ഇറാൻ യുദ്ധം സാംഘ്‌വി ഗ്രാമത്തിനെ തകർക്കുന്നു

ഛത്രപതി സംഭാജിനഗർ ആസ്ഥാനമായി രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടായി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ട്രാൻസ്പോർട്ട് കമ്പനിയിലെ 50 വയസ്സുള്ള സുഭാഷ് ബിക്കഡ് എന്ന ട്രക്ക് ഡ്രൈവർ 2029 ഡിസംബറിൽ ഒരു പുതിയ ഹൈവേയിലേക്ക് യാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങി.

“രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കളും ഞാനും ചേർന്ന് സ്വന്തമായി ഒരു ട്രാൻസ്പോർട്ട് കമ്പനി ആരംഭിച്ചു. മൂന്ന് ട്രക്കുകളും കണ്ടെയ്നറുകളും വാങ്ങി. ഒരേ ഗ്രാമത്തിൽനിന്നുള്ളവരാണ് ഞങ്ങൾ. ട്രക്കുകളുമായി ധാരാളം യാത്ര ചെയ്തവർ. പുണെയിലുള്ള ഒരു സുഹൃത്ത് ഞങ്ങളുടെ ജാമ്യക്കാരനായി നിന്നു.

അഭൂതപൂർവ്വമായ ഒരു തുടക്കമായിരുന്നു അത്. ഡ്രൈവറിൽനിന്ന് ഉടമസ്ഥനിലേക്ക്. ബിക്കഡിനും പങ്കാളികൾക്കും മാതൃമല്ല. അവരുടെ സാർനി സാംഘ്‌വി എന്ന ഗ്രാമത്തിലെ 80 ചെറുപ്പക്കാർക്കും. അതായത്, 1,460 ആളുകൾ താമസിക്കുന്ന ഈ ഗ്രാമത്തിൽ, നാലിലൊരു വീട് ട്രക്കിംഗ് വ്യാപാരത്തിലേക്ക് കടന്നു എന്നർത്ഥം. വരൾച്ചാസാധ്യതയുള്ള ബീഡ് ജില്ലയിലെ കൈജ് തെഹ്സിലിലെ ഇരട്ടഗ്രാമമാണ് സാർനി സാംഘ്‌വി.

2025-ഓടെ ആ ഗ്രാമം ട്രക്കുകളുടേയും കണ്ടെയ്നറുകളുടേയും (ഷിപ്പിംഗ് അഥവാ കാർഗോ കണ്ടെയ്നറുകൾ എന്നും വിളിക്കുന്നു) ഗ്രാമമായി മാറി. ഈ 80 ചെറുപ്പക്കാരാണ് 400 ട്രക്കുകളുടേയും ലോഡിംഗ് കണ്ടെയ്നറുകളുടേയും ഉടമസ്ഥർ. വ്യാപാരം വളരെ വേഗം മെച്ചപ്പെട്ടു. രാജ്യത്തെ വലിയ ട്രാൻസ്പോർട്ട് കമ്പനികൾ അവർക്ക് ജോലിക്കരാറുകൾ നൽകി. പരസ്പരം ഗ്യാരണ്ടി നിന്ന് പലരും വിജയത്തിലേക്ക് കുതിച്ചു. “എല്ലാ ട്രക്കുകളും നിരത്തിനിർത്തി ദീപാവലിക്ക് ഞങ്ങൾ പൂജ നടത്തി.” എന്ന് സുനിൽ കേദാർ എന്ന സർപാഞ്ച് പറയുന്നു.

ഗ്രാമത്തിൻ്റെ പുതിയ ആരാധനാമൂർത്തിയായി ട്രക്കുകളും കണ്ടെയ്നറുകളും.

എന്നാലിന്ന് ധാരാളം ട്രക്കുകളും കണ്ടെയ്നറുകളും വഴികളിലും, ലക്ഷ്യങ്ങളിലുമായി കാത്തുകെട്ടിക്കിടക്കുകയാണ്. ഗ്രാമത്തിലെ വളരെക്കുറച്ചെണ്ണം മാത്രമേ ഞങ്ങൾ കണ്ടുള്ളു. ഇരാനുനേരെയുള്ള അമേരിക്കൻ-ഇസ്രായേലി യുദ്ധം സാർനി സാംഘ്‌വിയുടെ സമൃദ്ധിയിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നു.

“ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പുതിയ പ്രശ്നം യുദ്ധമാണ്” എന്ന് പറയുന്നു, ബിക്കഡിൻ്റെ സുഹൃത്തായ 42 വയസ്സുള്ള ഹനുമന്ത് പവാർ.

2019-ൽ ലിറ്ററിന് 60 രൂപയുണ്ടായിരുന്ന ഡീസലിന് ഇപ്പോൾ 100 രൂപയാണ്. യുദ്ധം കൊണ്ടുവന്ന ദൗർല്ലഭ്യത്തിൻ്റെ ഫലം. അനൗദ്യോഗികമായ റേഷനിംഗ് കാരണം, ലഭ്യതയും കുറവാണ്. ഇലക്ട്രോണിക്ക് സാധനങ്ങളും വേഗത്തിൽ വിറ്റഴിയുന്ന ഉപഭോഗസാമഗ്രികളും കൊണ്ടുപോകുന്ന 15 ട്രക്കുകൾ സ്വന്തമായുള്ള പവാർ ആശങ്കയിലാണ്

“ഒട്ടും ലാഭകരമല്ലാതായി,” ബിക്കഡ് പറയുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഓഫീസിന് സമീപം നാലോ അഞ്ചോ ട്രക്കുകൾ മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. “ടോൾ നിരക്കും കൂടുതലാണ്. ഡീസൽ ക്ഷാമം ഞങ്ങളെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. ഡീസലില്ലാത്തതിനാൽ ഞങ്ങളുടെ ട്രക്കുകൾ പലയിടത്തായി കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്” തൻ്റെ ഓഫീസിലിരുന്ന് അദ്ദേഹം പാരിയോട് പറയുന്നു. ഡ്രൈവർമാർക്കുള്ള ശമ്പളം, മാറിമറിയുന്ന ചരക്കുകടത്ത് കൂലി തുടങ്ങി ധാരാളം പ്രശ്നങ്ങൾ വേറെയും. ട്രക്കുകളുടെ പരിപാലനച്ചിലവും വർദ്ധിക്കുകയാണ്.

“പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കില്ല, സംഭാജിനഗറിൽനിന്ന് (മുമ്പ് ഔറംഗബാദ്) ബെംഗളൂരുവിലേക്കും തിരിച്ചും വരാൻ മാത്രം 40,000 രൂപ ഞങ്ങൾ റോഡ് ടോൾ നികുതി കൊടുക്കുന്നു. ആ ട്രിപ്പിന് ചരക്കുകൂലിയായി ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടുന്നത് 55,000 രൂപയാണ്. എന്നാൽ ഇന്ധനം, ഡ്രൈവറുടെ ശമ്പളം, മറ്റ് ചിലവുകൾ എന്നിവയ്ക്ക് ഞങ്ങൾ 60,000 മുതൽ 70,000 രൂപവരെ ചിലവാക്കുന്നുണ്ട്. യുദ്ധത്തിന് മുമ്പ്, ഇന്ത്യയുടെ ആഭ്യന്തര നയങ്ങളായിരുന്നു കച്ചവടങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചിരുന്നത് എന്ന് പവാർ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ചിലവുകൾക്ക് പുറമേയാണ് യുദ്ധം വരുത്തിവെച്ച നഷ്ടങ്ങൾ. സർപാഞ്ച് ഒഴിച്ചാൽ ഞങ്ങൾക്ക് ബിക്കഡിനേയും പവാറിനേയും മാത്രമേ കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു. മറ്റുള്ളവർ മിക്കവരും കാര്യങ്ങൾ നേരെയാക്കാൻ പുറത്ത് പോയിരുന്നു.

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ നാടോടി ഗോത്രമായി പട്ടികപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള വഞ്ജാരി സമുദായക്കാരാണ് സംഘ്‌വി ഗ്രാമത്തിലെ ഭൂരിഭാഗവും. കരിമ്പുവെട്ടാന് അവരുടെ പ്രധാന തൊഴിൽ. മറാത്ത്‌വാഡയിലെമ്പാടുമുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങൾ തണുപ്പുകാലത്ത് പഞ്ചസാര മേഖലയിലേക്ക് കുടിയേറും. കരിമ്പ് വെട്ടാനും പഞ്ചസാര ഫാക്ടറികളിൽ താത്ക്കാലിക ജോലികൾ ചെയ്യാനും. ബിക്കഡിൻ്റേയും പവാറിൻ്റേയും രക്ഷിതാക്കൾ വർഷങ്ങളോളം ആ ജോലിയാണ് ചെയ്തിരുന്നത്. എന്നാൽ ഈ രണ്ട് ചെറുപ്പക്കാരായ സുഹൃത്തുക്കളാകട്ടെ, കൗമാരകാലത്തുതന്നെ, തൊഴിലന്വേഷിച്ച് സംഭാജിനഗറിലേക്ക് പോയി.

അധികം വിദ്യാഭ്യാസമില്ലാതിരുന്നിട്ടും, കഠിനമായ അദ്ധ്വാനത്തിലൂടെയും, നഷ്ടസാധ്യതകളെ അതിജീവിച്ചും, 2025 ആവുമ്പോഴേക്കും, സംഘ്‌വിയിലെ ട്രക്ക് ഡ്രൈവർ-ഉടമസ്ഥർ ദാരിദ്ര്യവും നിരക്ഷരതയും, വർഷങ്ങളോളം ചെയ്ത തൊഴിൽ കുടിയേറ്റങ്ങളും അവസാനിപ്പിച്ച്, കൃഷിഭൂമികൾ വാങ്ങുകയും, നല്ല വീടുകൾ പണിയുകയും ചെയ്തു. തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വിപുലീകരിക്കാൻ അവർ കൂടുതൽ ട്രക്കുകൾ വാങ്ങി. അതിലൂടെ, ട്രക്ക് ഡ്രൈവർമാർക്കും, സഹായികൾക്കും സംഘ്‌വിയിലെയും സമീപഗ്രാമങ്ങളിലേയും ചെറുപ്പക്കാരായ സ്ത്രീപുരുഷന്മാർക്കും അവർ തൊഴിലുകൾ സൃഷ്ടിച്ചു.

എന്നാൽ അതോടൊപ്പംതന്നെ, പുതിയ കുറേ നയങ്ങളും, നികുതികളും, ടോൾ നികുതികളും അവരുടെ പ്രവർത്തനച്ചിലവും വർദ്ധിപ്പിച്ചു. 2019-ൽ ഒരു ട്രക്കിനും കണ്ടെയ്നറിനും 19 ലക്ഷം രൂപയായിരുന്നു വില. ഇന്നത് 27 ലക്ഷമാണ്. എളുപ്പമുള്ള മാസ അടവ് വ്യവസ്ഥയിലോ (ഇ.എം.ഐ.), അല്ലെങ്കിൽ ഏഴുവർഷത്തേക്കുള്ള തുല്യ അടവിലോ ആണ് ബാങ്കുകളും സ്വകാര്യ ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളും സംഘ്‌വിയിലെ വാഹനങ്ങൾക്ക് വായ്പ കൊടുക്കുന്നത്.

പവാർ വ്യാപാരം തുടങ്ങുന്ന സമയത്ത് ഒരൊറ്റ ട്രക്കിൽനിന്ന് മാസംതോറും 1.5 ലക്ഷം രൂപ ലാഭം കിട്ടിയിരുന്നു. ട്രക്ക് ഡ്രൈവറായിരുന്നപ്പോൾ കിട്ടിയിരുന്നതിനേക്കാൾ 10-15 ഇരട്ടി. കൂടുതൽ ട്രക്കുകൾ, ദീർഘദൂര ട്രിപ്പുകൾ, വേഗത്തിലുള്ള കച്ചവടം – ഇതൊക്കെയായാൽ കൂടുതൽ ലാഭം കിട്ടിയിരുന്നു. എന്നാലിപ്പോൾ ഓരോ ട്രിപ്പിലും അവർക്ക് പണം നഷ്ടമാവുകയാണ്.

ഒരുകാലത്ത് സംഘ്‌വിയിലെ ചെറുപ്പക്കാർക്ക് പ്രചോദനം നൽകിയിരുന്ന ബിക്കഡും പവാറും ഇപ്പോൾ അവരോട് പറയുന്നത്, “കച്ചവടത്തിലിറങ്ങാൻ ഇത് നല്ല സമയമല്ല. സർക്കാർ നയങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ചും നികുതികൾ ഒട്ടും സഹായകരമല്ല” എന്നാണ്.

ആ ട്രക്ക്‌-കണ്ടെയ്നർ ഉടമകളുടെ മുതുകത്ത് കൂനിന്മേൽ കുരുവായി എത്തിയിരിക്കുകയാണ് ഇപ്പോൾ ഈ യുദ്ധവും.