வளர்ச்சி என்கிற பெயரில் தகர்ப்பு பணி

கரீப் நகரின் காற்றில் மாசு அடர்ந்திருந்தது. கூடவே துயரமும்.

2026ம் ஆண்டின் மே 19 முதல் 23 வரை நடந்த ஆக்கிரமிப்பு அகற்றும் பணியில், மும்பையின் கிழக்கு பாந்தராவின் 500 குடிசைகள் தகர்க்கப்பட்டன. இவை யாவும் தினக்கூலி மற்றும் வீட்டு வேலை செய்பவர்களின் வீடுகள்.

எங்கும் இடிபாடுகள்.

தார்ப்பாய்க்கு அடியில் அலியா ஷேக், ருக்சார் கான் அஃப்சர், அஸ்மா ஷேக் மற்றும் ஹினா கான் ஆகியோர் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தனர். இஸ்லாமியர் அதிகம் வசிக்கும் இப்பகுதியில் அவர்களின் வீடுகள் இருந்த பகுதிக்கு எதிரிலுள்ள நடைபாதையில் அவர்கள் இரவை கழிக்கின்றனர்.

மே 17 மாலையில், இரண்டு நாட்களில் பந்த்ரா நிலையத்தை சுற்றி இருக்கும் வசிப்பிடங்கள் அகற்றப்படும் என கரீப் நகரில் வசிப்பவர்களுக்கு நோட்டீஸ் வந்தது.

இங்கு வசிக்கும் பெரும்பாலானோர் கொண்டாடும் ஈத் விழாவுக்கு இன்னும் சில நாட்களே இருந்தன. “மனிதர்களிடம் மனிதம் எங்கே போனது?” என 52 வயது இல்லத்தரசி ஆலியா கேட்கிறார். மருமகளுக்கும் மூன்று பேரக் குழந்தைகளுக்கும் அவர் வாங்கிய புத்தாடைகளும் பிற உடைமைகளுடன் மூட்டை கட்டப்பட்டு இருந்தது.

ஏப்ரல் 29, 2026 அன்று பம்பாய் உயர்நீதிமன்றம் மேற்கு ரயில்வேக்கு “பந்த்ரா நிலையத்தருகே இருக்கும் ஆக்கிரமிப்புகளை விரிவாக்கத்துக்காக தகர்க்கலாம்” என உத்தரவிட்டதை ஒட்டி, இந்த தகர்ப்புப் பணி நடந்தது.

கரீப் நகர்வாசிகள் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. “வாகனங்களில் வந்த காவல்துறை, பம்பாய் மாநகராட்சி வாகனங்கள் வருகின்றன என்றும் எங்களின் உடைமைகளை எடுத்து செல்லும்படியும் ஸ்பீக்கர்களில் அறிவித்தனர்,” என்கிறார் ருக்சார்.

சில துணிகள் மற்றும் ஒரு கட்டில் ஆகிய தன்னுடைய உடைமைகளை எடுத்துக் கொண்டு அவர் கலீம் சேத்தின் காயலான் கடைக்கு வெளியே வந்தார். அந்த இடத்தை காலையில்தான் அவர் பெருக்கி சுத்தம் செய்திருந்தார்.

இடிபாடுகளை அகற்றும் பணி தொடர்கிறது. குடும்பங்கள் இன்னொரு நடைபாதைக்கு இடம்பெயர்த்தப்பட்டனர். இந்த இடத்திலும் இருக்கக் கூடாது என சொல்லும் போலீஸ் தொடர்ந்து ரோந்து வருகிறது.

இவற்றுக்கிடையில் உள்ளூரில் வசிப்பவர்களும் தன்னார்வலர்களும் தற்போது வீடு இன்றி இருக்கும் குடும்பங்களுக்கு உணவையும் நீரையும் கொண்டு வந்து கொடுக்கின்றனர். அதிகாரிகள் நிவாரணம் எதையும் அறிவிக்கவில்லை. மேற்கு ரயில்வேயின் பதிலை பெற முயன்றதில் எந்த பதிலும் கிடைக்கவில்லை.

தகர்ப்புக்கு முன்பு, தினசரி கரீப் நகர் கடைகளின் தரைகளை சுத்தப்படுத்தி 200 ரூபாய் வருமானம் ஈட்டினார் ருக்சார். அந்த கடைகளெல்லாம் இப்போது இடிபாடுகளாகி இருக்கின்றன. அவர் வாடகை தரவில்லை. அதற்கு பதிலாக தினசரி காலை பெருக்கி சுத்தப்படுத்தும் கலீம் சேத்தின் கடைக்கு வெளியேயே அவர் இரவுதோறும் உறங்குவார்.

ருக்சாரின் செலவுகள் சிறியவை என்றாலும் தவிர்க்க முடியாதவை. குளியலுக்கு 25 ரூபாய், பாந்த்ரா நிலைய பாலத்துக்கு அடியில் இருக்கும் பொது கழிப்பறையில் துணி துவைக்க 20 ரூபாய்.

அவர் சம்பாதிப்பதில் கால்வாசி, சுத்தமாக தினமும் இருப்பதற்கு செலவாகி விடுகிறது. உணவுக்கு பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் தங்களின் சமையலறைகளை அவருக்கு திறந்து விடுவதாக சொல்கிறார் ருக்சார். “அவருக்கு உணவை தருவோம். எங்களுடன் அவர் உண்ணுவார்,” என உறுதி செய்கிறார் அலியா.

ஒன்றுமில்லாததிலிருந்து தொடங்க வேண்டிய நிலை ருக்சாருக்கு முதன்முறை அல்ல. மும்பையில் பல தெருக்களில் பத்து ஆண்டுகள் வசித்து கரீப் நகருக்கு 2006-ல் அவர் வந்தார். இங்குதான் ஓரளவுக்கு நிரந்தரமாக அவர் இருந்தார். “இரவில் உறங்கும்போது யாரும் என்னை தொந்தரவு செய்ததில்லை,” என்கிறார் அவர்.

பல வருடங்களாக வீடு இல்லாமல் இருந்து தனக்கென அவர் உருவாக்கிக் கொண்ட வசிப்பிடமும் இப்போது இல்லை.

ஆந்திராவின் ஸ்ரீ சத்ய சாய் மாவட்டத்தில் பிறந்து ஆதி லஷ்மி ரெட்டி என்கிற பெயருடன் வளர்ந்த ருக்சார் 1990-ல் மும்பைக்கு சுற்றுலா பயணியாக வந்தார். கொடாபாகானிபல்லி கிராமத்தை சேர்ந்த அவர், காலஞ்சென்ற கணவர் ஷேர் அஃப்சர் கானை காதலித்து ஊர் விட்டு ஊர் வந்த பிறகு புதுப் பெயர் சூட்டிக் கொண்டார்.

மண வாழ்க்கை நீடிக்கவில்லை. 1996-ல் நான்காவது குழந்தையை கருவில் கொண்டிருந்தபோது, மணவீட்டை விட்டு விரட்டப்பட்டதாக சொல்கிறார் அவர். நான்கு குழந்தைகளும் 10 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் ஜோகேஷ்வரியில் வாழ்ந்து வந்தாலும், இருபது ஆண்டுகளாக அவர்களுடன் தொடர்பின்றி இருக்கிறார்.

பந்த்ரா பேருந்து நிலையத்தில் பிளாஸ்டிக் பாட்டில்களை பிரித்து எடுக்கும் வேலை ருக்சாருக்கு கொடுக்கப்பட்டது. “பிளாஸ்டிக் பாட்டில்களின் லேபிள்களை கத்தி கொண்டு பிரித்து எடுத்து, மூடிகளை நீக்க வேண்டும்,” என விளக்குகிறார் அவர்.

புதிய வேலை புது சவால்களை கொண்டிருந்தது. “இங்கு கழிவறை கிடையாது. தினசரி காலை, இங்கு நடந்து வந்து குளித்து துவைக்க வேண்டும். போகவும் வரவும் 10-15 நிமிடங்கள் ஆகும்,” என்கிறார் ருக்சார்.

உறுதி அளிக்கப்பட்ட வேலை அவரின் செலவுகளை சமாளிக்கவும் உறங்குவதற்கான இடத்தை பெறவும் உதவும். “எங்கு சென்றாலும் தற்காலிகம்தான். விரைவில் அங்கிருந்தும் வெளியேற்றப்படுவோம்,” என்கிறார் ருக்சார்.