കോണ്യാക്ക് പച്ചകുത്ത്: ഓർമ്മയുടെ ഭൂപടങ്ങൾ

തൻ്റെ ഗ്രാമത്തിലെ അവസാനത്തെ ടാറ്റൂ കലാകാരിയാണ് ആർഹൻ.

പരമ്പരാഗത ശൈലിയിൽ – നീളത്തിലുള്ള ഘടനയും മേഞ്ഞ മേൽക്കൂരയും – നിർമ്മിച്ച കോണ്യാക്ക് കുടിലിന് പുറത്തിരുന്ന് എൺപത് കഴിഞ്ഞ ആ കലാകാരി, കുട്ടിക്കാലത്ത് താൻ കേട്ടുപഠിച്ച ഒരു പാട്ട് പാടുകയാണ്. പച്ചകുത്തുന്ന സമയത്ത് പാടിയിരുന്ന ഒരു പാട്ട്.

(റെൻആം മന്യു എന്ന രാജകുമാരി പച്ചകുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പാട്ടാണ് ഇത്. പരമ്പരാഗതമായി പുരുഷന്മാർ ഒത്തുകൂടുന്ന സ്ഥലമാണ് ചിലം)

ജീവിതത്തിൻ്റെ പ്രത്യേകഘട്ടങ്ങളിലും വിശേഷാവസരങ്ങളിലും, പച്ചകുത്തുന്നത് നാഗലൻഡിലെ പട്ടികഗോത്രക്കാരായ കോണ്യാക്കുകളുടെ സംസ്കാരത്തിൻ്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. 1960-70-കളോടെ അത് പതുക്കെ മാഞ്ഞുപോയി. പിന്നീടും ഒരു പതിറ്റാണ്ടോളം അത് നിലനിന്നിരുന്നുവെങ്കിലും, 1970-കളിൽ അതിന് സമ്പൂർണ്ണ നിരോധനം വന്നു. ക്രിസ്ത്യൻ മതത്തിൻ്റെ പ്രചാരവും, കോണ്യാക്ക് സ്റ്റുഡൻസ് യൂണിയൻ്റെ പ്രവർത്തനവുമാണ് അതിനെ ഇല്ലാതാക്കിയത്.

എന്നാൽ, അക്കാലംവരെ, കോണ്യാക്ക് പെൺകുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻ്റെ ഒരു ഭാഗംതന്നെയായിരുന്നു ടാറ്റൂ നിർമ്മാണം എന്ന് അലോ ങ്ഗോവാംഗ് പറയുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അമ്മ അപ്പോഴും പാടുകയായിരുന്നു. ഹിയാംഗ്ചിംഗ്ന്യൂ ഗ്രാമത്തിൻ്റെ നിലവിലെ അംഘാണ് (ഗ്രാമമുഖ്യൻ) അദ്ദേഹം. അമ്മ ആർഹെൻ, 1967-68 കാലത്ത്, അവസാനമായി ടാറ്റൂ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത് ഈ ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു.

അരനൂറ്റാണ്ടിനുശേഷം ഒരു തെളിഞ്ഞ ഏപ്രിലിലെ പകലിൽ ആർഹെനെയും മോൺ ജില്ലയിലെ മുകൾഭാഗത്തുള്ള ഹിയാംഗ്ചിംഗ്ന്യു ഗ്രാമത്തിലെ മറ്റ് ടാറ്റൂ കലാകാരരേയും പാരി കണ്ടുമുട്ടി. മ്യാന്മാറിനോട് ചേർന്ന ഇന്ത്യൻ അതിർത്തിക്കടുത്താണ് ആ ഗ്രാമം.

കോണ്യാക്കുകളുടെ ആറുദിവസം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഏയ്‌ലാംഗ് എന്ന ഉത്സവം ആഘോഷിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു 5,000-ത്തിനടുത്ത് വരുന്ന പ്രദേശത്തുകാർ. ഝും പാടങ്ങളിൽ (കുറച്ചുകാലം തരിശിട്ട് പിന്നീട് മണ്ണ് ഫലഭൂയിഷ്ഠമാകുമ്പോൾ കൃഷി നടത്തുന്ന ഗോത്രരീതി) വിത്ത് വിതച്ച്, നല്ല വിളവിനായി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ, വസന്തകാലത്ത് സമുദായം ഒരുമിച്ച് കൂടുന്ന ആഘോഷമാണ് അത്. നാഗലൻഡിൽ ഇപ്പൊഴും ഈ സമുദായങ്ങൾ ഝും കൃഷി പരിശീലിക്കുന്നുണ്ട്.

ഗ്രാമമുഖ്യൻ്റെ വീടിനടുത്തുള്ള പാടത്തേക്ക് സമീപഗ്രാമങ്ങളിൽനിന്ന് ആളുകൾ എത്തിത്തുടങ്ങി. മിക്കവരും പരമ്പരാഗത കോണ്യാക്ക് വേഷങ്ങളിലായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും കലാപ്രകടനത്തിനെത്തിയവർ. ഉത്സവം ഔപചാരികമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലും, വസന്ത സാവധാനത്തിൽ സംഗീതത്തോടൊപ്പം ജീവൻവെക്കുകയായിരുന്നു.

നാഗലൻഡിലെ മിക്ക കോണ്യാക്ക് ഗ്രാമങ്ങളെയുംപോലെ ഹിയാംഗ്ചിംഗ്ന്യുവും മലമുകളിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് തുടങ്ങിയതാന് ഈ പതിവ്. ശത്രുക്കളെ ദൂരെനിന്ന് കാണുന്നതിന്. പുരുഷന്മാർക്ക് കൂടിയിരിക്കാനുള്ള മോറുംഗുകൾ ഗ്രാമത്തിൽ ഉടനീളം കാണാം. കഴിഞ്ഞകാലങ്ങളിലെ നായാട്ടിൻ്റെ ഓർമ്മയിൽ ചുവരുകളിൽ മൃഗങ്ങളുടെ തലയോട്ടികൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. എന്നാൽ, പുരുഷന്മാരുടെ രീതികൾ ആൺകുട്ടികൾ സ്വായത്തമാക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന മോറുംഗുകളുടെ സംസ്കാരം ഇപ്പോൾ ഇല്ലാതായി. ഇപ്പോൾ അത്, പ്രായമായവർക്ക് കൂട്ടംകൂടി ഇരിക്കാനുള്ള സ്ഥലമായി മാറി.

ജില്ലയിലെ മറ്റ് കോണ്യാക്ക് ഗ്രാമങ്ങളെപ്പോലെ, കോണ്യാക്ക് സമുദായത്തിനും ഒരു പരമ്പരാഗത ഗ്രാമമുഖ്യനും, സമൂഹത്തിലെ മുതിർന്ന അംഗങ്ങളുടങ്ങിയ ഗ്രാമ കൗൺസിലുമുണ്ട്. കോണ്യാക്കുകളുടെ മുഖ്യ തൊഴിൽ കൃഷിയാണ്. പ്രധാന വിളവ് നെല്ലും. സമൂഹത്തിൻ്റെ കൂട്ടായ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ഭൂമിയുടെ സൂക്ഷിപ്പുകാരനാണ് അംഘ്. ആളുകൾ അതിൽ ജോലി ചെയ്താണ് ഉപജീവനം നടത്തുന്നത്.

ഏയ്‌ലംഗ് ഉത്സവം ആഘോഷിക്കാൻ ചുറ്റിനടക്കുന്നവർ. ചിലർ തണലിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു

ആർഹെൻ പാട്ട് നിർത്തി, ടാറ്റൂവിൻ്റെ പ്രക്രിയ വിശദീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യത്തെ ഘട്ടം, ഒരു കഷണം കൽക്കരിയെടുത്ത് ചൂളയിൽ ചൂടക്കുകയാണ്. മുകളിൽ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ പാത്രവും വെക്കും. പുക ഉയർന്ന്, പാത്രത്തിൻ്റെ അകത്ത് കരി അവശേഷിപ്പിക്കും. അത് ചിരണ്ടിയെടുത്ത് അതുപയോഗിച്ച്, ത്വക്കിൽ, ടാറ്റൂവിനുള്ള രൂപം വരയ്ക്കും. യിംഗ് മരത്തിൻ്റെ (സ്ട്രോബിലാൻതെസ്പെൻസ്റ്റിമോണോയിഡ്സ്) മുള്ളുപയോഗിച്ച്, കുത്തുകയോ അടിച്ചുകയറ്റുകയോ ചെയ്യും.

ചെറിയ പെൺകുട്ടിയും കലയിലെ തുടക്കക്കാരിയും എന്ന നിലയ്ക്ക്, ഈ കല പരിശീലിക്കാൻ ആർഹെന് ആദ്യമൊക്കെ പരിഭ്രമമായിരുന്നു. “എൻ്റെ അമ്മ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു,” 86 വയസ്സുള്ള അവർ പറഞ്ഞു.

“യിംഗ് മരത്തിൻ്റെ മഷി കറുപ്പാണ്,” ടാറ്റൂവിൻ്റെ സാങ്കേതികത വിശദീകരിക്കുകയയൈരുന്നു അവർ. ആ മഷി ശേഖരിക്കും, മുള്ളിൻ്റെ കൂടെ - ടാറ്റൂ ചെയ്യാനുള്ള ഉപകരണമാണ് അത്. മുള്ള് ആ മഷിയിൽ മുക്കി തറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങും. “ചോരയും മഷിയും ചേർന്ന് ഒരു കടുത്ത നിറമുണ്ടാവും,” അവർ പറയുന്നു. ടാറ്റൂ പതിപ്പിച്ച സ്ഥലം, ചൂടുവെള്ളത്തിൽ മുക്കിയ മൃദുവായ ഒരു തുണി കൊണ്ട് തുടയ്ക്കും. ഒരു ടാറ്റൂ ചെയ്യാൻ സാധാരണയായി ഒരു ദിവസമെടുക്കും.

തൻ്റെ ഭർത്താവ് മുഖ്യഗ്രാമത്തലവനായ ആറ് ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച്, ആർഹെൻ ഇതുവരെയായി 140 ആളുകൾക്ക് ടാറ്റൂ കുത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ആദ്യം ചെയ്ത ടാറ്റൂ ഇപ്പോഴും അവർ ഓർക്കുന്നു. “ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് അവളുടെ കാലിലും, ഒരാൺകുട്ടിക്ക് അവൻ്റെ നെഞ്ചിലും” ആ ഓർമ്മയിൽ അവർ ചിരിക്കുന്നു.

ആണുങ്ങൾക്കും പെണ്ണുങ്ങൾക്കുമുള്ള ടാറ്റുകൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. സ്ത്രീകൾ, ജീവിതത്തിൻ്റെ പല ഘട്ടങ്ങളിലാണ് ചെയ്യുക. ഋതുമതിയാവുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ. കുടുംബത്തിലെ പുരുഷന്മാരുടെ നേട്ടങ്ങൾ ഓർമ്മിക്കുന്ന ടാറ്റുകളും അവർ ശരീരത്തിൽ കുത്താറുണ്ട്.

“ഒരു കോണ്യാക്ക് സ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തിൽ ധാരാളം മാറ്റങ്ങളുണ്ടാവും. അച്ഛൻ്റെ ഗോത്രത്തിൽ ജനിക്കുന്ന അവർ മറ്റൊരു ഗോത്രത്തിലേക്ക് വിവാഹം ചെയ്ത് അയയ്ക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് കിട്ടിയ ടാറ്റുവായിരിക്കും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അവർ കൊണ്ടുനടക്കുക. മരിച്ചാൽപ്പോലും. ആ ഒരു അടയാളം മാത്രം ഒരുകാലത്തും മാറില്ല. അവർ ആരാണ്, എവിടെനിന്ന് വരുന്നു എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് അതാണ്,” അമോ കോണ്യാക്ക് പറയുന്നു

മോണിലെ താമസക്കാരിയായ അവർ അവരുടെ പൂർവ്വികരുടെ ടാറ്റുകൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. “കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ പലപ്പോഴും ടാറ്റുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ കേട്ടിരുന്നു. എങ്ങിനെയാണ് അത് ചെയ്യുന്നത്, അത് ചെയ്യുമ്പോഴുള്ള വേദന, അത് ചെയ്തുകഴിഞ്ഞാലുള്ള അഭിമാനം, ഇതൊക്കെ. ഇതെല്ലാം നാടോടിക്കഥപോലെ തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറുന്നു. ഭയഭക്തിബഹുമാനത്തോടെയാണ് അതെല്ലാം പറയുക. എനിക്ക് അവ, ഓർമ്മകളുടെ ഭൂപടമാണ്. ത്വക്കിൽ മാത്രമല്ല, വ്യക്തിത്വത്തിൽത്തന്നെ കൊത്തിവെക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ,” 32 വയസ്സുള്ള ആ ഗവേഷക പറയുന്നു.

കോണ്യാക്കുകൾ പരമ്പരാഗതമായി തലവേട്ടക്കാരാണ്. ഒരു യുദ്ധം കഴിഞ്ഞാൽ, വിജയസൂചകമായി പുരുഷന്മാർ ത്വക്കിൽ കുത്തുന്നതാണ് ടാറ്റുകൾ. അതിനാൽ കോണ്യാക്കിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷണങ്ങളിൽനിന്നും കഥകളിൽനിന്നും സ്ത്രീകൾ ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് ആമോ പറയുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് അമ്മൂമ്മ പറഞ്ഞുതന്ന കഥകൾ ഓർമ്മിച്ചുകൊണ്ട് അവർ പറയുന്നു. “എത്ര വേദനാജനകമായിരുന്നു എന്ന് അവർ പറഞ്ഞുതന്നു. ചോരയൊലിച്ച് തൊലി നീരുവെക്കുമായിരുന്നുവെന്നും. എന്നാലും, ഇത് കഴിഞ്ഞാൽ വലിയ അഭിമാനവും സൗന്ദര്യം വർദ്ധിച്ചതായും തോന്നുമായിരുന്നുവെന്നും പറയാറുണ്ടായിരുന്നു അമ്മൂമ്മ.”

ഇതേ ഗ്രാമത്തിൽ അല്പം ദൂരെയുള്ള എഴുപത് കഴിഞ്ഞ ഗോൺഫെ ഈ ടാറ്റു കുത്തൽ കല പഠിച്ചത് മുതിർന്ന സഹോദരിമാരിൽനിന്നും കസിൻസിൽനിന്നുമായിരുന്നു. ആ സഹോദരിമാരും കസിൻസും പഠിച്ചത് അവരുടെ അമ്മമാരിൽനിന്നും. എന്നാൽ ഈ കല അഭ്യസിക്കാൻ ഗോൺഫെക്ക് ഒരിക്കലും അവസരം കിട്ടില്ല. കാരണം, അത് ‘രാജ്ഞി’യുടെ – അഥവാ, ആദ്യത്തെ ഭാര്യയുടെ – അവകാശമാണ്. മുള്ള് ശേഖരിക്കാനും ടാറ്റുവിന് വിധേയനാകുന്നവർ അനങ്ങാതിരിക്കാനും മറ്റും ‘രാജ്ഞി’യെ സഹായിക്കുകയാണ് ഗോൺഫിയുടെ ചുമതല. ആ കഥകളൊക്കെ ഓർത്ത്, ടാറ്റൂ ചെയ്യുന്നവരുടെ വേദനയും മറ്റും അഭിനയിച്ച് കാണിച്ച് അവർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

അവരെ കാണാൻ പാരി ചെല്ലുമ്പോൾ അവർ ആംഘിൻ്റെ വീട്ടുവളപ്പിലെ കുടിലുകളിലൊന്നിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഉത്സവസ്ഥലത്തെ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിൽ ചിലപ്പോൾ അവരുടെ ശബ്ദം മുങ്ങിപ്പോവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫോട്ടോ എടുക്കട്ടേ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർ സന്തോഷത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് കൂടുതൽ നല്ല പരമ്പരാഗത വസ്ത്രവും ആഭരണങ്ങളുമിട്ട് തയ്യാറായി വന്നു.

അവരുടെ ചുമലിലും കാലിലും കൈയ്യിലുമുള്ള ടാറ്റുകൾ കല്യാണത്തിന് മുമ്പ് ചെയ്തതാണ്. ടാറ്റുകൾ ആഭരണങ്ങളെപ്പോലെയാണെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “അന്ന് ഞങ്ങൾ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ഇറക്കം കുറവായിരുന്നു. അതിനാൽ, ടാറ്റൂകൾ ശരീരം മറയ്ക്കാനുള്ള ഒരു ഉപാധിയായിരുന്നു.” ചുമലിലുള്ള ടാറ്റുവാണ് അവർക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടം. “അത് എൻ്റെ ഒരു സഹോദരി ചെയ്തതാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അത് എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടം,” പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവർ പറയുന്നു.

നാഗലൻഡിലെ മോൺ ജില്ലയിലെ ലിയാംഗ എന്ന സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിൽവെച്ചാണ് കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോൾ അവർ ആദ്യത്തെ ടാറ്റു കുത്തുന്നത്. “നല്ല വേദനയായിരുന്നു. ഞാൻ കരഞ്ഞു,” അവർ പറയുന്നു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ്, ആദ്യം അവർ പച്ച കുത്തിയത് തുടയിലായിരുന്നു. ആംഘിൻ്റെ ആദ്യഭാര്യയായ ആർഹൻ എന്ന ‘രാജ്ഞി’യാണ് അത് ചെയ്തത്. പരമ്പരാഗതമായി, കോണ്യാക്ക് മുഖ്യൻ ഒന്നിലധികം വിവാഹങ്ങൾ ചെയ്യാറുണ്ട്. സമുദായത്തിലെ ബാക്കിയുള്ളവർ ഏകഭാര്യാത്വമാണ് പുലർത്തുന്നതെങ്കിലും.

രണ്ടാം ഭാര്യ എന്ന നിലയ്ക്ക് ഗോൺഫെക്ക് ഒരിക്കലും ഹിയാംഗ്ചിംഗ്ന്യുവിൽ ടു (ടാറ്റൂ) ചെയ്യേണ്ടിവന്നിട്ടില്ല. അവർ അടുക്കളയിലും പാടത്തും പണീയെടുക്കുകയും കുട്ടികളെ പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്തുവന്നു.

നാഗലൻഡിലെ തംലു, കാംഗ്ചിംഗ്, വാക്ചിംഗ്, വാഞ്ചിംഗ് തുടങ്ങിയ ഗ്രാമങ്ങൾക്ക് ബാപ്റ്റിസ്റ്റ് മിഷനുമായി പണ്ടുമുതൽക്കേ ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്ത്യൻ മതത്തിൻ്റെ വരവ് കോണ്യാക്കുകളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഗണ്യമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി. പരമ്പരാഗത ചികിത്സകൾ കോണ്യാക്ക് സമുദായത്തിൻ്റെ അവിഭാജ്യഘടകമായിരുന്ന കാലം ഓർക്കുകയാണ് ഹിയാംഗ്ചിംഗ്ന്യു ഗ്രാമത്തിലെ കൈതേയ് കോണ്യാക് എന്ന കർഷകൻ. “ഞങ്ങൾക്ക് അക്കാലത്ത് ഡോക്ടർമാരോ ആശുപത്രികളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ചികിത്സകർ സമുദായത്തിൽത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

വിദ്യാസമ്പന്നരായ ഒരു യുവസമൂഹത്തെ വാർത്തെടുക്കാനും, 1946-ൽ, അവരിൽനിന്ന്, സമൂഹികവും മതപരവുമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പ്രോത്സാഹനം നൽകുന്ന കോണ്യാക്ക് സ്റ്റുഡൻസ് യൂണിയൻ എന്ന സംഘടന രൂപപ്പെടുത്താനും ബാപ്റ്റിസ്റ്റ് മിഷൻ പങ്കുവഹിച്ചു. നരനായാട്ടുമായി ബന്ധമുള്ള ആചാരം എന്ന നിലയ്ക്ക് ടാറ്റൂവിനെതിരെ ഈ വിദ്യാർത്ഥി യൂണിയൻ കർശനമായ നിലപാടാണ് സ്വീകരിക്കുകയും 1960-ൽ ഒരു പ്രമേയം പാസ്സാക്കുകയും ചെയ്തു. പച്ചകുത്തലിനെയും പ്രകൃത്യാരാധനയേയും മതനിന്ദയായി അവർ മുദ്രകുത്തി എന്ന് ദി കോണ്യാക്ക്സ്: ലാസ്റ്റ് ഓഫ് ദി ടാറ്റൂഡ് ഹെഡ്ഹണ്ടേഴ്സ് എന്ന തൻ്റെ പുസ്തകത്തിൽ ഫെജിൻ കോണ്യാക്ക് എഴുതുന്നു.

പരമ്പരാഗതമായ പച്ചകുത്തലിന് പകരം ഇന്ന് സമുദായത്തിലെ ചെറുപ്പക്കാർ, കൂടുതൽ കാലോചിതവും, നിലവിലെ ഫാഷനിണങ്ങുന്നതും, സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിനുമനുസരിച്ചുള്ള ടാറ്റൂകളാണ് ശരീരത്തിൽ കുത്തുന്നതെന്ന് ആമോ പറയുന്നു.

സമുദായത്തിലെ മുതിർന്നവരുടെ ശരീരങ്ങളിൽ മാത്രമേ ഇന്ന് കോണ്യാക്ക് ടാറ്റൂ കാണാനാവൂ. ആർഹെനെയും ഗോൺഫെയെയുംപോലുള്ളവരുടെ ഹൃദയത്തിലും സംഗീതത്തിലും അവശേഷിക്കുന്നു ഇന്ന് ആ കല. വേദന നിറഞ്ഞ ഒരു പ്രക്രിയയ്ക്കുശേഷം, വിശ്രമിക്കാൻ, രാജകുമാരിയെ ഉപദേശിക്കുന്ന ആ കല.

ഈ കഥ തയ്യാറാക്കുന്നതിൽ സഹായിച്ച സിർ പെഹ്‌വാംഗ് വാംഗ്സ കോണ്യാക്ക്, പാംഗ്നേയി ഡബ്ല്യു കോണ്യാക്ക്, ലെംനെയി കോണ്യാക്ക് എന്നിവരോട് റിപ്പോർട്ടർ നന്ദി അറിയിക്കുന്നു