প্ৰলয়ংকাৰী বানৰ পিছতো হাৰ নমনা কেৰেলাৰ মহিলা কৃষকগোষ্ঠী

আমি পট্টনমঠিট্টা নামৰ ঠাইডোখৰলৈ যাওঁতে ডাঠান চি.এছ. বুলি মানুহ এজনক লগ পাইছিলো। তেওঁ মোৰ হাতত শল্য চিকিৎসকে ব্যৱহাৰ কৰা মাস্ক এখন গুজি দি ক’লে, “অনুগ্ৰহ কৰি এইখন পিন্ধি লওঁক। নহ’লে নলাত জমা হৈ থকা শুকান গেদজাতীয় বোকা আৰু পথাৰৰ লেতেৰা জাবৰ-জোঁথৰৰ পৰা ওলোৱা ধূলি-বালিয়ে আপোনাৰ স্বাস্থ্যৰ ক্ষতি কৰিব পাৰে।” তেওঁৰ কথাষাৰ শুনাৰ লগে লগে ডাঠানৰ ওচৰতে থকা এগৰাকী মহিলাই বিদ্ৰূপাত্মক হাঁহি এটা মাৰি ক’লে, “যিজন ব্যক্তিয়ে মুম্বাইৰ নিচিনা এখন প্ৰদুষিত চহৰত বাস কৰে, তেখেতক ইয়াৰে প্ৰদুষণৰ পৰা সুৰক্ষা দিয়াৰ কি প্ৰয়োজনীয়তা আছে নো?” কেৰেলাৰ বিধ্বংসী বানপানীয়ে এইগৰাকী মহিলাৰ খেতিও সম্পূৰ্ণৰূপে বিনষ্ট কৰি পেলাইছিল।

বানপানীত সকলো উটি-ভাহি যোৱাৰ আগতে এই পথাৰবোৰ কৃষকসকলৰ বাবে লাভদায়ক উৎসৰ স্থলীয়েই আছিল। কাৰণ তেওঁলোকে তাতে ভাল ভাল জাতৰ ধান আৰু চাগুদানাৰ খেতি কৰি ভাল উপাৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কিন্তু বানপানীৰ পিছত এতিয়া আৰু পূৰ্বৰ সোণোৱালী শস্যৰ পথাৰখনৰ কোনো অস্তিত্বই নাই। যিহেতু বানৰ সোঁতত নদীৰ তলিৰ পৰা উটি অহা গেদ বা বাঢ়নী পানীয়ে কঢ়িয়াই অনা আবৰ্জনাবোৰে শস্যসমৃদ্ধ, সুফলা পথাৰবোৰ বহুত দ’লৈকে পুতি পেলাইছে। কেবা একৰো কৃষিভূমি পুতি পেলোৱা বোকা আৰু আবৰ্জনাৰ মিশ্ৰণটো এইবাৰৰ টান ৰ’দত শুকাই কৰ্কৰীয়া হৈ পৰিছে। আৰু পথাৰত সেইবোৰ দেখি এনে লাগিছে যেন কেঁচা চিমেণ্টৰ চাদৰৰ দৰে এখন তৰপহে পৰি ৰৈছে।

গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি হৈ অহাৰ লগে লগে জলস্তৰসমূহ নামি গৈছে, মানুহে ভূগৰ্ভৰ পানীৰ পুনঃব্যৱহাৰ কৰিবলৈ এৰি দিছে আৰু কূপসমূহো লাহে লাহে শুকাই গৈছে। ফলস্বৰূপে ভূপৃষ্ঠ আৰু ভূগৰ্ভৰ জলস্তৰৰ মাজৰ সকলো সমীকৰণেই সলনি হৈ পৰিছে। বানপানীয়ে নদীৰ পৃষ্ঠভাগৰ পৰা বালি আৰু গেদৰ তৰপসমূহ উটুৱাই নিয়াত নদীৰ লেখীয়া অন্যান্য জলধাৰাসমূহে পানীৰ চাপ ধৰি ৰাখিব নোৱাৰা হৈছে। অৰ্থাৎ নদীৰ পৰিৱেশতন্ত্ৰৰ এক নাটকীয় পৰিৱৰ্তন হৈ পৰিছে। পিছে সমস্যাৰ ইয়াতে অন্ত নপৰিব কাৰণ এই সকলোবোৰ দিশ সূক্ষ্মভাবে নিৰীক্ষণ কৰিলে ধৰি ল’ব পাৰি যে ইয়াৰ পিছত কেৰেলা খৰাঙৰ কবলত পৰিব পাৰে। গতিকে এনে বিষম পৰিস্থিতিয়ে আটাইতকৈ আত্মবিশ্বাসী কৃষকজনকো হতাশ কৰিব পাৰে।

কিন্তু কুডুম্বশ্ৰীৰ মহিলা কৃষকসকলক ইমান সহজতে নোৱাৰে।

সেই অঞ্চলত বানপানীত সৰ্বস্বান্ত হোৱা মহিলা কৃষকৰ সংখ্যা আঢ়ৈ লাখতকৈও বেছি হ’ব লাগে। মহিলা কৃষক গোটৰ এই বিশালকায় নেটৱৰ্কটো গোটেই কেৰেলাতে বিয়পি আছে আৰু তাৰে ভিতৰত হয়তো ৪৫ লাখমান তেনে কৃষক কেৱল কুডুম্বশ্ৰীতে আছে। কুডুম্বশ্ৰী শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে ‘পৰিয়ালৰ সমৃদ্ধি’।মহিলা কৃষক সংঘৰ সদস্যপদৰ বাবে প্ৰাপ্তবয়স্ক যিকোনো মহিলাই যোগ্য যদিও এখন ঘৰৰ পৰা মাত্ৰ এগৰাকী মহিলাইহে যোগদান কৰিব পাৰে। তাৰমানে কেৰেলাৰ ৭৭ লাখ ঘৰ মানুহৰ ভিতৰত ৬০ শতাংশ পৰিয়ালৰ এগৰাকী মহিলা এনে সংঘৰ অংশ। কুডুম্বশ্ৰীৰ প্ৰায় ৩.২ লাখ মহিলা কৃষকে ‘সংঘ কৃষিছ’ নামৰ তেনে এটা সংঘত যোগদান কৰিছে। এই সংঘটোৱে দলগতভাবে বা সমূহীয়াকৈ কৃষিকৰ্ম কৰে।

সেই অঞ্চলত এনেধৰণৰ কৃষি সংঘৰ সংখ্যা ৭০,০০০টা মান হ’ব। আৰু এনেকুৱা প্ৰতিটো সংঘতে গড়ে পাঁচগৰাকীকৈ সদস্য আছে যিসকলে সাধাৰণতে লীজত লোৱা মাটিতেই খেতি কৰে। কিন্তু তেনে মাটিৰ পৰিমাণো বৰ বেছি নহয়, সাধাৰণতে আঢ়ৈ একৰতকৈও কম হয়। কেতিয়াবা হয়তো তাতকৈও কম হ’ব পাৰে, অৰ্থাৎ এক একৰ মানহে কাৰোবাৰ ভাগত পৰে। বৰ্তমান সময়ত আমাৰ দেশৰ কৃষি-উদ্যোগটোৰ অৱস্থা একেবাৰেই বেয়া হৈ গৈছে যদিও হেন সময়তে এই মহিলাসকলে ইমান কম পৰিমাণৰ মাটি লীজত লৈ কৃষিপাম চলাই লাভৰ মুখ দেখাতো অত্যন্ত উৎসাহজনক কথা। তেওঁলোকৰ পামসমূহৰ সৰহভাগতে জৈৱিক পদ্ধতিৰে আৰু কম কষ্টত কৰিবলগীয়া হোৱা খাদ্যৰহে খেতি কৰে। ইয়াতকৈও ডাঙৰ কথাতো হ’ল যে তেওঁলোকে ’খাদ্য ন্যায়’ৰ দৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়টোকো প্ৰাধান্য দিয়ে। অৰ্থাৎ সংঘৰ সদস্যসকলে খেতি কৰি উৎপাদন কৰা খাদ্যৰে প্ৰথমতে নিজৰ পৰিয়ালক পোহপাল দিব পাৰিব লাগিব আৰু তাৰ পিছতহে সেয়া বজাৰত বিক্ৰী কৰাৰ কথা ভাবিব পাৰিব।

এই মহিলা-কৃষকসমূহে নিজৰ কৃষি-কৰ্ম নিপুণতা আৰু নিয়াৰিকৈ কৰে বাবেই হয়তো দেশৰ অন্য ঠাইৰ তুলনাত তেওঁলোকৰ সফলতাৰ হাৰ ঈৰ্ষণীয়। সেই কাৰণেই হয়তো সেই অঞ্চলসমূহৰ বেংকবোৰে কৃষক মহিলাখিনিক নিজৰ নিজৰ বেংকত একাউণ্ট খোলাৰ বাবে হাহাকাৰ কৰি বিচাৰি ফুৰে। ভাৰতবৰ্ষৰ কোনো অঞ্চলতে নিশ্চয় এনে দৃষ্টান্ত দেখা পোৱা নাযায়। আমি বৰ্তমান থকা পট্টনমঠিট্টা নামৰ জিলাখনৰ বেংকত ঋণ পৰিশোধ কৰাৰ হাৰ হ’ল ৯৮.৫ শতাংশ। আনহাতে কুডুম্বশ্ৰীৰ স্থানীয় বেংকটোতে অন্য গাঁৱৰ তুলনাত সৰ্বাধিক ধন জমাকাৰী লোক আছে।

কিন্তু কালসংহাৰী বানৰ কবলত পৰা ‘কৃষি সংঘ’সমূহো সম্পূৰ্ণৰূপে বিপৰ্যস্ত হৈ পৰিছে। এইবেলি বানত কেৱল কৃষি-উদ্যোগটোতে হয়তো ৰাজ্যখনৰ ৪০০ কৌটিমান টকাৰ লোকচান হৈছে। তাৰে ভিতৰত ২০০ কোটিমান টকাৰ শস্যই নষ্ট হৈছে, বাকী দুশ কোটি টকা পানীত পৰিছে মাটিৰ উৰ্বৰতা হ্ৰাস হোৱাৰ ফলত আৰু সেই মাটিবোৰ পুনৰুদ্ধাৰ কৰাৰ নামত। তাৰোপৰি ঋণৰ ওপৰত আৰ্জিত লোকচান আৰু অন্যান্য খৰচ মিলালে হয়তো লোকচানৰ সৰ্বমুঠ পৰিসংখ্যা ইয়াতকৈও বেছি হ’ব পাৰে।

ৰান্নী মণ্ডলত অন্তৰ্ভুক্ত নখন পঞ্চায়তত এনেকুৱা সৰ্বমুঠ ৭১টা কৃষি গোট বা সংঘ আছে। প্ৰায় ৯২ একৰ মাটিত খেতি কৰা এই কৃষকসকলে এইটো বছৰত বেংকৰ পৰা ৭২ লাখ টকাৰ ঋণ লৈছে। কুডুম্বশ্ৰীৰ অ’মানা ৰাজন নামৰ মহিলাকৰ্মী গৰাকী নিজেই এনে এটা সংঘৰ সদস্য। তেওঁ কাম কৰা কৃষি সংঘটোৰ নাম হ’ল ’মান্না’- ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল ঈশ্বৰৰ উপহাৰ। যোৱা বছৰ কেৱল কলৰ খেতিৰ পৰাই দুই লাখ টকা লাভ অৰ্জন কৰা সংঘটোৰ সদস্য অমানাই আমাক ক’লে, “খেতি কৰিবলৈ বেংকৰ পৰা লোৱা সমগ্ৰ ধন যিহেতু এইবাৰ পানীত পৰিল, গতিকে এইবাৰ কি হয় ঠিক নাই। সাধাৰণতে আমি সম্পূৰ্ণ জৈৱিক পদ্ধতিৰে খেতি কৰো বাবে ফচলৰ উচিত মূল্যও পাওঁ। কিন্তু এই বছৰ অ’নাম উৎসৱৰ সময়খিনিত বস্তুবোৰৰ পূৰ্বৰ দৰে দাম নাপালো। বানপানীয়ে সকলো শেষ কৰি দিলে। তথাপি আশা কৰো আমি সকলোবোৰ আগৰ নিচিনাকৈ পুনৰাই গঢ়ি তুলিবলৈ সক্ষম হ’ম।” যোৱাবছৰ এইটো সংঘৰ সদস্যসকলে গাইপতি ৫০,০০০ টকা পৰ্যন্ত লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।

প্ৰকৃতিৰ ৰোষৰ বলি হোৱা আমি দেখিবলৈ পাইছো ৰান্নী আংগাড়ী নামৰ গাওঁখনত। কৃষিবিজ্ঞানৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীধাৰী ডাঠান নামৰ চৰকাৰী কৰ্মচাৰীজনে বিশেষজ্ঞমূলক দৃষ্টিভংগীৰে এই ক্ষয়-ক্ষতিৰ বুজ লোৱাৰ চেষ্টা কৰিছে। তেওঁ কৰ্মসূত্ৰে কেৰেলাৰ ভূমি সংৰক্ষণ বিভাগত কৰ্মৰত আৰু কুডুম্বশ্ৰীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। এইটো পঞ্চায়তৰ অন্তৰ্গত সৰ্বমুঠ ৭১টা কৃষি সংঘৰ ভিতৰত দহটাতকৈও কম সংঘৰ বীমা কৰোৱা আছে। সাধাৰণতে লীজত লোৱা মাটিৰ কোনো পট্টা নম্বৰ নাথাকে বাবে মাটিৰ বীমা কৰোৱাটো ইমান সহজ নহয়। অলপ আগতে যিগৰাকী মহিলাই মোৰ দৰে মুম্বাইত বাস কৰা মানুহক প্ৰদুষণৰ পৰা কি সুৰক্ষা দিব বুলি ঠাট্টা কৰিছিল তেওঁৰ নাম বিঞ্চি বিজয় আৰু তেওঁ কুডুম্বশ্ৰীৰে এগৰাকী কৃষীকৰ্মী।

কেৰেলাত আজিলৈ হোৱা বানপানীৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ভয়ংকৰ আৰু নিকৃষ্টতম বানপানী এইটোৱে হ’ব লাগে। আৰু তাৰ সাক্ষ্য বহন কৰিছে ধ্বংসস্তূপত পৰিণত হোৱা এই পথাৰসমূহে। কিন্তু তাৎপৰ্যমূলকভাৱে কৃষি সংঘৰ মহিলাসকলৰ সাহস আৰু কাম কৰাৰ স্পৃহা পূৰ্বৰ তুলনাত বৃদ্ধিহে হৈছে। কাৰণ আমি প্ৰথমবাৰৰ বাবে ৰান্নী আংগাড়ী পঞ্চায়তৰ কাৰ্যালয়লৈ যাওঁতে তেওঁলোকক বেচ হাঁহি-ফুৰ্তি কৰি থকাই দেখা পাইছিলো। তেওঁলোকৰ হাঁহি দেখি পঞ্চায়তৰ সভাপতি বাবু পুল্লাটে ধেমালি কৰি ক’লে, “তোমালোকে জানা নে এই মানুহজন আমাৰ ইয়ালৈ কিয় আহিছে? বানপানীৰ ফলত আমি সন্মুখীন হোৱা দুখ-দুৰ্দশাৰ বিষয়ে ৰাইজক জনোৱাৰ উদ্দেশ্যে তেওঁ প্ৰতিবেদন লিখিবলৈ আহিছে। কিন্তু তোমালোকক এনেদৰে হাঁহি-তামাচা কৰি থকা দেখি তেওঁ কি বা ভাবিছে? তোমালোকে অলপ গহীন হোৱাৰ চেষ্টা কৰিব নোৱাৰা নেকি? সভাপতিৰ উপদেশবাণী শুনাৰ পিছত তেওঁলোকৰ হাঁহি বেছিকৈ চৰিলহে। মই মুম্বাইৰ পৰা যোৱা হেতুকে স্বাভাৱিকতে তেওঁলোকে মোৰ লগত হিন্দীতেই কথা পাতিব লাগিছিল যদিও তাতে থকা খুব কম সংখ্যকেহে হিন্দীত কথা-বতৰা পতাত আগ্ৰহান্বিত যেন লাগিল। মই তামিল অলপ-চলপ জানো কাৰণে হয়তো তেওঁলোকে তামিল ভাষাতহে কথা পাতিলে।

বিজয়ে কলৰ খেতি কৰোতে কিমান খৰচ হয় সেই বিষয়ে আমাক এটা সম্যক ধাৰণা দিয়াৰ চেষ্টা কৰিলে, “এক একৰ মাটিত কল ৰুবলৈ তিনি লাখতকৈ বেছি ধন খৰচ হয়। সেইখিনি মাটিত আমি প্ৰায় এহেজাৰটা কলৰ পুলি ৰুব পাৰো আৰু তেনে একোটা পুলিৰ দাম ৩০০ টকা। ইয়াৰ উপৰিও আমাৰ কিছু ধন ব্যয় হয় খেতিত জৈৱিক সাৰ দিওঁতে আৰু শ্ৰমিকৰ নামত। তথাপিও কোনো সমস্যা নাই যিহেতু এক একৰ মাটিত খেতি কৰি তেওঁলোকে ১০ৰ পৰা ১২ টন কল উৎপাদন কৰি কিলোয়ে প্ৰতি ৬০ টকা দৰত বজাৰত বিক্ৰী কৰিব পাৰে।এইটো হিচাপত তেওঁলোকে বছৰিও ডেৰৰ পৰা দুই লাখ টকাৰ লাভ কৰিব পাৰে আৰু যোৱা বছৰ ভালেকেইটা কৃষি সংঘই সিমানখিনি ধন উপাৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষমো হৈছিল।” এই সংক্ৰান্তত ছাইনী যোছেফ নামৰ ‘সংগমম’ (সংগম) কৃষি সংঘটোৰ এগৰাকী সদস্যই আমাক জনায়, “অ’নাম উৎসৱৰ সময়ত আমাৰ বাগানৰ কলসমূহ অত্যাধিক দৰত বিক্ৰী কৰিব পাৰো, অৰ্থাৎ কিলোৱে প্ৰতি ৮০ ৰ পৰা ৮৫ টকাকৈ।

‘সংগমম’ কৃষি সংঘৰ প্ৰতিজন কৃষকৰ যোৱা বছৰত কলৰ খেতি কৰি পঞ্চাছ হাজাৰ টকা পৰ্যন্ত লাভ হৈছিল। যোছেফে পুনৰ ক’লে, “এই বছৰৰ বানপানীয়ে আমাক বাটৰ ভিকহু কৰি থৈ গ'ল। আমাৰ তিনি একৰ মাটি ধ্বংস হৈ গ’ল। প্ৰতি একৰ মাটিত পৰি ৰোৱা এই গেদ আৰু আৱৰ্জনাৰ তৰপসমূহ ভালদৰে আঁতৰাবলৈ হয়তো আমাৰ এক লাখতকৈও অধিক ধন খৰচ হ’ব পাৰে। এইবোৰৰ লগতে নলাসমূহো পৰিস্কাৰ কৰিব লাগিব। এই সকলোবোৰ কাম শেষ কৰিবলৈ আমাক তিনি মাহতকৈও অধিক সময় লাগিব পাৰে। তথাপিও চাফা কৰা কামটো সোনকালে নকৰিলে অন্য সমস্যাৰ সৃষ্টি হ’ব যিহেতু ৰ’দৰ উত্তাপত এইবোৰ লাহে লাহে শুকাব ধৰিছে। মোৰ এনেকুৱা লাগিছে যেন এইবাৰ খৰাঙৰ কবলত পৰিম।”

এই দৃঢ়তা আৰু সাহস আমি প্ৰত্যেকগৰাকী মহিলা কৃষকৰ গাতে দেখিবলৈ পাইছো। বানপানীত বিনষ্ট হৈ যোৱা খেতিপথাৰসমূহ অচিৰেই আগৰ নিচিনা নদন-বদন কৰি পেলাব বুলি তেওঁলোক সংকল্পবদ্ধ। আৰু এনেকুৱাও নহয় যে এই ক্ষয়-ক্ষতি সম্পৰ্কে তেওঁলোক জ্ঞাত নহয়, কিন্তু তাৰ পিছতো মহিলাসকলৰ মনোবল মানিবলগীয়া। মই ইমান বছৰে তেওঁলোকৰ মুখত এটাই কথা শুনি আহিছো, “কুডুম্বশ্ৰী হ’ল একতা আৰু সংহতিৰ প্ৰতীক। ইয়েই আচলতে আমাক কাম কৰিবলৈ উৎসাহ যোগায়।” ইমান দুৰৱস্থাৰ পিছতো তেওঁলোকে এনে অদম্য সাহসিকতাৰে যুঁজ দি এই কথাষাৰৰ সত্যতা যেন আখৰে আখৰে পালন কৰিছে।

নিজৰ সকলো হেৰুওৱাৰ পিছতো আনকি কেৰেলাৰ ‘কৃষি সংঘ’ৰকৃষকসকলে মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সাহায্য পুঁজিৰ বাবে ৭ কৌটি টকাৰ অনুদান যোগাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে বৃহত্তৰ কুডুম্বশ্ৰীৰ বানবিপৰ্যস্ত জনতাক সকাহ দিয়াৰ উদ্দেশ্যে। আনন্দৰ কথা যে চৰকাৰেও কুডুম্বশ্ৰীৰ কৃষক সংঘৰ কৃষকসকলৰ অৱদানক স্বীকৃতি দি যোৱা ১১ ছেপ্তেম্বৰত নতুন দিল্লীত এটা বিশেষ সন্মানেৰে পুৰস্কৃত কৰিছিল। কৃষি জীৱিকাৰ ক্ষেত্ৰত অসাধাৰণ কৃতিত্ব দেখুওৱা বাবে কুডুম্বশ্ৰীক পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ‘ৰাষ্ট্ৰীয় গ্ৰামীণ জীৱিকা অভিযান’ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।

১৯৯৮ চনত চৰকাৰৰ এটা বিশেষ অভিযানৰ অংশ হিচাপে কুডুম্বশ্ৰীত আৰম্ভ কৰা এই কৃষি-আঁচনিখন প্ৰকৃতাৰ্থত বিশ্বৰ ভিতৰতে সৰ্ববৃহৎ দৰিদ্ৰতা নিৰ্মূলকৰণ কাৰ্যসূচী হিচাপে পৰিগণিত হ’লহেতেন। ইয়াৰ উপৰিও এই আঁচনিখনে সমাজৰ পৰা লিংগ বৈষম্য আঁতৰ কৰাৰ দিশতো উল্লেখযোগ্য অৰিহণা আগবঢ়াই আহিছে। গতিকে আঁচনিটোৰ আৰম্ভণিৰ সময়ৰ পৰাই তাৰে মহিলাসকলে স্বাধীনভাবে, মনৰ আনন্দৰে কাম কৰি সুফলো পাইছে। তেওঁলোকৰ মূলমন্ত্ৰই হ’ল, “আমি চৰকাৰৰ লগতহে কাম কৰো, চৰকাৰৰ বাবে নহয়।” গতিকে এইসকল আত্মাভিমানী আৰু দৃঢ়বিশ্বাসী মহিলা কৃষকক বৰ্তমান সময়ত আমাৰ তথা বেংক বা তেনে কোনো প্ৰতিষ্ঠানৰ আৰ্থিক সাহায্য বা সহায়-সহযোগিতাৰ প্ৰয়োজন আছে। ভাৰতবৰ্ষৰ দৰে কৃষিপ্ৰধান দেশ এখনৰ নিচলা মহিলাসকলৰ নেতৃত্বত গঢ়ি উঠা এই কৃষি-উদ্যোগটোৰ বিকল্প নিশ্চয় অন্য কোনো কামেই হ’বই নোৱাৰে। সেয়া লাগিলে পৰিসৰৰ ভিত্তিতে হওঁক বা আকাৰ আৰু কৃতিত্বৰ ক্ষেত্ৰতেই হওঁক।

আমি বেলেগ এটা কৃষি সংঘৰ কৃষকগোষ্ঠীৰ সৈতে কথা পাতিবলৈ যোৱাৰ মূহুৰ্তত এগৰাকী মহিলাই আগবাঢ়ি আহি আমাক দৃঢ়কণ্ঠে জনালে, “এইবাৰ আমাৰ ভাবিব নোৱাৰা ধৰণৰ লোকচান হৈছে যদিও আপোনাক মই কথা দিছো যে আমি আকৌ পূৰ্বৰ অৱস্থাত উপনীত হৈ দেখুৱাম। আপুনি চাই থাকক আমি এই মাহৰ ভিতৰতে পুনৰ খেতি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিম।”

অনুবাদ: ডেইটী