வெளிநாடு சென்ற இருவரின் கதை

அமெரிக்காவிலிருந்து அமிர்தசரஸுக்கு செல்லும் C-17 விமானத்தின் சீட்டில் கட்டிப் போடப்பட்டு விலங்கு பூட்டப்பட்டு கைதாகி கொண்டு வரப்படும் அதிர்ஷ்டம் ரந்தீப் சிங்குக்கு வாய்க்கவில்லை. அந்நிய தேசங்களில் 264 நாட்கள் போராடி, கம்போடியாவிலிருந்து அமெரிக்காவுக்கு சட்டவிரோதமாக பயணித்தபோது இந்த வருட பிப்ரவரி 21ம் தேதி உயிரிழந்தார்.

ஆனால் பர்கத் சிங் அதிர்ஷ்டசாலி. வெளிநாட்டு கனவில், தாயின் நகையையும் குடும்பத்துக்கு சொந்தமான 3 ஏக்கர் நிலத்தில் பாதியையும் விற்றுவிட்டு அமெரிக்காவுக்கு சென்ற பஞ்சாபி அவர். இந்தியாவுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டார். கை விலங்கு பூட்டி நாடு திரும்பினார். சொந்த ஊரில் நடந்த கதையேனும் சொல்லலாம் அவர்.

பஞ்சாபின் மொகாலி மாவட்டத்திலுள்ள கிராமமான ஷேக்புரா கலானிலுள்ள ரந்தீப்பின் வீட்டில், துயரச் சூழலை கொண்டு வரும் சதார் நிகழ்வு - குடும்பத்தில் மரணம் நேர்ந்த பிறகு தரையில் அமர்ந்து செய்யப்படும் சடங்கு - அவரது வாழ்க்கைக்கான சான்றளிக்கிறது. துக்கம் அனுசரிப்பவர்களுக்கு, ஈரறை வீட்டில் இடம் குறைவாக இருக்கிறது. ரந்தீப்பின் உடல் வர அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் விரைவில் அது நடப்பதாக தெரியவில்லை. கம்போடியாவில் இருக்கும் இந்திய தூதரகம் 7,100 டாலரை (கிட்டத்தட்ட 6,21,000 ரூபாய்) உடலை அனுப்ப ஆகும் செலவுக்கான முன் பணமாக கேட்டிருக்கிறது.

நல்ல நாளில் 500 ரூபாய் சம்பாதிக்கும் வகையிலான தினக்கூலி வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் தந்தையான 55 வயது பல்விந்தர் சிங்குக்கு ஆறு இலக்க தொகை என்பது சாத்தியமே இல்லாத விஷயம். தெரிந்தவர்களோ தெரியாதவர்களோ வருபவர்கள் அனைவரையும் மங்கிய நம்பிக்கையுடன் பார்த்து ஒரு வாக்கியத்தை மட்டும் முணுமுணுக்கிறார் பல்விந்தர். “உடலை கொண்டு வர ஏதேனும் உதவுங்கள்.”

வேலையின்மையும் நெருக்கடியும் பீடிக்கும் கிராமப்புறத்தில் 24 வயது ரந்தீப் மட்டுமே பஞ்சாபை விட்டு தப்பியோட யோசிக்கவில்லை. நிலமற்ற தலித் குடும்பத்தில் பிறந்த அவர் நம்பிக்கையின்மையூடாகதான் வளர்க்கப்பட்டார். தொடர்ந்த விவசாய நஷ்டம், வேலையின்மை, தற்கொலைகள் கிராமப்புற பஞ்சாபை விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

லூதியானாவின் பஞ்சாப் விவசாயப் பல்கலைக்கழக ஆய்வு ஒன்றின்படி, 2000 தொடங்கி 2015ம் ஆண்டு வரை இந்த மாநிலத்தில் 16,606 தற்கொலைகள் நடந்திருக்கின்றன. அவற்றில் பாதியளவு, நிலமற்ற தலித் விவசாயத் தொழிலாளர்களின் தற்கொலைகள். அந்த காலத்துக்கு பிறகு ‘பஞ்சாபை கலிஃபோர்னியா ஆக்குவோம்’ அல்லது வேலைவாய்ப்பு உருவாக்குவோம் என சொல்லி வந்த அரசாங்கங்களும் இளைஞர்களுக்கு தீர்வை வழங்கவில்லை.

இந்த தலைமுறையை சேர்ந்த பலரும் அமெரிக்காவிலிருந்து சங்கிலி பூட்டி கொண்டு வரப்பட்டதே அதற்கான சான்று. நல்ல வாழ்க்கைக்காக ஏன் அவர்கள் வெளிநாட்டுக்கு செல்ல வேண்டும்? இந்த வருட மார்ச் 13ம் தேதி, ஒன்றிய அரசு நாடாளுமன்றத்தில் சொல்கையில், இந்தியாவுக்கு அமெரிக்காவிலிருந்து நாடு கடத்தப்பட்ட 388 பேரில் 39.43 சதவிகிதம் பேர் பஞ்சாப் மற்றும் 34.02 சதவிகிதம் பேர் ஹரியானாவை சேர்ந்தவர்கள். கிட்டத்தட்ட நான்கில் மூன்று பங்கு. புலப்பெயர்வு தொழில் வளர்ந்ததன் விளைவாக ஆங்கில மொழி பரிசோதனை தேர்வு மையங்கள் (IELTS, TOEFL) சிறு டவுன்களிலும் அதிகரித்திருப்பது, இந்த துயர உண்மையை பறைசாற்றும். பஞ்சாபிலிருந்து தப்பிப்பதுதான் பல இளைஞர்களின் ஒரே கனவாக இருக்கிறது.

முன்பு நாடாளுமன்றத்தில் பேசும்போது, கிட்டத்தட்ட ஐந்து லட்சம் பேர் பஞ்சாபிலிருந்து வெளிநாடுகளுக்கு வேலை தேடி சென்றிருப்பதாக ஒன்றிய அரசு தெரிவித்திருந்தது. அதே காலக்கட்டத்தில் 2.62 லட்சம் மாணவர்கள் வெளிநாட்டில் படிக்க தேர்வாகி இருந்தனர். அவர்களில் பெரும்பாலானோருக்கு, பஞ்சாபிலிருந்து வெளியேற கல்வி ஒரு வழியாக இருந்தது. தற்கொலைகளை தொடர்ந்து ஒரு பெரும் வெளியேற்றம் நடந்து கொண்டிருந்தது.

அக்காவுக்கு மணம் முடித்து வைக்க வேண்டும் என்பதும் கடின உழைப்பிலிருந்து பெற்றோரை விடுவிக்க வேண்டும் என்பதும்தான் ரந்தீப்பின் கனவாக இருந்தது. எனவே அதிக வட்டியில் கடன் எடுத்து இரு மாடுகளை விற்று, 42 லட்ச ரூபாய்க்கு ஒரு ஏஜெண்டுடன் ஒப்பந்தம் போட்டார் அவர். கனடா வழியாக அமெரிக்காவுக்கு கொண்டு செல்வதாக ஏஜெண்ட் உறுதியளித்தார். அந்த உறுதியை நம்பி, ஜூன் 1, 2024 அன்று ரந்தீப் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினார். கிட்டத்தட்ட 25 லட்சம் ரூபாயை ஏஜெண்டுக்கு கொடுத்ததாக குடும்பத்தினர் சொல்கின்றனர்.

ஆனால் ஏஜெண்ட் அவரை கம்போடியாவுக்கு அழைத்து சென்றார். அங்கு அவர் மர்மமான முறையில் பிப்ரவரி 21 அன்று உயிரிழந்தார். “ஏஜெண்ட் எங்களை ஏமாற்றி விட்டார். இளைஞர்களை பலிகடாக்கள் ஆக்குகின்றனர். வெளிநாட்டுக்கு செல்ல விரும்பும் இளைஞர்கள் பலருக்கும் இங்கு இதுதான் நேர்கிறது. 30-லிருந்து 50 லட்சம் ரூபாய் வரை செலவழித்து முன்னெடுக்கப்படும் அவர்களின் பயனம் இடைமறிக்கப்படுகிறது. அல்லது மத்திய தரைக்கடலில் மூழ்கி விடுகின்றனர். அல்லது பனாமா காடுகளிலோ அமெரிக்க சிறைகளிலோ சிக்குகின்றனர்.

ரந்தீப்பை போல, பாடியாலா மாவட்ட மவுலிவாலா கிராமத்தை சேர்ந்த சிறுவிவசாயியின் மகனான ஜாட் சீக்கியர் பர்காத் சிங்கும், அமெரிக்காவுக்கு செல்ல விரும்பினார். 45 வயது தந்தை மேஜர் சிங், கடனிலிருந்து மீள முடியாமல் தவிப்பதையும் குறைந்தபட்ச ஆதார விலையில் தங்களின் நெல்லை மண்டிகளில் விற்க முனையும்போது அவர் அவமதிக்கப்படுவதையும் கண்டு, விவசாயத்திலிருந்து வெளியேறுவதென அவர் முடிவெடுத்தார்.

பாடியாலாவின் பத்ரானிலுள்ள தொழில்துறை பயிற்சி மையத்தில் (ITI) படித்து முடித்தபின், நவீன பால் பண்ணையை பர்காத் நிறுவினார். ஆனால் அவரின் நான்கு மாடுகளும் 2022ம் ஆண்டில் தோல் வியாதி வந்து இறந்து போயின. ”மாநில அரசாங்கம் நிவாரணம் கொடுப்பதாக சொன்னது. ஆனால் ஒரு பைசா கொடுக்கவில்லை,” என்கிறார் அவர். அப்போதிருந்து அவர் ஐரோப்பா அல்லது அமெரிக்காவுக்கு செல்ல வாய்ப்புகளை தேடத் தொடங்கினார். இறுதியாக ஜூன் 2024ல் அவர் அமெரிக்காவுக்கு சட்டவிரோத பயணத்தை மேற்கொண்டார்.

“பிரேசிலை அடைந்தேன்,” என்கிறார் பர்காத் தன் காவியப் பயணத்தை நினைவுகூர்ந்து. “அங்கிருந்த டாங்கர்கள் (அமெரிக்காவுக்குள் சட்டவிரோதமான நுழைய உதவும் ஏஜெண்டுகளின் உள்ளூர் வழிகாட்டிகள்) 80 பேர் கொண்ட குழுவை உருவாக்கினார்கள். முதலில் நாங்கள் பொலிவியா, ஈகுவடார், கொலம்பியா, பெரு போன்ற நாடுகளை பேருந்தில் கடந்தோம். பிறகு கோஸ்டரிக்கா, நிகராகுவா, ஹோண்டுராஸ் மற்றும் குவாதமாலா காடுகளுக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டோம். இறுதியாக, நாங்கள் மெக்சிகோவுக்குள் நுழைந்தோம். இரு நாட்களுக்கான உணவை மட்டும் ஐத்துக் கொண்டு ஐந்து நாட்கள் காடுகளில் பயணித்தோம்.

“கடந்த மூன்று நாட்களாக வெறும் நீரை கொண்டு நாங்கள் வாழ்ந்தோம். வரும் வழியில், 15 நாட்களுக்கு எங்களை மாஃபியா கும்பல் கடத்தி, பணம் கேட்டு மிரட்டியது. பணம் கொடுக்கும் வரை எங்களை அவர்கள் அடித்துக் கொண்டே இருந்தார்கள்,” என பர்காத் பயணம் நேற்று நடந்தது போல சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

அமெரிக்காவுக்குள் அவர் நுழைந்தவுடனே பிறருடன் சேர்த்து கைது செய்யப்பட்டு, டெக்சாஸின் ஹூஸ்டன் சிறைச்சாலையிலுள்ள 10-க்கு 3 அடி சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். ஆறு மாதங்கள் சிறைவாசம். பிப்ரவரி 10ம் தேதி, விலங்கு பூட்டப்பட்டு அவர், நியூ யார்க்கிலிருந்து டெல்லிக்கு செல்லும் விமானத்தில் ஏற்றப்பட்டார். ஆனால் துயரம் அதோடு முடியவில்லை என்கிறார் பர்காத்.

“டெல்லியில் இறங்கியதும் திகார் சிறைக்கு அனுப்பப்போவதாக அதிகாரிகள் என்னை மிரட்டினர். நான் உடைந்து அழுதபடி சொன்னேன்: ‘என்னை சுட்டுக் கொன்று விடுங்களேன்? ஏற்கனவே பல கொடுமைகளை அனுபவித்து விட்டேன்.’” மொத்த பயணத்துக்கும் 50 லட்சம் ரூபாய் செலவழித்திருக்கிறார். குடும்ப நிலத்தில் 1.5 ஏக்கரை அவர் விற்றிருக்கிறார். 43 வயது தாய் சிமர்ஜித் கவுரின் நகைகளையும் விற்றிருக்கிறார். உறவினர்களிடமிருந்து கடனும் வாங்கியிருக்கிறார்.

ரந்தீப்பின் மாமா தரம்பால் சொல்கையில்,” எங்களின் வறுமைதான் விலங்குகள் போல எங்களை பயணிக்க வைக்கிறது,” என்கிறார். பெரும்பாலான இந்த சட்டவிரோத பயணங்களின் பங்குபெறுபவர்கள் விளிம்புநிலை விவசாயிகள்தாம். வேலையின்றி இருக்கும் ரந்தீப்பின் உறவினரான 24 வயது லக்விந்தர் சிங், “கல்வி பெற்ற ஒருவர் பஞ்சாபில் 10-12,000 ரூபாய் சம்பாதிக்கிறார். ஒரு முதுகலை பட்டதாரி 15,000 ரூபாய் சம்பாதிக்கிறார். அதை கொண்டு என்ன செய்ய முடியும்? 12 லட்சம் ரூபாய் வரையிலான வருமானத்துக்கு வரிவிலக்கு அளித்திருக்கிறது அரசாங்கம். மாதத்துக்கு ஒரு லட்சம் ரூபாய் சம்பாதிக்கிறார் என எவரைப் பற்றியாவது கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? இளைஞர்கள் வெளிநாட்டுக்கு செல்வதாக குறை சொல்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் இங்கு இருக்க அரசாங்கம் என்ன செய்திருக்கிறது?”என்கிறார்.

ரந்தீப் இறந்து எட்டு நாட்கள் ஆகி விட்டது. ஆனாலும் துக்கம் விசாரிக்க மக்கள் வந்து கொண்டே இருக்கின்றனர். யாரேனும் வந்தால், பல்விந்தர் சிங்கின் கண்கள் அமைதியான நம்பிக்கையுடன் ஒரு மங்கும் கனவை பார்ப்பது போல ஏறெடுத்து பார்க்கும்.

ஓலம் அதிகரிக்கிறது. “மகனே, ஒருமுறை திரும்பி வா. ஒரே ஒருமுறை வந்து, ‘அம்மா நான் நல்லா இருக்கேன்’ என சொல்லு. என் மரணம் உண்மையில்லை என சொல்லு.” ரந்தீப்பின் 52 வயது தாயான கியான் கவுர் அழுகிறார். மேலே பேச முடியாத அவரிடமிருந்து சொல்லொண்ணா சத்தம் தொடர்ந்து எழும்பிக் கொண்டே இருக்கிறது. பிற பெண்கள் அவரை சமாதானப்படுத்த முயன்றாலும், அவரின் அழுகை ஓய்வதாக இல்லை.

கிளம்புவதற்கு நாங்கள் தயாரானதும், பல்விந்தர் மெல்ல எழுகிறார். கதவு வரை நம்மோடு வருகிறார். தொண்டையில் புதையும் வார்த்தைகளோடு கடைசியாக அவர் சொல்கிறார்: “உடலை கொண்டு வர உதவுங்கள்.” அவரின் வார்த்தைகள், சட்டவிரோதமாக புலம்பெயர்ந்தவர்கள் என எழுப்பப்படும் குரல்களுக்குள் ஏற்கனவே கரைந்து போய் விட்டிருந்தது.

---

பின்குறிப்பு:

ரந்தீப்பின் மரணம் நேர்ந்து ஒருமாதத்துக்கு பின்புதான், பல்விந்தர் சிங்கின் மகன் வீட்டுக்கு வந்தார். ரந்தீப்பின் உடல் இந்தியாவுக்கு வந்தது. இறுதிச் சடங்கு மார்ச் 19 அன்று கிராமத்தில் நடந்தது. ஆனால் அதற்கு குடும்பம் கொடுத்த விலை அதிகம். ஏற்கனவே கடனில் மூழ்கியியிருந்த குடும்பம் போக்குவரத்து செலவுகளுக்கென 6 லட்சம் ரூபாய் கொடுத்திருந்தது. அந்தக் கடனை எல்லாம் எப்படி அடைப்பது என குடும்பத்துக்கு தெரியவில்லை.

சட்டவிரோத பயணத்தில் ஒன்பது நாடுகளின் வழியாக சென்ற பர்காத், பயணத்தின் புகைப்படங்களையும் காணொளிகளையும் பகிர்ந்துள்ளார். கொலம்பியாவிலிருந்து பனாமாவுக்கு குழு சென்ற பயணக் காணொளியும் மெக்சிகோவை அடைவதற்கு முன்னான காட்டு வழி காணொளியும் அவை கொண்டிருந்தன.

வெளிநாட்டுக்கு புலம்பெயர்ந்த இருவரின் கதை இது என்றாலும், ஆயிரக்கணக்கான மற்றவர்களின் வேதனையைக் கொண்டதும் கூட.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்