ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಎನ್ನುವ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ರಂಗತಾರೆ

ಸುಡಲೈ ಕಾಳಿ ಅಥವಾ ಸ್ಮಶಾನ ದೇವತೆಗೆ ಬಲಿ ನೀಡಿದ ಹುಂಜವನ್ನು ಕಚ್ಚಿ ಎಸೆದ ನಂತರ ಅವರು ಮೇಕೆಯ ಶ್ವಾಸಕೋಶವನ್ನು ಹಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದರು. ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕುಡುಗೋಲನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಪ್ಪು ಸೀರೆಯುಟ್ಟಿದ್ದ ಐಶ್ವರ್ಯ ಪರೈ ಮತ್ತು ಪಂಬೈ ಎನ್ನುವ ವಾದ್ಯಗಳ ಸದ್ದಿಗೆ ಗದ್ದಲದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದೆಲ್ಲ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ದೇವಿ ಪುಟ್ರು ಪೂಂಗಾವನತ್ತು ಅಮ್ಮನ್‌ ದೇವಸ್ಥಾನವಿರುವ ತಿರುವಲಂ ಪಟ್ಟಣದ ಪೂನೈ ನದಿಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ. ಬಹಳ ದಣಿದಿದ್ದ ಈ ತಿರುನಂಗೈ (ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆರಿಗೆ ಬಳಸಲಾಗುವ ತಮಿಳು ಪದ) ಮೆರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಮೆರವಣಿಗೆ ಒಣಗಿದ್ದ ನದಿ ಪಾತ್ರವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಐಶ್ವರ್ಯ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದರು. 37 ವರ್ಷದ ಐಶ್ವರ್ಯ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಯೊಂದನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯಾದರೂ ಇದು ಅವರು ನಾಟಕ ʼಪ್ರದರ್ಶನದʼ ಭಾಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ರಂಗ ನಾಟಕದ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ದಿನದ ಕೊನಗೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಅದಕ್ಕಿನ್ನೂ ಸಮಯವಿದೆ.

ಅವರು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ವೆಲ್ಲೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಈ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಸಮುದಾಯಗಳು ಆಚರಿಸುವ ವಾರ್ಷಿಕ ಮಯಾನ ಕೊಳ್ಳೈ (ಸ್ಮಶಾನ ಕೊಳ್ಳೆ) ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಹಬ್ಬವನ್ನು ತಮಿಳು ಪಂಚಾಂಗದ ಮಾಸಿ (ಮಾರ್ಚ್)‌ ತಿಂಗಳ ಅಮವಾಸ್ಯೆಯಂದು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಐಶ್ವರ್ಯ ಚಕ್ಕಿಲಿಯಾರ್‌ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು. ಈ ಜಾತಿಯನ್ನು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಶಿಷ್ಟ ಜಾತಿಗಳಡಿ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಅವರು ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳಿಂದ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಜಾತ್ರೆಯ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

“ಅಷ್ಟು ಉನ್ಮಾದದಲ್ಲಿ ನರ್ತಿಸಿದ್ದು ನಾನಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅಮ್ಮ ಬಂದಿದ್ದಳು. ನನಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದು ನೆನಪಿರುವುದಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಐಶ್ವರ್ಯ. ಅಮ್ಮನ್‌ ಎನ್ನುವುದು ಅವರು ಆರಾಧಿಸುವ ಜಾನಪದ ದೇವತೆಯಾಗಿದ್ದು, ಇದನ್ನು ಕಾಳಿಯ ರೂಪ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜಾತ್ರೆಯ ಆಚರಣೆಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ನಂತರ ರಾತ್ರಿ 10ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಅಂತಿಮ ಪ್ರದರ್ಶನ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಅಂದಿನ ರಾತ್ರಿಯ ಅವರ ಲವಲವಿಕೆ ಬೇರೆಯದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. 10*12 ಅಡಿ ಅಳತೆಯ ಎತ್ತರದ ಸ್ಟೇಜ್‌ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಅವರು ಬ್ಯಾನರನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಇರಿಸಬೇಕು, 500 ವ್ಯಾಟ್‌ ಶಕ್ತಿಯ ದೀಪಗಳನ್ನು ಇರಿಸಲು ಸರಿಯಾದ ಜಾಗ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಅವರಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ ಹೊಸದಾಗಿ ತುಂಬಿದಂತಿತ್ತು. “ಅವೆರಡನ್ನು ವೇದಿಕೆಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಓರೆಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ” ಎಂದು ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಅವರು ನಿರ್ದೇಶನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ರಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕಿ, ವಸ್ತ್ರ ವಿನ್ಯಾಸಕಿ, ಬೆಳಕಿನ ವಿನ್ಯಾಸಕಿ ಮತ್ತು ನಾಟಕ ತಂಡದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲವೂ ಹೌದು. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಅಶೋಕ ನಾಟಕ ಮಂಡಳಿ ಎನ್ನುವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಒನ್‌ ವುಮನ್‌ ಆರ್ಮಿ ಎನ್ನಬಹುದು ಐಶ್ವರ್ಯ ಅವರನ್ನು. ತಂಡದ ಹೆಸರನ್ನು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗಿರುವ ಬಟ್ಟೆಯ ಬ್ಯಾನರ್‌ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು.

“ರಜನಿಕಾಂತ್, ವಿಜಯಕಾಂತ್ ಮತ್ತು ಖುಷ್ಬೂ ಮೂವರನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಏಕೈಕ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿ ನಮ್ಮದು” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಐಶ್ವರ್ಯ ಬ್ಯಾನರ್‌ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಖ್ಯಾತಿಯ ಕುರಿತು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನಕ್ಕರು. ನಮಗೆ ಅವರು ಹೇಳಿದ ನಟರು ಯಾರು ಎನ್ನುವುದು ನಂತರ ತಿಳಿಯಿತು. ವೇದಿಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಹಲವರು ಒಂದೇ 200-ವ್ಯಾಟ್ ಟಂಗ್ಸ್ಟನ್ ಬಲ್ಬ್ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಗಿ, ಕೈ ಕನ್ನಡಿಗಳ ಮುಂದೆ ಮೇಕಪ್ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ದಿನ ಅವರ ಗ್ರೀನ್‌ ರೂಮನ್ನು ಪರದೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ರಾಮರ್‌ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಕಲಾವಿದರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಲು ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಸ್ಥಳಾವಕಾಶ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅವರೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬರ ನಂತರ ಒಬ್ಬರಂತೆ ಮೇಕಪ್‌ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ಕಲಾವಿದರು ಕರುವಾರೈ (ಗರ್ಭಗುಡಿ)ಯಲ್ಲೂ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಬೇರೆಡೆಯಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು “ಹೊರಗೆ ನಡೆಯಿರಿ” ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಅವರಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು.

“ಈ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಯನ್ನು ನಾನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದು2018ರಲ್ಲಿ. ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯರು ಲೈಂಗಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾಗಿ ಅಥವಾ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಮೂಲಕ ಜೀವನ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ಇಲ್ಲಿ ನಟಿಸುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎನ್ನುವುದು ಈ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಯ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಐಶ್ವರ್ಯ. ಅವರು ತನ್ನ ನಾಟಕ ಮಂಡಳಿಗೆ ಅಶೋಕ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರನ್ನಿಟ್ಟರು, “ನನ್ನ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಅಮ್ಮಂದಿರು ನನಗೆ ʼಐಶ್ವರ್ಯʼ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟರು. ಆದರೆ ನನ್ನ ನಿಜವಾದ ಹೆಸರು ಅಶೋಕ್‌. ನನಗೆ ಆ ಹೆಸರು ಇಷ್ಟ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಗೆ ಅದೇ ಹೆಸರನ್ನಿಟ್ಟೆ.

ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಸಮಯ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಜನರು ವೇದಿಕೆಯ ಮುಂದೆ, ಬೀದಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಕಂಬಳಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರತೊಡಗಿದರು. ಅವರೆಲ್ಲ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿಯ ನಾಟಕ ವೈಭವವನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವವರಿದ್ದರು. “ನಾನು ನಾಟಕಕರ್ತೆ ಮತ್ತು ಅಭಿನೇತ್ರಿ ಎರಡೂ ಹೌದು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಐಶ್ವರ್ಯ. “ನಾವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತೇವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಪೌರಾಣಿಕ ಕತೆಗಳಾದ ದಾನಶೂರ ಕರ್ಣನ್‌, ನಳಾಯಿನಿ, ನಲ್ಲ ತಂಗಳ್‌ ಹಾಗೂ ಒಂದಷ್ಟು ಜಾನಪದ ಕತೆಗಳನ್ನು ಸಹ ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ರಾತ್ರಿ ದೈವಮ್‌ ತಂದ ತೀರ್ಪು [ದೇವರು ನೀಡಿದ ತೀರ್ಪು] ಎನ್ನುವ ಕತೆಯನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸಿ ತೋರಿಸಲಿದ್ದೇವೆ.” ಇದೊಂದು ರಾಜಕುಮಾರ ಎಳಿಲರಸ್‌ ಮತ್ತು ಕಲೈ ಸೆಲ್ವಿ ಕುರಿತಾದ ಜಾನಪದ ಕತೆ. ಇದು ಅಪರಾಧ, ಶಿಕ್ಷೆ, ವಿಮೋಚನೆ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಕತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.

ಭವ್ಯ ವಿಜಯಪುರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ರಾಜ ವಿಜಯ ವರ್ಮನ್ ಮತ್ತು ರಾಣಿ ವಿಜಯ ತಮ್ಮ ಜಾಣ್ಮೆ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಆಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ರಾಜ ದಂಪತಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು – ಎಳಿಲರಸನ್‌ ಮತ್ತು ಎಳಿಲರಸಿ. ರಾಜಕುಮಾರಿ ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ದಯೆಯ ಗುಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದವಳಾದರೆ, ರಾಜಕುಮಾರನ ಹೃದಯ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ತಿರಸ್ಕಾರದ ಗುಣದಿಂದಲೇ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ದುರದೃಷ್ಟಕರ ದಿನದಂದು ರಾಜ್ಯದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಕುಮಾರನು ಕಲೈ ಸೆಲ್ವಿ ಎನ್ನುವ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಮೀಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಮೂಲ ಗುಣವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಅವನು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಎಸಗಿ ಅವಳನ್ನು ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ದೂಡಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಇತ್ತ ಐಶ್ವರ್ಯ ವೇದಿಕೆಯ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದುರಂತದ ಕತೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು, “ನನಗೆ ಬಹಳ ದಿನಗಳ ತನಕ ನಾನೊಬ್ಬಳು ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆ ಎನ್ನುವುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ತಲೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ, ಬಿಂದಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ, ಹಾಗೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಮೇಕಪ್‌ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಓರ್ವ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದೆ. ಆಗಲೇ ನನಗೆ ನಾನೂ ಕೂಡಾ ಓರ್ವ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯಾಗಬಹುದು ಎನ್ನುವುದು ಹೊಳೆದಿದ್ದು” ಎಂದು ತನ್ನ ಪಾತ್ರ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಹೇಳಿದರು.

ಅವರು ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಕೊನೆಗೆ ಮೇಕಪ್‌ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಹಾಸ್ಯನಟರು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ನಾಟಕ ಲೋಕದ ಒಳಗೆ ಕರೆತಂದಿದ್ದರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇತರ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ವೇದಿಕೆಗೆ ಬಂದ ಐಶ್ವರ್ಯ ಉನ್ಮಾದಕಾರಿ ಹಾಡೊಂದಕ್ಕೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ನಿಂತು ಕುಣಿಯತೊಡಗಿದರು. ಅದೊಂದು ನಾಟಕದ ಆರಂಭಿಕ ದೃಶ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಲಘುವಾದ ಛೇಡಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ತಮಿಳು ಜಾನಪದ ಗೀತೆಯನ್ನು ನುಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಗಾನಾ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಹಾಡು ಮುಗಿದ ನಂತರ ಮೊದಲ ದೃಶ್ಯ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಲೈಸೆಲ್ವಿ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಲಿರುವ ಐಶ್ವರ್ಯ ಈಗ ಕೂಡಲೇ ತನ್ನ ವೇಷವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು.

ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾದ ನಂತರ ಕಲೈ ಸೆಲ್ವಿ ತನ್ನ ಅಣ್ಣನೊಂದಿಗೆ ರಾಜನ ನ್ಯಾಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾಳೆ. ತಮ್ಮ ಮಗ ಎಸಗಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜ ರಾಣಿ ಇಬ್ಬರೂ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ರಾಜಕುಮಾರನಿಗೆ ಕಲೈಸೆಲ್ವಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವಂತೆ ಆದೇಶ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಈ ರಿತಿಯಾಗಿ ಸರಿಪಡಿಸುವ ಯೋಚನೆ ರಾಜ-ರಾಣಿಯದು. ಆದರೆ ಇತ್ತ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ರಾಜನನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದ ಭಾಗವಾಗಿ ಅವನು ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಹಾಕಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ತನ್ನ ಕಾರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮಾಟಗಾತಿಯಾದ ಮೋಹನಳನ್ನು ಸಹ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವಳು ವೇಶ್ಯೆಯ ರೂಪ ಧರಿಸಿ ರಾಜಕುಮಾರನನ್ನು ತನ್ನ ತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಣಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

ಈ ಕರಾಳ ತಂತ್ರದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ರಾಜಕುಮಾರ ಎಳಿಲರಸನ್‌ ದೊಡ್ಡ ದ್ರೋಹವೊಂದನ್ನು ಎಸಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನೇ ಕೊಂದು ರಾಜನ ಪಟ್ಟವನ್ನು ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ವಿಜಯಪುರ ಈಗ ಭಯದ ಪುರವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಸೆಲ್ವಿ ತನ್ನ ಗರ್ಭಾವಸ್ಥೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ರಾಜಕುಮಾರನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ. ರಾಣಿವಿಜಯಾ ತನ್ನ ಮಗನ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳಿಂದ ಬೇಸತ್ತು “ಅವನಿಗೆ ಕುಷ್ಠರೋಗ ತಗುಲಲಿ” ಎಂದು ಶಾಪ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ನಂತರ ಕ್ರೂರಿ ಮಂತ್ರಿ ಮತ್ತು ಮೋಹನ ಸೇರಿ ಕಲೈ ಸೆಲ್ವಿಯ ಕಣ್ಣು ಕಿತ್ತು, ರೋಗಪೀಡಿತ ಗಂಡನೊಂದಿಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಲು ರಸ್ತೆಗೆ ಎಸೆದು, ರಾಜನ ಪಟ್ಟವನ್ನು ತಾನು ಏರುತ್ತಾನೆ.

ಇದೀಗ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ವೇದಿಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಗರ್ಭಾವಸ್ಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿರುವ ಮಹಿಳೆಯ ಪಾತ್ರ ಅವರದು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ರಕ್ತದ ಹಳೆ ಹರಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳೇ ಕಲೈ ಸೆಲ್ವಿ. ತಾಯ್ತನದ ಕುರಿತಾದ ಹಾಡೊಂದನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಹರ್ಷೋದ್ಗಾರದ ದನಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ, ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತು ನೋವು ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಐಶ್ವರ್ಯ ಹಿಡಿದಿರುವ ಸಣ್ಣ ಬಟ್ಟಲಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ನೋಟು ಮತ್ತು ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. “ನಾನ್ಯಾಕೆ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ? ಯಾಕಿಷ್ಟು ರಕ್ತಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳಿ…”

ಹಾಡಿನ ನಂತರ ಅವರು ದೃಶ್ಯ ಬದಲಾಗುವ ಸೂಚನೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಫ್ಲಾಷ್‌ಬ್ಯಾಕ್‌ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಈಗ ಇತರ ನಟರು ವೇದಿಕೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಐಶ್ವರ್ಯ ವೇದಿಕೆಯ ಹಿಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗಳ ಮೇಲಿನ ರಕ್ತದ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡ ಅವರು ಮುಂದಿನ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಸೀರೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ. “ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ದೃಶ್ಯ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ನಂತರ” ಎಂದ ಅವರು ಅಲ್ಲೇ ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಕತೆಗೆ ಮರಳಿದರು.

“ನಾನು ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಾಗ ತಾಯಿಯ ಮುಂದೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ದೇವರು ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೇಕೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಎಂದು ಅವಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಅಮ್ಮ”ಒಂದು ವೇಳೆ ಮಗುವೊಂದು ನಮ್ಮ ಮಡಿಲನ್ನು ಮಣ್ಣು ಮಾಡಿದರೆ ಅದನ್ನು ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆಯೋ ಅಥವಾ ಮಗುವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತವೇವೋ? ಏನೇ ಇದ್ದರೂ ನೀನು ನನ್ನ ಮಗ. ನೀನು ಇರುವಂತೆಯೇ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ನೀನ್ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತೀಯಾ ರಾಜಾ? ನನ್ನ ಮಗು ನೀನು” ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯರ ಕುರಿತು ಯಾವುದೇ ಜಾಗೃತಿ ಇಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ದೇವರು. ಅವರು ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಸಾಂತ್ವನ ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ಬೆನ್ನಿಗಿದ್ದರು.

“ನಾನು ಓದಿರುವುದು 10ನೇ ತರಗತಿಯ ತನಕವಷ್ಟೇ. ತೀವ್ರ ಬಡತನದ ಕಾರಣ ಮತ್ತೆ ಓದು ಮುಂದುವರೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿ ತೇರ್ಗಡೆಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓದನ್ನು ಬಿಟ್ಟೆ. ಜಲ್ಲಿ ಒಡೆಯುವ ಕೆಲಸ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಐಶ್ವರ್ಯ. ತನ್ನ ರಂಗಭೂಮಿ ಮೋಹದ ಕುರಿತು ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ.

“ಒಮ್ಮೆ ಊರಿನ ಜಾತ್ರೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ನಾಟಕ ತಂಡ ಬಂದಿತ್ತು. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಕುಣಿಯುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ನಾನು ಕುಣಿಸು ತೋರಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ನೃತ್ಯ ಕಂಡು ಮೆಚ್ಚಿದ ಅವರು ನಾನು ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನರ್ತಿಸಿದ್ದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ನನಗೆ ತಮ್ಮ ವಿಸಿಟಿಂಗ್‌ ಕಾರ್ಡ್‌ ಕೊಟ್ಟು, ʼಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಓದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮುಗಿಸು, ನಂತರ ನಿನಗೆ ನಾಟಕದ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬಹುದುʼ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೋದರು” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಐಶ್ವರ್ಯ.

“ಮೊದಲಿಗೆ ಕುಟುಂಬದ ಹತ್ತಿರ ಹಣವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ನಾನು ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮುಂದೆ ನನಗೆ ಅಭಿನಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ನಂತರ ಅದೇ ನನ್ನ ವೃತ್ತಿಯೂ ಆಯಿತು. ಆಗ ಇಡೀ ರಾತ್ರಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದರೆ 90 ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ನಡುವೆ ನಾನು ಅನೇಕ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ಪರಿಚಿತಳಾದೆ” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಾಟಕ ಕಂಪನಿಗಳು ನಟ-ನಟಿಯರ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ತಾವು ಗ್ರಹಿಸಿದಂತೆ ಅಳೆದು ಅವರಿಗೆ ಮುಂಗಡವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿನ ನಿಯಮವೆಂದರೆ ಒಮ್ಮೆ ನೀವು ಮುಂಗಡ ಪಡೆದ ನಂತರ ಆ ಮುಂಗಡ ಹಣ ತೀರುವ ತನಕ ಆ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕು.

“ನನಗೆ 7ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು ಸಾಲವಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೆಚ್ಚಗಳಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ದ ಹಣವನ್ನು ಸಾಲವಾಗಿ ಪಡೆದಿದ್ದ ಮಾಲಕರ ಜೊತೆ ಬಹಳ ಕಾಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಸಾಲವನ್ನು ತೀರಿಸಲು ನನಗೆ 10 ವರ್ಷ ಬೇಕಾಯಿತು.” ಅದೂ ಕೂಡ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಅವರು ಬಹಳ ಜನಪ್ರಿಯ ನಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ. “ನನಗೆ ನನ್ನ ಸಂಬಳಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾದ ಇನಾಮು ಹಣ ದೊರಕುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಸಂಬಳವೆಲ್ಲ ಸಾಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. [ಮುಂದೆ] ಅಮ್ಮ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್‌ ಕಾಯಿಲೆಯಿಂದ ತೀರಿಕೊಂಡರು.”

ಕಂಪನಿಯ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದೆಯಾದ ರಜನಿ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರ ಮುಗಿಸಿ ವೇಷಭೂಷಣ ಬದಲಾವಣೆಗಾಗಿ ವೇದಿಕೆಯ ಹಿಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದರು. “ರಜನಿಕಾಂತ್‌ ಬಂದರು!” ಎಂದು ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಹೇಳಿದರು. “ಈಗ ಅವರು ರಜನಿಕಾಂತ್‌ ಆಗಿದ್ದರು. ಹಿಂದೆ ಶರತ್‌ ಕುಮಾರ್‌ ಆಗಿದ್ದರು. ಅವರ ದೇಹ ಪೈಲ್ವಾನನಂತೆ ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ 14 ವರ್ಷವಿರುವಾಗ ಅವರು ಸ್ಟಾರ್‌ ನಟರಾಗಿದ್ದರು. ಆಗೆಲ್ಲ ಅವರೊಡನೆ ನಟಿಸಲು ಜನರು ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಆಗ ಅವರ ಸಹಾಯಕಿಯಾಗಿದ್ದೆ” ಎಂದು ಐಶ್ವರ್ಯಾ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ನಟನ ನಿಜವಾದ ಹೆಸರು ವಿನಾಯಗಂ. ಅವರಿಗೀಗ 50ರ ಪ್ರಾಯ. “ಅಣ್ಣಾಮಲೈ ಚಿತ್ರದ ರಜನಿಗೂ ಈಗೀನ ರಜನಿಗೂ ಬಹಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಅದು ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ನಿಜ” ಎಂದು ಅವರು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು.

“ನಾವು ಎರಡು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಘನತೆಯಿಂದ ಬದುಕಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಐಶ್ವರ್ಯಾ ತಮ್ಮ ಮಾತು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು. “ಈ ಕೆಲಸ ನನಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾವು ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯರಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಸಹ ಎದುರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲವು ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಜಾಗವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಅನೇಕ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯರು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತೊರೆದಿದ್ದಾರೆ. ತಾಯಿ ತೀರಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಲಿಂಗ ಬದಲಾವಣೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಒಳಗಾದರು. ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಮರಳಿದ ನಂತರ ಅವರ ಹೋರಾಟದ ಬದುಕು ಮುಂದುವರೆಯಿತು.

“ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ತಂಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸರ್ಜರಿ ಮುಗಿದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನಾನು ಲುಂಗಿ ಮತ್ತು ಅಂಗಿ ತೊಟ್ಟು ತಂಡದೊಂದಿಗೆ ಹೋದೆ. ಸೀರೆ ಉಟ್ಟರೆ ಅವರು ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಲವು ಕಂಪನಿಗಳು ನನ್ನ ದೇಹ ಸ್ಥಿತಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೂ ಮುಜುಗರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಮೊಳೆಯಿತು: ನಾನ್ಯಾಕೆ ನಾಟಕ ಕಂಪನಿ ತೆರೆಯಬಾರದು? ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಅಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ನನ್ನಂತಹ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಹೊಸ ತಂಡ ಕಟ್ಟುವುದೇ ಸರಿಯೆನ್ನಿಸಿತು” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

“2018ರಲ್ಲಿ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ತನ್ನ ಊರಿನ ಲೇವಾದೇವಿದಾರರೊಬ್ಬರಿಂದ ಗಮನಾರ್ಹ ಮೊತ್ತವೊಂದನ್ನು ನಂಬಲಾಗದ ಬಡ್ಡಿ ದರಕ್ಕೆ ಸಾಲವಾಗಿ ಪಡೆದರು. ಕಂಪನಿ ಆರಂಭಿಸಿದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೊವಿಡ್-19‌ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್‌ ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ಪಿಡುಗಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರಂತಹ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯರು ಬದುಕು ಮಡೆಸಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕಾಯಿತು. ಅವರ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ತನ್ನಿಂದ ತೀರಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಸಾಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು.

ಲಾಕ್‌ಡೌನ್‌ ನಂತರವೂ ನಾಟಕದಿಂದ ಬರುವ ಹಣ ಸಾಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ಕಡೈ ವಸೂಲ್ [ಭಿಕ್ಷಾಟನೆ] ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನರು ನಮ್ಮತ್ತ ಅಗೌರವ ಮತ್ತು ಅಸಹ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಮತ್ತೆ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬಂದೆ” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಭಿಕ್ಷಾಟನೆ ಅಥವಾ ಲೈಂಗಿಕ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದರೆ ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪಾದನೆಯಿರುತ್ತಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದು ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಅವರ ನಂಬಿಕೆ. “ಆದರೆ ನನಗದು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ನಾಟಕವೇ ಇಷ್ಟ. ಇದೇ ನನ್ನ ಬದುಕು, ಇದೇ ನನ್ನ ಜಗತ್ತು. ಇದರಲ್ಲೇ ದುಡಿದು ಇದರಲ್ಲೇ ಘನತೆಯಿಂದ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತೇವೆ.”

ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವರ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಐದರಿಂದ ಆರು ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯರಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇಂದು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸುಮಾರು 10 ಮಂದಿ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯರಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಪ್ರದರ್ಶನ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. 250ರಷ್ಟು ಇದ್ದ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು ಇಂದು 160-180ಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿವೆ. ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಹಲವು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುವ ಕಂಪನಿ, ಉತ್ತಮ ಬೇಡಿಕೆಯಿರುವ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಸುಮಾರು 25 ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತದೆ.

“ಪುರತ್ತಾಸಿ ಮಾಸದಿಂದ ಥಾಯ್‌ ಮಾಸದ (ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್-ಮಾರ್ಚ್) ತನಕ ಯಾವುದೇ ಬೇಡಿಕೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆಯವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಿಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ [ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ] ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕೂರುತ್ತೇವೆ. ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಉಳಿತಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಮಗೆ ನಾಟಕದ ಕೆಲಸವಿರುವಾಗ ಯಾಕೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಬೇಕು? ಕೆಲಸವೇ ಇಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಂತಹ ಸಮಯ ಬರಬಾರದು.”

ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನ ಇಲ್ಲದ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ನೀಡುವ ಸಣ್ಣ ಸೌಲಭ್ಯ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. “ತಮಿಳುನಾಡು ಸರ್ಕಾರದ ಇಲ್ಲಮ್‌ ತೇಡಿ ಕಲ್ವಿ [ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ] ಯೋಜನೆಯಡಿ ನಾನು ಜಿಲ್ಲೆಯಾದ್ಯಂತ ಇರುವ ಏಜಕೇಷನ್‌ ಬ್ಲಾಕ್ಸ್‌ ಮತ್ತು ಕಮ್ಯುನಿಟಿಗಳಿಗೆ ಬೇಟಿ ನೀಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಹಾಡು ಮತ್ತು ನೃತ್ಯದ ಮೂಲಕ ನಾವು ಈ ಯೋಜನೆಯ ಕುರಿತು ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೆವು” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. 2023ರಲ್ಲಿ ಅವರು ತಮಿಳುನಾಡು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಪರ್ಸನ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು. ತಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಯತ್ನದ ಮೂಲಕ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ಜೆಂಡರ್‌ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಸರ್ಕಾರ ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಐಶ್ವರ್ಯ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಮತ್ತೆ ವೇದಿಕೆ ಹತ್ತುವವರಿದ್ದರು, ಅವರು ತನ್ನ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಸಿಗುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಿರುನಿದ್ರೆ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಅವರು ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಾಸ್ಟ್ಯೂಮ್‌ ಮತ್ತು ಮೇಕಪ್‌ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಈಗ ತವಲೈ ಕರಗಂ ನೃತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಿದ್ದರು. ಈ ನೃತ್ಯವನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಚೊಂಬನ್ನು ಇರಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಚೊಂಬು ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ಕೇಜಿಯಷ್ಟು ತೂಕವಿರುತ್ತದೆ. ತವಲೈ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಹಿತ್ತಾಳೆ ತಪ್ಪಲೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಚೊಂಬಿನ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ನೀರು ತುಂಬಿದ ತಪ್ಪಲೆ ಸುಮಾರು 15 ಕೇಜಿಯಷ್ಟು ಭಾರವಿರುತ್ತದೆ.

ಆಗ ಮುಂಜಾನೆಯ 2 ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಮಲಗಿರುವ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಅವರನ್ನು ನಾಟಕ ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶನದ ನಡುವೆ ಇಂತಹ ಸಂಕೀರ್ಣ ನೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

“ಕಳೆದ 20 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೃತ್ಯ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ನನಗೆ 17 ವರ್ಷ. ಬಹುತೇಕ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಎಲ್ಲ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲೂ ನಾನು ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಿದ್ದೇನೆ. ತವಲೈ ಕರಗಾಟಂ ನನಗೆ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು. ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಬದುಕಿನ ಉತ್ತುಂಗದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ನಾಟಕ ಸಂಘಟಕರು ನಾನು ಭಾಗವಾಗಿರುವ ಕಂಪನಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಬುಕ್‌ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಸಂಬಳವಾಗಿ 20 ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ನನ್ನ ನೃತ್ಯ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನೀಡಿದ ಮೊತ್ತ 500 ರೂಪಾಯಿಗಳ ತನಕ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ನನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದು ಹೀಗೆ. ಆದರೆ ಈ ನೃತ್ಯವನ್ನು ಅಪರೂಪಕ್ಕಷ್ಟೇ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ವೈದ್ಯರು ಈ ನೃತ್ಯ ಮಾಡದಂತೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕುಣಿತದಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೂಳೆಗೆ ಹಾನಿಯಾಗಿದೆ. ಮೊದಲು 30 ನಿಮಿಷಗಳ ತನಕ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನೃತ್ಯವನ್ನು ಈಗ 10 ನಿಮಿಷಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಅದೂ ಕೂಡಾ ವಿಶೇಷ ವಿನಂತಿಯ ಮೇರೆಗೆ ಮಾತ್ರ.”

ಐಶ್ವರ್ಯಾ ರಂಗದ ಮೇಲೆ ಈ ಬಿಂದಿಗೆಗಳನ್ನು ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್‌ ಮಾಡುವ ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸುತ್ತಲೂ ನೀರು ಚಿಮ್ಮಿಸುತ್ತಾ ನರ್ತಿಸುವ ಅವರ ಶೈಲಿಯೇ ಈ ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಿರುವ ಅನುಭವದ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಅವರು ಒದ್ದೆ ಮೈಯಲ್ಲೇ ಮೈಕ್‌ ಹಿಡಿದು ಗಾನಾ ಸುಧಾಕರ್‌ ಅವರ ಹಾಡೊಂದನ್ನು ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹಾಡತೊಡಗಿದರು.

“ಟೀ ಕುಡಿಯೋದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಲೋಟ?
ಎಸ್ಸಿ, ಎಸ್ಟಿ ಆದ್ರೆ ಲೋಟ ಕೊಡೋದಿಲ್ವಾ?
ಅಸ್ಪ್ರಶ್ಯತೆಯ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು
ಅಂಬೇಡ್ಕರ್‌ ಒಡೆದು ಚೂರು ಚೂರು ಮಾಡಿದರು…

ಅವರು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಜನಸಮೂಹವು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಸಿಳ್ಳೆ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಮತ್ತು ಚಪ್ಪಾಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಸದ್ದು ಮಾಡತೊಡಗಿತು. ಕೆಲವರು ಕೈಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಕರೆನ್ಸಿ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಅವರ ಮೇಲೆ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. “ಇದು ಕಾಲೋನಿ ಏರಿಯಾ [ದಲಿತ ನೆಲೆ]. ಇಲ್ಲಿ ಸಿನೆಮಾ ಹಾಡು, ಭಕ್ತಿಗೀತೆಗಳು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಐಶ್ವರ್ಯಾ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಹೇಳಿದರು. “ಇಲ್ಲಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್‌ ಅವರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹಾಡುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಸಂಭ್ರಮಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.”

ಇನ್ನೇನು ಬೆಳಕು ಹರಿಯುವುದರಲ್ಲಿತ್ತು. ನಾಟಕದ ಕೊನೆಯ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೆವು. ವಿಧಿ ತನ್ನ ಅಂತಿಮ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀಕಾರ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ನೋವಿನಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಜ ಎಳಿರಲಸನ್‌ ಮತ್ತು ಅವನ ಕುರುಡು ರಾಣಿ ಕಲೈ ಸೆಲ್ವಿ ಪರಸ್ಪರ ಬೆರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕಲೈ ಸೆಲ್ವಿಯ ಬಳಿ ದೈವ ನಂಬಿಕೆಯ ಹೊರತು ಇನ್ನೇನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಅವಳೀಗ ಕಾಳಿ ದೇವಿಗೆ ಶರಣು ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಅಪಾರ ಯಾತನೆ ಮತ್ತು ಅನ್ಯಾಯದ ನೋವಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಅವಳ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ತಾಯಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಕಾಳಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ಅವಳು ದಂಪತಿಗಳನ್ನು ಹರಸುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಗಾಯಗಳು ವಾಸಿಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹಾರೈಸುತ್ತಾಳೆ. ದೇವಿಯ ಕೋಪ ಈಗ ದಂಪತಿಗೆ ಹಿಂಸೆ ನೀಡಿದವರತ್ತ ತಿರುಗುತ್ತದೆ. ಮೋಹನಳಿಗೆ ಆಳ ಕಡಲಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಅಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗೆಂದು ಶಾಪ ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ಮಾಂತ್ರಿಕ ಗೆಳತಿ ದೂರವಾದ ಕಾರಣ ಮಂತ್ರಿಯ ಕುಟಿಲ ತಂತ್ರಗಳು ವಿಫಲವಾಗುತ್ತವೆ. ರಾಜ ಎಳಿಲರಸನ್‌ ಮತ್ತು ರಾಣಿ ಕಲೈ ಸೆಲ್ವಿ ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕುರುಡಿ ಕಲೈ ಸೆಲ್ವಿಯ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅವಳು ಕಾಳಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಕಾಳಿ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾಗಿ ನ್ಯಾಯ ಕೊಡುವ ಭರವಸೆ ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಕೊನೆಯ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಐದು ಮಂದಿ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಮಹಿಳೆಯರು ಕಾಳಿಯ ವೇಷದಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆ ಮೇಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟಿರಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬೇವಿನ ಗೊಂಚಲನ್ನು ಸಹ ಕಟ್ಟಿರಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರು ಒಂದು ಬಣ್ಣದ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟು ಉಗ್ರವಾಗಿ ನರ್ತಿಸುತ್ತಾ ಕುಳವಾಯಿ ಕೂಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ನಾಟಕದ ಕೊನೆಯ ದೃಶ್ಯವಾಗಿ 23 ವರ್ಷದ ಸೆಂಬಾ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿನ ಟ್ರಾನ್ಸ್‌ ಕಲಾವಿದೆ ಹುಂಜವೊಂದರ ಗಂಟಲನ್ನು ಸೀಳಿ ಕೈಗಳನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಐಶ್ವರ್ಯ ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಜನಸಮೂಹದ ಬಳಿ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುವಂತೆ ಸಂಕೇತದ ಮೂಲಕ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಹುಂಜವನ್ನು ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡ ಸೆಂಬಾ ಒಂದೇ ಸೆಕೆಂಡಿನಲ್ಲಿ ಜನಸಮೂಹದ ನಡುವಿನಿಂದ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಓಡಿದ ಕಲಾವಿದರು ಅವರನ್ನು ಮರಳಿ ಕರೆತರುತ್ತಾರೆ. ಕಾಳಿಯರು ಶಾಂತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ನೆರೆದ ಜನರಿಗೆ ವಿಭೂತಿ ಮತ್ತು ಕುಂಕುಮವನ್ನು ಹಂಚುತ್ತಾರೆ.

ನಾಟಕ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಕಲಾವಿದರು ಸೇರಿ ತಮ್ಮ ಸಮಾನು ಸರಂಜಾಮುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟತೊಡಗಿದರು. ಸಂಘಟಕರು ಅಡ್ವಾನ್ಸ್‌ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಕಡಿತ ಮಾಡಿ ಉಳಿದ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟರು. ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಾಗಿ ನಡೆದ ಚೌಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಅವರೇ ಗೆದ್ದರು.

“ನಮ್ಮ ದಿನದ ಆದಾಯ ಇಷ್ಟೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ. ನಾಟಕದ ಪ್ರಕಾರ ಮತ್ತು ಉತ್ಸವವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ನಾವು ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ 25,000ರಿಂದ 30,000 ರೂಪಾಯಿಗಳವರೆಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಕಲಾವಿದ ಸಂಬಳವೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಇದೆ. ಅನುಭವಿ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಂಗೀತಗಾರರಿಗೆ, ಬುಕಿಂಗ್ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಸಂಬಳವು 1,500ರಿಂದ 2,000 ರೂಪಾಯಿಗಳವರೆಗೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಯುವ ಕಲಾವಿದರು 1,000ರಿಂದ 1,200 ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಕೇವಲ 2,0000 ರೂಪಾಯಿಯಷ್ಟೇ ಉಳಿಯುವುದೂ ಇದೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಉಳಿಯದಿರುವುದು ಸಹ ಇರುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಅವರು ನಂತರ, "ಈಗ ಈ ಕಂಪನಿ ನನ್ನದು, ಆದರೆ ನಾನು ನಿಜವಾದ ಮಾಲೀಕಳಲ್ಲ. ಈ ಕಂಪನಿಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಹಣ ಹಾಕಿದ ಮಾಲೀಕರಿಗೂ ಒಂದಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು." ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಾಲ ಪಡೆದ ಏಳು ಅಂಕಿಯ ಮೊತ್ತವು ಆರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಸಾಲ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಬಡ್ಡಿ ಸೇರಿದೆ.

“ನಾವು ಮಾಲಿಕರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಪಾವತಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ನಾವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುತ್ತದೆ” ಎನ್ನುವ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ತನ್ನ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅಂಜುತ್ತಾರೆ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿನ ಸಾಲದ ಬಡ್ಡಿ ದರಗಳು ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಅವರಿಗೆ ತನಗೂ ಮುಂದೆ ಒದಗಬಹುದಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲರು. ಆದರೆ ಸಂಭವನೀಯ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಭಯದಿಂದಾಗಿ ಅವರು ಈ ಕುರಿತು ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.

“ಆ ಸಾಲ ಎಂದಿಗೂ ತೀರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಹಾಗೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಪಡೆದ ಸಾಲಕ್ಕೆ ತಿಂಗಳ ಬಡ್ಡಿಯನ್ನಷ್ಟೇ ಈಗ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಸಾಲದ ಅಸಲು ಮೊತ್ತವನ್ನು ತೀರಿಸುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಐಶ್ವರ್ಯಾ. ಅವರು ತನ್ನ ಮುಂದಿರುವ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಅವರ ಗುರಿ ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಿದೆ. ಅವರನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಕರೆತಂದಿರುವುದು ಸಾಲ ಅಥವಾ ಅದರ ಮೇಲಿನ ಬಡ್ಡಿಯಲ್ಲ. ಅವರನ್ನು ಸದಾ ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅವರ ಕಲೆಯ ಕುರಿತಾದ ಹಂಬಲ.

ಎಲ್ಲ ನಾಟಕದ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳನ್ನು ವಾಹನಕ್ಕೆ ಲೋಡ್‌ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ವ್ಯಾನ್‌ ಹೊರಡುತ್ತದೆ. ವ್ಯಾನ್‌ ಹೊರಡುತ್ತದೆ. ಗಾಡಿಯ ಹಿಂಭಾಗದ ಕಿಟಕಿಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಅವರ ದೊಡ್ಡ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಅಂಟಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಿಂಭಾಗದಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅರ್ಧ ಘಂಟೆಯ ಪ್ರಯಾಣದ ನಂತರ ಗುಂಪು ಕಲವಾಯಿ ಕ್ರಾಸ್ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಪ್ರದರ್ಶನ ಇರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ಬಿಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

“ಈ ಕಲೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಇಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದು ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ನಾನು ಕೇವಲ ಹಣದ ಸಲುವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾಟಕದ ಮೂಲಕ ನಾನು ನನ್ನ ನೋವು ನಲಿವುಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬಹುದು, ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾಟಕ ನನಗೆ ಆಪ್ತವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟಗಳಿದ್ದರೂ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನನಗೆ ಅದೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಈಗೀಗ ನನ್ನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಸಹ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಭಾಗವೆನ್ನುವಂತೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಈ ವರದಿಯನ್ನು ಬರೆಯುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಒಳನೋಟಗಳ್ನು ಒದಗಿಸಿದ ಕವಿತಾ ಮುರಳೀಧರನ್‌ ಅವರಿಗೆ ನಾವು ಧನ್ಯವಾದಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಈ ವರದಿ ಮೃಣಾಲಿನಿ ಮುಖರ್ಜಿ ಫೌಂಡೇಶನ್ (ಎಂಎಂಎಫ್) ನ ಫೆಲೋಶಿಪ್ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ತಯಾರಾಗಿದೆ.

ಅನುವಾದ: ಶಂಕರ. ಎನ್. ಕೆಂಚನೂರು