‘என்னால் பார்க்க முடியும் வரை பட்டினி கிடக்க மாட்டேன்’

“ஷோலாவிலிருந்து கடம் பூக்களை யார் வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். ஆனால் நாங்கள் மனசாவின் தியாலாவை மட்டும்தான் செய்கிறோம்,” என வாயில் வெற்றிலை போட்டபடி புன்னகையுடன் சொல்கிறார் அனேஷ்வரி பர்மன்

முழங்கால் வரை உயர்த்தி கட்டிய புடவை மற்றும் கொண்டை தலையுடன் 58 வயது அனேஷ்வரி புடவை தலைப்பில் முகத்தையும் கைகளையும் துடைத்துக் கொண்டு, கூட்டி சுத்தப்படுத்திய முற்றத்தின் சிமெண்ட் பகுதியில் அமர்கிறார். வீட்டு வேலைகளும் கைவினை வேலைகளும் காத்திருக்கின்றன.

சடங்கு மற்றும் அலங்காரப் பொருட்கள், நீரில் கிடைக்கும் தண்டு வகையான ஷோலாவிலிருந்து செய்யப்படுகின்றன. மேற்கு வங்கத்தின் கைவினைகளில் பிரசித்தி பெற்ற கைவினை இது. கொச் பிகார் மாவட்டத்தின் வடக்கு பகுதியில் 4,467 பேர் வசிக்கும் (2011 கணக்கெடுப்பு) சிதேஷ்வரி என்கிற கிராமத்தை சேர்ந்த பல குடும்பங்கள் ஷோலா கைவினையை பிழைப்பாக கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் அனேஷ்வரி குடும்பம் போல சில குடும்பங்கள்தான் இந்த தண்டின் மென்மையான உட்பகுதி கொண்டு செய்யப்படும் பாம்பு தெய்வ படமான மனாசா தியாலா செய்யும் கலைத்திறனை பாரம்பரியமாக பெற்றிருக்கின்றன.

“இந்த பாரம்பரியம் உங்களின் குடும்பத்தில் இல்லையெனில், அதை செய்ய உங்களுக்கு அனுமதி இல்லை. ஆனால் நாங்கள் இதை செய்வோம். இது எங்களின் குடும்பத்தில் இருக்கும் கலை,” என்கிறார் அவர், ராஜ்பன்ஷி சமூகத்தை (மேற்கு வங்கத்தில் பட்டியல் சாதி) சேர்ந்த கணவரின் குடும்பத்துக்கு பாரம்பரியமாக இக்கலை கையளிக்கப்பட்டிருப்பதை குறித்து பெருமையோடு.

எண்ணற்ற காடுகளும் ஆறுகளும் ஈரநிலங்களும் இருக்கும் இப்பகுதியில் பாம்புகளும் அதிகமாக உலவும். பாம்புக்கடி மற்றும் தொற்று நோய்களில் இருந்து காத்துக்கொள்ள மக்கள் மனாசா தெய்வத்தை வணங்குகின்றனர். குழந்தைப்பேறு மற்றும் வளம் பெறவும் வணங்குகின்றனர்.

பல சாதி மற்றும் சமூகங்களை சேர்ந்த மக்கள் மனாசா தெய்வத்தை வழிபட்டாலும் தியாலா பூஜை வடக்கு வங்காளத்தை சேர்ந்த ராஜ்பன்ஷிக்களிடம்தாம் பரவலாக இருக்கிறது. பாம்புக்கடிகளுக்கான சாத்தியம் அதிகமாக இருக்கும் மழைக்கால மாதங்களில்தான் தியாலா வேண்டுதல் அதிகமாக நடக்கிறது. “ஷ்ராபன், பத்ரா மற்றும் அஷ்வின் (ஜூலை மத்தியில் தொடங்கி அக்டோபர் பாதி வரை வங்காள நாட்காட்டி) மாதங்களில் ராஜ்பன்ஷி மக்கள் தியாலாக்களை வணங்குவர்,” என்கிறார் அனேஷ்வரி வங்க மற்றும் ராஜ்பன்ஷி மொழிகள் கலந்த வழக்கில்.

கொச் பிகாரின் அம்பாரி கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்த அனேஷ்வரி, இருபது வயதுகளின் தொடக்கத்தில் சுபாஷ் பர்மனை மணம் முடித்து சிதேஷ்வரிக்கு வந்தார். 15 வயது மணப்பெண்ணாக இருந்த அவர், கணவரும் மைத்துனரும் ஷோலா பணி செய்வதில் ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால் அந்த உலகத்துக்குள் அவர் அனுமதிக்கப்பட காலம் எடுத்துக் கொண்டது. “வேலையை நான் நாசமாக்கிவிடுவேன் என அவர்கள் நினைத்தார்கள்.”

ஆனால் சுலபத்தில் கைவிடுபவரல்ல அவர். அவர்களை கவனித்த ரகசியமாக தானே செய்ய முயன்று சில வருடங்களில் கைவினை கைவரப் பெற்றார். “முயன்று முயன்று, நிச்சயமாக ஒரு கட்டத்தில் கற்றுக்கொள்ள முடியுமென நினைத்தேன். குடும்ப வருமானத்துக்கு என் முயற்சிகள் உதவலாம் என்றும் நினைத்தேன். அப்படித்தான் நானாக இதை கற்றுக்கொண்டேன்.”

இன்று அவர் சைதோல் (மனாசா படம் பூசப்பட்ட உருளை ஷோலா பொருட்கள்) மற்றும் போகோல் (ஷோலாவில் செய்யப்பட பூக்கள்), தியாலாக்கள் ஆகியவற்றை சுபாஷுக்கு நிகராக செய்து, குடும்ப வருமானத்துக்கு உதவியாக இருக்கிறார்.

சைதோல்களும் போகோல்களும் வருடம் முழுக்க விற்றாலும் தியாலாவின் அளவுக்கு விற்பதில்லை. வருடத்துக்கு 700-800 தியாலாக்களை அவர்கள் விற்கின்றனர். தேவை இருக்கும் காலத்தில் 70-100 ரூபாய் வரை விலை போகும் அவை, பிற நேரங்களில் 25-30 ரூபாய் வரை போகிறது.

“இந்த வேலைக்கு கடினமாக உழைக்க வேண்டும். ஷோலாவை அறுவடை செய்து வாகனங்களில் கொண்டு வர வேண்டும். வெயிலில் காய வைக்கப்பட்டு, அளவுகளுக்கேற்ப வெட்டப்பட்டு பிறகு தியாலாக்கள் செய்யப்படும்,” என்கிறார் அவர்.

ஒரு காலத்தில் மேற்கு வங்கம், பிகார் மற்றும் அஸ்ஸாம் போன்ற இடங்களில் அதிகமாக இருந்த கால்வாய்கள் மற்றும் சதுப்பு நிலங்கள் ஆகியவற்றில் வளர்ந்து அனேஷ்வரி போன்றவர்களால் சேகரிக்கப்பட்ட ஷோலா செடிகள் இப்போது பைஷாக் மற்றும் ஜ்யாய்ஸ்தா (ஏப்ரல் பாதி முதல் ஜூன் பாதி வரை) மாதங்களில் விளைவிக்கப்படுகிறது. அனேஷ்வரி தன் வீட்டுக்கு பின் விளைந்திருக்கும் ஷோலா செடியை காட்டுகிறார். “தொடக்கத்தில் இக்கலையை நான் கற்றபோது, இச்செடிகளை செலவின்றி எடுத்து வந்தோம். வாய்க்கால்கள்தோறும் வளர்ந்து கிடந்தன.”

அனேஷ்வரி தொடர்ந்து ஈரநிலங்களும் சதுப்புநிலங்களும் காலநிலை மாற்றத்தால் எப்படி குறைந்து வருகின்றன என சொல்கிறார்: “இப்போதெல்லாம் இந்த செடிகள் அரிதாகிவிட்டன. அவை வளர்ந்தாலும் நமக்கு இலவசமாக கிடைப்பதில்லை. ஒவ்வொன்றையும் (கிளையையும்) எட்டு அல்லது ஒன்பது ரூபாய்க்கு வாங்க வேண்டியிருக்கிறது.” ஷோலா செடிகள் அதிகமாக கிடைத்துக் கொண்டிருந்ததை இது பாதித்திருப்பதாக அவர் புலம்புகிறார்.

ஷோலா மாலைகள் மற்றும் திருமண தலைப்பாகைகள் போன்றவை முன்பு வங்க மணவிழாக்களிலும் அன்னப்பிரசன்ன விழாக்களிலும் வழக்கமாக இருந்தன. விலை மலிவான தெர்மாக்கோல் வகைகள் அவற்றுக்கு பதிலாக பயன்படுத்தப்படும் வழக்கம் அதிகமாகி வருகிறது. டாகர் சாஜ் (பின்னணி மற்றும் நகைக்கடை அலங்காரமாக பயன்படுத்தப்படும் சிலை அலங்காரங்கள்) போன்றவையிலும் இதுதான் நிலை. தேவை குறைந்துவிட்டதால், சில விவசாயிகள்தான் தற்போது ஷோலாவை விளைவிக்கின்றனர்.

ஒரு பக்கம் கலை அழிவு மறுபக்கம் விளைவிப்பதில் சரிவு என இக்கலை ஓர் ஆபத்தான சுழற்சியில் சிக்கி இருக்கிறது. நாட்டின் அதிக எண்ணிக்கையிலான கலைஞர்கள்கள் மேற்கு வங்கத்தில் இருக்கிறார்கள் என்றபோதிலும், யுனேஸ்கோவுடன் மாநில அரசின் சிறு, குறு, நடுத்தர தொழில்கள் மற்றும் ஜவுளித்துறை இணைந்து முன்னெடுத்த கிராமப்புற கலை மற்றும் பண்பாட்டு மைய முன்னெடுப்பில் ஷோலா கலைஞர்கள் பற்றிய தரவு இடம்பெறவில்லை. 1995ம் ஆண்டின் இந்திய தாவரவியல் கணக்கெடுப்பு அறிக்கை, 10,000 கலைஞர்கள் மேற்கு வங்கத்தில் இருப்பதாக குறிப்பிடுகிறது. ஆனாலும் வடக்கு வங்க விவசாயிகள் மற்றும் கலைஞர்கள் பற்றிய குறிப்பீடுகள் இல்லை.

தற்போது கையளவு விவசாயிகள் மட்டும்தான் கொச் பிகாரின் துவாங்குஞ்ச் துணைடிவிஷனில் உள்ள ரசிக்பில், நகுர்ஹர் மற்றும் சல்பாரி கிராமங்களில் ஷோலா விளைவிக்கின்றனர். ஆஷார் (ஜூன் பாதி முதல் ஜூலை பாதி வரை) மாதத்தில், ஷோலா விவசாய நிலங்களுக்கு கலைஞர்கள் செல்கின்றனர். பெரும் விவாதம் மற்றும் பேரம் ஆகியவற்றுக்கு பிறகு அவர்கள் ஆர்டர்கள் கொடுக்கின்றனர். ஒரு செடிக்கு இன்ன விலை என்றோ மொத்த நிலத்தின் பயிருக்கு விலை என்றோ அவர்கள் வாங்குகின்றனர்.

“கடந்த வருடம், ஒரு நிலத்தில் விளைந்த எல்லா செடிகளையும் வாங்கினோம்,” என்கிறார் அனேஷ்வரி. “ஆறு பேர் ஒன்பது கதா (0.28 ஏக்கர்) நில செடிகளை 25,000 ரூபாய்க்கு வாங்கினோம். தொழிலாளர்கள் மற்றும் போக்குவரத்து செலவு இல்லாமல் இந்த தொகை.” விவசாயிகள் விளைவிப்பதில்லை. ஆண் ஷோலா கலைஞர்கள் அறுவடை செய்து, பயிரை எடுத்து வருகிறார்கள். 2,000 ரூபாய் வரை போக்குவரத்துக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் செலவாகிறது.

முன்பு இந்த பரிவர்த்தனைகளை சுபாஷ் கையாண்டார். இப்போது அவர்களின் மகனான 28 வயது ரஞ்சன், அறுவடை பணி மற்றும் ஷோலாவை வயலிலிருந்து வீட்டுக்கு கொண்டு வரும் பணி போன்றவற்றை செய்து முதிய பெற்றோருக்கு உதவுகிறார். பர்மன் வீடு இருக்கும் அதே வளாகத்தில் இன்னொரு பகுதியில் மனைவி மற்றும் இரண்டு குழந்தைகளுடன் அவர் வசிக்கிறார். தினக்கூலி வேலை பார்க்கிறார். வாழ்க்கையை ஓட்ட நெல், கோதுமை, அரிசி ஆலைகளில் உதவும் வேலையும் பார்க்கிறார். மாதத்துக்கு 10,000-15,000 ரூபாய் வரை சம்பாதிக்கிறார். அவர்களின் மூத்த பெண்ணும் கைம்பெண் விவசாயத் தொழிலாளருமான அஞ்சனா ராயும் பெற்றோருக்கு ஷோலா பணியில் உதவுகிறார். 32 வயதாகும் அவர், குழந்தைகளுடன் அடிக்கடி பெற்றோர் வீட்டுக்கு செல்வதுண்டு, குறிப்பாக மனசா பூஜை காலத்தில்.

மனசா பூஜை நெருங்கும்போது பர்மன் குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் ஷோலா பொருட்கள் செய்ய வரவழைக்கப்படுகின்றனர். “இந்த மூன்று மாதங்களில் (ஜூலை பாதி முதல் அக்டோபர் பாதி வரை) வேலைப்பளு அதிகமாக இருக்கும். அதிகாலை 2-3 மணி வரை வேலை செய்வோம். என் மகனும், மகளும் சேர்ந்து இரவு முழுக்க உழைப்பார்கள்,” என்கிறார் அனேஷ்வரி. அண்டைவீட்டாரும் இணைந்து வேலை பார்க்கும்போது ஐந்து அறை கொண்ட பாரம்பரிய ராஜ்பன்ஷி வீட்டின் தகர சுவர்களில் உழைப்பின் சத்தம் எதிரொலிக்கும்.

“சுபாஷுக்கு வெட்ட வராது. எனவே அவர் வண்ணம் பூசும் வேலை செய்வார். நான் தியாலா அலங்காரம் செய்வேன்,” என்கிறார் அனேஷ்வரி கடாவை கூர்ப்படுத்திக் கொண்டே. தண்டின் பழுப்பு நிற தோலை உரித்து ஷோலாவை தேவையான அளவுக்கு வெட்டுகிறார். சுபாஷ் துண்டுகளை இணைக்கிறார். தேகி ஷாக்கை அடித்து பச்சை நிற கோந்தை அவர் தயாரிக்கிறார். தந்தை மற்றும் தாத்தாவிடம் இருந்து கைவரப்பட்ட உத்தி இது. நான்கு ஒரே வடிவ அமைப்புகள் தியாலாவின் நான்கு பக்கங்களில் இருக்கும். மனாசாவின் வடிவம் வரையப்படும் பக்கத்தில் பேப்பர் ஒட்டப்படும்.

மூங்கில் வேலி அடைத்த சமையலறையில் அமர்ந்திருக்கும் அனேஷ்வரி காய்ந்த சணல் தண்டு கிளைகளை உலையில் எரிக்கிறார். அடுப்பில் இருக்கும் பாத்திரத்தின் அடியில் புகைக்கரி மண்டுகிறது. “இந்த கரியை சுரண்டி விளாம்பழ மெழுகுடன் கலந்து நன்றாக துடைத்து விடுவேன். மெல்ல நீர் சேர்த்து கலப்பேன். மை தனியாகி, நீருக்கு மேல் மிதக்கும்.”

அனேஷ்வரியின் நாள் அதிகாலை 5 மணிக்கு தொடங்குகிறது. “வீடு கூட்டி, பாத்திரம் கழுவி பிறகு குளித்து, தேநீர் தயாரித்து, உணவு தயாரித்து பிறகு சாப்பிடுவேன்.” அதிக தேவை இருக்கும் காலத்தில் 5-6 மணி நேரங்களுக்கு கூடுதலாக ஷோலா வேலை செய்வார். வருமானத்துக்கு மட்டுமின்றி, அவர்கள் உருவாக்கும் பொருட்கள் கொண்டிருக்கும் புனிதத்துக்கும் சேர்த்துதான் இந்தளவுக்கு உழைப்பு போடப்படுவதாக விளக்குகிறார் அனேஷ்வரி.

“ஷோலாவுக்கு முக்கிய நோக்கம் உண்டு. எந்த நோக்கமுமின்றி தியாலா செய்யப்படுமா என்ன?” என ஷோலா தயாரிக்க செலுத்தப்படும் உழைப்பு குறித்து அவர் கேட்கிறார். மணவிழாக்கள், ராஜ்பன்ஷி வீட்டு குடிபுகும் விழாக்கள் போன்றவற்றில் தியாலாக்கள் வேண்டுதலுக்கு பயன்படுத்தப்படுகிறது. வங்கதேசத்தின் ராங்பூர் மாவட்டத்தை சேர்ந்த தக்கிந்தேஷி (தெற்கு பக்கத்து மக்கள்) ராஜ்பன்ஷிக்கள், தியாலாக்களுடன் சேர்ந்து சைதோல்களையும் வழிபடுவார்கள். சைதோல்களில் இருக்கும் மனசா படம், தியாலாக்களில் இருப்பதை விட வித்தியாசமானவை. ஷோலா கலையின் கடம் பூக்களின் போகோல்கள், விழாக்கள் மற்றும் கொண்டாட்டங்களில் அலங்கரிக்க பயன்படுகிறது.

கொச் பிகார் மாவட்டத்தில், தியாலா-சைதோல் வழிபாடு கிராமப்பகுதிகளில் பரவலாக இருக்கிறது. விற்பனைக்காலம் வந்ததும் அனேஷ்வரி மற்றும் சுபாஜ், பேட்டரி ஆட்டோக்களுக்கு 50-100 ரூபாய் கட்டணம் கொடுக்கிறார்கள். பனேஸ்வர், பொகாலிமத் மற்றும் தாங்க் திங்குரி கிராமங்களின் சந்தைகளுக்கு செல்ல ஆட்டோக்களை பயன்படுத்துகின்றனர். “பனேஸ்வர் சந்தையில் நான் பிரபலம் தெரியுமா? சக வியாபாரிகள் எனக்கென ஒரு இடம் அங்கு கொடுத்திருக்கிறார்கள்,” எனப் பெருமையுடன் அனேஷ்வரி சொல்கிறார். “அங்கு நான் சென்றால் (நீண்ட காலத்துக்கு பிறகு), ’ஏன் முன்பே வரவில்லை ’காகி’ ஆண்ட்டி?’ என்பார்கள்,” என பெருமை பொங்க சொல்கிறார் அவர். இந்த பொருட்களை உள்ளூர் கடைகளுக்கும் கூட தம்பதியர் கொடுக்கின்றனர். மக்களில் பலர் நேரடியாகவே பர்மன் வீட்டுக்கே வந்து வாங்கிச் செல்வதுமுண்டு.

போகோல்களும் பிற பொருட்களும் கிராமவாசிகள் செய்யும் வகையில் இத்தனை வருடங்களில் பயிற்சி கொடுத்திருப்பதாகவும் அனேஷ்வரி சொல்கிறார். ஆனால், “குடும்பத்தில் இல்லை என்றாலும் பலர் தியாலாக்களை செய்யும் வேலைகளை செய்கிறார்கள்,” என்கிறார் அனேஷ்வரி. “காலவிரயத்தை தவிர்ப்பதற்காக கையில் வரையாமல் மனசா படத்தை பிரிண்ட் அவுட் எடுத்து கூட சிலர் தியாலாக்களில் ஒட்டுகிறார்கள்.” பர்மன் குடும்பத்தினர் இந்த குறுக்கு வழியை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். நூறு படங்களை பிரிண்ட் செய்ய 500-700 ரூபாய் ஆகும். வரைவதோ கடுமையான வேலையாக இருந்தாலும் இந்த செலவு மிச்சமாகும். “எனவேதான் இந்த பொருட்களை கையால் செய்கிறோம்.”

செயல்முறை வேலைப்பளு மிக்கது. வடிவத்தின் ஒரு பக்கத்தில் சுபாஷ் பேப்பரை ஒட்டுகிறார். முன்பே செய்யப்பட்ட மூங்கில் பேனாக்கள் மற்றும் அனேஷ்வரியின் புகைக்கரி மை ஆகியவற்றை கொண்டு, முதிய விரல்களால் மனசா படத்தை வரைகிறார். பாம்புகள், வாத்துகள் மற்றும் தாமரைப் பூக்கள் ஆகியவற்றின் படங்களும் வரையப்படுகிறது. “இந்த தியாலாதான் பெகுலாவுக்கும் லகிந்தருக்கும் மணவறை,” என விளக்குகிறார் அவர் மனசாமங்கள் மற்றும் பத்மபுரான் நாட்டுப்புற பாத்திரங்களை குறிப்பிட்டு.

துளசி மாடத்துக்கு அருகே வேலை பார்க்கும் தம்பதியர், தெய்வத்தின் உத்தரவின் பெயரில் கல்நாகினி பாம்பு கடித்து இறந்த கணவன் லகிந்தருக்கு உயிரூட்ட கேட்க மனசா தாயை நோக்கி படகில் வானுலகுக்கு சென்ற பெகுலாவின் கதையை நினைவுகூருகின்றனர். மனாசாவை வழிபட மறுத்த லகிந்தரின் தந்தையும் ஷிப் விசுவாசியுமான சந்த் சதாகர் இறுதியில் ஷிப் தாகூரின் மகளான மனாசாவை வழிபட ஒப்புகொண்டதும் அவரின் நம்பிக்கை பூமியில் தொடங்குகிறது. “மனாசாவின் இந்த படத்தை பாருங்கள். அவரின் காலடியில் சந்த் சதாகர் அவரை வணங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். மனாசாவின் தலையினருகே இருக்கும் முகம் ஷிப் தாகூரின் முகம் ஆகும்,” என விளக்குகிறார் சுபாஷ்.

ஆரஞ்ச் மற்றும் வெளிர்சிவப்பு நிரங்களை சிறு பாத்திரங்களில் கலக்கிறார் சுபாஷ். அவர் பயன்படுத்தும் தூரிகை, ஆட்டு முடியில் செய்யப்பட்டது. இவ்வளவு நேரமும் அனேஷ்வரி, நீண்ட நேரம் கால் நீட்டி அமர்ந்ததில் ஏற்பட்ட வலியுடன் சைதோலை வரைகிறார். “எங்களின் ஆரோக்கியம் மோசமாக இருக்கிறது. எத்தனை நாள் இப்படி வேலை பார்க்க முடியும் என தெரியவில்லை.”

ஒரு கட்டத்தில் அவருக்கு இடுப்புக்கு கீழ் வாதநோய் வந்து பிறகு மருத்துவர்கள் மற்றும் ஆயுர்வேத மருத்துவரிடம் ஆலோசனை பெற்று குணமடைந்தார். எனினும், “இந்த வேலை செய்யும்போது எங்களை பற்றி நாங்கள் யோசிப்பதில்லை. என்ன ஆனாலும், இந்த விற்பனை காலத்தில் நாங்கள் செய்யாமல் இருக்க முடியாது.” மாதவிடாய் காலத்திலும் அவர் வேலை செய்கிறார். “மனாசா தியாலை பெற்றெடுப்பது நாங்கள்தான். நாங்கள்தான் தாய்கள். மாதவிடாய் தீண்டாமையில் எங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை,” என அவர் யதார்த்தமாக சொல்லும் விஷயத்தில் அவரின் அறிவு ஒளிர்கிறது.

முழு தியாலா செய்ய தேவைப்படும் விஷயங்களை விளக்குகிறார் அனேஷ்வரி. ஷோலாவில் செய்யப்படும் நான்கு த்யாப்கள் (அல்லி மலர்கள்) நான்கு பக்கங்களில் ஒட்டப்படும். விற்கும்போது பிரித்து விற்கப்பட்டும் தியாலா, சடங்குக்கு முன் தான் பொருத்தப்படும். போகோல், தியாலாவின் மையத்தில் மூங்கில் குச்சியின் உதவியுடன் பொருத்தப்படும். மேலே நாகப்பாம்பு படத்தில் மற்ற பகுதிகள் இடம்பெறும். நேர்த்திக்கடனான வாழைப்பழங்கள் அல்லது வாத்து முட்டைகள் தியாலாவுக்குள் வைக்கப்படும். பூஜை முடிந்ததும், தியாலா வாழைத்தண்டில் வைக்கப்பட்டு, பக்கத்து குளம், ஏரி அல்லது ஆற்றில் மிதக்கவிடப்படும்.

அனேஷ்வரி விளக்கும்போது, சுபாஷ் வெற்றிலையை நெருப்பில் வைத்து ஓவியத்தை காய வைக்கிறார். “வெயில் இருந்தால் இதை செய்ய வேண்டியதில்லை,” என்கிறார் அவர். ஏப்ரல் 2025ல் நாம் சென்றபோது தொடர்ந்து மழை பெய்து கொண்டிருந்ததால், அனேஷ்வரியும் சுபாஷும் விவசாயக் கூலி வேலையை கூட நிறுத்த வேண்டியிருந்தது.

ஷோலா கலைக்கென அர்ப்பணிக்கப்படும் மூன்று மாதங்கள் கழித்து, வருடத்தின் மிச்ச காலத்தை நெல் விதைப்பு மற்றும் அறுவடையில் அவர்கள் கழிக்கின்றனர். சணல் மற்றும் உருளைக்கிழங்கு வயல்களில் உழைத்து வேலை கிடைக்கும் நாட்களில் 300-350 ரூபாய் வரை நாளொன்றுக்கு ஈட்டுகின்றனர்.

“இப்போதெல்லாம் கூலி வேலை கிடைப்பது கஷ்டமாக இருக்கிறது. நெல் அறுவடைக்கு இயந்திரங்களை பயன்படுத்துகின்றனர்,” என புலம்புகிறார் அனேஷ்வரி. பர்மன் குடும்பத்துக்கு அரை ஏக்கர் வரை நிலம் இருக்கிறது. அதில் அவர்களின் வீடும் மூங்கில் காடும் இருக்கிறது. உருளைக்கிழங்கு பயிரிடும் காலத்தில் சமயங்களில் கூட்டுப்பயிரிடும் வாய்ப்பு கிடைக்குமென சொல்கிறார் ரஞ்சன்.

ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன் பிரதான் மந்திரி அவாஸ் யோஜனா திட்டத்தின் கீழ் வீட்டுக்கு அவர்கள் விண்ணப்பித்திருந்தனர். சில பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களுக்கு புதிய வீடுகள் கிடைத்துவிட்டன. பர்மன் குடும்பம் இன்னும் காத்திருக்கிறது. வறுமை கோட்டுக்கு கீழ் இருக்கும் மக்களுக்கு வழங்கப்படும் இலவச ரேஷன் பொருட்களும் மேற்கு வங்க அரசு லோக்கிர் பந்தர் திட்டத்தின் கீழ் மாதந்தோறும் வழங்கும் ரூ.1,000 ரூபாயும் குடும்பத்துக்கு உதவுகிறது. “அரிசி கூட நாங்கள் விலை கொடுத்துதான் வாங்க வேண்டும்,” என்கிறார் அனேஷ்வரி சொந்தமாக நிலம் இல்லை என்கிற துயரம் தோய்ந்த குரலில்.

“என்னுடைய துயரங்களுக்கு முடிவில்லை. எங்களின் மகளின் கணவர் இறந்துவிட்டார். மகளின் வாழ்வு கஷ்டத்தில் இருக்கிறது. எல்லா நேரங்களிலும் அவருக்கு உதவ முடியவில்லை. தொடர்ந்து கடன் வாங்கிதான் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம். பந்தன் வங்கியில் இன்னும் 30,000 ரூபாய் கடன் எங்களுக்கு இருக்கிறது,” என்கிறார் அவர்.

அவர்களின் வாழ்வுக்கு இந்த மூன்று மாத காலத்தில் வருமானம் அத்தியாவசியம். “ஷோலா வேலை வருமானம், கடலை வருமானம் அளவுக்கு இல்லை, ஆனால் இவை இன்றி எங்களின் வயிறுகளை நிறைக்க முடியாது,” என்னும் அனேஷ்வரியின் வார்த்தைகள் நூறு நாள் வேலை திட்டத்தின் வேலைகள் இல்லாமல் போனதை உணர்த்துகிறது. ஷோலா வேலைதான் அவர்களின் சில விருப்பங்களை நிறைவேற்றுகிறது. துர்கா பூஜையின்போது புதிய உடைகளை வாங்க முடிகிறது.

ஆனால் வருமானம் நிலையாக இல்லை. “சில நேரங்களில் சந்தையில் விற்க முடியாமல் போய்விடும். சில நேரங்களில் தேவையை எட்ட முடியாமல் போகும். இந்த வருடம் எல்லா பொருட்களையும் எங்களால் விற்க முடியவில்லை,” என்னும் அனேஷ்வரி ஒரு கணம் தாமதித்து, “10,000 ரூபாய்க்கு பொருட்கள் வாங்கி, செய்து முடிக்கப்பட்ட பொருட்களை 30-35,000 ரூபாய்க்கு விற்றால்தான் எங்களுக்கு லாபம் கிடைக்கும். செலவு மற்றும் விற்கும் விலை சார்ந்துதான் எல்லாமும்,” என்கிறார். கடந்த வருடம் விற்க முடியாதவை பெரிய பாலித்தீன் பைகளில் சேமிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. விற்னைக்காலத்துக்கு முன் தேவை எழுந்தால் அவை பயன்படும்.

அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் மனாசா தியாலா வாங்க ஒரு பக்கத்து வீட்டுக்காரர் வருகிறார். புன்னகையுடன் அனேஷ்வரி அவரிடம் பேசுகிறார். அமைதியான குரலில் அவர், “தெரிந்தவர்கள் நியாயமான விலையை கொடுப்பதில்லை. என் கணவர் எளியவர்தான். எனினும் என்னை ஏமாற்ற முடியாது,” என்கிறார்.

சமீபமாக அவரின் பார்வை மங்கியிருக்கிறது. 10 கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள கண் மருத்துவமனைக்கு சென்றும் பலனில்லை. கைவினையை எப்படி தொடர்வாரென கேட்டதற்கு, வாய் நிறைந்த வெற்றிலை பாக்குடன் புன்னகைத்து அனேஷ்வரி, “என்னால் பார்க்க முடியும் வரை,” என்கிறார்.

அதற்குப் பிறகு?

“என்ன செய்ய முடியும்? பார்க்க முடியாதபோது பட்டினிதான் கிடக்க வேண்டும். பார்வை இருக்கும் வரை, நான் பட்டினி கிடக்க மாட்டேன்.”

கருவிகளை ஒரு ஓரமாக வைத்துவிட்டு, மனாசா தலத்தில் இரவு விளக்கை ஏற்ற அனேஷ்வரி எழுகிறார். முற்றத்தில் வெளிச்சம் தாழ்ந்து கொண்டிருக்க, தியாலாவில் கடைசி தீற்றுகளை வரைந்து கொண்டிருக்கிறார் சுபாஷ்.

இக்கட்டுரை மிருணாளினி முகர்ஜி அறக்கட்டளையின் மானிய உதவியில் எழுதப்பட்டது.

இக்கட்டுரையின் மூலமொழி வங்கமொழி

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்