வாயில் உருகும் வெண்ணெய்

“மின்சாதனங்கள் இந்த பாரம்பரிய முறையை அழித்துவிடும்.” பானை தயிரை, நெதாரா என்னும் இரு முனையில் கைப்பிடி இருக்கும் பருத்தி கயிறால் கடைவதில் எழும் சத்தத்தை தாண்டி ராயாலி பாய் சொல்கிறார். பின்னணியில் குன்றுக்கு பின்னாலிருந்து பறவை சத்தங்கள் ஒலிக்கின்றன.

குஜராத்தின் எல்லை அருகே இருக்கும் ராஜஸ்தானின் சிரோஹி மாவட்ட உப்லகர் கிராமத்தில் நேரம், காலை 5.30 மணி. மலைப்பாங்கான பகுதி என்பதால், கான்க்ரீட் தெருக்கள் மேலும் கீழுமாக செல்கின்றன. இப்பகுதியில் போக்குவரத்துக்கு அதிகம் பயன்படுத்தப்படும் மோட்டார்சைக்கிளில் செல்கையில் கவனம் அதிகம் தேவை. தாழ்வான கூரை கொண்ட வீடுகள், சில கல் வீடுகள், சில மண் வீடுகள் தெருக்களில் இருக்கின்றன. ராயாலி பாயின் கல் வீடை போல, பெரும்பாலான வீடுகளில் இரு அறைகளும் வராண்டாவும் இருக்கிறது. எனினும் அவரது வீடு கிராமத்தின் மையத்தில் இல்லை. ஒரு குன்றில் இருக்கிறது. கொஞ்ச தூரம் நடந்துதான் செல்ல வேண்டும்.

ராயாலி பாய் போன்ற பெரும்பாலான கிராமவாசிகள், பட்டியல் பழங்குடி சமூகமான கராசிய சமூகத்தை சேர்ந்தவர்கள். நாற்பது வயதுகளில் இருக்கும் அவர் பள்ளிக்கு சென்றது கிடையாது. ஆச்சரியம் இல்லை. உப்லாகரில் 27 சதவிகித ஆண்களும் 10 சதவிகித பெண்களும் (கணக்கெடுப்பு 2011) மட்டும்தான் கல்வி பெற்றிருக்கின்றனர்.

மாட்டுப்பால் கறப்பதிலிருந்து ராயாலி பாயின் நாள் தொடங்குகிறது. குடும்பத்துக்கு சொந்தமான நான்கு நாட்டு மாடுகளில் இரண்டு மட்டும்தான் பால் தருகிறது. நாளுக்கு இரு முறை பால் கறக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு மாடும் ஒரு நேரத்தில் 1.5 லிட்டர் பால் கொடுக்கிறது. குடும்ப பயன்பாட்டுக்காக பால் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

மாடுகளில் பால் கறந்தபிறகு, அவற்றை மேய்க்க அனுப்பிவிட்டு, வெண்ணெய் செய்யவும் குடும்பத்துக்கு சமைக்கவும் தொடங்குகிறார் அவர். கணவரான சவா ராம், சில நேரங்களில் உதவுகிறார். வீட்டு வேலைகளை தாண்டி, குடும்பத்துக்கு சொந்தமான மூன்று பிகா (கிட்டத்தட்ட 1.4 ஏக்கர்) நிலத்தையும் ராயாலி பாய் பார்த்துக் கொள்கிறார். சொந்த பயன்பாட்டுக்காக அதில் அவர்கள் தோட்ட விவசாயம் பார்க்கின்றனர்.

உறங்க செல்வதற்கு முன் அவர் செய்யும் கடைசி வேலை, வெண்ணெய்க்காக தயிர் கடைவதுதான்.

“மின் சாதனங்களில் செய்யப்படும் வெண்ணெயோ நெய்யோ இந்த அளவுக்கு ருசி தராது,” என்கிறார் அவர், கயிறை வலப்பக்கமும் இடப்பக்கமும் இழுத்து கடைந்தபடி. வெண்ணெய் தயாரிக்க இரண்டு-மூன்று நாட்கள் ஆன தயிரை சேகரிக்கிறார் ராயாலி பாய். “இதனால் என் நேரமும் உழைப்பும் மிச்சமாகிறது,” என்கிறார் அவர்.

முதலில் இடத்தை சுத்தப்படுத்தி, பருத்தி பையை விரித்து, அதன் மேல் தேக்சாவை வைத்து, அவர் தொடங்குகிறார். அந்த பகுதியில் உலோகத் தடி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. பிற கருவிகளை போல, அந்த தடியை நகர்த்த முடியாது.

மூன்று நாட்களாக சேகரித்த தயிரை பானையில் ஊற்றுகிறார் ராயாலி பாய். பிறகு ராவி - நீண்ட மூங்கில் மத்து, கொண்டு வருகிறார். இரண்டு கயிறுகள் இரு தடிகளை இணைக்கிறது. மத்தின் அடிபாகம், பானைக்குள் இருக்கிறது. இன்னொரு தடி சுற்றி தயிரை கடைகிறது.

நாம் சென்றிருந்த அன்று காலையில், கருவியை நிறுவ ராயாலி பாய் ஐந்து நிமிடங்கள் எடுத்துக் கொண்டார். பிறகு தடியை சுற்றி கயிறை போட்டு, நின்றபடி கயிறு இழுத்து வேலையை தொடங்கினார். 30 நிமிடங்களில், வெண்ணெய் மேலெழுந்து, மோரிலிருந்து தனியானது.

தயிரின் அளவை சார்ந்து நேரம் மாறும் என்னும் அவர், “‘மூன்று நாள்’ தயிர் என்றால் 5-6 கிலோ அளவுக்கு அரை மணி நேரம் பிடிக்கும்,” என விளக்குகிறார். வெண்ணெய் தனியானதும், ராயாலி பாய், கைகளை கழுவி, அதை வழித்தெடுக்கிறார். அவர் தயாரிக்கும் சப்பாத்தி மற்றும் குழம்புகளில் வெண்ணெய் சேர்க்கப்படும். நெய் செய்வதற்கென கொஞ்சமும் தனியாக எடுத்து வைக்கப்படும்.

ராயாலி பாயோ கிராமத்தில் இருக்கும் பிறரோ தங்களின் விவசாய விளைச்சலையும் பால் பொருட்களையும் எவருக்கு விற்பதில்லை. இப்பகுதிகளின் சந்தையில் பால் ஒரு லிட்டர் ரூ.35-க்கு விற்கப்படுகிறது. ஒரு கிலோ நெய், 1,000 ரூபாய். 10 வருடங்களுக்கு முன்பு கிலோ 300 ரூபாய்க்கு விற்றதை காட்டிலும் மூன்று மடங்கு அதிகம். வீட்டில் செய்த நெய்க்கு மக்கள் அதிகம் விலை கொடுக்க ஆர்வத்தில் இருக்கின்றனர். ஆனாலும் கிராமவாசிகள் நெய் விற்பதற்கென எந்தவித முறையும் இல்லை. யாராவது சொல்லி, வந்து கேட்டால் மட்டும்தான், அவர்கள் அதை செய்கிறார்கள்.

பெரும்பாலான கிராமவாசிகள் இரண்டு அல்லது மூன்று பிகா நிலம், சில மாடுகள், ஆடுகள், கோழிகள் ஆகியவற்றை கொண்டிருக்கின்றனர். உத்தரப்பிரதேசத்தின் 56.8 மில்லியனுக்கு அடுத்தபடியாக அதிக கால்நடைகளை கொண்டிருக்கும் இரண்டாவது மாநிலம் ராஜஸ்தான்தான். சில கிராமவாசிகள் 13 கிமீ தொலைவில் இருக்கும் அபு ரோடு டவுனில் தினக்கூலி வேலை பார்க்கின்றனர்.

ராயாலி பாயின் கணவரான சவா ராம், 9ம் வகுப்பு வரை படித்திருக்கிறார். தன்னார்வ தொண்டு அமைப்பான ஜன்சேதனாவில் இருபத்து ஐந்து வருடங்களாக களப்பணியாளராக பணிபுரிந்து வருகிறார். மாதந்தோறும் 12,000 ரூபாய் வருமானம் ஈட்டுகிறார். காலை 10 மணிக்கு வீட்டை விட்டு கிளம்பும் அவர், மாலை 6 அல்லது 7 மணிக்கு திரும்புகிறார்.

அவர்களின் மூத்த மகனான சுனிலால் ஒரு விவசாயி. மணமாகி பக்கத்து கிராமத்தில் வசிக்கிறார். இரண்டு இளைய மக்களான கம்லா மற்றும் ரோஷன்லால், கல்லூரிக்கு சென்று படித்து அரசு வேலை பெற விரும்புகிறார் சவா ராம். “கல்லூரியில் படித்து, நல்ல அரசு வேலைக்கு அவர்கள் சென்றால் நான் மிகவும் சந்தோஷமடைவேன்,” என்கிறார் சவா ராம்.

உப்லாகர் பள்ளியில் 10ம் வகுப்பு வரை மட்டுமே இருப்பதால், 17 வயது கம்லா மற்றும் 16 வயது ரோஷன்லால் ஆகியோரை, சிரோகி மாவட்ட அரசு பள்ளியில் அவர் சேர்த்து விட்டிருக்கிறார். அவர்கள் பள்ளி விடுதியில் தங்கி படிக்கின்றனர். மே மாதம் என்பதால், இருவரும் கோடை விடுமுறைக்கு வீடு வந்திருக்கின்றனர். அவர்களின் தாய் அவர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். அவர்களுக்கு கொடுக்கவென அவர் திட்டமிட்டிருக்கும் உணவுப்பண்டங்களில், வீட்டு நெய்யில் செய்யப்பட்ட அல்வாவும் ஒன்று.

தாயும் பாட்டியும் செய்வதை பார்த்துதான் ராயாலி பாய் வெண்ணெய் செய்ய கற்றுக் கொண்டார். அவரின் குழந்தைகள், அவரைப் பார்த்து கற்றுக் கொண்டனர். கம்பா-ராவி-பத்னாஸ்-நெதாரா ஆகியவை கறவை மாடுகள் வைத்திருப்பதற்கான அடையாளமாக இருப்பதால், வீட்டின் பெருமையாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் மின்சாதனங்கள் அதிகமாகி விட்டதால், பாரம்பரிய முறையில் வெண்ணெய் கடையும் கருவிகள் அருங்காட்சியகத்தில் இடம்பெறும் காலம் வெகுதூரத்தில் இல்லை.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்