சுதந்திரம் மற்றும் சுயமரியாதைக்காக பாடுகிறார் ஒரு ஷாகிர்

இடம்: மகாராஷ்ட்ராவின் எல்லா கிராமங்களும்

நிகழ்வு: அம்பேத்கர் ஜெயந்தி அல்லது அன்னபாவ் சாதே ஜெயந்தி

ஒரு ஷாகிர் மேடையில் தோன்றி முன்னே இருக்கும் மக்கள் கூட்டத்திடம் பேசுகிறார். தலித் ஆண்களும் பெண்களும் இளைஞர்களும் முதியவர்களும் நிறைந்த கூட்டம் அது.

“கவாத் ஆல தார் கர் நாஹி, ஷிவாராத் கெலோ தார் ஷெத் நாகி
அரே கோன் கர்னார் அமச்சா வாகட?
[ஊரில் எனக்கு வீடு இல்லை, நிலமும் இல்லை,
இழக்க என்னிடம் என்ன இருக்கிறது?]”

போராட்டக் கேள்வியுடன், கங்காதர் பொல் பாடத் துவங்குகிறார்:

அரே பெதுன் உது த்யா கி தேஷ் சார, த்யாத் ஜலேல் ஆம்சகி ஏக் ஜொபடா!

[மொத்த நாடும் எரியட்டும். நம் குடிசையும் தீக்கிரையாகும்].”

மராத்தி வார்த்தைகளை கேட்டதும் கூட்டம் கவனிக்கத் தொடங்குகிறது. இரவு முழுக்க கங்காதர் நிகழ்ச்சி நடத்துகிறார்.

அரசர்களும் அவர்தம் படைகளும் வென்ற வரலாறுகளை புகழ்ந்து பாடும் கவிதை வடிவம்தான் ஷாகிரி. மகாராஷ்டிர மக்களுக்கு இதில் பெருமிதம் உண்டு. ஆனால் கங்காதர் பொல் போன்றவர்கள் பங்குபெறும் அம்பேத்கரிய ஜல்சாக்களில் நிலவரம் வேறு. கடந்த காலத்தை பற்றி இந்த ஷாகிர்கள் பாடுவதில்லை. தற்காலத்தையும் இங்குள்ள அகங்காரத்தையும் அகங்காரம் பிடித்தவர்களையும் பாடுகின்றனர். அவர்களின் வார்த்தைகள் ஊக்கம் தந்து, ஒடுக்கப்பட்டோரை தலைநிமிர வைக்கிறது.

மராத்வடாவின் பர்பானியிலுள்ள துர்தியில் பிறந்தவர் கங்காதர் பொல். “எங்களின் ஊரில், பாதி குடும்பங்கள் மராத்தாக்கள்தான். மற்றவர்கள் தங்கார்கள். பிறகு புத்தவாடா (தலித் குடியிருப்புகள், பெரும்பாலானோர் மகர்) மற்றும் மாங்க் குடும்பங்கள் உண்டு. இரண்டு கைக்காடி குடும்பங்கள்தான் இருக்கின்றன,” என்கிறார் கங்காதர் தான் வசிக்கும் கிராமத்தை பற்றி.

மாவட்ட தலைநகரிலிருந்து 10 கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள அந்த ஊருக்கு இன்னும் அரசு பேருந்து ஏதும் கிடையாது. மருத்துவ மையமும் கூட பக்கத்து ஊரில்தான் உள்ளது. ஆரம்பப் பள்ளி ஒன்று மட்டும்தான் துர்தியில் இருக்கும் ஒரே அரசு கட்டடம்.

“பர்பானி நகரத்துக்கு பக்கத்தில் இருந்தாலும் மக்களும் வாழ்க்கைகளும் பழைய முறையை பின்பற்றிதான் இருக்கிறது,” என்கிறார் கங்காதர். “ஒரே ஒரு அனுமன் கோவில்தான் ஊரில் இருக்கிறது. வருடந்தோறும் ஊரில் சப்தா (அபாங் சொல்வது மற்றும் துறவிகளின் எழுத்துகளை வாசிப்பது) படிக்கப்படும்போது தியானேஸ்வரியும் (துறவி தியானேஸ்வரியின் மராத்தி பகவத் கீதை வாசிப்பு) வாசிப்பார்கள். கீர்த்தனைகளை ஒலிபெருக்கிகள் கொண்டு பாடுவார்கள்.”

எனினும் அவர், “இன்று வரை மகர், மாங்க், கைக்காடி மக்களில் எவரும் கோவிலின் கர்ப்பகிரகத்துக்குள் நுழைந்ததில்லை,” என நினைவூட்டுகிறார்.

கோவிலில் பாடப்படும் பஜனை கீர்த்தனை எப்போதும் கங்காதரை ஈர்த்ததில்லை. “பஜனையில் பெருமளவுக்கு (சமத்துவம், மனிதம்) பாடுவார்கள். ஆனால் விருந்து நடக்கும்போது மராத்தாக்களும் தங்கார்களும்தான் முதலில் சாப்பிடுவார்கள். தலித்கள் கடைசியில்தான்,” என்கிறார் கங்காதர்.

“சமீபகாலம் வரை (2024), எங்களுக்கென சுடுகாடு இல்லை.” புதிதாக கட்டப்பட்டு பயன்பாடு இன்றி கிடக்கிறது ஒரு சுடுகாடு. “சாதிக்கேற்ப இறுதிச் சடங்கு செய்ய வேண்டும் என்கிற பழைய முறையை துர்தி பின்பற்றுகிறது. எனவே ஒரே சுடுகாட்டில் தலித்தையும் ஆதிக்கசாதிக்காரரையும் எப்படி எரிக்க முடியும்?”

கங்காதரின் தந்தை காசிநாத் சவுக்கால் அடித்துக் கொள்ளும் போத்ராஜாக இருந்தவர். “என் தந்தைக்கு முன்கோபம் அதிகம்.” போத்ராஜன், மாரியாயிக்கு வேலை செய்பவர். காலரே போன்ற தொற்றுநோய்கள் மாரியம்மனின் சாபமாக கருதப்படுகிறது. “என் தந்தை ஊருக்குள் பிச்சை கேட்டு, காரண் சடங்கை செய்வார்.”

மராத்வடாவின் பெரும்பாலான போத்ராஜ் சமூகத்தினரால் காரண் சடங்கு செய்யப்படுகிறது. அஷாத் (ஜூன்) மாதத்தில் அவர்கள் பிச்சை கேட்டு, ஆண் எருமையை வாங்கி, தெய்வத்துக்கு பலி கொடுப்பார்கள். ஊர் தலைவர்தான் மாட்டை வெட்டுவார். இறைச்சி மாங்க் மக்களுக்கு விநியோகிக்கப்படும். ‘காரண்’ சடங்கு தொற்றை தடுப்பதாக மக்கள் நம்புகின்றனர். போத்ராஜ் இல்லாமல் இச்சடங்கு நடைபெறாது. எனவே கங்காதரின் தந்தைக்கு அந்த அதிகாரம் இருந்தது.

ஆனால் அதற்கு காலம் குறைவு. சில சடங்குகளில் மட்டும்தான் அந்த அதிகாரம் வழங்கப்படும். யாசகத்தில் கொஞ்சம் கிடைத்தாலும் உணவுக்கு அது போதுமானதாக இருக்கவில்லை. “என் தந்தைக்கு உடன் பிறந்தோர் நான்கு பேர். நாங்கள் எட்டு குழந்தைகள். எனவே அவரும் கூட பிறந்தவர்களும் பக்கத்து கிராமங்களிலிருந்து திருடுவார்கள். என்ன திருடுவார்கள்? அறுவடைக்கு தயாராக இருக்கும் சோளத்தை திருடுவார்கள். மாங்க் மக்களுக்கு ஊர்க்காரர்கள் பயப்படுவார்கள். ‘இரவில் வருவார்கள், மொத்த பயிரும் போய்விடும்,’ என்பார்கள்,” என நினைவுகூருகிறார் 1980களின் காலத்தை கங்காதர் நினைவுகூர்ந்து. அப்போது அவருக்கு 10 வயது.

“என் தாய் சாலுபாய் ஆதிக்க சாதியினர் சிலரின் வீடுகளில் வேலை பார்த்தார். அவருடன் அடிக்கடி நான் செல்வேன்,” என்கிறார் கங்காதர். “வருடந்தோறும் ஓரிரு முரை நானும் சில பெண்களும் இதை செய்வோம். கூட்டிப் பெருக்கி, தொழுவத்தையும் வீட்டையும் முற்றத்தையும் சுத்தப்படுத்தி, மண்ணை மாட்டுச்சாண நீர் தெளித்து சுத்தமாக்குவோம். வீட்டின் பெண் உரிமையாளர் ஒரு பானை பருப்பு அல்லது கடலை மாவை முன்னால் வைப்பார்கள். 10-15 பாக்ரி ரொட்டியை அவர் தூக்கிப் போட, புடவையில் அவற்றை என் தாய் பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும். தொட்டு விடாமல் இருப்பதை உரிமையாளர் உறுதி செய்வார்.”

சாதிவாரி உழைப்பை நிர்ணயிக்கும் பலுதெதாரி அமைப்பி, இந்த வேலையை மாங்க் சமூகத்தினர் செய்ய வேண்டும். இதோடு அவர்கள் மூங்கில் விளக்குமாறுகள், தானியக் கூடைகள் ஆகியவற்றை செய்து கொடுத்து உணவையும் தானியங்களையும் பெற்றுக் கொள்வார்கள்.

காலஞ்சென்ற கங்காதரின் தந்தை, மது தயாரித்து கொஞ்சம் வருமானம் ஈட்டினார். “ஒருநாள் காவலர்கள் வந்து அவரை கைது செய்தனர். நீண்ட முடியை கட்டாயப்படுத்தி வெட்ட வைத்தனர். போத்ராஜ்கள் நீண்ட முடி வைத்திருக்க வேண்டும். மது தயாரிப்பை நிறுத்த அவருக்கு கொத்தவால் வேலையை கொடுத்தனர்.”

70-களிலும் 80-களிலும் பலுதேதரி அமைப்பு, புதிய அமைப்புகளுக்கு வழி விட்டது. கொத்தவால் ஓர் உதாரணம். ஒருவகையில் அவர் ஊரின் வேலையாளாக இருப்பார். பலுதேதரி அமைப்பின்படி மகர்களும் மாங்க் மக்களும் மொத்த ஊருக்கு வேலை பார்க்க வேண்டும். கொத்தவாலுக்கு என குறைவான அளவில் ஒரு ஊதியம் கொடுக்கப்பட்டது. அரசுக்கும் ஊர்க்கார்களுக்கும் இணைப்பு பணியாளராக அவர் மாறினார். அரசு நியமித்த வேலைக்காரர் என சொல்லலாம். கங்காதரின் தந்தைக்கு இந்த வேலையுடன் கொஞ்சம் அந்தஸ்தும் கிடைத்தது. ‘ஒரு படி மேலே போக முடிந்ததில்’ குழந்தைகளை அவர் பள்ளிக்கு அனுப்பினார்.

கங்காதர், அண்ணன், ஐந்து சகோதரிகள் என அனைவரும் பள்ளிப் படிப்பை தொடங்கினர். சகோதரிகள் 3 அல்லது 4ம் வகுப்பு வரை படித்தனர். ஆண்கள் 10ம் வகுப்பு வரை படித்தனர். மாங்க் சமூகத்தின் மீது திணிக்கப்பட்ட சாதிய சுமைகளை அவர்கள்

கங்காதருக்கு எப்போதும் பாடப் பிடிக்கும். தாய் மற்றும் சகோதரிகளிடமிருந்து பாடும் திறன் வந்ததாக நினைக்கிறார் அவர். அவர்கள் அனைவரும் பல தெய்வங்களை வணங்கி, விரதம் உள்ளிட்ட பல சடங்குகளை பல நாட்களுக்கு பல தெய்வங்களுக்கு கடைபிடித்தனர். உண்மையில் பல பெண்கள் விரதம் இருந்து உணவை சேமித்தனர். “என் தாயும் சகோதரிகளும் ஜிந்தூரை சேர்ந்த (பர்பானியிலிருந்து 50 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது) துறவியை பின்பற்றுகின்றனர். சீடர்களுடன் பல இடங்களுக்கு சுற்றி திரிந்தவர் அவர். பிறப்பால் மகரான அவர், பெளத்தத்தை தழுவவில்லை. துர்பதா மாயிக்காக அவர் ஞாயிற்றுக்கிழமையும் மகாதேவுக்காக திங்கட்கிழமையும் க்ருஷ்ணாவுக்காக புதன்கிழமையும் அவர்கள் விரதம் இருந்தனர்.

விரதத்தின் ஒவ்வொரு நாளுக்கும் ஒரு பாடல் உண்டு. துறவி பல பாடல்களை கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறார். கங்காதர், சகோதரி கெளசல்யா பாடிய பாடலை இன்னும் நினைவில் வைத்திருக்கிறார்:

பால்யகாலத்தில் கங்காதருக்கு பாடல் புரியாமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் தாய்க்கும் சகோதரிகளுக்கும் பிடித்த பாடலாக அது அவருக்கு நினைவில் நிற்கிறது.

பக்தி பாடல்களை தாண்டி, புதிய மெட்டுகளும் வார்த்தைகளும் சாலைக்கு அப்புறத்தில் இருக்கும் பெளத்தவாடாவிலிருந்து வந்தன. பழைய முறைகளுடனான மாங்க்வாடாவையும் புதிய முறைகளுடன் இருக்கும் பெளத்தவாடாவையும் சாலை பிரித்தது. “பெளத்தவாடாவில் 17-18 குடும்பங்கள் இருந்தன. மூன்று, நான்கு குடும்பங்கள் நில உச்சவரம்பு சட்டத்தின் கீழ் நிலம் பெற்றிருந்தன. இன்னொரு மூண்று, நாங்கு குடும்பங்களில் ஒருவரேனும் வேலைக்காக நகரத்துக்கு புலம்பெயர்ந்தனர். சிலர் ராணுவத்தில் இருந்தனர். சிலர் ரயில்வேயில் இருந்தனர். சிலர் நீர்ப்பாசனத்துறையில் இருந்தனர். அவ்வப்போது இந்த நவபெளத்தர்கள் எங்களின் ஊருக்கு வந்தனர். அவர்களுடன் புதிய வாழ்க்கை முறையும் சாதியத்தை தாண்டிய சிந்தனையும் கூட வந்தது,” என்கிறார் காங்காதர்.

80-களில் தலித் கவிஞர்கள், மராத்தி இலக்கியத்தில் தனித்துவமான இடத்தை உருவாக்கியது போல, கிராமங்களில் பெயர் தெரியாத பல ஷாகிர்களும் தலித் மனநிலையை வளர்த்தெடுக்க உதவிய அம்பேத்கரிய பாடல்கள் எழுதும் பணியை செய்தனர். தங்களுக்கென தனித்துவமான பண்பாட்டு அடையாளத்தை உருவாக்கிக் கொள்ள பல நவபெளத்தர்களுக்கு அம்பேத்கர் ஊக்கமாக இருந்தார். மண விழாக்கள், பெயர் சூட்டும் விழாக்கள், பெண்கள் கூடும் விழாக்கள் மற்றும் இறுதி சடங்கு போன்ற நிகழ்வுகளில் பீம் கீத் நிகழ்ச்சிகள் நடத்தப்பட்டன.

பெளத்தவாடாவிலுள்ள இளைஞர்கள் ‘பஜானி மண்டல்’ உருவாக்கினர். பீம் கீதங்கள் பாடும் பஜனை குழு அது. “எனவே மருதிராய கோவிலில் ஹரி கீர்த்தனைகளும் பெளத்தவாடாவில் பீம் கீதங்களும் பாடப்பட்டன. இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் நடந்தன,” என்கிறார் கங்காதர்.

அம்பேத்கரிய பஜனைகளும், அவற்றின் வார்த்தைகளும் அர்த்தங்களும் கங்காதரின் சகோதரிகள் பாடும் பாடல்களிலிருந்து பெருமளவு வேறுபட்டவை. பாரம்பரிய பஜனைகள் விதியை பாடும். ஆனால் பெளத்தவாடா பாடல்கள், ஒருவரை செயல்பட ஊக்குவிக்கும். பதின்வயதுகளில்தான் பீம் கீதத்தின் மீது கங்காதர் ஆர்வம் கொண்டார். பாடல் புரிந்ததா அல்லது அது கொண்டிருந்த வாழ்க்கை பிடித்திருந்ததா என அவருக்கு தெரியவில்லை.

இளம் கங்காதர் பல இரவுகளை பெளத்தவாடாவின் அம்பேத்கரிய பஜனைகளை கேட்பதில் கழித்தார். “பேய் பயம் இருந்ததால் கிராமங்களின் பெண்கள் குழந்தைகளை கண்காணித்தனர். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் சீக்கிரமாகவே குழந்தைகளை தூங்க வைத்து விடுவர். என் தாய் என்னை நிறுத்தவில்லை,” என்கிறார் கங்காதர். “எந்த பேயும் என்னை பிடிக்கவில்லை. அம்பேத்கரும் அன்னபாவ் சாதேயும்தான் என்னை பிடித்துக் கொண்டனர்,” என சொல்லி சிரிக்கிறார்.

“அந்த நாட்களில் அபாசாகேப் மற்றும் மாருதி வாவ்ஹலே மற்றும் ரோகிதாஸ் சாவலே பல புதிய பாடல்களை பாடி நிகழ்த்தினார்கள்,” என்கிறார் அவர். “யஷ்வந்த் லோகண்டேவின் பீம் கீதம், தத்தா மற்றும் விஷ்ணு ஷிண்டே ஆகியோரின் பாடல்கள் பர்பானியில் பிரபலம். எனக்கு அவற்றை பிடிக்கும்.”

கங்காதருக்கு எப்போதும் மெட்டு பிடிக்கும். பள்ளியில் அவர் தாளம் தப்பாமல் பாடுவார். ஆசிரியர்கள் எப்போதும் அவரைத்தான் பாட வைப்பார்கள். பள்ளி கவிதைகளை இன்னும் அவர் நினைவில் வைத்திருக்கிறார். “பாரிஜாத பூக்கள் துப்துப் துப்துப் என என் உடலில் விழுகிறது, பிர்பிர் பிர்பிர் நாங்கள் அதன் தாளத்துக்கு பாடுவோம்.”

பள்ளியின் கவிதைகள் மற்றும் ஊரின் பீம் கீதங்கள் வெவ்வேறு உலகங்களிலிருந்து வந்தன. பீம் கீதம் பாடுவது அவருக்கு பிடிக்கும். மகாராஷ்டிராவின் நவபெளத்த சமூகம், பெளத்த மதமாற்றத்தை நினைவுகூற அடிக்கடி இத்தளத்துக்கு வருகை தருகிறது. பிறப்பால் மாங்க் சமூகத்தை சேர்ந்த கங்காதர், பெளத்த மதத்தை தழுவவில்லை. 80களின் பிற்பகுதியில் சைத்யபூமிக்கு அவர் செல்லத் தொடங்கினார். பீம் கீதம் கொண்டிருந்த மாற்றத்துக்கான சக்தி அவரை ஈர்த்தது. பல தெரிந்த, தெரியாத கவிஞர்கள் எழுதிய புத்தகங்களை வாங்கி படித்து, நிகழ்ச்சிகளில் பாடல்களை நிகழ்த்தினார். கங்காதரின் மனம் மற்றும் சிந்தனையில் இவை தாக்கம் செலுத்தின.

பர்பானியில் பல அம்பேத்கரிய பஜனை குழுக்கள் உருவாகின. துர்தியிலும் ஒன்று இருந்தது. ஒரு சில இளைஞர்கள் பணம் சேகரித்து, தோல்கியும் ஹார்மோனியமும் வாங்கினர். 10ம் வகுப்பு படிக்கும்போது கங்காதர், நட்சத்திர பாடகர் ஆனார். தேர்வு எழுதிய அவர் ஆங்கிலத்தில் தேர்ச்சி பெறவில்லை. அப்படித்தான் அவரின் பள்ளிப் படிப்பு 1987-ல் முடிவுற்றது. அம்பேத்கர் இறந்த 1956ம் ஆண்டுக்கு பிறகு, 30 வருடங்கள் கழித்து அது நடந்தது.

பள்ளிப்படிப்பை கங்காதர் கைவிட்டபோது, இரு தலைமுறை தலித்கள் அந்த 30 வருடங்களில் பள்ளிப்படிப்பு முடித்து அரசு சேவையில் சேர்ந்திருந்தனர். அம்பேத்கர் ஜெயந்தி புது விழாவானது. பலுதேதரி அமைப்பையும் சாதிய தொழில்களையும் நிராகரித்த தலித்கள் அந்த விழாவை கொண்டாடினர்.

”ஏப்ரல் 14 அன்று அம்பேத்கர் பிறப்பை கொண்டாடும் பெரும் விழா நடத்தப்படுகிறது. பல பிரபல ஷாகிர்கள் வந்து நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவர்,” என்கிறார் கங்காதர். “என்னை போன்ற புதியவர்கள் விழா முடிந்த இரண்டு வாரங்களுக்கு பயணித்து சுற்றுப்புற கிராமங்களில் பீம் கீதங்களை பாடுவோம்.”

”நான்கைந்து பேர் கொண்டு ஒரு பாடகர் குழுவை நாங்கள் தொடங்கினோம். நடந்தோ சைக்கிளிலோ கிராமங்களுக்கு சென்றோம். ஏப்ரல் 14 தொடங்கி 30ம் தேதி வரை தினமும் ஒரு புதிய ஊரில், புதிய தலித் குடியிருப்பில் நிகழ்ச்சி நடத்துவோம்.” இரவு 9 மணிக்கு நிகழ்ச்சி தொடங்கி, சூரிய உதயத்தில் முடியும்.

தீவிர வறுமையில் மக்கள் வாழ்ந்தனர். அவர்களால் எவ்வளவு தர முடியும்? “ஷாகிர்களான எங்களுக்கு மாலையும் தேங்காயுமே அதிகம். யாருக்கேனும் எங்களின் பாடல் பிடித்தால், ஓரிரண்டு ரூபாய் கொடுப்பார்கள். கிடைக்கும் 100-150 ரூபாயை ஐந்து பேருக்கு இடையில் பிரித்துக் கொள்வோம்.” அவர்களில் யாரிடமும் சைக்கிள் இல்லை என்பதால், பாதி பணம் வாடகைக்கே சென்றுவிடும்.

தலித் குடியிருப்புகளில் மக்கள் அம்பேத்கர் ஜெயந்திக்கு பணம் கொடுப்பார்கள். அம்பேத்கரின் புகைப்படத்துடனான ஊர்வலம் ஊருக்குள் சென்று, அனைவருக்குமான ஊர் விருந்தில் முடியும். ஆனால் ஊரின் தலித்களும் அவர்களின் விருந்தினர்களும் மட்டும்தான் விருந்து உண்பார்கள். வேறு யாரும் கொண்டாட்டத்தில் பங்கு பெற மாட்டார்கள்.

ஆதிக்க சாதி பெருமை கொண்ட ஊர்களில் பீம் கீதம் பாடுவது எளிய விஷயம் அல்ல. 1978ம் ஆண்டில் எல்லாம் பெரும் சிக்கல் இருந்தது. மகாராஷ்டிர சட்டசபையில், மராத்வடா பல்கலைக்கழகப் பெயரை மாற்றி டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் பெயர் சூட்ட தீமானம் நிறைவேற்றப்பட்டபோது, ஆதிக்கசாதியினருக்கும் தலித்களுக்கும் அப்பகுதியில் மோதல் ஏற்பட்டது. கெளதம் வாக்மரே மற்றும் பொச்சிராம் காம்ப்ளே போன்ற பல தலித் இளைஞர்கள் கொடூரமான மோதலில் கொல்லப்பட்டனர். வன்முறையும் ஒடுக்குமுறையும் தாண்டவமாடிய இந்த காலக்கட்டத்தில், ஷாகிர்களும் அவர்களின் நிகழ்ச்சிகளும் தலித்களுக்கு பெரும் ஆதரவாக இருந்தன.

“நாங்கள் கெகார் ஜாவ்லா கிராமத்தில் நிகழ்ச்சி நடத்தினோம். ஷாகிர் யாஷ்வந்த் லோகண்டேவின் பாடலை நான் பாடிக் கொண்டிருந்தேன்,” என்கிறார் கங்காதர். “ஓர் உள்ளூர் தலைவர் வந்து, ‘எங்களால் தூங்க முடியவில்லை. பாடுவதை நிறுத்துங்கள்,’ என புகார் செய்தார். மூத்தவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர். ஆனால் இளைஞர்களுக்கு மனம் ஒப்பவில்லை. அவர்கள், ‘இரவு முழுக்க அவர்கள் பஜனை பாடுவார்கள். அது தூக்கத்துக்கு தொந்தரவாக இருக்காதா?,’ எனக் கிசுகிசுத்தார்கள்.” இதனால் சலசலப்பு உருவானது. இறுதியில் ஒலிபெருக்கிகள் அணைக்கப்பட்டு நிகழ்ச்சி தொடரும் என முடிவானது. இரவு முழுவதும் நிகழ்ச்சி தொடர்ந்தது. “எங்களின் பாடல்களை கேட்டு, இளைஞர்கள் கோபம் கொண்டனர். ஆனாலும் அந்த கோபம் அழிவு ஏற்படுத்தும் கோபமாக இருக்கவில்லை. எங்களின் பாடல்கள் அவர்களின் கோபத்தை வெளியேற்ற பயன்பட்டது.”

ஷாகிர் கங்காதர் பொல் விரைவில் பிரபலமான பெயரானது. பிரபல அம்பேத்கரிய ஷாகிரான யாஷ்வந்த் லோகண்டே அவரைக் கொண்டாடி மேடைக்கு வரவழைத்து, பர்பானி நிகழ்ச்சியில் பாடும் வாய்ப்பை அளித்தார். விரைவில் அவர் பாடும் விதமும் பாடல்களும் மக்களின் மனங்களில் இடம்பெற்றன.

பாடல் நிகழ்ச்சிகளில் பெரும்பாலான பாடகர்களும் ஷாகிர்களும் நவபெளத்தர்களாக இருந்தனர். நிகழ்ச்சிகள் பெரும்பாலும் பெளத்த பகுதிகளில் நடத்தப்பட்டன, தலித் பகுதிகளில் அல்ல. கங்காதரை பொறுத்தவரை, மகராக இல்லாமல் இருப்பதோ நவபெளத்தராக இருப்பதோ எப்போதும் பிரச்சினையாக இருக்கவில்லை. அவரின் ஷாகிரி, இந்த நிகழ்ச்சிகளில் அவருக்கான இடத்தை அளித்தது.

காலப்போக்கில் தலித் ஒற்றுமையை குலைக்க பல சக்திகள் முயன்று, மகர் மற்றும் மாங்க் சமூகங்களுக்கு இடையே மோதலை உருவாக்கின. நவபெளத்தர்கள் என அறிவிப்பதால் பட்டியல் சாதியினருக்கு பலன்கள் கிடைத்திருப்பதாக சொல்லி, பாபாசாகேப் கோபலே மாங்க் சமூக மக்களை திரட்டினார்.

அவரின் குழு, பல சாதிய கூட்டங்களை ஒருங்கிணைத்தது. கங்காதரை இந்த நிகழ்ச்சிகளில் கோபலே பாட வைத்தார். மதாங் எனப்படும் மாங்க் சமூகத்தினர் பெருமையுடன் அன்னபாவ் சாதேவை தங்களின் சொந்த சிந்தனையாளராகவும் எழுத்தாளராகவும் ஷாகிராகவும் கொண்டாடுகின்றனர். போலவே கங்காதரும் தனக்கென இத்தகைய ஒரு இடத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளும் வாய்ப்பு இருந்தது. அதை அவர் பயன்படுத்திக் கொண்டாரா அல்லது தலித் ஒற்றுமைக்காக தொடர்ந்து பாடினாரா?

அது இன்னொரு கதை…

இக்கட்டுரையின் மூலமொழி மராத்தி