நினைவின் வரைபடங்கள்

அர்ஹென்தான் அந்த ஊரிலேயே பச்சை குத்தும் கலை தெரிந்த கடைசி நபர். முன்பு, அவர் பச்சை குத்தும் கலைஞராக இருந்திருக்கிறார்.

நீண்ட வடிவமைப்பு மற்றும் ஓலைக் கூரை வேயப்பட்டு, பாரம்பரியமாக கட்டப்பட்ட கொன்யாக் குடிசைக்கு வெளியே அமர்ந்திருக்கும் எண்பது வயதுகளில் இருக்கும் அவர், பச்சை குத்திய காலத்தில் கற்றுக் கொண்ட பாடலை குழந்தை போல பாடுகிறார்.

ரென் அம் மன்யூ என்கிற இளவரசி பச்சை குத்திக் கொள்ளுதல் பற்றிய பாடல் இது. சிலம் என்பது மொருங்கின் (ஆண்கள் சந்தித்து கொள்ளும் பாரம்பரிய இடம்) பெயர்.

கொன்யாக்குகளை (நாகாலாந்தில் பட்டியல் பழங்குடி) பொறுத்தவரை, தங்களின் பல வாழ்க்கைக் கட்டங்களின்போதும் நிகழ்வுகளின்போதும் பச்சை குத்திக் கொள்வது என்பது பண்பாட்டு அடையாளமாக இருந்தது. 1960கள் மற்றும் 1970களில் அந்த பழக்கம் நலிவடைந்தது. அடுத்த பத்து ஆண்டுகளுக்கு இப்பழக்கம் தொடர்ந்தாலும் 1970களில் இப்பழக்கத்துக்கு முழுமையாக தடை விதிக்கப்பட்டது. கிறித்துவ மத வருகையும் கொன்யாக் மாணவர்கள் சங்க செயல்பாடும்தான், இப்பழக்கம் முடிவுக்கு வர முக்கிய பங்காற்றிய காரணிகள்.

ஆனால் அதுவரை, எல்லா கொன்யாக் இளம்பெண்களும் தங்களின் கல்வியின் ஒரு பகுதியாக பச்சைக் குத்திக் கொள்ளும் பழக்கத்தையும் கற்றுக் கொண்டார்கள் என்கிறார் அலோ ங்கோவாங். அவரின் தாய் தொடர்ந்து பாடிக் கொண்டிருக்கிறார். அவர்தான் ஷியாங்கசிங்யூவின் தற்போதைய அங் (ஊர் தலைவர்). இந்த ஊரில்தான், எண்பது வயதுகளில் தற்போது இருக்கும் அர்ஹென், கடைசியாக 1967-68ல் பச்சை குத்தினார்.

அரை நூற்றாண்டுக்கு பிறகு ஒரு ஏப்ரல் நாளின் காலை வெயிலில், மான் மாவட்டத்திலுள்ள ஷியாங்கசிங்யூ கிராமத்தில் அர்ஹென் மற்றும் பிற பச்சை குத்தும் கலைஞர்களை சந்தித்தோம். மியான்மருடனான இந்திய எல்லையருகே இந்த கிராமம் அமைந்திருக்கிறது.

ஊரில் வசிக்கும் 5,000 பேர், ஆறு நாட்களுக்கு நடக்கும் கொன்யாக் விழாவான ஏவோலியாங்கை கொண்டாட தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர். வயல்களில் விதைப்பு முடிந்து நல்ல அறுவடைக்காக தெய்வத்தை வேண்டும் வசந்த கால விழா அது. நாகாலாந்தில் இம்மக்கள் ஜும் சாகுபடி எனப்படும் இடப்பெயர்வு விவசாயம் செய்கின்றனர்.

பக்கத்து ஊர் மக்கள் அனைவரும் அங்கின் வீட்டருகே உள்ள நிலத்தில் கூடியிருந்தனர். கொன்யாக்கின் பாரம்பரிய உடையில் பலரும் இருந்தனர். குறிப்பாக நிகழ்ச்சியில் பங்குபெறுபவர்கள் அந்த உடை அணிந்திருந்தனர். நிகழ்வுகள் இன்னும் சற்று நேரத்தில் தொடங்கி விடும். வசந்த கால காற்றில் மெல்ல இசை நிரம்பிக் கொண்டிருந்தது.

நாகாலாந்தின் பெரும்பாலான கொன்யாக் கிராமங்களை போலவே ஷியாங்கசிங்யூ மலை உச்சியில் அமைந்திருக்கிறது. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன், எதிரிகளுக்கு தட்டுப்பட்டுவிடக் கூடாது என்கிற முடிவில் இவ்வாறு அமையப் பெற்றிருக்கிறது. ஆண்கள் மட்டுமே சந்திக்கும் இடமாக ஒருகாலத்தில் இருந்த மொருங்குகள், விலங்குகளின் மண்டையோடுகள் அலங்கரிக்கும் சுவர்களுடன் நிலப்பரப்பு முழுக்க நிறைந்திருப்பது, கடந்த கால வேட்டை வாழ்வின் நினைவுகளை வெளிப்படுத்துகிறது. இப்போது பெண்கள் மொருங்குக்குள் செல்ல முடியும். மரம் மற்றும் மூங்கில் ஆகியவற்றால் அமைக்கப்பட்ட இடவசதி கொண்ட குடிசைதான் மொருங். கொன்யாக் ஆண்களின் வாழ்க்கையை முன்பு இளைஞர்கள் இங்குதான் கற்றுக் கொண்டனர். இப்போது இந்த இடம் ஓய்வெடுக்கவும் மக்கள் சந்தித்துக் கொள்ளவும் பயன்படுகிறது.

மாவட்டத்தின் பிற கொன்யாக் கிராமங்களை போலவே இங்கும் மக்களுக்கென பாரம்பரிய தலைவர் ஒருவர் இருக்கிறார். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஊர் சபையும் உண்டு. விவசாயம்தான், கொன்யாக்குகளின் பிரதான தொழில். நெல், பிரதான பயிர். மொத்த மக்களுக்கும் சொந்தமான நிலத்தின் பாதுகாவலரான அங்க். மக்கள் இந்த நிலத்தில் வேலை பார்த்து, அதில் வாழ்கின்றனர்.

ஏவோலியாங் விழாவுக்காக பலர் வந்து கொண்டிருக்க, சிலர் நிழலில் ஓய்வெடுக்கின்றனர்.

பாடலை முடிக்கும் அர்ஹென், பச்சை குத்தும் முறையை விளக்குகிறார். முதல் கட்டமாக, சூளையில் கரியை சுட வைக்க வேண்டும். மேலே ஒரு காலி பாத்திரம் இருக்க வேண்டும். புகை உயரும்போது பாத்திரத்துக்கும் மிஞ்சியிருப்பதை சுரண்டி எடுக்க வேண்டும். தோலில் பச்சை குத்த அது பயன்படுத்தப்படும். யிங் மரத்தின் முள்ளை குத்துவதற்கு கொன்யாக் கலைஞர்கள் பயன்படுத்துவர்.

கலை தெரியாத சிறுமியாக இருந்தபோது அர்ஹென், தன் கையில் பச்சை குத்த பதட்டத்துடன் இருந்திருக்கிறார். “என் அன்யா (தாய்) எனக்கு சொல்லி கொடுத்தார்,” என நினைவுகூருகிறார் 86 வயது நிறைந்த அவர்.

”யிங் மரத்தில் கறுப்பு மை இருக்கும்,” என தொடர்கிறார் பச்சை குத்தும் நுட்பங்களை விவரிக்கும் அர்ஹென். பச்சை குத்த அவசியமான முட்களுடன் இதுவும் சேகரிக்கப்படும். பிறகு முள்ளை மையில் முக்கி, குத்த தொடங்குவார். “ரத்தமும் மையும் ஒன்று கலந்து அடர் நிறத்தை கொடுக்கும்,” என்கிறார் அவர். மென்மையான துணி வெந்நீரில் முக்கியெடுக்கப்பட்டு, பச்சை குத்தப்பட்ட இடத்தை துடைக்க பயன்படுத்தப்பட்டது. ஒரு வடிவத்தை பச்சை குத்த ஒருநாள் ஆகும்.

140 பேருக்கு அர்ஹென் பச்சை குத்தியிருக்கிறார். கணவர் தலவிஅராக இருந்த ஆறு கிராமங்களுக்கு இதற்காக அவர் பயணித்திருக்கிறார். முதன்முதலாக அவர் பச்சை குத்தியதை இன்றும் நினைவில் வைத்திருக்கிறார். “பெண்ணுக்கு கால்களிலும் பையனுக்கு மார்பிலும் பச்சை குத்தினேன்,” என்கிறார் அவர் புன்னகையுடன் நினைவை மீட்டபடி.

ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் பச்சை குத்துவது வித்தியாசங்களை கொண்டது. பூப்பெய்துதல், மணம் முடித்தல் என வாழ்வின் பல கட்டங்களில் பெண்கள் பச்சை குத்துகின்றனர். சிலரது பச்சைகள், குடும்பத்தின் ஆண் உறுப்பினர்களின் சாதனைகளை குறிக்கவும் குத்தப்பட்டிருக்கிறது.

“கொன்யாக் பெண்ணின் வாழ்க்கை பல மாற்றங்களை கொண்டது. தந்தையின் குலத்தில் பிறந்து, இன்னொரு ஆணை மணக்கிறாள். ஆனால், திருமணத்துக்கு முன் அவள் குத்திய பச்சைதான் வாழ்க்கை முழுக்கவும் மரணத்துக்கு பின்னும் தொடர்கிறது. அந்த ஒரு அடையாளம்தான் அவளுக்கு மாறாமல், பூர்விகத்தை அவளுக்கு அடையாளப்படுத்துகிறது,” என்கிறார் அமோ கொன்யாக்.

மான் பகுதியில் வாழும் அவர், தாத்தா-பாட்டியிடம் கண்ட பச்சை வடிவங்களை நினைவுகூருகிறார். “ஒரு குழந்தையாக, பச்சை குத்துவது குறித்த கதைகளை நான் கேட்டிருக்கிறேன். எப்படி பச்சை குத்தப்படும், எவ்வளவு வலிக்கும், பச்சை குத்தப்பட்ட பிறகு எத்தனை பெருமை இருக்கும் என்றெல்லாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். வாய்மொழிக் கதைகளாக இவை யாவும் மதிப்போடும் மரியாதையொடும் அடுத்த தலைமுறைகளுக்கு கடத்தப்பட்டிருக்கிறது. என்னை பொறுத்தவரை, குத்தப்படும் பச்சைகள் யாவும் தோலில் மட்டுமின்றி குறிப்பிட்ட மனிதரின் இருப்பிலேயே வரையப்படும் நினைவின் வரைபடம் ஆகும்,” என்கிறார் 32 வயது ஆய்வாளரான அவர்.

எதிரிகளின் தலைகளை கொய்யும் வீரர்களாக இருந்தவர்கள் கொன்யாக்குகள் என்பதால், போர் வெற்றியை குறிக்கும் வகையில் அவர்களின் தோலில் பச்சை குத்தப்பட்டிருக்கிறது. இதில் செலுத்தப்பட்ட கவனத்தால், கொன்யாக் பச்சைக்குத்துதல் பற்றிய ஆய்வுகளும் கட்டுரைகளும் பெண்களை புறக்கணித்திருக்கின்றன என்கிறார் பாட்டியால் பச்சை குத்தும் கதைகள் சொல்லப்பட்ட விதத்தை நினைவுகூரும் அமோ. “இதை செய்வது எத்தனை வலி மிகுந்தது என்பது அவருக்கு தெரியும். ரத்தம் வந்து, வீங்கியும் கூட அவர் பச்சை குத்திய பிறகு பெருமையாக உணர்வார்.”

அதே கிராமத்தில் எழுபது வயதுகளில் இருக்கும் ங்கோன்ஃபே என்பவரும் அக்கா மற்றும் உறவினர்களிடமிருந்து பச்சை குத்தும் கலையை கற்றுக் கொண்டார். அவர்கள் தம் தாய்மார்களிடமிருந்து கற்றிருந்தனர். எனினும் அவருக்கு பச்சை குத்தும் வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. ஏனெனில் முதல் ‘ராணி’ என குறிப்பிடப்படும் மனைவிக்கு மட்டும்தான் அந்த வாய்ப்பு உண்டு. ராணி பச்சைக்குத்த ங்கோன்ஃபே உதவுவார். முட்களை சேகரிப்பது, பச்சை குத்தும் கலைஞருக்கு உணவு சமைப்பது, பச்சை குத்தப்படும் நபரை அசையாமல் பிடித்துக் கொள்வது போன்ற உதவிகள். ங்கோன்ஃபே குறிப்பிடும்போது பச்சை குத்தும் வலி அவரின் முகத்தில் தெரிகிறது. பிறகு பழைய நினைவு என புரிந்து வெடித்து சிரிக்கிறார்.

அவரை சந்திக்க சென்றிருந்தபோது மூங்கில் குடிசையில் அமர்ந்திருந்தார். மென்மையாக பேசிய அவரின் குரலை, விழா மைதானத்தில் இருந்து வரும் உற்சாக குரல்கள் அவ்வப்போது கேட்க விடாமல் செய்தன. புகைப்படம் எடுக்கலாமா எனக் கேட்டதும் சந்தோஷமாக சென்று பாரம்பரிய உடை மற்றும் அணிகலன் அணிந்து கொண்டு வந்தார்.

அவரின் தோளிலும் காலிலும் கைகளிலும் இருக்கும் பச்சைகள், அவரது திருமணத்துக்கு முன் குத்தப்பட்டவை. பச்சைகள் அணிகலன்கள் போன்றவை என்னும் அவர், “அந்த காலத்தில் எங்களின் ஆடைகளின் நீளம் குறைவாக இருக்கும். எனவே இந்த பச்சைகளை கொண்டுதான் எங்களின் உடலை மறைப்போம்,” என்கிறார். ங்கோன்ஃபேவுக்கு பிடித்த பச்சை, அவரின் தோளில் இருக்கிறது. “என்னுடைய சகோதரியால் அந்த பச்சை குத்தப்பட்டது,” என புன்னகைக்கும் அவர், “அதனால்தான் அது எனக்கு பிடித்தமானது,” என்கிறார்.

நாகாலாந்தின் மான் மாவட்டத்திலுள்ள லீயங்கா கிராமத்தில் சிறுமியாக இருந்தபோது அவருக்கு முதன்முதலாக பச்சை குத்தப்பட்டது. “வலி அதிகமாக இருந்ததால், நான் அழுதேன்,” என்கிறார் அவர்.

திருமணத்துக்கு பிறகு, தொடையில் அவர் முதல் பச்சை குத்திக் கொண்டார். அங்கின் முதல் மனைவியான ராணியும் அர்ஹெனின் சகோதரியாகவும் இருந்தவரால் அந்த பச்சை குத்தப்பட்டது. பாரம்பரியமாக கொன்யாக்கின் தலைவர் பலமுறை மணம் முடித்துக் கொள்வார். சமூகத்தின் மற்ற மக்கள், ஒரு தார மணத்தைதான் கடைபிடிக்கின்றனர்.

இரண்டாம் மனைவியான ங்கோன்ஃபே, பச்சை குத்திக் கொண்டதில்லை. ஷியாங்காசிங்யூவில், அவர் சமையற்கட்டிலும் வயல்களிலும் வேலை பார்த்து, குடும்பத்தின் குழந்தைகளை பார்த்துக் கொள்ளும் வேலையையும் செய்திருந்தார்.

நாகாலாந்தில் தம்லு, காங்சிங், வாக்சிங் மற்றும் வான்சிங் போன்ற கிராமங்கள் தொடக்க காலத்திலேயே கிறிஸ்துவ மிஷனரிகளின் பரிச்சயத்தை பெற்றிருந்தன. கிறிஸ்துவ மதத்தால் கொன்யாக் வாழ்க்கை முறை வெகுவாக மாறியது. ஷியாங்காசிங்யூவின் விவசாயியான கைதேய் கொன்யாக், பாரம்பரியமாக செய்து வந்த கைவைத்திய முறைகளை நினைவுகூருகிறார். “மருத்துவர்களோ மருத்துவமனைகளோ இருந்ததில்லை,” என்கிறார் அவர். “எங்களின் மக்களிலேயே ஊர் வைத்தியர் இருந்தார்.”

கிறிஸ்துவ மிஷனரி உருவாக்கிய கல்வியறிவு பெற்ற இளைஞர்கள், 1946ம் ஆண்டில் கொன்யாக் மாணவர் சங்கத்தை உருவாக்கி, சமூக மற்றும் மத நடவடிக்கைகளை ஊக்குவித்தனர். பச்சை குத்துவதற்கு எதிராக சங்கம் இருந்தது. 1960ல் அதற்கான தீர்மானமும் நிறைவேற்றப்பட்டது. மேலும் பச்சை குத்துதல் என்பது கிராம தெய்வ வழிபாடு முறை என ஃபெஜின் கொன்யாக் தன் The Konyaks: Last of the Tattooed Headhunters புத்தகத்தில் எழுதி இருக்கிறார்.

அமோ என்று அழைக்கப்படும் இளையோர் இன்று சமூகவலைதளம், தனிவிருப்பம் போன்ற காரணங்களால் டாட்டூக்கள் போட்டுக் கொள்கின்றனர். பாரம்பரிய முறை பச்சை முத்திரைகள் குத்திக் கொள்வதில்லை.

சமூகத்தின் மூத்தவர்களின் தோல்களில்தான் தற்போது கொன்யாக் பச்சைகள் இருக்கின்றன. குழந்தைகளாக அர்ஹெனும் ங்கோன்ஃபேவும் கற்றுக் கொண்ட இக்கலை அவர்களின் இதயங்களிலும் வலி அடங்க இளவரசிகளை ஓய்வெடுக்க சொல்லும் பாடல்களிலும்தான் வாழ்கிறது.

சர் பெய்வாங் வாங்க்சா கொன்யாக், பங்க்ன்யெய் கொன்யாக் மற்றும் லெம்னெய் கொன்யாக் ஆகியோரின் உதவிக்கு இக்கட்டுரையாளர் நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறார்

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்