’மனிதர் செத்தாலும், கடன் சாவதில்லை’

“அரசாங்க திட்டங்கள் எங்களுக்கு எப்படி தெரியும்? அவற்றை பற்றி எங்களுக்கு சொல்ல எவருமில்லை,” என்கிறார் மகாராஷ்டிராவின் தராஷிவ் மாவட்டத்தை சேர்ந்த 42 வயது சஞ்சீவனி பெதாகே. துல்ஜாபூர் தாலுகாவின் ஜால்கோட் கிராமத்தை சேர்ந்த விவசாயியான அவர், கூடுதல் வருமானத்துக்காக பிறரின் நிலங்களில் கூலி வேலையும் செய்கிறார். 2020ம் ஆண்டிலிருந்து அவர், பல்வேறு அரசு திட்டங்களில் இணைய முயற்சித்து வருகிறார். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் முயற்சி தோல்விதான் அடைந்திருக்கிறது. “என் கணவரான ஷங்கர், ஊரடங்குக்கு சில நாட்களுக்கு முன் ஜனவரி 24, 2020-ல் தற்கொலை செய்து கொண்டார்,” என்கிறார் சஞ்சீவனி. “ஒரு மனிதர் செத்தாலும், அவரின் கடன் சாவதில்லை. கடன் சுமையால்தான் என் கணவர் தற்கொலை செய்து கொண்டார். இப்போது நான் அந்த சுமையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.”

இறந்து போன கணவரின் தந்தைக்கு சொந்தமாக ஐந்து ஏக்கர் நிலம் ஜால்கோட்டில் இருக்கிறது. அதில் ஷங்கரும் அவரின் மூன்று சகோதரர்களும் கூட்டாக விவசாயம் பார்த்திருந்தார்கள். “எங்களின் நிலம் ஒரு மானாவாரி நிலம். நீர்ப்பாசன வசதி கிடையாது. எனினும் நல்ல விலை கிடைக்கும் என்பதால், நீர் அதிகம் தேவைப்படும் பயிர்களை நாங்கள் விதைப்போம்,” என்கிறார் சஞ்சீவனி. “மழைக்காலத்தில் சோயாபீன்ஸ் மற்றும் துவரை போன்றவற்றையும் தீபாவளிக்கு பிறகு கோதுமை, சோளம், கொண்டக்கடலை போன்றவற்றையும் விளைவிப்போம்.”

2011ம் ஆண்டு தொடங்கி 2014 வரை, ஒரு குவிண்டால் சோளம், கோதுமை, கொண்டக்கடலை ஆகியவைக்கு ரூ.2,200 விலையும் ஒரு குவிண்டால் சோயாபீன் மற்றும் துவரைக்கு ரூ.5,000 விலையும் கிடைக்கும். குடும்பத்துக்கு கொஞ்சத்தை வைத்தது போக, ஒவ்வொரு பயிரும் 4 குவிண்டால் அளவுக்கு அவர்களிடம் இருக்கும். அவற்றின் மதிப்பு கிட்டத்தட்ட ரூ. 26,400 இருக்கும். 5 குவிண்டால் சோயாபீன் மற்றும் துவரை ஆகியவைற்றின் மதிப்பு ரூ.50,000 ஆக இருக்கும். அதாவது வருடத்துக்கு கிட்டத்தட்ட ரூ.76,400. நான்கு சகோதரர்களுக்கு பணம் நான்காக பிரித்து கொடுக்கப்படும் என்கிறார் ஜால்கோட்டில் சஞ்சீவனி.

“நாங்கள் வாழ்ந்து வந்த கச்சகாரில் (வைக்கோல் கூரையுடனான மண் வீடு) நிறைய பிரச்சினைகள் இருந்தது,” என்கிறார் அவர். “குறிப்பாக மழைக்காலத்தில், கூரையில் ஒழுகியது. எங்களின் குழந்தைகளும் அடிக்கடி நோய்வாய்ப்பட்டன. மருத்துவத்துக்கு விலை மிக அதிகமாக இருந்தது.”

மூன்று படுக்கையறைகள் கொண்ட வீட்டில் 15 பேர் வசித்தனர். நெரிசலை தவிர்க்க, எல்லா சகோதரர்களும் தனியாக வாழ முடிவெடுத்து, தங்களுக்கு சொந்தமான அரை ஏக்கர் நிலத்தில் வீடுகள் கட்ட முடிவு செய்தனர். ஷங்கர் வட்டிக்கு கடன் வாங்கினார். அவருக்கும் சஞ்சீவனிக்கும் இரு மகன்கள் இருந்ததால், இரண்டு படுக்கையறை, சமையலறை வீட்டை கட்டுவதென முடிவெடுத்தனர்.

2015ம் ஆண்டின்படி, மாதம் 10 சதவிகித வட்டிக்கு 13.5 லட்சம் ரூபாய் கடன் வாங்கினார் ஷங்கர். “அப்போதுதான் எங்களுக்கு பிரச்சினைகள் கூடியது,” என்கிறார் தலையில் முக்காடு போட்டபடி சஞ்சீவனி. இந்த ஊரில் இருக்கும் பெரும்பாலான கைம்பெண்களை போலவே அவரும் பொட்டு வைத்துக் கொள்வதில்லை.

2015ம் ஆண்டு மழை, மராத்வடா பகுதிக்கு மோசமாக இருந்தது. குறிப்பாக தராஷிவ் மாவட்டம் (ஒஸ்மனாபாத் என்கிற முந்தைய பெயர் மாற்றப்பட்டிருக்கிறது) கடும் பாதிப்பை அடைந்தது. 2016ம் ஆண்டில் இப்பகுதி பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாக மகாராஷ்டிரா அரசால் அறிவிக்கப்பட்டது. “குடிநீருக்கே நாங்கள் பெரும் போராட்டம் நடத்த வேண்டியிருந்தது. நிலத்துக்கு நீர்ப்பாசனம் யோசித்தே பார்க்க முடியாத விஷயம்,” என்கிறார் சஞ்சீவனி. 2016ம் ஆண்டின் பஞ்சகாலத்தின்போது, ஒருநாள் விட்டு ஒருநாள் ஒரு கிலோமீட்டர் தூரம் நடந்து சென்று, கிணற்றில் நீரெடுக்க சஞ்சீவனி வரிசையில் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. “மூன்று பானைகளை தூக்கி வருவேன்,” என்கிறார் அவர். “அதிகாலை ஆறு மணிக்கு தொடங்கி வீட்டு வேலைகளை காலை 10 மணிக்கு வீட்டு வேலைகளை செய்து முடித்து விட்டு, நீரெடுக்க கிளம்புவேன்.” தொடர் பஞ்சம்தான், அவரது வாழ்க்கையிலேயே மோசமான காலமென சொல்கிறார். “குடிக்க நீர் இருக்காது. பணக்கார விவசாயிகள், நீர் டாங்கிகளில் நீர் வாங்கினர். எங்களுக்கு அது முடியவில்லை. மேலும், நீர் எடுக்கும் வேலையால், என்னால் பிற வேலை ஏதும் செய்ய முடியவில்லை,” என்கிறார் சஞ்சீவனி. அந்த நாட்களில் வருமானத்தை இழந்திருக்கிறார் என்பதுதான் இதற்கு அர்த்தம்.

“எனவே 2016-17 பஞ்ச வருடமாக இருந்தது. 2018-19ம் ஆண்டும் அப்படி இருந்தது. அந்த வருடங்களில் விளைச்சல் பொய்த்து போனது. எங்களின் வருடாந்திர வருமானம், 13,000 ரூபாயாக சரிந்தது. என் கணவரால், அந்த காலக்கட்டத்தில் கடனை திரும்பக் கட்ட முடியவில்லை,” என்கிறார் சஞ்சீவனி. “அதிகரிக்கும் கடனால் விரக்தியுற்று, தற்கொலை செய்து கொள்ளும் முடிவை அவர் எடுத்தார்.” பக்கத்து வீட்டுக்காரரின் வயலிலுள்ள ஒரு மரத்தில் ஜனவரி 24, 2020 அன்று மாலை 4 மணிக்கு தூக்கிட்டு இறந்தார் ஷங்கர். 10,600-க்கும் மேலான விவசாயிகளும் விவசாயத் தொழிலாளர்களும் அந்த வருடத்தில் நாடு முழுவதும் தற்கொலை செய்து கொண்டதாக தேசிய குற்ற ஆவண காப்பகம் குறிப்பிடுகிறது. அவர்களில் ஷங்கரும் ஒருவர்.

தேசிய குற்ற ஆவண காப்பகத்தின் வருடாந்திர அறிக்கைகளிலிருந்து சேகரிக்கப்பட்ட தரவுகளின்படி, 1995 முதல் 2018ம் ஆண்டு வரை இந்தியாவில் கிட்டத்தட்ட 4 லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டிருக்கின்றனர். பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக அதிக விவசாயிகள் தற்கொலை செய்யும் மாநிலமாக மகாராஷ்டிரா இருந்து வருகிறது. 2025ம் ஆண்டில் முதல் மூன்று மாதங்களுக்குள்ளாக 767 விவசாயிகள் அந்த மாநிலத்தில் தற்கொலை செய்திருக்கின்றனர். அவர்களில் 269 பேர் மராத்வடா பகுதியை சேர்ந்தவர்கள். 2024ம் ஆண்டைக் காட்டிலும் 32 சதவிகிதம் இந்த எண்ணிக்கை அதிகம். 2024ம் ஆண்டில் 204 விவசாயிகள் இப்பகுதியில் தற்கொலை செய்து கொண்டதாக PTI செய்தி நிறுவனம் தெரிவித்திருக்கிறது.

ஷங்கரின் குடும்பத்துக்கு நஷ்ட ஈடாக ஒரு லட்சம் ரூபாய் கொடுக்கப்பட்டது. காசோலையாக 30,000 ரூபாயும், 5 வருட தபால் நிலைய இருப்பாக 70,000 ரூபாயும் அளிக்கப்பட்டது. 70,000 ரூபாயை 2026ம் ஆண்டில்தான் எடுக்க முடியும். ஷங்கர் வாங்கிய கடனின் ஒரு பகுதியை அடைக்க, 30,000 ரூபாயை கொடுத்து விட்டார் சஞ்சீவனி.

“கணவர் இறந்தபிறகு, எல்லாம் முடிந்து விட்டதென நினைத்தேன். என் மகன்களும் நானும் அவர் இன்றி எப்படி பிழைப்பது? கோவிட் ஊரடங்கு அறிவிக்கப்படும் வரை எதையும் என்னால் யோசிக்க முடியவில்லை. ஒன்றன் பின் ஒன்றாக எங்களுக்கு பிரச்சினைகள் வந்தன,” என்கிறார் சஞ்சீவனி.

தன் நிலத்தில் வேலை பார்த்தது மட்டுமின்றி பிறருடைய நிலங்களிலும் அவர் கூலி வேலை பார்க்கத் தொடங்கினார். “வாரத்துக்கு இருமுறை வேலை கிடைக்கும். நில உடைமையாளர்களின் தேவையை சார்ந்த விஷயம் அது. பிப்ரவரி தொடங்கி மே மாதம் வரை அறுவடை மற்றும் களையெடுப்பு வேலை இருக்கும். 2020 முதல் 2022 வரை நாளொன்றுக்கு 150 ரூபாய் ஈட்டினேன். இப்போது நாட்கூலி 200 ரூபாய்,” என்கிறார் சஞ்சீவனி. அவரின் மாத வருமானம் 1,200 ரூபாய் வரை வருகிறது. மூன்று பேரு இருக்கும் குடும்பத்துக்கு அது குறைவான தொகை. “கோவிட் தொற்று என் குழந்தைகளின் கல்வியையும் பாதித்தது. என் இளைய மகன் அபிஷேக் (இப்போது வயது 20) அச்சமயத்தில் 12ம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தான். இணையவழி கல்விக்கு ஸ்மார்ட்ஃபோன் வாங்க என்னிடம் வசதி இல்லை. அதுவும் என் குடும்பத்தில் ஒரு மரணம் ஏற்பட்ட சமயம். எனவே பள்ளிப்படிப்பை நிறுத்தினான். அப்போதிருந்து இளைய மகன் தினக்கூலியாக வேலை பார்க்கிறான். மகன்களின் எதிர்காலம் பொருளாதார நெருக்கடியால் பாதிக்கப்படுவது எனக்கு கவலையாக இருக்கிறது,” என்கிறார் அவர்.

சஞ்சீவனியின் மூத்த மகனான 21 வயது ருஷிகேச்க், 2020ம் ஆண்டில் 12ம் வகுப்பு முடித்து, இளங்கலை படிப்பில் சேர காத்திருந்தார். ஆனால் குடும்பத்தில் பொருளாதார நெருக்கடியை கண்ட அவர், கல்லூரி கட்டண சுமையையும் தாயின் மீது சுமத்த வேண்டாமென 2025ம் ஆண்டு வரை இளங்கலை படிப்பு படிக்க காத்திருந்தார். இந்த வருடம் அவர், நல்துர்கின் (தாராஷிவ் மாவட்டம்) பாலகாட் கல்லூரியில் சேர்ந்திருக்கிறார். பிகாம் முதலாம் ஆண்டு படிக்கிறார். வருடாந்திர கல்லூரி கட்டணம் ரூ.1050.

“என் கிராமத்தை சேர்ந்த பிற கைம்பெண்கள், வித்வா பகர் (சஞ்சய் காந்தி நிராதர் அனுதன் திட்டம்) பற்றி கூறினார்கள். இல்லையெனில் எனக்கு அந்த திட்டத்தை பற்றி தெரிந்திருக்காது,” என்கிறார் சஞ்சீவனி. கைம்பெண் உள்ளிட்ட அநாதரவான பெண்களுக்கு மாதந்தோறும் 1000 ரூபாய் உதவித்தொகை அளிக்கிறது இத்திட்டம். வழக்குமொழியில் இத்திட்டம் வித்வா பகர் என குறிப்பிடப்படுகிறது. கைம்பெண்களுக்கான திட்டம் என அர்த்தம். ஆனால் அத்திட்டத்தின் பயனாளிகளுக்கான பல வகைமைகளில் கைம்பெண்ணாக இருத்தல் ஒரு வகைமை மட்டும்தான். துல்ஜாபூர் தாலுகா அலுவலகத்தில் திட்டத்தில் இணைக்கப்படுவார்கள்.

“திட்டங்களுக்கு தேவைப்படும் ஆவணங்கள் குறித்து கேட்க தாலுகா அலுவலகம் வரை சென்றேன். ரிக்‌ஷாவில் செல்ல 200 ரூபாய் ஆனது. தொற்றுக்காலத்தில் பேருந்துகள் கிடையாது. மேலும் ஒருநாள் வேலைக்கு செல்லாமல் இருந்ததால், 150 ரூபாய் இழப்பும் வேறு,” என்கிறார் சஞ்சீவனி. ஜால்கோட்டில் இருந்து துல்ஜாப்பூருக்கு சென்று பின் திரும்பி வர 350 ரூபாய் செலவு.

“என் கணவரின் இறப்பு சான்றிதழ், வங்கி பாஸ்புக், ஆதார் அட்டை நகல், வாக்காளர் அட்டை நகல், வறுமை கோட்டுக்கு கீழ் இருப்பதற்கான சான்றிதழ், வசிப்பிட சான்று, என் புகைப்படங்கள் ஆகியவை வேண்டுமென தாலுகா அலுவலகத்தில் கூறினார்கள். வீடு திரும்பினேன். ஒரு ஸ்டுடியோவுக்கு சென்று புகைப்படம் எடுத்தேன். எல்லா ஆவணங்களையும் தயார் செய்ய ஒரு மாதம் ஆனது.”

1,000 ரூபாய் உதவித்தொகை கிடைக்கும் என்கிற நம்பிக்கையுடன் எல்லா ஆவணங்களுடன் தாலுகா அலுவலகத்துக்கு சஞ்சீவனி சென்றார். ஆனால் அவர்களுக்கு இன்னும் அதிகம் தேவைப்பட்டது.

“ராஷ்ட்ரிய குடும்ப லாப யோஜனா (தேசிய குடும்ப நலம்) படிவத்தை ஏன் நிரப்பவில்லை என கேட்டனர். யாரும் சொல்லாமல் இந்த படிவம் குறித்து எனக்கு எப்படி தெரியும்? எனக்கு உரிய நலன் பெற தகுதி கொண்டவள் என உறுதிப்படுத்தும் வேலையை தினசரி செய்து சோர்வடைந்தேன்,” என்கிறார் சஞ்சீவனி. மூன்று வருடங்கள் ஆகி விட்டன. இன்னும் அவர் திட்டத்தில் சேர்க்கப்படவில்லை.

ஷங்கர் வாங்கிய கடன் இன்னும் அவருக்கு சுமையாக இருக்கிறது. “கடன் கொடுத்தவர் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டே இருந்ததால், கடந்த இரண்டு வருடத்தில் எனக்கு கிடைத்த வருமானத்தை கொண்டு, 50 ஆயிரம் ரூபாய் வரை கடனை அடைத்து விட்டேன்.” ஆனால் வட்டியும் கடன் தொகையான 13 லட்சம் ரூபாயும் இன்னும் அடைக்கப்படவில்லை.

“கூட்டு குடும்பத்திலிருந்து பிரிந்து தனியாக வந்ததிலிருந்து, மஞ்சள் குடும்ப அட்டை பெற முயற்சித்து வருகிறோம். பயனாளிகளின் பெயர்களில் என் பெயர் இடம்பெற்றிருப்பதாக நியாய விலைக் கடைக்காரர் கூறினார். ஆனாலும் 1,000 ரூபாய் கொடுத்தால்தான் அவர் குடும்ப அட்டை கொடுப்பார். எங்கிருந்து எனக்கு பணம் கிடைக்கும்? வறுமைக்கு கீழ் உள்ள குடும்பங்களுக்கான மஞ்சள் குடும்ப அட்டையை பெற அவர்கள் பணம் கேட்கிறார்கள். எங்களுக்கான திட்டத்தில் இணைக்கப்பட, நாங்கள் எதிர்கொள்ளும் துயரங்களுக்கு முடிவே இல்லை,” என்கிறார் சஞ்சீவனி.

தற்கொலை எண்ணம் உங்களுக்கு இருந்தாலோ அல்லது இருக்கும் யாரையேனும் நீங்கள் அறிந்திருந்தாலோ 1800-599-0019 (24/7 இலவச சேவை) என்ற தேசிய உதவி எண்ணில் தொடர்பு கொள்ளவும். அல்லது உங்களுக்கு அருகே இருக்கும் எண்ணை இவற்றிலிருந்து தொடர்பு கொள்ளவும். உளவியல் சுகாதார வல்லுனர்கள் மற்றும் சேவைகளை தொடர்பு கொள்ள SPIF-ன் உளவியல் ஆரோக்கிய விவரப்புத்தகத்துக்கு செல்லவும்.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்