நீர், காடு மற்றும் ஆபரணங்கள்

கத்கோலாப்பின் நறுமணம் கொண்ட வெள்ளை மற்றும் மஞ்சள் பூக்க்ளை நீளமான மாலையாக சந்திராமா பின்னிக் கொண்டிருக்கிறார். அவரின் மூன்று பெரிய தங்க மூக்கு வளையங்கள், கைகளில் இருக்கும் அழகிய பூக்களின் மஞ்சள் நிறத்தையும் ஏப்ரல் மாத மதிய வேளையின் மஞ்சள் நிற சூரியனையும் விஞ்சுவதாக இருக்கிறது. அவரும் கதாபா பழங்குடி சமூகத்தை சேர்ந்த இருபது பெண்களும் ஒடிசாவின் கொராபுட் மாவட்டத்தின் புத்பாண்டி கிராமத்துக்கு வெளியே இருக்கும் திறந்த வெளியில் மும்முரமாக மாலைகளை பின்னிக் கொண்டிருக்கின்றனர். அவர்கள் அனைவரும் இரண்டு அல்லது மூன்று வளையங்களை மூக்கில் அணிந்திருக்கின்றனர்.

“வலப்பக்கத்தில் இருக்கும் இந்த மூக்கு வளையத்தை பேசரி என்றும் நடுவே உள்ளதை தொண்டி என்றும் இடதில் உள்ளதை நட்டோ என்றும் அழைக்கிறோம். ரொம்ப காலமாக இவற்றை நான் அணிந்து கொண்டிருக்கிறேன். இதை அணிந்தபடியே நான் பிறந்து கூட இருக்கலாம்,” எனச் சொல்லி 70 வயது சந்திராமா கதாபா சிரிக்கிறார். அவரின் தொண்டி சற்று மேலே நகர்ந்து, மூக்கிலிருந்து தொங்கும் தங்க மணிகள் மறைத்திருந்த உள் உதடை வெளிக்காட்டுகின்றன.

”முன்பு எங்களின் கதாபா பழங்குடி சமூகத்தில், குழந்தைகளாக இருக்கும்போதே பெண்களுக்கு மூன்று வளையங்களையும் மாட்டி விட்டு விடுவார்கள். ஆனால் இப்போது ஐந்து, பத்து வயதுக்கு பிறகுதான் மூக்கு குத்துகிறார்கள். இன்னும் பல சிறுமிகள் மூக்கு குத்த விரும்புவது கூட இல்லை,” என்கிறார் அவர். ஒவ்வொரு வரியை பேசும்போதும் அவரது விரல்கள் கடமை தவறாது, பூக்களை மாலையாக பின்னிக் கொண்டிருக்கின்றன. வேட்டை முடிந்து ஆண்கள் மாலை வரும்போது வரவேற்க அந்த மாலைகள் பயன்படும். இதை சைத்ர பர்வம் என்றும் சொல்வார்கள்.

இந்து நாட்காட்டியின் முதல் மாதமான சைத்ர பர்வத்தை குறிக்கும் வகையில் ஒடிசா மற்றும் ஜார்க்கண்ட் பகுதிகளில் வாழும் பழங்குடி சமூகங்கள் 14 நாள் விவசாய விழாவை கொண்டாடுகின்றனர். இந்த விழா கொண்டாடப்படும் ஏப்ரலின் மையப்பகுதி, விவசாய வேலை முடிந்து ஓய்வெடுக்கும் காலம் ஆகும். கோடை பாடல்கள் காற்றை நிரப்பும். பருவம் முடிந்து பழங்களும் பூக்களும் எங்கும் கிடைக்கும். கதாபா சமூகத்தை சேர்ந்த இளைய மற்றும் முதிய பெண்கள் ஆடி, பாடி, குடித்து கிராம தெய்வங்களுக்கு மாம்பழங்களை காணிக்கை ஆக்குகின்றனர். பிறகு வேட்டை முடித்து திரும்பும் ஆண்களை வரவேற்க மாலைகள் பின்னுகின்றனர்.

இந்த மக்கள், அவர்களின் உணவு முறைகள், நம்பிக்கைகள், வனச்சூழல் பற்றிய அறிவு ஆகியவை ஒன்றுடன் ஒன்று கொண்டிருக்கும் தொடர்பை ஒரு காலத்தில் இந்த முறை வெளிப்படுத்துவதாக இருந்தது. விவசாயம் இல்லாததால் ஏப்ரல் மாதத்தில் ஆண்கள் வேட்டைக்கு செல்வார்கள். காடுகளுக்கு அருகே வசிக்கும் மக்கள் கட்டு பழங்கள் மற்றும் விலங்குகளை சார்ந்து இருப்பார்கள். காடுகளை சுரண்டாமல் அதே நேரத்தில் அதை சார்ந்திருப்பதுதான் அவர்களின் வாழ்க்கைமுறை. கடந்த சில பத்தாண்டுகளாக வேட்டை என்பது வெறும் நினைவுகூரப்படும் சடங்காகி இருக்கிறது. குறிப்பாக வன உயிர் சட்டம், வன விலங்குகளை கொல்வதற்கு தடை செய்ததிலிருந்து இது சடங்காகி இருக்கிறது. திரும்பி வரும்போது ஆண்கள் மீன்களை கொண்டு வருவார்கள். சந்திராமா போன்றோர் தொடுக்கும் மாலைகளை கொண்டு அவர்கள் வரவேற்கப்படுவார்கள்.

சந்திராமா வேகமாக கொண்டையை சுற்றி ஒரு நீள மாலையை முடிந்துவிட்டு, ஆபரணங்களை பற்றி தொடர்ந்து பேசுகிறார். “பெசாரி, தொண்டி மற்றும் நட்டோ போன்றவற்றை கதாபா, பரோஜா, தோங்க்ரா மற்றும் பிற பழங்குடி சமூகப் பெண்கள் அணிகிறார்கள். சில பெண்கள் என்னை போல சிவப்புக் கல் பதிக்கப்பட்ட தங்க தொண்டியை அணிகிறார்கள். பிறர் மூக்கின் இரு பக்கங்களிலும் பெசாரிகளையும் நட்டோவையும் அணிகிறார்கள். அவர்கள் அந்த வளையங்களை புலாக்கு என்றும் அழைக்கிறார்கள்.”

ஒடிசாவின் 64 பட்டியல் பழங்குடி சமூகங்களில் 30 சமூகங்கள் கொராபுட்டில் வசிக்கின்றன. அவற்றில் கதாபா பழங்குடி சமூகம் முக்கியமானது. மாநிலத்திலுள்ள 60,000 கதாபாக்களில், 80 சதவிகிதம் பேர் கொராபுட்டில் மட்டும் வாழ்கிறார்கள். இச்சமூகத்தின் வாழ்க்கை சுற்றுச்சூழலை அதிகம் சார்ந்திருக்கிறது. “பெரும்பாலான நேரம் அவர்கள் விறகு, மரக்கட்டை, உணவு, கெண்டு இலைகள் போன்றவற்றை காடுகளிலிருந்து சேகரிக்கின்றனர்,” என்கிறார் பித்யுத் மொஹந்தி. பொதுநிலங்களை பாதுகாக்க பழங்குடிகளுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும் பணியை செய்யும் தொண்டு நிறுவனம் நடத்துகிறார் அவர். “காடுகளுடனான அவர்களின் தொடர்பு, அவர்களின் பண்பாடு, வாழ்க்கைமுறை மற்றும் வாழ்வாதாரத்தை பிரதிபலிக்கிறது,” என்கிறார் அவர்.

“அவற்றுடன்தான் வாழ்கிறோம். எனவே அவற்றை அணிகிறோம்,” என்கிறார் 67 வயது கலாமா கதாபா. அவரது நகுலு என்கிற காதணியை காட்டுகிறார். ஒரு செண்டிமீட்டர் அகலம் கொண்ட, வளைந்து படுத்திருக்கும் பாம்பு வடிவ காதணிகள் அவரது காதுகளில் தொங்குகின்றன. “நாங்கள் காடுகளின் மக்கள். பாம்புகளும் அப்படித்தான். அவை எங்களின் நண்பர்கள்,” என்கிறார் அவர். மகாதேய்புத்தின் பஞ்சாயத்தின் கீழ் சந்திராமா வாழும் அதே கிராமத்தில்தான் கலாமாவும் வாழ்கிறார். பிற பெண்களுடன் சேர்ந்து மாலைகளை தயாரித்துக் கொண்டிருந்தபோது அவரை சந்தித்தேன்.

விருந்துக்கென மீன்களை பிடிக்க குளத்துக்கு அவர் வந்திருக்கிறார். “இது பைரா,” என்கிறார் அவர் பாம்புத் தலை மீனை கையில் பிடித்துக் கொண்டு. “பத்தாண்டுகளில் காய்கறியும் காளான்களும் கிடைப்பது அரிதாகி விட்டது. வெப்பம் அதிகமாகி இருக்கிறது. வருடந்தோறும் காட்டுத்தீயும் வந்து சேதத்தை ஏற்படுத்துகிறது,” என்கிறார் கலாமா.

”சுற்றுப்புறத்தில் கண்டறிவதை நாங்கள் பயன்படுத்துகிறோம். எங்களின் பெண்கள் பருவம் எய்வதை பூக்கள், செம்மண் மற்றும் பழங்களை கொண்டு கொண்டாடுவோம். இலைகள், மரக்கட்டை மற்றும் பூக்கள் ஆகியவற்றை மண நிகழ்வுகளில் பயன்படுத்துகிறோம். ஆனால் இப்போது அவை கிடைப்பது கஷ்டமாகி விட்டது, நகுலுவை போல,” என்கிறார் கலாமா.

“நீங்கள் பார்க்கும் இந்த காதணி, எங்களின் பண்பாட்டின் அடையாளம். என் தாயும் பாட்டியும் இவற்றை அணிந்திருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு காதிலும் இரு காதணிகள் அணிந்திருப்பார்கள். பாம்பு நிலத்தையும் காட்டையும் அடையாளப்படுத்துவதாக அவர்கள் சொல்வார்கள். எந்த பெண்ணும் அதை, பித்தளையிலோ தங்கத்திலோ அணியலாம். ஒரு ஜோடி தங்க நகுலுவுக்கு கிட்டத்தட்ட 1 தொலா தங்கம் (11.66 கிராம்) தேவைப்படும்,” என்கிறார் கலாமா. “ஆனால் இப்போதெல்லாம் இளைய தலைமுறை பெண்கள் இவற்றை அணிவதில்லை. அதனால்தானோ என்னவோ எங்களுடைய நீர், வனம் எல்லாம் அழிந்து வருகிறது.”

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்