சுந்தரவனக் காடுகளில், பெண்களைத் தாக்கும் வெப்பம்.

சஜ்னேகாலி புலிகள் காப்பகம், பிர்காலி மற்றும் டோபங்கி புலிகள் காப்பகம் வழியாக படகு பயணிக்கும் போது, ​​பானுமதிக்கு கடந்து செல்லும் நிலப்பரப்பைப் பார்க்கக்கூட நேரம் இருப்பதில்லை. பரந்து விரிந்த நீர்நிலை, கண்காணிப்பு கோபுரங்கள் மற்றும் சிறகுலர்த்தும் பறவைகள் மங்கலாகி விடுகிறது. இத்தகைய பயணப் படகுகளில், ஒரு சமையல்காரர் உணவு சமைப்பார். இவரை போன்ற உதவியாளர்கள் எப்போதும் பிஸியாக இருப்பார்கள். உருளைக்கிழங்கு, பருப்பு மற்றும் முட்டைகளை வேகவைக்க வேண்டும். இஞ்சி, பூண்டை நறுக்க வேண்டும் மற்றும் பல உணவுகளைத் தயாரிக்க, பல்வேறு மசாலாப் பொருட்களை ​​அரைக்க வேண்டும்.

பகல் பொழுது கடக்க கடக்க, வெப்பம் அதிகரிக்கும். சமையலறையில் வேலை செய்யும் பெண்கள், ஆசுவாசிக்க சிறிய இடைவேளைகளை எடுக்க வேண்டும். “தராதரி ஹாத் சலா [வேகமாக வேலை செய்யுங்கள்],” என்று அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக் கொள்கிறார்கள். “மோட்டார் இயங்கத் தொடங்கினால், நாம் தான் வேக வேண்டும்,” என்று லிபிகா மொண்டல் சிரித்துக் கொண்டே கூறுகிறார். சமையல்காரராகவும் சில சமயங்களில் உதவியாளராகவும் இருக்கும் அவர், சமையலறைக்கு அருகில் உள்ள மோட்டார் ஓடும் போது சமையலறையின் வெப்பநிலையை உயரும் என்று குறிப்பிடுகிறார். சமையல்காரர்களாகவும், உதவியாளர்களாகவும் இருக்கும் பெண்கள், இங்கு வெப்பம் இடைவிடாது உள்ளது என்கின்றனர். மேலும் வெப்பத்தில் இருந்து ஓய்வெடுக்க ஐந்து நிமிட இடைவெளி கூட கிடைக்காது என்கின்றனர்.

கொல்கத்தாவிலிருந்து 110 கிலோமீட்டர் தொலைவில், சுந்தரவனக் காடுகளின் கோசாபா தீவில் அமைந்துள்ள பக்கிராலே கிராமத்தில் இருந்து பயணப் படகுகள் புறப்படுகின்றன. இது ஒரு பிரபலமான சுற்றுலாத் தலமாகும். இது வங்காளப் புலிகளை (பாந்தெரா டைகிரிஸ் டைகிரிஸ்) பார்க்க வாய்ப்புள்ள சுந்தரவனக் காடுகளின் மையப் பகுதிக்கான நுழைவாயிலாகும்.

சுற்றுலா அமைப்பாளர்கள், பொதுவாக ஒரு படகில் சுமார் 40 சுற்றுலாப் பயணிகளை அழைத்துச் செல்கின்றனர். ஆறு மணி நேரம் நீடிக்கும் இந்த பயணத்திற்கு, ஒவ்வொரு பயணிக்கும் ரூ. 2,000 - 5,000 வரை செலவாகும். இரண்டு நாட்கள் வரை நீடிக்கும் நீண்ட பயணங்களுக்கு அதிக விலை இருக்கும். பொதுவாக இரண்டு தளங்களைக் கொண்டிருக்கும் படகுகளின் தரை தளத்தில், சுற்றுலாப் பயணிகள் பகலின் வெப்பத்தில் இருந்து ஓய்வெடுக்க படுக்கைகள் மற்றும் தலையணைகள் இருக்கும்.

வருடம் முழுவதும் படகுகள் இயங்கினாலும், சந்தைக்கு இலிஷ் அல்லது ஹில்சா (டெனுவலோசா இலிஷா) மீன்கள் வரும் ஜூன் முதல் ஆகஸ்ட், மற்றும் நவம்பர் முதல் ஜனவரி மாதங்கள் பரபரப்பாக இருக்கும். சுற்றுலாப் பருவம், அரையாண்டு நீடிக்கும் என்பதால், உள்ளூர் மக்கள் நிலையான வருமானத்திற்காக, இந்த வேலையை பெரிதும் நம்பியுள்ளனர்.

கடந்த ஆறு ஆண்டுகளாக, பானுமதி மொண்டல் இந்தப் படகுகளில் சமையல் வேலைகளில் பணியாற்றி வருகிறார். காலை 6:30 மணியளவில் படகிற்கு செல்லும் முன், வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டு, தனது குழந்தைகளுக்கு சமைத்துவிட்டு வர அவர் ஐந்து மணிக்கெல்லாம் தன் நாளை தொடங்க வேண்டும்.

படகில் ஏறியதும், 38 வயதான பானுமதி, 10 கிலோ மாவைப் பிசைந்து, மேற்கு வங்கக் காலை உணவான வறுத்த வட்டமான ரொட்டிகளை செய்யத் தொடங்குகிறார். அடுத்த சுமார் 12 மணி நேரம், அவரும் அவரது பெண் குழுவினரும் வியர்வை சிந்தி மும்முரமாக உழைக்கின்றனர். "நான் ஒரே நேரத்தில் மூன்று அடுப்புகளை கையாளுகிறேன்," என்று தான் தாங்க வேண்டிய அதிகப்படியான வெப்பத்தை பானுமதி குறிப்பிடுகிறார்.

சமைத்து முடித்ததும், கனமான பாத்திரங்களைக் கழுவி, அரிசியிலிருந்து தண்ணீரை ஒரு பெரிய வலையில் வடிக்க வேண்டும். கனமான பாத்திரங்களில் உணவை அடுக்கி வைத்து, சுற்றுலா ஏற்பாட்டாளர்களுடன் பணிபுரியும் இளைஞர்களை அழைத்து, உணவை மேல் தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்று விருந்தை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்.

பெண்கள் பகலில் சிறிது ஓய்வெடுக்கும் நேரம் இது மட்டும்தான். சுற்றுலாப் பயணிகள் சாப்பிட்டு முடித்து அனுப்பும் மீதமுள்ள உணவுகளை இவர்கள் சாப்பிடுவார்கள். வழக்கமாக அவர்கள் வேலை முடிந்து வீடு திரும்பும் போது மணி இரவு 9 ஆகிவிடும். தங்கள் மொபைல் ஃபோன்களின் டார்ச் வெளிச்சத்தில் அவர்கள் கட்சா சாலையில் நடந்து செல்வார்கள். இந்த வழி மழைக்காலத்தில் செல்ல இன்னும் கடினமாக இருக்கும்.

சுந்தரவனத்தின் வெப்பமான மற்றும் ஈரப்பதமான காலநிலையில், நீண்ட நேரம் வேலை செய்யும் பெண்கள் மத்தியில் உடல்நலப் பிரச்சினைகள் பொதுவானவை. “இந்த ஆண்டு வெப்பம், தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகமாக உள்ளது,” என்கிறார் பக்கிராலே வாசியான லிபிகா. கடந்த ஆண்டு (2024) மே மாதம், வெப்பநிலை 40 டிகிரி செல்சியஸைத் தாண்டியது. “இந்த வெப்பம் என்னை சோர்வாக்குகிறது,” என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார்.

நாற்பது வயதைக் கடந்த லிபிகா, 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாளொன்றுக்கு ரூ.100 கூலியில் படகுகளில் வேலை செய்யத் தொடங்கினார். “போதுமான வேலை கிடைத்தால் தான் குடும்பத்தை நடத்த முடியும்... வீட்டிற்கு மளிகைப் பொருட்களை வாங்க முடியும். ஆனால் உடல்நலப் பிரச்சினைகளும் உள்ளன,” என்று பாரியிடம் கூறியவர், “நான் என் சிகிச்சைக்காக கொல்கத்தா சென்றேன். ஆனால் என்னால் அவ்வளவு தூரம் பயணிக்க முடியாது,” என்கிறார்.

"நாங்கள் செய்வது போல ஒருவர் வெப்பத்தில் நீண்ட நேரம் வேலை செய்தால், இரத்த அழுத்தம் அதிகரிக்கும். குறிப்பாக சில வாரங்கள் இடைவெளி இல்லாமல் வேலை செய்து கொண்டிருந்தால், என் இரத்த அழுத்தம் அதிகரிக்கும்," என்கிறார் பானுமதி.

கோடை காலத்தில் உணவுக்கு இடையில் நீண்ட இடைவெளியுடன், நெருக்கடியான இடத்தில் வேலை செய்வதால் ஏற்படும் கடுமையான வெப்பச் சோர்வு, கோடைகாலத்தின் வெப்பத்தால் மேலும் அதிகரிக்கிறது. தொடர்ந்து அசையும் படகுகளால், குமட்டலும் ஏற்படுகிறது. சுந்தரவனக் காடுகளில், ஐந்து ஆறுகள் சந்திக்கும் ஒரு புள்ளியான பஞ்சமுகி, மிகவும் அழகிய இடமாகக் கருதப்பட்டாலும், படகுக்கு அதிகப்படியான அசைவை ஏற்படுத்துவதால், அப்பெண்கள் இவ்விடத்தை பார்த்தாலே பயப்படுகிறார்கள். “ஒவ்வொரு முறை இந்த இடத்தைக் கடந்து செல்லும் போதும், எனக்கு குமட்டும். இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகும், அசைவின் போது பயமாக இருக்கும். அது கடந்து செல்லும் வரை நான் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொள்வேன்,” என்கிறார் பானுமதி.

சுற்றுலாப் பயணிகளில் சிலர் தங்கள் மதிய உணவை முடித்ததும், இரண்டாவது சந்தேஷ் கேட்கிறார்கள். வன தேவதையாக வணங்கப்படும் போன்பீபி (காட்டின் பெண் என்று அர்த்தம்) பற்றி மேலும் அறிய உள்ளூர்வாசியை சுற்றி சிலர் கூடுகிறார்கள், இளைஞர்கள் கூடி தங்கள் தொலைபேசியில் இசை கேட்கிறார்கள், தனிமை விரும்பிகள் மூலைகளில் அமர்ந்து சுந்தரவனத்தின் முக்கிய வனப்பகுதிகளின் இயற்கை காட்சியை ரசிக்கிறார்கள். திடீரென ஏற்படும் அதிக அசைவும், நீர்த் தெளிப்பும், கூட்டத்தை லேசாக அதே சமயம் உற்சாகமாக அலற வைக்கிறது.

சுந்தரவன சுற்றுலா ஒதுக்கீட்டிற்கு அதிகரித்துள்ள அரசு முதலீட்டை பற்றியும், அதே சமயம் அத்துறைக்கு சேவை செய்யும் மக்களின் தேவைகள் புறக்கணிக்கபடுவதற்கும் இடையிலான கூர்மையான வேறுபாடு குறித்து மானுடவியலாளர் அன்னு ஜலைஸ், கருத்து தெரிவிக்கிறார். "மருத்துவமனைகள், மருந்தகங்கள், பள்ளிகள் மற்றும் கல்லூரிகளின் பற்றாக்குறை உள்ளது. [தொழிலாளர்களின்] வேலைக்கு, குறிப்பாக சமையல்காரர்கள், தோட்டக்காரர்கள் மற்றும் படகுகளில் வேலை செய்பவர்களுக்கு மிகக் குறைந்த ஊதியமே வழங்கப்படுகிறது," என்று KREA பல்கலைக்கழகத்தில் இணைப் பேராசிரியராக இருக்கும் ஜலைஸ் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இந்தியா மற்றும் வங்காளதேசத்தில் உள்ள சுந்தரவனக் காடுகள் குறித்து சுமார் இருபத்தி ஐந்து ஆண்டுகளாக விரிவாக ஆராயும் இவர், "புலிகளின் காடுகள்: மக்கள், அரசியல் மற்றும் சுந்தரவனக் காடுகளில் சுற்றுச்சூழல்" என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியரும் ஆவார்.

மாநிலத்தின் வலைத்தளம் இந்த இடத்தை… “எஸ்சி & எஸ்டி மக்கள் அதிகம் வசிக்கும் மாநிலத்தின் பின்தங்கிய பகுதி; இந்த நிலப்பரப்பு வாழத் தகுதியற்றது மற்றும் அணுக முடியாதது; தொலைத்தொடர்பு மற்றும் வாழ்க்கை மிகவும் கடினம்” என்று ஒப்புக்கொள்கிறது. ஆனாலும் 'வளர்ச்சிக்கு' உதவ, சுற்றுச்சூழல் சார்பு சுற்றுலா ஊக்குவிக்கப்படுகிறது.

பொருளாதார நிபுணர் ஜெயதி கோஷ் அரசின் இந்த நடவடிக்கைக்கு உடன்படவில்லை. "சுற்றுச்சூழல் சார்பு சுற்றுலா என்று விளம்பரப்படுத்தப்படுவது, மிகவும் மோசமான ஊதியம் பெறும் கூலித் தொழிலாளர்களை சுரண்டுவதை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பதை மறுக்க முடியாது. பெண்களின் சுகாதார நிலைமைகள் ஆபத்தில் உள்ளன," என்று பெண்கள் மற்றும் அவர்களின் உழைப்பு குறித்து விரிவாக எழுதியுள்ள கோஷ் சுட்டிக்காட்டுகிறார். "கொள்கை வகுக்கப்படும் போது, பெண்கள் பணிபுரியும் சூழ்நிலைகளும், அவர்களின் வேலையின் தன்மையும் கருத்தில் கொள்ளப்படுவதில்லை," என்று நம் நிருபருக்கு அளித்த பேட்டியில் கூறுகிறார்.

கோஷின் கூற்று சரிதான் - படகுகளில் சமைக்கும் பெண்கள், கூலி மற்றும் வேலை நிலைமைகளின் அடிப்படையில், வருமானப் படிநிலையில் மிகக் கீழே உள்ளனர். படகில் உள்ள சமையல்காரர்களில் பெரும்பாலோர் பெண்கள். எப்போதாவது இந்த வேலையை மேற்கொள்ளும் ஆண்களுக்கு இருநூறு ரூபாய் அதிகமாக வழங்கப்படுகிறது. இந்த வேலைகளுக்கு, மிகவும் மலிவான கூலி வாங்குபவர்களே பணியமர்த்தப்படுகின்றனர். “நாங்கள் பெரும்பாலும் உள்ளூர்வாசிகளை வேலைக்கு அமர்த்துகிறோம். சமையல்காரருக்கு 600-700 ரூபாய் வரை கிடைக்கும். உதவியாளருக்கு சுமார் 400 [ரூபாய்] கிடைக்கும். அவர்களின் பொறுப்பு, வழக்கமாக காலை உணவு, மதிய உணவு மற்றும் இரவு உணவை சமைப்பதாகும்,” என்று பக்கிராலேயைச் சேர்ந்த சுற்றுலா மேலாளர் அருப் சர்க்கார் கூறுகிறார்.

உடல்நலம் சார்ந்த சவால்கள், மோசமான வேலை சூழ்நிலைகள் இருந்தபோதிலும், பானுமதிக்கு நிலையான வருமானம் பெற வேறு வழி தெரியவில்லை. திருமணமான 21 ஆண்டுகளில், 2.5 பிகா (ஒரு ஏக்கருக்கும் குறைவான) குடும்ப நிலத்தில், நெல், மிளகாய் மற்றும் உருளைக்கிழங்கு பயிரிடுதல், நண்டு மற்றும் மீன்பிடித்தல் போன்ற பல வேலைகளை முயற்சித்துள்ளார்.

சுந்தரவனக்காடுகள் வேகமாக மாறி வருகின்றன. அடிக்கடி ஏற்படும் சூறாவளிகள் விவசாயத்திற்கான வாய்ப்பையும் அழித்துவிட்டன. "எப்போதும் புயல் அல்லது மழை இருக்கும்," என்று பானுமதி கூறுகிறார். மேலும் "முன்பு எங்களால் மிளகாய், பயறு, நெல் பயிரிட முடிந்தது. ஆனால் உப்பு நீர் வயலில் கலந்ததில் இருந்து, எங்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை." சூறாவளிகள் அவர்களின் வீடுகளையும் நாசமாக்குகின்றன. "ஆண்டுதோறும் ஒவ்வொரு புயலுக்குப் பிறகும் வீடுகளை மீண்டும் கட்ட வேண்டும் என்றால், எப்படி ஒரு சாதாரண வாழ்க்கையை வாழ முடியும்?" என்று அவர் கேட்கிறார்.

பலவீனமான சுற்றுச்சூழல் அமைப்பில், இயற்கை பேரிடர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது. "கடந்த 16 ஆண்டுகளில், வங்காள விரிகுடாவில் 16 சூறாவளிகள் பதிவாகியுள்ளன. அவற்றில் குறைந்தது ஐந்து பேரழிவானவை. [வங்காள விரிகுடாவில்] கடல் மேற்பரப்பின் வெப்பநிலை, தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது. அதன் அளவு கிட்டத்தட்ட உலகளாவிய சராசரியை விட இரண்டு மடங்கு அதிகம்," என்று மேற்கு வங்க மாசு கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தின் தலைவர் கல்யாண் ருத்ரா சுட்டிக்காட்டுகிறார். கடல், ஊருக்குள் வருவதாலும், கடலோரப் பகுதியை அரிப்பதாலும், உள்ளூர் மக்கள் இடம்பெயர்ந்து வருவதாக, ருத்ரா மேலும் கூறுகிறார்.

உள்ளூரில் வேலை இல்லாததால், பானுமதியின் கணவர் சாணக்யா மொண்டல், வருடத்திற்கு இரண்டு முறை ஆந்திராவிற்கு சென்று, அங்கு நெல் வயல்களில் தினக்கூலியாக வேலை செய்கிறார். அவரது மூத்த மகன் மானஸ், பயணம் செய்து, சுகாதாரப் பொருட்களுக்கான விற்பனையாளராக வேலை செய்கிறார். தனது குடும்பத்தை ஆதரிக்க, 20 வயதான அவர் முன்பு கொல்கத்தாவிற்கு குடிபெயர்ந்து ஒரு தினக்கூலியாக வேலை செய்தார். மேலும் சுந்தரவனத்தில் உள்ள ஒரு லாட்ஜின் மேலாளராகவும் பணியாற்றி, அனைத்து வேலைகளையும் கையாண்டார்.

தொடர்ந்து படிக்க ஆர்வம் கொண்டிருந்ததால், சமீபத்தில் அருகிலுள்ள பதன்காலி கல்லூரி ஒன்றில் சேர்ந்துள்ளார். அதே நேரத்தில் தனது விற்பனையாளர் வேலையையும் தொடர்கிறார். பானுமதி கூறுகிறார், "அவன் படிப்பில் ஆர்வம் கொண்டவன். அவன் தினக்கூலி வேலை செய்ய வேண்டியிருப்பதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை," என. அவர்களின் இளைய மகன் ஹிரோக் பள்ளியில் படிக்கிறான். பானுமதியும் அவரது கணவரும் வேலைக்குச் செல்லும்போது, ​​அவன் பெரும்பாலும் வீட்டில் தனியாக இருக்க வேண்டியிருக்கும். "அது எனக்கு கவலையளிக்கிறது," என்று ஒரு தாயாக கவலை கொள்கிறார்.

கொல்கத்தாவில் உள்ள ஒரு தனியார் மருத்துவக் கல்லூரியில் மகளிர் மருத்துவ OPD (வெளிநோயாளிகள் பிரிவு) வெளியே பானுமதி வரிசையில் காத்திருக்கிறார். இந்த மாதத்தில், மூன்றாவது முறையாக வருகிறார். “இப்போது என்னிடம் USG [அல்ட்ராசோனோகிராஃபி] அறிக்கை உள்ளதால், எனது நிலை குறித்து ஒரு முடிவு தெரியும் என்று நம்புகிறேன்,” என்று 38 வயதான இந்த பக்கிராலேவாசி கூறுகிறார்.

USG அறிக்கை பானுமதி அடினோமயோசிஸால் அவதிப்படுவதாகக் காட்டுகிறது - கருப்பையின் புறணி கருப்பையின் தசைகளுக்குள் வளரத் தொடங்கி, அதிகப்படியான மற்றும் நீடித்த இரத்தப்போக்குக்கு வழிவகுக்கும் ஒரு நிலை. முதன்முதலில் அக்டோபர் 2023-ல் அவருக்கு நீர்க்கட்டிகள் இருப்பது கண்டறியப்பட்டதிலிருந்து அவர் சிகிச்சை பெறத் தொடங்கினார். ஆனால் கடந்த ஆண்டு, பானுமதியின் இரத்தப்போக்கு தொடர்ந்து 60 நாட்கள் நீடித்தது. “எனக்கு ஓய்வு தேவைப்பட்டாலும், எடுக்க முடியவில்லை,” என்று பானுமதி கூறுகிறார்.

பரபரப்பான சுற்றுலாப் பருவத்தில், அரிதாக விடுமுறை கிடைத்தால் மட்டுமே, அவரால் மருத்துவமனைக்கு வர முடியும். ஜனவரி 2025-ல், அவர் வருவதற்கு முந்தைய நாள் கூட, உதவியாளருடன் சேர்ந்து 15 உணவுகளை சமைக்க, அவர் 10 மணி நேரம் வேலை செய்திருந்தார். அன்றிரவு அவர் வீடு திரும்பியபோது, ​​அவருடைய கணவர் ஏற்கனவே நான்கு பேருக்கும் இரவு உணவை சமைத்திருந்தார். "உணவு தயாராக இருந்தது நிம்மதியாக இருந்தது," என்று பானுமதி புன்னகைக்கிறார்.

ஒரு மாதத்திற்குள், கொல்கத்தாவில் உள்ள ஒரு தனியார் மருத்துவக் கல்லூரியில், மகளிர் மருத்துவத் துறைக்கு அவர் மூன்று முறை சென்றிருந்தார். சென்ற முறை அவருடைய இரும்புச்சத்து அளவு குறைவாக இருந்ததால், மருத்துவர் அவரை அங்கேயே தங்கி சிகிச்சை பெறச் சொன்னது குறித்து வருந்தினார். "இந்த நகரத்தில் யார் என்னை கவனித்துக்கொள்வார்கள்? நகரத்தில் இரவு தங்க, எனக்கு விவரங்கள் தெரியாது," என்று அவர் நிருபரிடம் கூறினார். இறுதியில், அவருடைய ஹீமோகுளோபின் சோதனை முடிவுகள் வந்ததும், அவரை வீட்டிற்கு செல்ல மருத்துவர் அனுமதித்தார். ஆனால் பக்கிராலேயில் படகு வேலைக்கு செல்லக்கூடாது என்றார்.

"பொது சுகாதாரக் கொள்கையில், பிரசவத்திற்கும், பொது ஆரோக்கியத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் சார்ந்த தேவைகள் கருத்தில் கொள்ளப்படுவதில்லை," என்று கோஷ் சுட்டிக்காட்டுகிறார். “பருவ வயதினரின் ஆரோக்கியம், கர்ப்பம் மற்றும் பிரசவம் ஆகியவற்றின் அளவுருக்கள் மட்டுமே கருத்தில் கொள்ளப்படுகின்றன.”

பானுமதி போல் அல்லாமல், பலரும் வேலை தேடி கிராமத்தை விட்டு வெளியேறியுள்ளனர். “எனக்கு எப்போதும் இங்கே பணம் சம்பாதிக்க வழி கிடைத்தது.” கிராமத்தில் ஒரு கல் வீடு கட்டுவதே அவருடைய கனவு. பிரதான் மந்திரி ஆவாஸ் யோஜனா திட்டத்திலிருந்து அவர்களுக்கு ரூ. 1.2 லட்சம் கிடைத்துள்ளது. ஆனால் இரண்டு அறைகள் கொண்ட வீடு கட்ட சுமார் ரூ. 6 லட்சம் சேர்க்க வேண்டும்.

அதற்கு, “நான் படகுகளில் தொடர்ந்து வேலை செய்ய வேண்டும்,” என்று அவர் கூறுகிறார்.

இந்தக் கதை புலிட்சர் க்ரைஸிஸ் மையத்தின் மானியத்தில் தயாரிக்கப்பட்டது.

தமிழில் : அஹமத் ஷ்யாம்