“पंहिंजो चितु हिकु करे पढ़ाई कंदा कयो। तव्हां पंहिंजी बिरादरी जे ॿियनि ॿारनि लाइ मिसालु बणिजी सघो था।”
“मां शायदि नाईं क्लास में हूंदुसि जॾहिं जितेंद्र शर्मा सर सॼी क्लास जे साम्हूं मूंखे इहे लफ़्ज़ चया। मुंहिंजी दिलि एतिरी त भरिजी आई जो हिकु लफ़्ज़ु बि कुछे न सघियुसि। पहिरियों दफ़ो कंहिं हिकु मुसहर छोकिरे ते एतिरो भरोसो कयो हो। घर मोटंदे महिलु संदसि इहे क़ौल मुंहिंजे दिमाग़ में गूंजंदा रहिया। ‘तूं हिकु मिसालु थी सघीं थो….’ मूं कॾहिं बि पाण बाबति अहिड़ो न सोचियो हो।”
इहो ॾींहुं हो जॾहिं मूं पहिरियों भेरो सम्झियो त शायदि मुंहिंजी तइलीम जो लाॻापो फ़क़ति मूंसां नाहे। इन सां मुंहिंजे आसपासि जे बि॒यनि माण्हुनि खे बि पंहिंजी पढ़ाई जारी रखण जो हौसिलो मिली सघे थो। मूं अञा वधीक महिनतु करण शुरू कई। जॾहिं बि हालात मुंहिंजे ख़िलाफ़ हूंदा हुआ, त पंहिंजे इरादे खे पको रखण जे लाइ शर्मा सर जा क़ौल यादि कंदो होसि। उस्ताद जे चयल में केतिरी तासीर हूंदी आहे! मूंखे अहिसासु थियो त शर्मा सर न रुॻो हिसाबु पाढ़ण जो ॼाणू हो, पर हू पंहिंजनि शागिर्दनि जी ॻुझी क़ाबिलियत जो पारखू पिणु हो।
हिक उस्तादु फ़क़ति अखर पढ़णु न थो सेखारे, हू तव्हां खे पंहिंजनि ख़्वाबनि खे पढ़ण सेखारे थो।
मां आशीष नंदु आहियां। मां 24 सालनि जो आहियां। उत्तर प्रदेश जे मिर्ज़ापुर ज़िले में मझवा ॻोठ जो रहिवासी आहियां। असीं मुसहर आहियूं। माण्हू मुंहिंजी बिरादरीअ बाबति घणियूं ई ॻाल्हियूं ॿुधनि था पर को विरलो ई हूंदो जेको असांखे सम्झी सघे। मुसहर लफ़्ज़ु ॿुधंदे ई माण्हुनि जे तसवुर में ग़रीबी, पोरिहिए ऐं अणाठि जो मंज़रु अचे थो। मां तस्लीमु करियां थो त इन में कुझु क़दुरु सचाई बि आहे। नसुलनि खां असांजो समाजु सभ खां वधीक ॾुतड़ियल बिरादरियुनि मां हिकु रहियो आहे। उत्तर प्रदेश में असीं अनुसूचित जाति जी फ़हिरिस्त में शामिल आहियूं। असांजे अबनि ॾाॾनि वटि न का पंहिंजी ज़मीन हुई, नको पको रोज़गारु हो। आमदनीअ जो को बि को भरोसो न हो। असीं दलित आहियूं। तइलीम पिराइण असां लाइ को सवलो कमु नाहे। ॻोठ जे कुझु ग़रीबु ॿांभणनि जे उॿितड़ तइलीमु असांजी ज़िंदगीअ जो हिस्सो न रही आहे।










