கொனோமாவில் கோப்பியை உயிர்ப்புடன் வைத்திருத்தல்

“ஒவ்வொரு அங்காமிக்கும் கோப்பி நெய்வது தெரிந்திருக்க வேண்டும்,” என்கிறார் கொனோமா கிராமத்தை சேர்ந்த 39 வயது பெலேசலீ குவோட்சு. சுசா (மூங்கில்) மற்றும் துன்யே (பிரம்பு) ஆகியவற்றை கொண்டு செய்யப்படும் அங்காமி கூடைகள் விறகு, அரிசி, அறுவடை தானியம் மற்றும் விழாப் பொருட்கள் போன்றவற்றை நிரப்ப பயன்படுகிறது. “நம் பாரம்பரியத்தில் அது பெரும் பங்கு வகித்திருக்கிறது. இதை எப்போதும் நாம் பேணி காக்க வேண்டும்,” என்கிறார் அவர்.

ஒரு காலத்தில் மக்களின் வாழ்வுகளில் முக்கியமான அங்கமாக வகித்த கோப்பி நெசவு இன்று கொனோமாவில் 15 குடும்பங்களில் மட்டும்தான் செய்யப்படுகிறது. அதிலும் முதியவர்கள்தான் இதை செய்கின்றனர். பெலேசலீ விதிவிலக்கு.

ஐம்பது வயதுகளில் இருக்கும் கேபே தொடோவின் கைகள் தொழில் நேர்த்தியுடன் மூங்கில் இழைகளை மூங்கில் தூண்கள், பிரம்பு மற்றும் கட்டைகளால் ஒரு பகுதி மூடப்பட்டு மெல்லிய ஒளி வரும் தெர்ஹு என்கிற இடத்தில் அமர்ந்து செய்கிறார். நண்பகல் வெயிலை வெட்டி தெர்ஹு நிழலை தருகிறது.

“நெசவாளரின் வீட்டிலிருந்து வருபவன் நான். என் ஒன்று விட்ட சகோதர்களுக்கும் எனக்கும் கோப்பி நெசவு கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது,” என்கிறார் மூங்கில் இழைகளை நெய்தபடி.

நாகாலாந்தில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட 17 பழங்குடி சமூகங்களில் அங்காமியும் ஒன்று. 1800-களிலிருந்து பிரிட்டிஷுக்கு எதிரான போராட்டங்களுக்கான வரலாற்று மையமாக திகழ்ந்த ஊர் கொனோமா. மாநிலத் தலைநகரான கொகிமாவுக்கு மேற்கில் 20 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அங்காமி கிராமம் இருக்கிறது. கூட்டுறவு வாழ்வியலுக்கு பெயர்பெற்ற அச்சமூகத்தினர் வேட்டை மற்றும் மரம் வெட்டுவது ஆகியவற்றுக்கு தடை விதித்திருக்கின்றனர்.

மலையில் 20 சதுர கிலோமீட்டருக்கு பரந்திருக்கும் கிராமத்தை கற்சாலைகளும் நெல் வயல்களும் வீடுகளுக்கு வெளியே அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் விறகுகளும் அடையாளம் காட்டுகின்றன.

400 அங்காமி குடும்பங்கள் இருக்கும் ஊரில் 1,943 பேர் (2011 கணக்கெடுப்பு) வசிக்கின்றனர். மாடி நெல் விவசாயமும் காட்டு சாகுபடியும் காட்டுற்பத்தியும் இவர்களின் வாழ்வாதாரங்கள். சுற்றியிருக்கும் காடுகளுக்கு கொனோமா இயற்கை பாதுகாப்பு மற்றும் ட்ராகோபான் சரணாலயம் வழியாக இவர்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கின்றனர்.

அங்காமி ஆண்கள் கோப்பி கூடைகளை கவனமாக செய்வதை பார்த்து வளர்ந்தவர் கெபே. ஒவ்வொரு இழையும் சுற்றி நெய்யப்பட வேண்டும். சுற்றி நெய்தல் தொடங்கிய பிறகு, கைவினைஞர்கள் நிறுத்த முடியாது. இடைவெளி விழுந்துவிடும்.

பல காலத்துக்கு முன்பே அவர் கலையை கற்றுக் கொண்ட போதிலும் அதை அவர் செய்யவில்லை. பதிலாக பிரம்பு மற்றும் மூங்கிலை சேகரிக்க தாய்க்கு உதவுவதிலும் நெல் வயல்களில் வேலை பார்ப்பதிலும் கொஹிமா சந்தையில் பெற்றோர் நடத்திய மளிகைக் கடையில் உதவியும் காலத்தை கழித்தார்.

இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் 30 வயதான போதுதான், கோப்பி நெய்யுதல் அவரின் நிரந்தர தொழிலாக மாறியது. கொனோமா நெசவாளர்களின் எண்ணிக்கை குறையத் தொடங்கியதை கவனித்த பிறகே தந்தையின் பாரம்பரியத்தை தொடரவென அவர் இத்தொழிலை செய்யத் தொடங்கினார். “எல்லாமுமே கையால் நெய்யப்படுகிறது. என் முன்னோர்கள் கைகளை பயன்படுத்தினர். எனக்கும் அதையே கற்றுக் கொடுத்தனர். மேலும் இக்கலைக்கென கொனோமாவில் கருவிகளும் ஏதும் கிடையாது.”

கொனோமாவில் வலிமை மற்றும் ஒத்துழைப்பு இருப்பதால் நெய்வதற்கு இந்திய மூங்கில் வகைக்கே முன்னுரிமை கொடுக்கப்படுகிறது. அதை வெட்டி, நுண்ணிய இழைகளாக ஆக்கி, பெரும் கனங்களை அறுந்துவிடாமல் சுமக்கும் அளவுக்கு உருவாக்க முடியும்.

“எங்களின் பொருட்களை வாங்கும் மக்கள், நிறைவுற்ற கூடையைதான் பார்ப்பார்கள். அவற்றை செய்ய எத்தனை காலம் பிடித்தது என்பது அவர்களுக்கு தெரிவதில்லை,” என்கிறார் மூத்த கைவினைஞரான கெபே, கோப்பியின் வட்டமான அடிபாகத்தை உலோகம் அல்லது கட்டையை சுற்றி வைத்து இழைகளை நெய்தபடி.

“டெருசோவிலிருந்து நீர் எடுத்துதான் நான் தொடங்கினேன்,” என்கிறார் ஊருக்குள் இருக்கும் பொது குழாயை குறிப்பிட்டு. “மூன்றிலிருந்து ஏழு நாட்களுக்கு நாங்கள் மூங்கிலை நீரில் ஊற வைக்க வேண்டும். இதுதான் நீண்ட நேரம் எடுக்கும் வேலை. மூங்கில் மென்மையாகி வளையும் தன்மை கிடைக்கும் வரை காத்திருக்க வேண்டும்.”

சிறு கூடைகள் செய்ய 10 நாட்கள் வரை நெய்ய வேண்டியிருக்கும். பெரிய கூடைகள் செய்ய 40 நாட்கள் பிடிக்கும். கூடை நெய்து முடிந்துவிட்டால், ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு கெலி (தலைப்பின்னல்) பொருத்தப்பட்டு சாம்பல் நிறம் கொண்டு பூசப்படும். பிரம்பு சீவப்பட்டு, பளபளப்பாக்கப்படும். 5,000 தொடங்கி 15,000 வரை விலை வைத்து அவை விற்கப்படுகின்றன.

கோப்பி நெசவின் பொருளாதாரம், அதற்கு தேவைப்படும் உழைப்பு மற்றும் திறமையில் வெளிப்படவில்லை. ஒரு நெசவாளர் மாதத்தில் இரண்டில் இருந்து நான்கு கூடைகள் செய்வார். ஒரு கூடைக்கு சராசரி வருமானம் என்பது 1,000-லிருந்து 1,500 ரூபாய் வரை கிடைக்கிறது. எனவே ஒரு நெசவாளர் கோப்பி நெசவில் மாதத்துக்கு 4,000-லிருந்து 6,000 ரூபாய் வரை வருமானம் ஈட்டுகிறார்.

“முடிவுறாத வேலை இது. எப்போதும் பணம் கிடைக்காது. எனவே பலர் இத்தொழிலை கைவிட்டுவிடுகிறார்கள்,” என்னும் பெலேசலியே தொடர்ந்து, “சொந்தமாக ஒரு விஷயத்தை உருவாக்குவதில் கிடைக்கும் திருப்தியை” ஏற்கிறார்.

குடும்பத்தினர் கொகிமா சந்தையில் வைத்திருக்கும் மளிகை கடையில் பெலேசலியே பணிபுரிகிறார். மிச்சமுள்ள நேரத்தில் விவசாயம் அல்லது தினக்கூலி பார்த்து நெசவாளர்கள் வருமானத்தை சமாளிக்கின்றனர் என்கிறார் அவர்.

“முன்பு நாங்கள் நகரத்துக்கு சென்று, கடைகளை அமைத்து, கூடைகள் விற்போம். இப்போது எல்லாமுமே ஆர்டர்களின்பேரில்தான் நடக்கிறது. அங்காமிகள் கூட அதிகம் வாங்குவதில்லை,” என்கிறார் பெலேசலியே.

பாரம்பரியமாக அங்காமி பெண்கள் இக்கலையில் முக்கிய பங்கு வகித்தாலும், அவர்களின் உழைப்பு வெளியே தெரிவதில்லை.

“பல மூத்த அங்காமி பெண்கள் காட்டுக்கு போக திட்டமிடுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். மேகமில்லா வானம் இருக்கும் நாட்களை அவர்கள் குறிப்பார்கள்,” என்கிறார் 29 வயது சென்சென் பெசியே. காட்டுப்பூக்களையும் கோதுமை கதிர்களையும் விற்கும் சிறுகடை ஒன்றை அவர் நடத்துகிறார். “காட்டில் நேரம் செலவழித்து முழுக்க தேடி சலித்து எடுத்துவிடுவார்கள். இந்த வேலை பல நாட்களை எடுக்கக் கூடும்.”

கூடைகள் செய்யப்படுவதிலும் வடிவத்திலும் பெண்கள் பங்காற்றுகின்றனர். கொனோமாவின் சாலைகளில் சுமைகளை தூக்கி செல்ல ஏதுவாக தலை அணி பின்னல் வைப்பதும் அவர்களின் யோசனைதான்.

“காட்டிலிருந்து மூலப்பொருட்களை சேகரித்து மூங்கில் தயார் செய்ய அங்காமி பெண்கள் உதவுகின்றனர். அவர்கள் நெசவு செய்வதில்லை. கோப்பி செய்தல் பொதுவாக ஆண்கள் நிறைந்த வேலை என அறியப்படுகிறது,” என்கிறார் அங்காமி தாய்மொழியான தெனியிடியை பாதுகாக்க இயங்கும் உரா அகாடமியின் கல்வியாளரான கிக்ருனெய்னுவோ ஜிபி லீசியிட்சு.

தற்காலத்தில் பெண்ணின் பங்களிப்பு சரிந்துவிட்டது. பலரும் தற்போது விவசாயம், வீட்டு வேலை அல்லது சோயாபீன்ஸ், மிளகாய், பூண்டு மற்றும் மூங்கில் தளிர் கொண்டு செய்யப்படும் ஆக்ஸொன் சட்னி உள்ளிட்ட வீட்டுப் பொருட்கள் விற்பனை போன்றவற்றில் பலர் கவனம் செலுத்துகின்றனர்.

“நாங்கள்தான் (பெண்கள்) வயல்களுக்கும் சந்தைக்கும் கூடைகள் எடுத்துச் சென்று பயன்படுத்துபவர்கள். ஆனால் பல பெண்கள் கோப்பிகள் பயன்படுத்துவதை நிறுத்தி வருகிறார்கள். பிளாஸ்டிக் பைகள் போன்றவற்றை பயன்படுத்துவது சுலபமாக இருக்கிறது,” என்கிறார் கிக்ருனெய்னுவோ.

இவற்றினூடாக உள்ளூரில் மூங்கில் கிடைப்பதும் கஷ்டமாகி விட்டது. விளைவாக இடுபொருள் செலவு அதிகமாகிறது. நாகாலாந்தில் உள்ள மூங்கில் பரப்பு பெரிதாக அதிகரிக்கவில்லை. 2021 மற்றும் 2023 இடையில் வெறும் 0.084 சதவிகிதம்தான் அதிகரித்திருக்கிறது என இந்திய மாநில வன அறிக்கை 2023 குறிப்பிடுகிறது.

சில நெசவாளர்கள் தற்போது மூங்கிலை பக்கத்திலுள்ள மணிப்பூரில் வாங்குகின்றனர். ஆனால் அவற்றை கொண்டு வரும் ஓட்டுநர்கள், மூங்கில்கள் உடையாமலிருக்க சாலையில் மெதுவாக ஓட்டி வர வேண்டும் என்பதால் அதிக பணம் கேட்கின்றனர்.

3,000 ரூபாய் மதிப்பிலான 100 கிலோ மூங்கில் கட்டுகள், ஓரிரண்டு டன் கனத்தை சுமக்கும் ட்ரக்கில் மிகக் குறைந்த இடத்தைதான் எடுத்துக் கொள்ளும். பிற உற்பத்தியாளர்களுடன் சேர்ந்து நெசவாளர்கள் போக்குவரத்து செலவுகளை பகிர்ந்து கொள்கின்றனர்.

“அருகேயே மூங்கில் கிடைத்தால்தான் வசதி. விலையும் குறைவாக இருக்கும். இல்லையெனில், நான் அதிகம் செலவு செய்ய வேண்டும். கூடுதல் சுமை ஆகும்,” என்கிறார் பெலேசலியே.

இந்த வேலையால் நெசவாளர்களின் உடல்நலமும் பாதிக்கப்படுகிறது.

“பல மணி நேரங்கள் குனிந்திருப்பதால் எனக்கு முதுகு வலி ஏற்பட்டது,” என்கிறார் நாற்பது வயதுகளில் இருக்கும் நெசவாளரான சாடோ குவோட்சா. “என் தோள்கள் எப்போதும் வலித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. என் கண் பார்வை மங்கி வருகிறது. கவனம் செலுத்த சிரமமாக இருக்கிறது. மக்களும் எங்களின் முயற்சிகளை பொருட்படுத்துவதில்லை. எங்களின் பொருட்களையும் அவர்கள் வாங்குவதில்லை. இந்த துறையில் சந்தோஷம் என பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை.”

கோப்பி நெசவாளர்களின் எண்ணிக்கை வருடந்தோறும் குறைந்து வருகிறது. கெபே போன்ற பழைய நெசவாளர்கள், சிறு வயதிலிருந்தே கோப்பி நெய்யத் தொடங்கியதை நினைவுகூறுகின்றனர். ஆனால் இன்று அந்த நிலை இல்லை. இளம் அங்காமிகள் இக்கலையை கற்கவே இல்லை. நகரங்களில் பாதுகாப்பான, நிலையான ஊதிய வேலைகளையே விரும்புகின்றனர். விளைவாக இக்கைவினையை செய்யும் எவரும் இன்றி, இக்கலை அழிந்து வருகிறது.

கோப்பி நெசவை ஊக்குவிக்கும் நாகாலாந்தின் கலை பண்பாட்டுத் துறையின் பயிற்சி பட்டறைகள், ஹார்ன்பில் விழா கண்காட்சிகள், நாகாலாந்தின் கைத்தறி மற்றும் கைவினை வளர்ச்சி கழகத்தின் சிறு மானியங்கள் போன்றவற்றின் மூலமாக கொஞ்சம் ஆதரவு கிடைக்கிறது.

ஆனால் குறுகிய கால தலையீடுகள், தாமதமான பண வரவுகள் போன்ற பிரச்சினைகளை நெசவாளர்கள் பேசுகின்றனர். அங்காமி பயண வழிகாட்டியான விபு இராலு, கூடைகளை விற்பதில் இடையூறுகள் வழக்கம் என்கிறார். “பொருட்கள் விற்பனையாளர்களை அடைவதில் இடைவெளிகள் இருக்கின்றன,” என்கிறார் அவர், கோப்பி நெய்யும் தன்னுடைய உறவினர்களும் இத்தகைய இடர்களை சந்திப்பதாக குறிப்பிட்டு.

இத்தகைய சவால்களுக்கு மத்தியிலும் கோப்பி நெசவை உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பது அங்காமி சமூகத்தின் பொறுப்பாக மட்டுமே இருக்கிறது. “இது மெதுவான பணி, ஆனால் எங்களின் பாரம்பரியம்,” என்கிறார் பெலெசலியே. “இக்கலையின் அடையாளத்தையும் உணர்வையும் நாங்களும் சுமக்கிறோம்.”

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்