நிலத்திலிருந்து உருவாகும் கலை

களிமண் பொம்மைகள்னு சொல்லும்போது சின்ன வயசுல கம்மாக்கரை ஓரமா போய் தண்ணில மீன் புடிச்சிட்டு, அங்க இருக்கற களிமண் எடுத்து பொம்மை செஞ்சு விளையாடிய ஞாபகம் வருது. பெரும்பாலும் நாங்க செய்றது மாடு பொம்மை, டிராக்டர் பொம்மை போன்ற உழவு சம்பந்தப்பட்டதாகதான் இருக்கும். இப்படித்தான் எனக்கும் களிமண்ணுக்குமான உறவு ஆரம்பிச்சது.

இதன் பிறகு எனக்கும் களிமண்ணுக்குமான உறவு, எழில் அண்ணா கூட பயணம் பண்ணும் போது தொடர்ந்தது. அண்ணா களிமண் பொம்மைகளை நிறையவே பண்ணுவாரு. அதோட பசங்களுக்கு சொல்லித் தரும்போது நிறைய களிமண் பொம்மைகள் பண்ணுவாரு. களிமண்ணில் முகமூடி பண்றது, பொம்மைகள் பண்றதுன்னு வெவ்வேறு விதமான விஷயங்கள் பண்ணுவாரு. அதை பார்க்கும்போது களிமண்ணில் இதெல்லாம் பண்ணலாமா என்று தோன்றும்.

அதுக்கப்புறம் களிமண்ணோட உறவு, களிமண் சம்பந்தமா குழுவா நாங்க நிறைய பயணங்கள் பண்ணும் போது வளர்ந்துச்சு. களிமண் விரல்கள் தான் அந்த குழுவோட பேரு. ஒவ்வொரு முறையும் குழந்தைகள் சம்பந்தமா ஒர்க் ஷாப் பண்ண போகும்போது அந்த ஊர்ல கிடைக்கிற களிமண் எடுத்து அதை வச்சு பொம்மைகள் செய்வோம். இதிலிருந்து களிமண் தேடல், அதோட கதைகள் மீதான தேடல் எனக்கு ஆரம்பிச்சது.

எழில் அண்ணா சில வருடங்களுக்கு முன்னாடி விருதாச்சலத்தில் செராமிக்ஸ் பத்தின ஒர்க்ஷாப் பண்ணும்போது அது சம்பந்தமா வேலை பார்க்கிற சுகுணா அக்காவை சந்தித்ததை பத்தி சொன்னாரு. அங்கு நிறைய பெண்கள் குழுவா சேர்ந்து ஒரு செராமிக்ஸ் ஃபேக்டரி இயக்கிட்டு இருக்காங்க. அந்த கதைகள் எல்லாம் எழிலண்ணா மூலமா எனக்கு தெரிஞ்சது. அதன் மூலமா எனக்கு அங்க போகணும், அவங்கள பாக்கணும், அவங்க பண்ற சுடுமண் பொம்மைகளை பற்றி தெரிஞ்சுக்கணும், புகைப்படம் எடுக்கணும்னு தோன்றியது.

பாரில ஒர்க் பண்ண ஸ்டார்ட் பண்ண அப்பறமா அவங்கள பத்தி கதை எழுதணும்னு நினைச்சேன். அதுக்கப்புறம் அரியலூரில் இருக்க அனிதா நூலகத்தில் (நீட் தேர்வால உயிரிழந்த அனிதா) ஒரு ஒர்க்ஷாப் பண்ணும்போது அங்கதான் சுகுணாவை சந்திக்கிற வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதுதான் சுகுணாவோட என்னோட முதல் சந்திப்பு. அதன் பிறகு நிறைய ஒர்க் ஷாப்பில் சந்தித்தோம். அதுக்கப்புறம் கதை பண்ணனும்னு அவங்க ஊருக்கு போனேன்.

அது செராமிக்ஸுக்கு பேர் போன ஊரு. முன்னாடி அரசு ஆதரவோடு வேலை பண்ணிட்டு இருந்தாங்க. இப்போ அரசு எந்த ஆதரவும் பண்றது இல்ல. அந்த ஊருக்குள்ள போகும்போது இரண்டு பக்கமும் வீடுகளில் செராமிக்ஸ் பொம்மைகளை வச்சிட்டு விற்பனை பண்ணிட்டு இருந்தாங்க. அதோட இப்போ செராமிக்ஸ் தொழில் நலிவடைந்து இருக்கிறதால அகல் விளக்குகள்தான் எல்லா இடமும். ஊரு முழுக்கவே அகல் விளக்கு அச்செடுத்து அச்செடுத்து காய வச்சிருக்காங்க. விருத்தாச்சலத்தில் உள்ள எல்லா ஊர்லயும்,எல்லா தெருக்களிலும், செராமிக்ஸ் சிற்பங்களும், அகல் விளக்குகளும் பார்க்க முடியும்.

அந்த ஊர் முழுவதுமே செராமிக் சிற்பங்களும் செராமிக்ஸ் பொருட்களை தூக்கிட்டு போறதும் வரதுமாகத்தான் இருக்கும். லாரிகள்ல வந்து ஏற்றுமதி அதிக அளவுல நடந்துட்டு இருக்கு. அங்க இருந்து எல்லா இடங்களுக்கும் செராமிக்ஸ் பொருட்களை ஏற்றுமதி பண்றதும் வெளியூர்களில் இருந்து வந்து பொம்மைகள் வாங்குறதும் பெரிய அளவுல நடந்துட்டு இருக்கு‌. ஊருக்குள்ள நுழையும் போது இது மாதிரியான சூழல்தான் இருந்தது.

இந்த ஊர்ல சின்னதா ஒரு செட்டு போட்டு சுகுணா அக்காவும் அவங்க கணவரும் பொம்மைகளுக்கான வேலைகள் எல்லாம் பார்த்துட்டு இருக்காங்க. சுகுணா எப்பவுமே பயங்கரமா வளவளன்னு பேசக்கூடிய ஆளு. எங்க தொடங்கணும் எங்க பேசணும்னு தெரியாது. ஆனா அவங்கக்கிட்ட உட்கார்ந்து பேசும்போதுதான், அவங்கக்கிட்ட அவ்வளவு கதைகள் இருக்குன்னு தெரியுது.

சுகுணாவின் கதை

வணக்கம்! என் பேர் சுகுணா. இந்த வேலையை 2008-லருந்து பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன். நான் சின்ன வயசா இருக்கும்போதே அங்க அம்மா அப்பா இறந்துட்டாங்க.

எங்க அப்பா இறந்ததுக்கு அப்புறமா பொம்மை செய்ற கம்பெனி, எங்க வீட்டு பக்கத்துல இருந்ததால எங்க அம்மா அங்க வேலைக்கு போனாங்க . அங்க வேலை செஞ்சிட்டு வரும்போது எங்களுக்கு அங்க இருந்து பொம்மை எல்லாம் எடுத்துட்டு வருவாங்க. அப்பதான் பொம்மை மேல ரொம்ப ஆர்வம் ஆச்சு. நாலு வயசுல இருந்து படிப்பை விட எனக்கு பொம்மை மேலதான் ரொம்ப ஆர்வமாச்சு. ’இது எப்படி செய்றாங்க… இது எப்படி இருக்கும்’னுரொம்ப ஆர்வமாயிடுச்சு எனக்கு.

அதுக்கப்புறம் அம்மா இறந்துட்டாங்க. அம்மா இறந்ததுக்கு அப்புறம் பாட்டி தான் ஸ்கூலுக்கு போக வேணாம்ன்னாங்க. ’என்னால உங்கள பாத்துக்க முடியாது’ன்னு சொல்லி வேலைக்கு போக சொன்னாங்க. எங்க அக்கா வேலை பார்த்த அதே ஃபேக்டரிக்குதான் என்னையும் அனுப்பினாங்க. அப்போ எனக்கு பத்து வயசு.

முதல்ல நான் மண்ண கலக்குற வேலையைதான் செஞ்சிட்டு இருந்தேன். பொம்மையை தொடக்கூட மாட்டேன். இரண்டு வருஷம் கழிச்சு மண்ணை அந்த பொம்மை அச்சுல ஊத்தவும் அதுக்கு அப்புறமா காஸ்டிங் பண்ணவும் ஆரம்பிச்சேன். அதுக்கப்புறம் இதுல இன்னும் கொஞ்சம் நல்லா வரணும்னா வேற கத்துக்கணும் என்பதற்காக ஓவியம் கத்துக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஓவியம் பண்ண ஆரம்பிச்சு அதை முழுசா கத்துக்குறதுக்கு எனக்கு நாலு வருஷம் ஆயிடுச்சு. 14 வயசுல இருந்தே ஓவியம் பண்ண ஆரம்பிச்சேன். அப்போ எனக்கு சம்பளம் ஒரு நாளைக்கு 75 ரூபாய்தான். ஓவியம் பண்றவங்களுக்கு 100 ரூபாய் சம்பளம் கொடுத்துட்டு இருந்தாங்க.அதனால எனக்கு சம்பளம் அதிகமா வேணும்னு சொன்னதுக்கு, தர முடியாதுன்னு சொல்லி, ’உனக்கு சின்ன வயசு,இப்பவே நீ இவ்ளோ சம்பளம் கேக்குறே’ன்னு சொல்லிட்டாங்க. அதனால அதிலருந்து வெளியில் வந்தேன்.

அதுக்கப்புறம்தான் காண்ட்ராக்ட் எடுத்து பாக்க ஆரம்பிச்சேன். ஒரு பத்து கம்பெனி ஆர்டர் கொடுத்தாங்க. அவங்களுக்கு ஆர்ட் ஒர்க் மட்டும் பண்ணி கொடுக்க ஆரம்பிச்சேன். அப்பதான் நெனச்சேன் நாம திறமையை மேம்படுத்துனா, நம்ம வேலை நம்மள மேம்படுத்தும்னு.

அதுக்கப்புறம் எனக்குன்னு ஒரு தனி மரியாதை கிடைத்தது. அப்போ எல்லாம் ஆர்ட் பண்றவங்க எல்லாம் டேபிளில் உட்கார்ந்து பண்ணனும். மத்தவங்கள மாதிரி கீழ உட்கார்ந்து பண்ண கூடாது அந்த மாதிரி எல்லாம் இருந்தது. என்னை வேலைக்கு வேணாம்னு சொன்ன ஆட்கள், கம்பெனி எல்லாருமே கூப்பிட ஆரம்பிச்சாங்க. ஏன்னா என்னோட வேலைல ஃபினிஷிங் நல்லா பண்ணி கொடுப்பேன். அதே மாதிரி கண்ணு, லிப்ஸ் எல்லாம் நல்லா வரைஞ்சு கொடுப்பேன்.

சில இடங்களில அவங்க நடந்துக்கிற விதம்,பெண்களை பார்க்கிற விதம், அவுங்கள கிண்டல் அடிக்கிற விதம் எல்லாம் எனக்கு பிடிக்காது. அதனால அவங்க எவ்வளவு சம்பளம் கொடுத்தாலும் அந்த இடத்துக்கு நான் போக மாட்டேன்.

என் வீட்டுக்காரரும் இது மாதிரி ஆர்டர் பார்க்க போன இடத்துல, பார்த்து பழகிதான் லவ் மேரேஜ் பண்ணிகிட்டோம். அவர் வெளிநாடு போகணும்னு ஆசைப்பட்டாரு. ஆனா கல்யாணம் பண்ணா கம்பெனி வைக்கணும்னு கண்டிஷன் போட்டுதான் அவரை கல்யாணமே பண்ணிக்கிட்டேன்.

ஏன் இந்த வேலை புடிச்சிருக்குன்னு கேட்டா எனக்கு நெஜமாவே தெரியல. மண்ணா இருக்கு. அதுக்கு ஒரு உருவம் கொடுக்கிறேன். அந்த உருவத்தில் இருந்து நான் ஒண்ணு வரைஞ்சு அதுக்கு ஒரு உயிர் கொடுக்கிறேன். அதை எல்லாரும் வந்து பார்க்குறாங்க. அது எல்லாருக்கும் பிடிச்சிருக்கு. அந்த விஷயம் எனக்கு ரொம்ப புடிச்சிருக்கு. அதனால எனக்கு இந்த வேலை ரொம்ப புடிச்சிருக்கு.

இந்த பகுதியில் பெண் கலைஞர்னா, இப்போதைக்கு நான் மட்டும்தான் இருக்கேன். ரெண்டு, மூணு பேர் இருக்காங்க. ஆன, கலைஞர்னு நான் மட்டும்தான் இருக்கேன். களிமண் மாடல்களையும் செய்யும் முதல் பெண்ணா நான் இருந்தேன். ஒரு பொம்மையோட வடிவம், அதோட தனித்துவமான விஷயங்கள்னு நமக்குன்னு ஒரு பிராண்ட் உருவாக்கணும்ங்கறதுதான் என்னோட ஆசை.

ஒரு பிரபலமான ஆண் இருந்தாரு. கலைஞர். ’நீ இந்த வயசுல காண்ட்ராக்ட் எடுத்து பண்றதும் இப்படி தனியா போய் வேலை பாக்குறதும் கஷ்டம். நீ தனியா போகும்போது வண்டி பஞ்சர் ஆயிடுச்சின்னா நீ கஷ்டப்படுவ.வண்டிய தள்ளிட்டு போகணும். நீ தனியா போறது நல்லது இல்ல’ன்னு ஒருமுறை சொன்னாரு. அதுக்காகவே நான் வேணும்னே வண்டி வாங்கினேன். அந்த வண்டியிலதான் எல்லா கம்பெனிக்கும் போயிட்டு, ஆர்டர் செஞ்சு கொடுத்துட்டு இருந்தேன். அப்போ எனக்கு 16,17 வயசுதான் இருக்கும்.

“ஒரு பொண்ணா இருந்துக்கிட்டு இந்த மாதிரி எல்லாம் உன்னால பண்ண முடியுமா… இப்படியே நீ பண்ணிடுவியா,”ன்னு மட்டம் தட்டிகிட்டே இருந்தாங்க. ‘பொண்ணுனா பண்ண முடியாதா’ன்னு இவ்வளவு பெரிய பொம்மையா இருந்தாலுமே நானே பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

எல்லாருமே ’என்ன ரொம்ப திமிரு புடிச்சவ, ரொம்ப ராங்கா பேசுறவ’ன்னு சொன்னாங்க. கொஞ்ச நாள்ல எனக்கு அதுவே பாதுகாப்பா இருந்துச்சு. என்கிட்ட யாரும் பேச மாட்டாங்க,பேச பயப்படுவாங்க.

இத நாங்க தொடங்கும்போது, தலைமுறை தலைமுறையா இந்தத் தொழில் நாங்க கொண்டு போவோம்னும் இது ரொம்ப நாளைக்கு இருக்கும்னும் நினைச்சுதான் நாங்க தொடங்குனோம். ஆனா இப்ப இருக்கற நிலைமையில எங்களோட பொருளாதாரம் ரொம்ப கஷ்டத்துல போயிக்கிட்டு இருக்கு. குஜராத், கரைக்கால் மாதிரி இடங்கள்ல மிஷின்லயே பொம்மை செய்யறாங்க. எங்கள மாதிரி இருக்கிறவங்க போட்டி போட முடியாது.

“உள்ளூர்ல கூட எங்களுக்கு ஆதரவு கிடையாது. இந்த குறவர் மக்கள்கிட்டயிருந்து யாரு வாங்குவாங்கனு நிறைய பேர் இந்தக் கலையிலிருந்தே விலகி போயிடறாங்க.

இப்போ எல்லாம் சாதாரண மண் பொம்மை கூட நல்லா விக்குது. வேகமா வேலை நடக்குது. ஆனா செராமிக் கலைங்கறது வேற. அதுக்கு நேரம், கவனம், திறமை எல்லாம் முக்கியம். அவ்வளவு உழைப்பை போட்டும், இங்க யாரும் வாங்க மாட்டேங்கிறாங்க.

இங்க செய்றவங்கள்லயும் சில பேர் ரொம்ப மட்டமான குவாலிட்டியில செய்றாங்க. இதனாலேயே இந்தக் கலையோட பேர் கெட்டுப் போகுது. கொஞ்ச நாளுல இந்த கலையே மறைஞ்சுடுமோனு எனக்கு தோணும்.

நல்ல மண் – பண்ருட்டி மண் மாதிரியெல்லாம் – எங்களுக்கு ரொம்ப அபூர்வமாதான் கிடைக்கும். நல்ல தரமான மண் எல்லாம் ஏற்றுமதி பண்ணிடுவாங்க. மிச்சமீதி இருப்பதுதான் எங்களுக்கு கிடைக்கும். அதெல்லாம் ஒரு டன் மண் விலை 3000-4000 இருக்கும். மிக்ஸிங்குக்கு 10,000 ரூபாய் ஆகும். 200 பொம்மைகள்ல 5000 ரூபாய் கிடைச்சுதுனா, எங்களுடைய அசலான வருமானம், செலவெல்லாம் போக வெறும் 1000 ரூபாய்தான் இருக்கும்.

நாங்களே மண் வாங்கி அதை பென்டொனைட், சோடா சிலிகேட், சிலிகா கூட எல்லாம் மிக்ஸ் பண்ணிடுவோம். அப்படி செய்யும் போது அது உறுதியாவும் இருக்கும். பளபளப்பாவும் இருக்கும். வெறும் மண்ல செஞ்சா நிற்காது.

எங்க அப்பா, அம்மா சின்ன வயசுலேயே இறந்துட்டாங்க. எங்க பாட்டிதான் எங்கள வளர்த்தாங்க. இந்த வேலைதான் எனக்கு வருமானத்தைத் தந்துது. அவங்க சொன்னது போல வெயிலுல கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்யறதவிட இது பரவாயில்லை.

சொந்தமா கம்பெனி ஆரம்பிக்கணும்னுதான் நான் பக்கத்திலேயே கல்யாணம் கட்டினேன். இப்போ மூணு வருஷமாச்சு. எனக்கு 3 வயசாகும் போது அப்பா இறந்துட்டங்க. 6 வயசுல அம்மா இறந்துட்டாங்க. அக்கா வேற இடம் போனதுக்கு அப்புறமும் நான் இங்கதான் இருக்கேன். எனக்கு செராமிக்ஸ் பிடிக்கும். அதுதான் என்னையும் உருவாக்குச்சு.

ஆனா இப்போ முன்ன மாதிரி இல்ல. மூலபொருள் எல்லாம் விலை அதிகமாயிடுச்சு. லாபம் ரொம்ப கம்மி. பணக்காரங்க மட்டும்தான் நல்ல மண்ண மொத்தமா வாங்க முடியும். இப்பவும் இங்க பொம்பளைங்கனா வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கணும்னு நினைக்கிறாங்க. வெளியில மாடல் செஞ்சு கொடுத்து அந்த பொம்ம அதிகமா பிக்கப் ஆயிடுச்சுனா அவங்க ராசி நல்லா இருக்குன்னு சொல்லுவாங்க. பிக்கப் ஆகலான அவுங்க ராசி சரியில்லனு பேச ஆரம்பிப்பாங்க அதனாலேயே யாருக்கும் நான் கொடுக்கறது இல்ல. நம்மளோட டிசைனை நம்மளே வச்சுக்கலாம்னு பண்ணிட்டு இருக்கேன்.

இங்க இருக்கிற 40 மாடலும் நான் பண்ண டிசைன்தான். இதே டிசைனை வெளியில வாங்கும்போது 5000 ரூபாய் ஆகும். இதை நாங்களே பண்றதுனால எங்களுக்கு கம்மி ஆகுது. ஆனா உள்ளூர்காரங்க பண்ணா மோசமா இருக்கும்னு மக்கள் நினைக்கிறாங்க.

எனக்கு கடவுள் பொம்மைகள் - அதிலேயும் முருகர் பொம்மைகள், பண்றது ரொம்ப புடிக்கும். நகைகள், கிரீடம், அந்த வளைவுகள் எல்லாம் பண்றது எனக்கு ரொம்ப புடிக்கும்.

கவர்மெண்ட்ல அந்த பொம்மைகள் சுடற இடம் வச்சிருக்காங். ஆனா அது ஓபன் பண்ணாம இருக்குது. இதுக்காக நாங்க ப்ரைவேட்டுக்கு போனா ஒரு கிலோ பொம்மைக்கு 20-25 ரூபாய் வாங்குறாங்க. கவர்ன்மெண்ட்ல 17,18 ரூபாய் வாங்குவாங்க. இங்கே இருக்கவங்க எல்லாரும் ஒன்னா போய் கவர்மெண்ட்ல சொன்னா அவங்க ஏதாவது பண்ணுவாங்க. இங்க அந்த மாதிரி ஒத்துழைப்பா செயல்பட மாட்டேங்கிறாங்க. தஞ்சாவூர்ல கவர்மெண்ட் ஒத்துழைப்பு நல்லா இருக்கு.

இதோட மூலப்பொருட்கள் பெண்டோடைட், .ஃபயர் க்ளே எல்லாம் வேற இடங்களிலிருந்து வருது. ஒரு டன் மண் 15,000 ரூபாய். நாங்க விற்கிறது ₹30 ரூபாய் பொம்மை. இதுக்கு நாங்க செலவு பண்ண முடியாது. கலர் கூட 100 கிராம் ₹300, ₹200 ஆகுது.

அஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நாங்க சங்கம் கட்டினோம். ஆனா எந்த ஆதரவும் பெருசா வரல. அரசு மட்டும் மூலப்பொருட்கள மானிய விலையிலயும் மெஷின் எல்லாம் குறைஞ்ச விலையிலயும் கொடுத்திருந்தா இந்தக் கலையும் இருந்திருக்கும். இப்போதைக்கு பெரிய கம்பெனிகளுக்குதான் லாபம்; எங்களை மாதிரி சின்ன சின்ன ஆட்கள் எல்லாம் எப்படியோ பொழைச்சிக்கிட்டு இருக்கறோம்.

இத்தன வருஷத்துக்கு அப்புறமும் சில பேர் கேட்கிறாங்க, ”அவ அப்படி என்ன சாதிச்சிட்டானு.” அதுதான் கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கும்.

நாங்க இந்த வேலைய பார்க்க ஆரம்பிச்சப்ப ஆந்திரா, குஜராத்லருந்தெல்லாம் வந்து பொம்மையை வாங்கிட்டு போவாங்க. இப்போ ஆயுத பூஜை, நவராத்திரி அப்போதான் வியாபாரம். மத்த மாசமெல்லாம் ஒன்னுமில்ல. அகல்விளக்கு மட்டும் தொடர்ச்சியா விற்கும். ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு விளக்குனு விற்போம். வட இந்தியாவுக்கு கோவில்களுக்கும் திருவிழாக்களுக்கும் ஏற்றுமதியாகுது.

எங்களால வச்சு பாதுகாக்க முடியாதுன்னுதான் எங்க பொருட்களையெல்லாம் குடோனுக்கு கொடுத்துடறோம். இதுல நடுவுல இருக்கிறவங்க லாபம் பார்க்கிறாங்க. நாங்க ஏதோ சமாளிக்கிறோம். எங்களுக்கு முதல் இருந்தா நாங்களும் திருவிழாக் காலம் வரை தாக்குப் புடிச்சு நேரடியா விற்கலாம்.

நூறு மீட்டருக்குள்ள இங்க பத்து ஒர்க்‌ ஷாப்பாவது இருக்கு. அதுல பாதி பேர் பல வகை பொம்ம பண்றாங்க, மீதியெல்லாம் அகல்விளக்கு பண்றாங்க. பொம்ம மாதிரி இல்லாம அகல் விளக்கு பண்றது பாதுகாப்பானது. பொம்மை பண்ணா ஒரு சின்ன தப்பு நடந்தா கூட மொத்தமா நஷ்டமாயிடும்.

சுமதியின் கதை

என் பேர் சுமதி. நான் 15 வருஷமா இங்க பீங்கான் செராமிக் கம்பெனி வச்சிருக்கேன். பொம்மை செஞ்சு விற்கும்போது சில நேரம் விற்கும். சில நேரம் விற்காது. அதனால இது ரொம்ப நஷ்டத்துல போயிட்டு இருக்கு. மழை சீசன் டைம்ல எங்களால வேலையை செய்ய முடியாது. அந்த அச்சு காய்ஞ்சாதான் நாங்க அடுத்து பொம்மையை செய்ய முடியும். இந்த தொழில் ரொம்ப நஷ்டத்தில் போயிக்கிட்டு இருக்கு. அதனால வேற ஏதாவது தொழில் பண்ணலாமாங்கற எண்ணம் இருக்கு.

என்னை மும்பைல கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்தாங்க. சூரத்தில் இருந்தேன். கணவருக்கு குடிப்பழக்கம் அதிகமா இருக்குறதுனால என்னால வாழ முடியாதுன்னு சொல்லிட்டேன். 2005-ல ஊருக்கு திரும்பிட்டேன். வேலை பழகிட்டு ஒரு ஒர்க்‌ ஷாப் தொடங்கினேன். எனக்கு ஒரு பையன் இருக்காரு. அவரு இப்ப காலேஜ் படிச்சுட்டு இருக்காரு. இந்த தொழிலை வச்சுதான், நான் என் பிள்ளையை படிக்க வச்சுட்டு இருக்கேன்.

ஒரு பொம்மய நாங்க 25 ரூபாய்க்கு விற்கிறோம்னா, அதை வாங்கிட்டு போறவங்க வெளியில போய் அதை நூறு ரூபாய்க்கு விற்கிறாங்க. வாடகை கொடுத்து கலர் வாங்கி, சம்பளம் கொடுத்து இவ்வளவு நாங்க பண்ணாலும் இதுல எங்களால லாபம் பார்க்க முடியல. எங்களால வேற எந்த வேலையும் பார்க்க முடியாததுனால நாங்க இந்த தொழில்லயே இருக்கிறோம்.

யாரும் எங்களுக்கு எதுவும் சொல்லிக் கொடுக்க மாட்டாங்க. மத்தவங்களை பார்த்து என்னோட சொந்த முயற்சியில்தான் இப்ப நான் வெளியில் வந்து இருக்கேன்.

பஸ்ஸுக்கு ரெண்டு ரூபாய் கூட கொடுக்க முடியாம 3 கிலோமிட்டர் நடந்து போவேன். ஆரம்பத்துல ஒரு நாளைக்கு ஒரு பொம்ம செய்வேன். இப்போ ஒரு மணி நேரத்துல முடிச்சுடுவேன். கையில எதுவுமே இல்லாம வேலைக்கு நடந்து போனதுல தொடங்கி, இப்போ சொந்த கால்ல நிற்கறேன்.

வாழ்க்கை இப்போ பரவாயில்லை. வியாபாரம் மந்தம்தான். விலைவாசி அதிகமானாலும் இப்பவும் வாங்கறவங்க பேரம் பேசறாங்க. ஒரு நாளைக்கு நல்லா வியாபாரம் போச்சுனா அன்னிக்கு நல்லா சாப்பிடுவோம். இல்லைனா, அந்த ராத்திரி முழுக்க, அடுத்த நாள் மண்ணுக்கும் மின்சாரத்துக்கும் என்ன செய்யலாம்னு கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருப்போம். என் பிள்ளைக்காகதான் ஓடிக்கிட்டு இருக்கேன்.

எதுக்கு கல்யாணம் செஞ்சேன், ஏன் குழந்தை பெத்துக்கிட்டேன்னு சில நேரம் தோணும். மகனை ஏன் நல்ல ஸ்கூலுக்கு அனுப்பலன்னு கேட்கும்போது கஷ்டமா இருக்கும். ஆனால் இந்த வேலைனாலதான் இப்பவும் இருக்கோம்.

17 வருஷமா இங்க இருக்கேன். மண் எடுக்கிறதிலருந்து மோல்டிங் வரைக்கும் ஒவ்வொரு கட்டமும் தெரியும். ஒரு பொம்பளையா இருந்துட்டு நிறைய சாதிச்சிருக்கேன்னு சொல்லும்போது பெருமையா இருக்கும். இந்த இடத்துக்கு வர்றதுக்கு நிறைய நடந்து இருக்கேன். இப்போ வியாபாரம் சரியில்லை. ஆனா இதுல ஒரு மரியாதை இருக்கு.

கே. குணசேகரன்

இந்த துறையில 25 வருஷமா இருக்கேன். கோவிட் வர்ற வரை வியாபாரம் நல்லாதான் இருந்துச்சு. அப்புறம் எல்லாம் நின்னிடுச்சு. ஒரு காலத்துல 8 பேரோட கம்பெனி நடத்துனேன். இப்போ நான் மட்டும்தான் வேலை பார்க்கிறேன்.

பொருட்களோட விலை அதிகம், லாபம் குறைவு. 300 பொம்மைகளுக்கு நான் 9000 செலவு செய்யறேன். எல்லாம் நல்லா போச்சுனா 1000-1500 ரூபாய் வரை லாபம் கிடைக்கும். மண்ணோ கலரோ சரியில்லைன்னா மொத்தமா போச்சு.

இப்போ எல்லாம் மார்க்கெட்டே ரொம்ப மாறிடுச்சு. யாரும் பொம்மையெல்லாம் வாங்கறதில்ல. புதுசா எல்.இ.டி டிவி எல்லாம் வந்த பிறகு மக்கள் இதெல்லாம் பழைய ஃபேஷன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.

நுரையீரல் வியாதியால என் மனைவி சமீபத்துல இறந்துட்டாங்க. இந்த வேலையில வந்த தூசுதான் காரணம்னு சொல்றாங்க. எனக்கு ரெண்டு பசங்க. தனியார் ஸ்கூல்ல படிக்க வைக்க வசதியில்ல. வியாபாரத்தையும் பார்த்துகிட்டு, குடும்பத்தையும் கவனிக்கிறதே பெரும்பாடு.

இங்க எல்லாம் தூசு அலர்ஜி, அப்புறம் நுரையீரல் பிரச்னைகள் ரொம்ப சாதாரணம். ஒரு காலத்துல அகல் விளக்க முன்னிறுத்தின மாதிரி அரசு செராமிக் பொம்மைகளை முன்னிறுத்தினா – விருத்தாச்சலத்துல செய்யற பொம்மைகளை வாங்குங்கனு மக்கள் கிட்ட சொன்னா – நிலைமை மாறலாம்.

அரசு திட்டம், வங்கிக் கடன் எல்லாமே அப்ளை பண்ணி பார்த்தாச்சு. ஆனால் சொத்து இல்லாம எந்த உதவியும் கிடைக்காது. நாங்க எங்க கைகளை வைத்து வேலைப் பார்த்துகிட்டே இருக்கோம். இந்த கலையில என்ன மிச்சமிருக்கோ அதுல பொழச்சிக்கிட்டு இருக்கோம்.

இந்த மனிதர்களுக்கு மண் என்பது கலை மட்டுமல்ல, அது உயிர்த்திருத்தல், நினைவு மற்றும் எதிர்ப்பும்கூட. நிலையான வருமானத்தையோ அதற்குரிய அங்கீகாரத்தையோகூட இந்த பணி இப்போதெல்லாம் கொண்டு வருவதில்லை. ஆனாலும் கலைஞர்கள் கலையை கைவிடுவதாக இல்லை. தொழிற்சாலைகள், இயந்திரங்கள் நோக்கியும் சந்தையை நோக்கியும் நகரும்போது, இந்த கலைஞர்கள் நிலைத்திருக்கக்கூடிய ஒரு கலையை தங்கள் கைகளால் உருவாக்குகிறார்கள். அது பணியின் மாண்பு மட்டுமல்ல, இந்த நிலத்திலிருந்து பிறக்கும் கலையின் பிடிவாதமான அழகும்கூட.

இக்கட்டுரை முதலில் தமிழில் எழுதப்பட்டது