முதியவர்களை கவனித்துக் கொள்ள ஓர் ஊரே தேவை

துலேஸ்வரி பிறந்த தேதி ஜனவரி 1, 1963 என அவரது குடும்ப அட்டை சொல்கிறது. ஆனால் முதிர்ந்து கொண்டிருக்கும் சந்தால் பழங்குடியான அவரின் வயது இன்னும் அதிகம் இருக்கும். “100 வயது இருக்கலாம்,” என்கிறார் அவரின் கொள்ளுப் பேத்தியான 16 வயது பிரமிளா கிஸ்கு.

மேற்கு வங்க சாந்திநிகேதனில் இருக்கும் பகன்பராவிலுள்ள துலேஸ்வரியின் வீட்டுக்கு வெளியே நாம் அமர்ந்திருக்கிறோம். இங்கிருக்கும் சந்துகளில் தெருநாய்களும் வீட்டுக்கோழிகளும் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன. நாய்கள் சோம்பி கிடக்கின்றன. கோழிகள் தரையைக் கொத்திக் கொண்டு இருக்கின்றன.

“என் கொள்ளுப் பேத்தியின் பெயர் சாந்திநிகேதன்,” என்கிறார் துலேஸ்வரி. ஒட்ட வெட்டப்பட்டிருக்கும் தலைமுடியை விரலால் கோதியபடி அவர் புன்னகைக்கிறார்.

“பேன் இருந்தது,” என்கிறார் அவர். “பேன் பார்க்க யாருக்கு நேரம் இருக்கிறது? எனவே முடியை வெட்டிவிட்டேன்,” என புன்னகைக்கும் துலேஸ்வரி பிரமிளாவை சுட்டிக் காட்டுகிறார். “அன்றாடம் அவள் எனக்கு ஒரு தம்ளர் தேநீர் தயாரித்து, நகங்களை வெட்டி விடுவாள்,” என்கிறார் துலேஸ்வரி.

11ம் வகுப்பு படிக்கும் பிரமிளா துரிதமாக துலேஸ்வரியின் நினைவு இடைவெளிகளை நிரப்புகிறார். தேவைப்படும்போது அவர் சொல்வதையும் சரி செய்கிறார். துலேஸ்வரின் பிரமிளாவுடனும் கொள்ளுப் பேத்தி மருமகள் ஜபாவுடன் வசிக்கிறார். ஜபாவுக்கு ஒரு குழந்தை இருக்கிறது. அவர்கள்தான் அவரை பார்த்துக் கொள்கின்றனர்.

பிரமிளா சொல்வதிலிருந்து துலேஸ்வரி மற்றும் அவரின் கணவர் அரிசி மில்லில் வேலை பார்த்ததை தெரிந்து கொள்கிறோம். அந்த முதியப் பெண் தன் கடந்த காலத்தை இன்னொருவர் விவரிப்பதை கவனிக்கிறார். “போல்பூரில் வாழ்ந்தோம்,” என்கிறார் அவர். மிச்ச வாழ்க்கை அவருக்கு துண்டு துண்டுகளாக நினைவுக்கு வருகிறது. நெல், உழைப்பு பற்றிய நினைவுகள். “அவர்கள் எங்களுக்கு ஊதியம் கொடுத்தார்கள்,” என்னும் துலேஸ்வரிக்கு எவ்வளவு ஊதியம் என்பதோ அது உயர்த்தப்பட்டதா என்பதோ நினைவில் இல்லை.

குளிப்பது, காலைக் கடன் கழிப்பது போன்ற தினசரி கடமைகளுக்கு கூட இன்று துலேஸ்வரி, பராமரிப்பவர்களை சார்ந்து இருக்க வேண்டி உள்ளது. 300 மீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் ஊர் குழாயில் அவர் குளிப்பார். தானே அங்கு செல்வாரென துலேஸ்வரி சொன்னதும் பிரமிளா உடனே முரண்பட்டு, சில மாதங்களுக்கு முன் குளிர்காலம் வந்ததிலிருந்து அவர் குளிக்கவே இல்லை என்கிறார்.

துலேஸ்வரியின் நிலை புதிதல்ல. இந்தியாவின் 70 சதவிகித முதியவர்கள் தினசரி வாழ்க்கைக்கு பிறரை சார்ந்துள்ளனர். அவர்களில் பெண்களுக்கு இன்னும் துயர நிலை என்கிறது 2017-2018-ன் தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு (NSS).

“சில நேரங்களில் உடன் வர யாருமில்லை எனில், அவரே சென்று விடுவார்,” என்கிறார் பிரமிளா. “பிறகு நாங்கள் சென்று அவரை தேடி அழைத்து வர வேண்டும்,” என்கிறார் அந்த பதின்வயது பெண். “மகளின் வீட்டுக்கு செல்லப் போவதாக சொல்கிறார்.”

பிற நேரங்களில் துலேஸ்வரி வெறுங்காலில் நடக்கத் தொடங்கி வேப்பங்குச்சிகள் சேகரிக்க செல்வதாக சொல்வார். ஆனால் வீட்டுக்கு திரும்பும் வழியை மறந்துவிடுவார் என்கிறார் பிரமிளா.

இப்பகுதியில் பெரும்பாலும் சந்தால் பழங்குடி குடும்பங்கள் இருக்கின்றன. துலேஸ்வரியும் அச்சமூகத்தை சேர்ந்தவர்தான். சாந்தி நிகேதனுக்கு மையத்தில் இருக்கும் பகன்பரா, வருடந்தோறும் வரும் சுற்றுலா பயணிகளின் கண்ணுக்கு படுவதில்லை. தற்காலிக வீடுகளுக்கும் உயர்சாதியினரின் நிரந்தரமான வீடுகளுக்கும் இடையில் அவர்கள் வசிக்கின்றனர். பல சந்தால் பெண்கள் இந்த வீடுகளில் வீட்டு வேலை பார்க்கின்றனர். இளைய, முதிய ஆண்கள் தோட்டக்காரர்களாகவும் ஏவலாட்களாகவும் பணிபுரிகின்றனர்.

“இங்கு பெரிய தோட்டம் ஒன்று இருந்தது,” என்கிறார் துலேஸ்வரியின் மகளான ரூபி முர்மு. அவரின் நினைவு, இப்பகுதியின் பெயருக்கு காரணத்தை சொல்கிறது. வங்க மொழியில் பகன் என்றால் தோட்டம். இத்தனை வருடங்களில் தோட்டம் குறைந்து, டவுன் விரிவடைந்திருக்கிறது.

”இடது முன்னணி ஆட்சி இருக்கும்போது அம்மாவுக்கு கொஞ்சம் பணம் கிடைத்தது,” என்கிறார் வீட்டுவேலை செய்யும் ரூபி. ஆனால் கழிவறை கட்டவோ பெயிண்ட் அடிக்கவோ கூட அது போதவில்லை. அரைகுறையாக இருக்கும் கச்சா வீடு, துலேஸ்வரியின் மகன் பாரத் சரேன் மற்றும் அவரின் குடும்பத்துக்கு உரியது. ஒரு விபத்துக்கு பிறகு உடலின் மேல் பகுதி இயங்காததால், பாரத் சரேனால் வேலைக்கு செல்ல முடியவில்லை. அவரின் மனைவி லஷ்மி மற்றும் அவர்களின் மகள் வீட்டு வேலை செய்கிறார்கள். வீடுதோறும் 1,000 ரூபாய் வருமானம் ஈட்டுகின்றனர். லஷ்மி பாந்தார் என்கிற அரசு திட்டத்தின் கீழ் கூடுதலாக ஒரு 1,500 ரூபாய் கிடைக்கிறது.

“இருவேளை உணவுதான் அவருக்கு வழங்குகிறோம்,” என்கிறார் லஷ்மி, பேரக்குழந்தையை குளிக்க தயார் செய்தபடி.

காய்கறிகளும் கீரைகளும் துலேஸ்வரிக்கு பிடிக்கும். சில நேரங்களில் அவரின் மகள், தான் சமைத்த உணவை அவருக்குக் கொண்டு வருவார். “அடிக்கடி அவரை சென்று பார்ப்பேன். ஏனெனில் அவரது வீட்டருகேதான் என் வேலை,” என்கிறார் அறுபது வயதுகளில் இருக்கும் ரூபி. “நிச்சயமாக அவரை குறித்து நான் கவலைப்படுகிறேன்,” என்கிறார் அவர். “அம்மாவுக்கு வயதாகி விட்டது. அவரை பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.”

ஆனால் பராமரிப்பாளரை பணிக்கு அமர்த்திட சாத்தியம் இல்லை. வீட்டு வேலை பார்த்து 1,500 ரூபாய் வருமானம் ஈட்டுகிறார் ரூபி. அவரின் தாய்க்கு அரசின் கைம்பெண் உதவித்தொகையாக இன்னொரு 1,000 ரூபாய் கிடைக்கிறது. அதை பெறும் வேலையை ரூபிதான் செய்கிறார். பராமரிக்கவென பிரத்யேகமாக யாரும் இல்லாததால், பராமரிக்கும் பொறுப்பு மொத்தமாக குடும்பத்தில் இருக்கும் பெண்கள் மீது விழுகிறது.

“என்னுடைய பார்வை மங்கிக் கொண்டிருக்கிறது,” என்கிறார் துலேஸ்வரி. “அறுவை சிகிச்சை செய்ய வேண்டும்.” கண்புரை சிகிச்சையை அவர் சொல்லக் கூடும். ஆனால் குடும்பத்தில் இருக்கும் எவருக்கும் அது தெரியவில்லை.

“இரவில் சரியாக தூங்க முடியவில்லை,” என்கிறார் அவர். முதியவர்களிடம் இருக்கும் வழக்கமான சிக்கல்தான். எனவே அவர் நாளின் பெரும் நேரத்தை படுக்கையில்தான் கழிக்கிறார். சமயங்களில் மதியம் வரை தூங்குகிறார்.

ஒரு காலத்தில் வனத்தில் வாழ்ந்த சந்தால்கள் பகன்பராவின் நெரிசல் நிறைந்த பகுதியில் தங்களுக்கான நீர், வனம், நிலம் எதற்கும் உரிமையற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் வாழும் சிறு வளாகங்களில் விழாக்கள் கொண்டாடவோ கூடவோ நடனமாடவோ போதிய இடம் இருப்பதில்லை. “மக்களின் பாரம்பரிய பண்பாட்டு வாழ்க்கையை இதனால் தொடர முடியாமல் போய்விடுகிறது,” என்கிறார் சந்தால் கல்வியாளரும் செயற்பாட்டாளருமான போரோ பாஸ்கி.

ஊரே சேர்ந்து குழந்தையை வளர்க்க முடியுமெனில், முதியவர்களையும் ஊரே கவனித்துக் கொள்ள முடியும்தான். பகன்பராவில் துலேஸ்வரி போன்ற பெண்களுக்கு இந்த சாத்தியம் நகரப்பகுதிகளில் கிடைப்பதில்லை. “என்னை பார்ப்பார்களா இல்லை அவர்களின் வேலையை பார்ப்பார்களா?” எனப் புன்னகையுடன் கேட்கிறார் துலேஸ்வரி.

கட்டுரைக்கு உதவிய பிரளய் மன்னாவுக்கு கட்டுரையாளர் நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறார்