கனவுகளை வாசிக்க உதவும் கல்வி

"நீ உன் படிப்பில் முழு மனதுடன் ஈடுபட்டால், உன் சமூகத்தில் உள்ள மற்ற குழந்தைகளுக்கு நீ ஒரு உத்வேகமாக இருக்க முடியும்."

நான் ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​ஜிதேந்திர சர்மா சார் வகுப்பில் உள்ள அனைவரின் முன்பும் என்னைப் பார்த்து சொன்ன வார்த்தைகள் இது. பதிலுக்கு நெகிழ்ச்சியில் என்னால் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேச முடியவில்லை. ஒரு முசஹர் சிறுவனான, என் மீது ஒருவர் இவ்வளவு நம்பிக்கை வைத்தது அதுவே முதல் முறை. நான் வீட்டிற்கு நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோதும் அவருடைய வார்த்தைகள் என் மனதில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன. "நீ ஒரு உத்வேகமாக இருக்க முடியும்..." என்னைப்பற்றி நான் அப்படி ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

அன்றுதான் முதல் முறையாக, என் கல்வி, எனக்கானது மட்டும் அல்ல என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன். அது என்னைச் சுற்றியுள்ள மற்றவர்களுக்கும் படிப்பைத் தொடர தைரியம் அளிக்கக்கூடும். அதன் பிறகு நான் இன்னும் கடுமையாக உழைக்கத் தொடங்கினேன். சூழ்நிலைகள் எனக்கு எதிராகத் திரும்பிய ஒவ்வொரு முறையும், என் உறுதியை நிலைநிறுத்த சர்மா சாரின் வார்த்தைகளை நான் பற்றிக்கொண்டேன். ஓர் ஆசிரியரின் வார்த்தை எவ்வளவு மதிப்பு மிக்கதாகிறது! அது எவ்வளவு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது! ஷர்மா சாருக்கு கணிதம் கற்பிக்க தெரிந்ததோடு, தன் மாணவர்களின் மறைந்திருக்கும் திறமையையும் கண்டறிய முடிந்தது.

ஒரு நல்ல ஆசிரியர் புத்தகங்களைப் படிக்க மட்டும் கற்றுக் கொடுப்பதில்லை, உங்கள் கனவுகளைப் படிக்கவும் கற்றுக் கொடுக்கிறார்.

நான் உத்தரப் பிரதேசம், மிர்சாபூர் மாவட்டத்தில் உள்ள மஜாவா கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஆஷிஷ் நந்த். வயது 25. நாங்கள் முசஹர்கள். மக்கள் எங்கள் சமூகம் பற்றி பல விஷயங்களைக் கேள்விப்படுகிறார்கள். ஆனால் எங்களைப் புரிந்துகொள்வதில்லை. முசஹர் என்ற வார்த்தையே அவர்களின் மனதில் வறுமை, உடல் உழைப்பு மற்றும் பற்றாக்குறை போன்ற பிம்பங்களை உருவாக்குகிறது. அதிலும் ஓரளவு உண்மை இருக்கிறது. தலைமுறைகளாக நாங்கள் சமூகத்தில் மிகவும் விளிம்புநிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட மக்களில் ஒருவராக இருந்து வருகிறோம். உத்தரப் பிரதேசத்தில் எங்களை பட்டியல் சாதிப் பட்டியலில் சேர்த்தார்கள். எங்கள் முன்னோர்களுக்கும் நிலம் இல்லை. நிலையான வேலையும் வருமானமும் இல்லை. நாங்கள் தலித்துகள். கல்வி என்பது எங்கள் உரிமையாக இருந்ததில்லை. கிராமத்து ஏழை பிராமணர்களுக்கு இருந்தது போல, அது எங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கவில்லை.

இன்றும், எங்கள் கிராமத்தில், சில குடும்பங்கள், காலையில் எழுந்ததும், அன்றைக்கு ஒரு வேளை உணவாவது கிடைக்குமா என்று கவலைப்படுவதை நான் அறிவேன். ஒவ்வொரு நாளையும் கடப்பதே ஒரு போராட்டமாக இருக்கும்போது, ​​கல்வி, எட்டாக்கனியாகிவிடுகிறது. நான் வளர்ந்த காலத்தில், எங்கள் சமூகப் பிள்ளைகள் பள்ளிக்குச் செல்வதை பார்ப்பதே அரிது. அப்படியே சென்றாலும், நிதிப் பிரச்சினைகளுக்காகவும், கூலி வேலை செல்வதற்கும், இன்னும் சிலர் சிறு வயதிலேயே திருமணத்திற்காகவும், அவர்கள் படிப்பை பாதியிலேயே நிறுத்திவிடுவர்.

ஒரு சமூகத்தின் அடையாளம், அதன் வறுமைக் கோட்டு நிலை அல்ல, மாறாக அதன் மக்களின் மறைந்திருக்கும் ஆற்றல்தான் என்று நான் நம்பினாலும், எங்களுக்கும் கனவுகள் இருந்தன. ஆனால், அந்தக் கனவுகளை நனவாக்க எங்களுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகள் எப்போதுமே குறைவு.

இன்று என் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு குழந்தை கையில் புத்தகத்துடன் புன்னகைப்பதை பார்க்கும்போது, எனக்கு ​​என் குழந்தைப்பருவ நாட்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

தினக்கூலியான என் தந்தை பப்பு பன்வாசியின் உழைப்பில்தான் எட்டுப் பேரைக் கொண்ட எங்கள் குடும்பம் இயங்கியது. அதிகாலையே புறப்பட்டு செல்லும் அவர், நாள் முழுவதும் கடினமாக உழைத்த களைப்புடன், மாலை தாமதமாகதான் வீடு திரும்புவார். என் தந்தை வீட்டில் ஓய்வெடுத்து நான் பார்த்ததே இல்லை. எங்களின் சிறந்த எதிர்காலத்தை உறுதி செய்வதற்காக அவர் அயராது உழைத்துக் கொண்டிருந்தார். எப்போதாவது விவசாயக் கூலி வேலை கிடைத்தால், என் தாய் ஆபா தேவியும் அவருக்கு உதவுவார்.

பள்ளிக்கே சென்றிறாத என் பெற்றோர், எங்கள் ஐந்து சகோதரர்களையும் பள்ளிக்குச் செல்வதிலிருந்து ஒருபோதும் தடுத்ததில்லை. எங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கான முதல் படியாகக் கல்வி இருக்க முடியும் என்று அவர்கள் நம்பியிருக்க வேண்டும்.

நிச்சயமற்ற தன்மைகளால் சூழ்ந்திருந்த எங்கள் வாழ்க்கையில், அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யக்கூட போராடிய நாட்கள் இருந்தன. ஆனால் அவை ஒருபோதும் என் பள்ளிப் படிப்பில் குறுக்கிடவில்லை. எனக்கு படிப்பது மிகவும் பிடித்திருந்தது. சில ஆசிரியர்கள் என் ஆர்வத்தை கவனித்திருந்தனர். மெல்ல மெல்ல, என் கிராமத்திற்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு உலகத்தைப் பற்றி நான் கனவு காணும் இடமாக அந்தப் பள்ளி மாறியது.

என் கிராமத்திலிருந்து 30 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த, மகாத்மா காந்தி காசி வித்யாபீடம் என்ற கல்லூரிக்கு நான் முதன்முதலில் சென்றபோது, நான் கனவு கண்ட உலகத்திற்குள் அடியெடுத்து வைப்பது போல் இருந்தது. படிப்பதற்காக ஊரை விட்டு வெளியே சென்ற முதல் ஆள் நான்தான். ஆனால், நிலைமை அவ்வளவு சௌகரியமாக இல்லை. பணப் பற்றாக்குறை ஒரு பக்கமும், பெரிய குடும்பத்தின் தேவைகளும் தொடர்ந்து இருந்தது. அதன் பிறகு, அம்மாவின் உடல்நிலையும் மோசமடையத் தொடங்கியது. வீட்டைக் கவனித்துக் கொள்ள யாரும் இல்லாததால், 2020-ல் என் குடும்பத்தினர் எனக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தனர். நான் அப்போது கல்லூரியில் முதலாம் ஆண்டு தான் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். இதனிடையில் எங்கள் நிதி நிலைமையும் மேலும் மோசமடைந்தது.

எல்லாவற்றையும் கடந்து, நான் என் பட்டப்படிப்பை முடித்தது, என் குடும்பத்தில் ஒரு மிகப்பெரிய சாதனையாக இருந்தது. 2022-ல் என் குடும்பத்தில் இந்தியில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்ற முதல் ஆள் நான்தான். என் எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கையும் மகிழ்ச்சியும் என் பெற்றோருக்கு கிடைத்தது. நான் ஒரு ஆசிரியராக வேண்டும் என்று கனவு கண்டேன்.

ஆனால் திடீரென்று என் கனவுகளுக்குப் பதிலாக, பொறுப்புகள் வரத் தொடங்கின. என் மனைவி முதல் முறையாக கருவுற்றிருந்தார். அம்மாவின் உடல்நிலை தொடர்ந்து சரியில்லாமல் இருந்தது. அப்பாவின் சம்பளம், தேவைகளைக் கவனித்துக் கொள்ளப் போதுமானதாக இல்லை. மூத்த மகனாக, பொறுப்புகளின் சுமை என்னை மீது விழ ஆரம்பித்தது. அந்நாட்களில் என் இதயத்தில் குழப்பம் புயலாக வீசியது. இரவில் கல்வியைத் தொடர வேண்டும் என்று நினைப்பேன். காலையில் சூழ்நிலை பார்த்து வேறுவிதமாக சிந்திப்பேன். இறுதியாக, நான் தினக்கூலி வேலைக்குச் சென்று நாளொன்றுக்கு வெறும் 500 ரூபாய் சம்பாதித்தேன்.

ஓராண்டுக்குப் பிறகு, அதிகம் சம்பாதிக்கும் நம்பிக்கையில் வாடகைக்கு ஆட்டோ ஓட்டத் தொடங்கினேன். நான் அந்த வாகனத்தை சாலையில் ஓட்டிய முதல் நாளில் என் மனம் அமைதியற்று இருந்தது. எனக்கு அசிங்கமாக இருந்தது. நேர்மையாகச் செய்யப்படும் எந்தவொரு வேலையையும் ஒருவரின் கண்ணியத்திற்குக் குறைவானதாக நான் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை. ஆனால் என் இதயத்தில் ஒருவித வலி இருந்தது. என் கனவை அடைய முடியாத நான், பயணிகளை அவர்களின் இடத்தை அடைய செய்தேன். என் கனவு எனக்குள் உயிரோடு இருந்ததை உணர்ந்தேன்.

ஒவ்வொரு முறையும் என் ஆட்டோ ஒரு பள்ளியைக் கடந்து செல்லும்போதோ, அல்லது பள்ளிச்சீருடையில் ஒரு குழந்தை புன்னகைக்கும்போதோ என் இதயம் ஒரு கணம் நின்றுவிடும். எப்போதாவது ஆசிரியர் யாராவது என் ஆட்டோவில் வந்தால், அவரிடம் பேசும் போது ஜிதேந்திர சர்மா சாரின் நினைவுகள் வரும். அவருடைய வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்து, என் வாழ்க்கையை பற்றி யோசிப்பேன்.

ஒரு வருடம் கழித்து, 2024-ஆம் ஆண்டு, 'முஹீம்' என்ற தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்த என் அத்தை, அவர்களின் தலைமைத்துவத் திட்டத்திற்காக உறுப்பினர்களைத் தேடுவதாக கூறினார். எழுத்தறிவு விகிதம் வெறும் மூன்று சதவிகிதம் மட்டுமே இருந்த எங்கள் முசஹர் சமூகக் குழுவைச் சேர்ந்த இளம் குழந்தைகளுக்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு வழிகாட்ட, எங்கள் சமுகத்திலேயே ஒரு ஆளை அவர்கள் தேடினர்.

'Teach For India’s incubation (TFIx) திட்டத்துடன் இணைந்து வடிவமைக்கப்பட்ட 'Muheem Leader Fellowship' பணிக்கு நான் விண்ணப்பித்தேன். உண்மையைச் சொல்லவேண்டும் என்றால், என்னை தேர்ந்தெடுப்பார்கள் என்று நான் நினைக்கவில்லை. ஆனால் அந்த வாய்ப்பு என் வாழ்க்கையையே மாற்றிவிடும் என்று தோன்றியது. பின்னர், நான் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு அந்தத் திட்டத்தில் சேர்ந்தபோது, ​​பல ஆண்டுகளாக மூடப்பட்டிருந்த ஒரு கதவு திடீரெனத் திறந்தது போல் இருந்தது.

நான் புதுமையான கற்பித்தல் முறைகளைக் கற்றுக்கொண்டேன். முதன்முறையாக, செயல்பாடு சார்ந்த கற்றல், கதைசொல்லல் மூலம் கற்பித்தல், கணிதம் மற்றும் மொழி அறிவைப் புகட்ட விளையாட்டுகளைப் பயன்படுத்துதல் ஆகியவற்றைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டேன். நான் டிஜிட்டல் கருவிகளைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கி, குழந்தைகளுடன் ஒரு கூட்டு கற்றல் சூழலில் பணியாற்ற ஆரம்பித்தேன். நான் கற்றுக்கொள்ளத் துவங்கியதும் தான், கற்பித்தல் என்பது புத்தகங்களைப் படித்துக் காட்டுவது மட்டுமல்ல என்பதை உணர்ந்தேன். அவர்கள் சுயமாக கற்றுக்கொள்ளவும், அதன் மூலம் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்று, அவர்கள் வாழ்க்கையின் போக்கையே மாற்ற முடியும் என்பதை உணர வைக்கவும் உதவினேன். ஒரு ஆசிரியராக, நான் குழந்தைகளிடையே ஆர்வத்தைத் தூண்ட வேண்டும், கேள்விகள் கேட்க அவர்களுக்குத் தைரியம் கொடுக்க வேண்டும், அவர்களின் கனவுகளைப் பின்தொடர வழிகாட்ட வேண்டும்.

ஆரம்பத்தில், நான் படிப்பித்த 30 மாணவர்கள் மிகவும் கூச்ச சுபாவமுள்ளவர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் வகுப்பில் அரிதாகவே பேசினார்கள். மேலும் பலர் தங்களால் படிக்கவும் எழுதவும் முடியும் என்று நம்பவில்லை. அவர்களைப் பார்க்கும்போது அடிக்கடி என் சொந்த குழந்தைப்பருவம் நினைவுக்கு வந்தது. தன்னம்பிக்கையின்மை, வறுமையை விட பயங்கரமானது என்று எனக்குத் தெரியும். அதனால், நான் வெறுமனே பாடம் நடத்தப் போவதில்லை. அவர்களை தம்மீது நம்பிக்கை கொள்ளச் செய்யப் போகிறேன் என்று முடிவு செய்தேன்.

மெதுவாக, எங்களுக்குள் ஒரு பிணைப்பு உருவானது. அவர்கள் என்னை நம்பத் தொடங்கினார்கள். தங்கள் வாழ்க்கையின் மிகச்சிறிய விவரங்களையும் என்னுடன் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். எங்கள் வகுப்பில் சுமார் 6-7 வயதுள்ள சமர் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் எப்போதும் மற்ற எல்லா மாணவர்களுக்கும் பின்னால் அமர்ந்திருப்பான். அரிதாகவே பேசுவான். நான் அவனை எதையாவது படிக்கவோ அல்லது ஒப்புவிக்கவோ சொன்னால், அவன் வெறுமனே தலையைக் குனிந்து கொள்வான். நான் அவனிடம் பொறுமையாக இருந்தேன். ஆனால் நான் நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை.

ஒரு நாள் நான் அவனிடம் மெதுவாக, வகுப்பில் அவன் இரண்டு வரிகளை மட்டும் படித்தால், எனக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கும் என்று சொன்னேன். அன்று அவன் தலையை குனிந்து கொள்ளவில்லை. சற்றுத் தயக்கத்துடன் எழுந்து நின்று, குரல் நடுங்க வாசிக்க துவங்கினான்:

ஹரா ஹரா தோத்தா, ஹரா ஹரா தோத்தா
டால் பகட்கர் சோத்தா, காலா ஜாமுன் காத்தா.
கூப் மஜே சே உட் ஜாதா

[பச்சை பச்சை கிளி, பச்சை பச்சை கிளி
கிளைகள் பிடித்து உறங்குமாம்,
நாவல் பழத்தை உண்ணுமாம்
மகிழ்ச்சியாக வானில் பறந்து செல்லுமாம்]

அவன் படித்து முடித்ததும், மாணவர்கள் அத்தனை பேரும் பலமாக கைதட்டி பாராட்டினர். சமர் நிமிர்ந்து பார்த்துப் புன்னகைத்த போது, என் கண்கள் பெருமையாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிறைந்தன. கற்பித்தல் ஒரு தொழில் அல்ல. அது ஒரு பொறுப்பு. அதை என்னால் நிறைவேற்ற முடிந்ததை முதன்முறையாக உணர்ந்தேன். எனது ஃபெல்லோஷிப் அடுத்த மாதம் செப்டம்பரில் முடிவடையும். அதன் பிறகு என் வாழ்க்கை என்ன பாதையில் செல்லும் என்று எனக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை.

ஆனால் இன்று நான் என் மாணவர்களுக்கு முன்னால் நிற்கும்போது, ​​அவர்கள் என்னைப் பார்த்து பயப்பட வேண்டிய ஒரு ஆசிரியராகப் பார்க்கவில்லை. மாறாக தங்கள் சொந்த கிராமத்தைச் சேர்ந்த, தங்களைப் போன்ற ஒரு குடும்பத்திலிருந்து வந்த ஒரு நபராகப் பார்க்கிறார்கள். ஷர்மா சார் சொன்னது போல, ஒருவேளை இதுதான் உத்வேகமாக இருப்பதன் அர்த்தம் போல.

இந்தக் கட்டுரை முதலில் இந்தியில் வெளியிடப்பட்டது

'முஹீம்-ஏக் சார்த்தக் பிரியாஸ்' அமைப்பின் நிறுவனரும் இயக்குநருமான ஸ்வாதி சிங்குக்கும், வாரணாசியில் உள்ள நலவாழ்வு சங்கம் மற்றும் டீச் ஃபார் இந்தியா குழுவினரின் ஆதரவிற்கும் செய்தியாளர் நன்றி தெரிவிக்க விரும்புகிறார்.