பெண்ணால் எவருக்கும் உத்தரவிட முடியாது; எனவே அவரே செல்கிறார்.

2010ம் ஆண்டில், குவாரிகள் மூடப்பட வேண்டுமென கோரி பழங்குடியினர் நடத்திய போராட்டங்களால் பிர்பமின் நல்ஹாத்தி மற்றும் மகமது பஜார் ஒன்றியங்கள் கலகலத்தன. பிர்பம் ஆதிவாசி கவோடா என்ற அமைப்பில் காசிராம் முதலில் இருந்தார். அந்த அமைப்பே முதலில் இயக்கத்தைத் தொடங்கியது. அங்குள்ள குவாரிகள் மற்றும் கல் நொறுக்கும் ஆலைகள் நிலம், சுற்றுச்சூழல், மாசுக் கட்டுப்பாடு, கனிமப் பாதுகாப்பு மற்றும் பணியாளருக்கான சட்டங்கள் அனைத்தையும் பின்பற்றுவதை அதன் உரிமையாளர்கள் நிரூபிக்கும் வரை அவற்றை மூட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். அங்குள்ள பெரும்பாலான செயல்பாடுகள் சட்டவிரோதமானவை என்பதால் நூற்றுக்கணக்கான குவாரிகளும் கல் நொறுக்கும் ஆலைகளும் பல மாதங்களாகவே மூடப்பட்டிருந்தன.

விரைவில், காசிராமும் பிறரும், கல் நொறுக்கும் ஆலை மற்றும் குவாரி உரிமையாளர்களிடமிருந்து, நண்பர்கள் மற்றும் இயக்கத்தின் சில தலைவர்கள் ரகசியமாக லஞ்சம் பெறும் விஷயத்தைக் கண்டறிந்தனர். ஒவ்வொரு குவாரியின் செயல்பாட்டையும் அவர்கள் ஆரம்பிக்க அனுமதித்துள்ளனர். இந்தத் துரோகத்தைக் கண்டறிந்த பிறகு சந்தால் கிராம மக்களை பாரத் ஜகாத் மஜ்ஹி மண்டுவாவின் கீழ் மீண்டும் ஒருங்கிணைக்க ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாகி உள்ளது. அத்தகைய ஊழல் படிந்த தலைவர்கள் கொள்கை மறுப்பாளர்களாகவும் தள்ளி வைக்கப்பட்டவர்களாகவும் அறிவிக்கப்பட்டு நிராகரிக்கப்பட்டனர். இருப்பினும் பாதிப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது: இயக்கம் உடைந்து போனது மற்றும் சமூகத்தின் ஒற்றுமை தடுக்கப்பட்டது. இப்போது குவாரி உரிமையாளர்களுடன் இணக்கமாக உள்ள அந்த ஊழல்வாதி தலைவர்கள் நேர்மையாக இருந்தவர்களைக் குவாரிகளில் வேலை செய்ய அனுமதிப்பதில்லை.

இதனால் வேலை செய்ய முடியாமல் போனவர்களில் ஒருவர் தான் சோட்டு முண்டா. அவர் தனது வீட்டிற்கு என்னை அழைத்துச் சென்றார். அங்கிருந்த காட்சி என்னை அதிர்ச்சி அடைய செய்தது. அருகே ஒரு குவாரியின் முனையில் சிறிய குடிசை இருந்தது. குவாரியின் ஆழம் 500 அடி இருக்கும். “பருவ மழைக் காலத்தில் இது மிகவும் ஆபத்தானதாக மாறிவிடும். சாலை வழுக்க ஆரம்பித்துவிடும், நிலச்சரிவுகள் ஏற்படும். என்னுடைய மொத்தக் குடும்பத்துடன் இங்கு எப்படி வாழ்கிறேன் என்பது கடவுளுக்குத் தான் வெளிச்சம். மழையின் போது வீட்டின் கூரையில் இருந்து குவாரிக்குள் தண்ணீர் விழும்,” என்கிறார் சோட்டு. அந்த அறைக்குள் அடியெடுத்து வைக்கவே எனக்கு பயமாக இருந்தது. அதை நோக்கிச் செல்லும் சாலையில் நடந்தால் கூட குவாரியில் தவறி விழும் அபாயம் இருப்பதால் அதைத் தவிர்த்துவிட்டேன்.

சோட்டு தனது நிலத்தை 3 லட்சம் ரூபாய்க்கு ஒரு கல் குவாரிக்கு விற்றுவிட்டார். “நாங்கள் அவர்களுக்கு நிலங்களைக் கொடுக்க விரும்பவில்லை,” என்கிறார். ”ஆனால், நிலத்தைக் கொடுக்கவில்லை என்றால் எங்கள் கிராமங்களுக்கு மின்சாரம் வழங்குவது தடுக்கப்படும் என்றார் கல் குவாரி உரிமையாளர்கள் சங்கத் தலைவர் நாசிர் ஹுசைன் மாலிக். எங்கள் நிலங்கள் வலுக்கட்டாயமாகப் பறிக்கப்பட்டன,” என்கிறார் அவர். சட்டப்படி, ஆதிவாசி நிலத்தைப் பழங்குடியின மக்களைத் தவிர வேறு ஒருவருக்கு விற்க முடியாது. இது குறித்து சோட்டுவிற்குத் தெரியவில்லை. “சில காகிதங்களை எங்களிடம் கொண்டு வந்து அதில் கையெழுத்திடச் சொன்னார்கள். நான் எனது கை ரேகையை அதில் பதிவு செய்தேன். அவர்கள் பணத்தைக் கொடுத்தார்கள்,” என்கிறார்.

நிலைமை மேலும் மோசமடைந்தது. குவாரிகளில் மேற்கொள்ளப்படும் வெடிப்புகளில் இருந்து சிதறும் கற்கள் எஞ்சிய அவரின் நிலத்தில் விழுவதால் விவசாயம் செய்வது கடினமானது. நிலத்தடி நீரும் கீழே சென்றுவிட்டதால் பயிர்களுக்கு அவரால் தண்ணீர் பாய்ச்ச முடியவில்லை. பேராசை பிடித்த அந்தக் குவாரி மேலும் விரிவடைந்து வருகிறது. எப்போது வேண்டுமானாலும் சோட்டுவின் சிறிய வீடு அதற்கு இரையாகலாம்.

டோல்கடாவில் நிலைமை இன்னும் மோசமாக உள்ளது. காசிராமுடன் அந்தக் கிராமத்திற்குச் சென்ற போது அங்கு எஞ்சி இருந்த கடைசி குடிசையை மட்டுமே என்னால் பார்க்க முடிந்தது. “இது என்ன கிராமவாசிகளே இல்லாத ஒரு கிராமமா?” என்று காசிராமிடம் வினவினேன். அதற்கு அவர், “ஆம், இது ஒரு கிராமமாக இருந்தது. இப்போது குவாரியாக மாறிவிட்டது. முன்பு இருந்த கிராமம் இப்போது இல்லை. ஒரேயொரு விதவைப் பெண் மட்டுமே உள்ளார். அவரின் மகன் கொல்லப்பட்டார். எஞ்சிய மக்கள் கல் நொறுக்கும் ஆலைகள் மற்றும் குவாரிகளில் வேலை செய்வதற்காக ஜார்க்கண்ட் சென்றுவிட்டனர்.”

அன்று மாலை காரியா கிராமத்தில் உள்ள புத்தா என்ற சிறுவன் கல் நொறுக்கும் ஆலையில் வேலை செய்யும் தனது தாயைச் சந்திக்க எங்களைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான். அவனது தாயான மோன்குஷி லோஹர் நாள் முழுவதும் வேலை செய்த பிறகு குளித்துவிட்டு ஒரு புதிய புடவை மற்றும் கிழிந்த ரவிக்கையை உடுத்தி வந்தார். அவர் உயரமாகவும், கருமையாகவும் அழகாகவும் இருந்தார். ஒரு மண் குவளையில் எங்களுக்குத் தேனீர் கொடுத்தார்.

“காலை 5 மணிக்கே நான் கல் நொறுக்கும் ஆலைக்குச் சென்றேன். அங்கு கற்களை ஏற்றவும் இறக்கவும் வேண்டும். பெரிய கற்களைச் துண்டுகளாக உடைக்க வேண்டும். பிறகு அவை ஜல்லிக் கற்களாக நொறுக்கப்படும். இதற்கு தினமும் எங்களுக்கு 200 ரூபாய் கொடுக்கப்படுகிறது. இலக்கை அடைய வேண்டும். இல்லை என்றால் குறைவாக சம்பளம் தரப்படும். அதிகமாக வேலை செய்தால் ஊக்கத்தொகை வழங்கப்படும்,” என்கிறார் அவர். அடிக்கடி விபத்துகள் நடக்கின்றன. ஆனால் அவசர சிகிச்சை ஊர்தியோ மருத்துவரோ இல்லை. “மருத்துவர்களை அழைக்க வேண்டும் என்றால் எங்கள் சம்பளத்தில் பிடித்தம் செய்வார்கள். பணம் மிகவும் முக்கியமானது. சிறிய சுகாதாரப் பிரச்சனைகளுக்காகப் பணத்தை இழக்க முடியாது. காயங்கள் ஏற்பட்டால் நாங்களே பார்த்துக்கொள்வோம். ஆனால் பணம் இல்லாமல் குடும்பத்தை நடத்த முடியாதே.”

அவர்களிடம் முகக்கவசமும் கையுறையும் இருக்கிறதா என்று கேட்டேன். அதற்கு மோன்குஷி சிரித்தார். “அவர்கள் எங்களுக்கு முகக்கவசம் வழங்கினார்கள். ஆனால் இந்த வெப்பத்தில் ஒருவரால் அதை அணிந்துகொண்டு வேலை செய்ய முடியாது. முகக்கவசங்கள் மூச்சுத் திணறலை ஏற்படுத்தும் என்பதால் அதை அணிந்துகொண்டு எங்களால் சுவாசிக்க முடியாது. அது குமட்டலையும் ஏற்படுத்தும்,” என்கிறார்.

கல் நொறுக்கும் ஆலை உரிமையாளர்களில் ஒருவர் என்னிடம் கூறியது, “இங்குள்ள பணியாளர்கள் மிகவும் அறியாமையில் உள்ளனர். ஒவ்வொருவருக்கும் நாங்கள் முகக்கவசம் தந்துள்ளோம். ஆனால், அவர்கள் அதை அணிவதில்லை!” உதனாவ் கூற்றுப்படி பஞ்சமி, மஹமத்பஜார், தல்பந்த் பகுதிகளில் கற்களின் தூசியால் பலருக்கும் சிலிக்கோசிஸ் நோய் ஏற்பட்டு இறந்துள்ளனர். அவர்கள் காச நோயால் இறந்ததாக அரசாங்கம் தெரிவிக்கிறது. அங்கு கர்ப்பிணிப் பெண்களுக்கான எந்த வசதியும் இல்லை. குழந்தைகள் காப்பகமோ அவசர சிகிச்சை ஊர்தி வசதியோ மருத்துவப் பராமரிப்போ இல்லை. மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு ஆலையின் வளாகத்திலேயே ஒரு பெண் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தார்.

மோன்குஷிக்கு இரண்டு மகன்கள் உள்ளனர். தனது கணவரின் கொடுமை தாங்க முடியாமல் தனது சொந்த ஊரான காரியாவிற்கு மகன்களுடன் அவர் வந்துவிட்டார். இப்போது தன்னுடைய பெற்றோர் வீட்டில் தனது இரு மகன்களையும் வளர்த்து வருகிறார். தனது பெற்றோர் குடும்பத்தையும் பார்த்துக்கொள்கிறார். அங்கு வாழ்வதற்காகத் தனது ரத்தத்தையும் சதையையும் கொடுத்து உழைக்கிறார். சிறிது இடைவெளி கழித்து விட்டின் பின்புறம் உள்ள தனது அறைக்கு வேகமாகச் சென்று ஒரு தகரப் பெட்டியில் இருந்து வெள்ளியில் செய்யப்பட்ட ஒரு சிறு பெட்டியை எடுத்து வந்தார். “எனக்குத் திருமணமான போது என் அப்பா இதை எனக்குத் தந்தார். எங்கள் சமூகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் திருமணத்தின் போது இந்தக் கண் மை பெட்டி பரிசளிக்கப்படும்,” என்று அதை மென்மையாகத் தொட்டார். “உங்கள் திருமணத்திற்குக்கூட என்னுடைய அப்பா ஒரு பெட்டியைச் செய்துத் தருவார்,” என்று சிரிக்கிறார். அந்த அறையில் இருந்த அனைவரும் சிரித்தோம்.

மோன்குஷியின் உடல்நலம் மோசமடைந்து வருகிறது. இன்னும் எவ்வளவு காலம் கல் நொறுக்கும் ஆலையில் பணியாற்றுவார் என்று அவருக்குத் தெரியாது. அவருக்கு வேறு வழியில்லை. இப்போது அந்தப் பகுதியில் மிகச் சிறிய அளவிலேயே விவசாயம் நடந்து வருகிறது. “நிலத்தைப் பாருங்கள். அது பல வருடங்களாகப் பாலியல் வன்புணர்வு செய்யப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் உடலில் இருக்கும் காயங்களைப் போல் காட்சியளிக்கிறது,” என்கிறார்.

தமிழில்: ஜெகன் கஜேந்திரன்