இந்திய வன உயிர் காப்பகங்களில் புலிகளுக்குதான் எல்லாம்

”இடம்பெயர நாங்கள் தயாரில்லை. எங்கு செல்வோம்? வீடு இல்லாதவர்களாக நாங்கள் சுற்றி அலைய வேண்டியிருக்கிறது,” என்கிறார் முன்னாலால் குர்மி. இந்தியாவின் 54வது புலிகள் காப்பகமான வீராங்கனா துர்காவதி (VDTR) காப்பகத்தால் விழுங்கப்படவிருக்கும் 93 கிராமங்களில் ஒன்றான சர்சேல ரிட் என்கிற கிராமத்தை சேர்ந்த விவசாயி அவர். மத்தியப் பிரதேசத்தின் டமோ மாவட்டத்தை சேர்ந்த கிராமம் அது. புது பரிமாணம்: இங்கு சிறுத்தைப் புலிகளும் வந்து சேரவிருக்கின்றன.

புலிகள் காப்பகங்களாக இருக்கும் 58-ல் இரண்டு காப்பகங்களில் சிறுத்தைப் புலிகளும் சேர்ந்து வசிக்கின்றன. இந்த காப்பகங்கள் வன உயிர்களுக்கு மட்டுமானது. யாரும் அத்துமீற முடியாது.

இந்தியாவின் காடுகளின் 10 சதவிகிதமான 80,000 சதுர கிலோமீட்டர் நிறைந்திருக்கும் காப்பகங்களை உருவாக்க, 257 கிராமங்கள் இடம்பெயர்த்தப்பட்டிருக்கின்றன என பழங்குடி விவகாரங்களுக்கான இணை அமைச்சரான துர்காதாஸ் உய்க்கி, டிசம்பர் 2025-ல் மக்களவையில் கூறினார். காப்பகங்களுக்குள் அமைந்திருக்கும் 730 கிராமங்கள் அடுத்தபடியாக இடம்பெயர்த்தப்படவிருக்கின்றன.

தமோவில் இருக்கும் இன்னொரு கிராமமான தபாவும், புது காப்பகத்தால் விழுங்கப்படும். “நாங்கள் எங்கே வாழ்வோம்? என்ன சாப்பிடுவோம்?” எனக் கேட்கிறார் நெளரதேகி காப்பகத்தின் விளிம்பில் இருக்கும் கிராமத்தில் வாழும் ராதா ராணி கோண்ட். முற்றத்தில் குளிர்கால வெயிலில் அமர்ந்திருக்கும் அவர், தன் கைகளை கோதுமை விளைச்சலில் அளாவியபடி பேசினாலும் 75 வயதாகும் அவர் கவலையுடன் இருப்பது தெரிகிறது.

காப்பகங்களுக்கான அடிப்படை ‘வன உயிர்களுக்கான கோட்டை’ என்பதுதான். வன உயிர்களுக்கென தனியாக பாதுகாப்பு பகுதிகள்தான் அவை. புலிகளும் மக்களும் ஒரே இடத்தில் வசிக்க முடியாது என்கிற கூற்றில் பெரிய உண்மை இல்லை என்கின்றனர் உயிரியலாளர்கள். உண்மை: இந்தியாவின் காடுகளில் வசிக்கும் பழங்குடி சமூகங்கள் வன விலங்குகளுடன் நெருக்கமாகவே வாழ்ந்து வந்திருக்கின்றனர். ”காடையும் விலங்குகளையும் பராமரிப்பவர்கள் நாங்கள்தான். அவர்கள் எங்களை வெளியேற்றுகிறார்கள். இங்கு அவர்கள் ஒரு சுற்றுலா விடுதியை கட்டுவார்கள்,” என்கிறார் ஜன்கா பாய். அவரின் கிராமமான உம்ரவான், பன்னா புலிகள் காப்பக விரிவாக்கத்தால் 2015ம் ஆண்டில் விழுங்கப்பட்டுவிட்டது.

இடம்பெயர்த்தப்பட்ட மக்கள் பெரும்பாலும் இந்தியாவின் ஏழ்மையானன் பழங்குடிகளாகவும் தலித்களாகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூக மக்களாகவும்தான் இருக்கின்றனர். அவர்கள்தான் வீடுகளையும் நிலத்தையும் இழக்க வேண்டியிருக்கிறது. வனத்தை சார்ந்து கிடைக்கும் வருமானமும் திடீரென நிற்கிறது. சமூக உறவுகள் அறுகிறது. அரசியல் குரல்கள் மறைகின்றன.

பழங்குடி இடப்பெயர்வுகள் நடக்க காப்பகங்கள் மட்டும் காரணம் அல்ல. இந்திய மக்கள்தொகையில் 8.6 சதவிகிதம் இருக்கும் பழங்குடிகள், சுதந்திர காலத்திலிருந்து இடம்பெயர்த்தப்பட்டவர்களில் 55 சதவிகிதம் ஆகும். “அணைகள், சுரங்கங்கள் கட்டுமானம், தொழில்துறை வளர்ச்சி, வன உயிர் பூங்காக்கள் உருவாக்கம்” என்ற காரணங்களை சொல்லி இடம்பெயர்த்தப்படுகின்றனர்.

புலிகளுக்காகவும் வரவிருக்கும் சிறுத்தைப் புலிகளுக்காகவும் செய்யப்படுகிற VDTR விரிவாக்கத்தால், முன்னாலாலின் ஆறு ஏக்கர் நிலம், கிணறுகள், மாடுகள் மற்றும் வீடு எல்லாமும் போய்விடும்.

அருகே உள்ள தமோ டவுனில், 15 லட்சம் ரூபாயில் 500-700 சதுர அடி நிலம் வாங்க முடியும். தற்போதைய அவரது வீட்டு அறையின் அளவு அது.

“இங்குள்ள கிராமங்கள் எதிலும் நீர்ப்பாசனத்துடன் கூடிய நல்ல நிலம் ஏக்கருக்கு 10-15 லட்சம் ரூபாய்க்கு குறைந்து கிடைக்காது,” என்கிறார் பெயர் வெளியிட விரும்பாத சர்செலவாசி ஒருவர். “மோசமான நிலத்தின் விலை கூட ஏக்கருக்கு ஐந்து லட்சம் ரூபாயாக இருக்கிறது.”

தேசிய புலிகள் பாதுகாப்பு ஆணையம் இடப்பெயர்வுக்கான ஈட்டுத் தொகையாக ஒருவருக்கு அளிக்கும் 15 லட்சம் ரூபாய் தொகை போதுமானதாக இல்லை.

அதை பெறுபவர்கள் பாதி வீடுகள்தான் கட்ட முடியும். நீர் மற்றும் துப்புரவு தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய முடியாது. இதுதான் ஷாந்தியின் (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) சமீபகால அனுபவம். “இங்கு நிலங்களில் பெரும் பள்ளங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றை நிரப்பவே ஒரு லட்சம் ரூபாய்க்கு மேல் ஆகும். வீடு கட்ட ஒன்பது லட்சம் ரூபாய் தேவைப்படும். ஈட்டுத்தொகை போதவே போதாது. வீட்டை கட்டி முடிக்க கடன் வாங்க வேண்டியிருக்கும்,” என்கிறார் அவர்.

சாகர் மாவட்ட ரெலி கிராமத்தின் விவசாயி ஹமிர் யாதவ் 2024ம் ஆண்டில் ஒரு ஏக்கருக்கு 13.5 லட்சம் ரூபாய் கட்டினார். “இப்போது அது 15,” என்றார் அவர் டிசம்பர் 2025-ல். “இன்று ஒரு விலை, நாளை இன்னொன்று, அடுத்து இன்னும் அதிகம்.”

யாதவும் அவரின் நான்கு சகோதரர்களும் அவர்களின் குடும்பங்களும் பத்னமொஹாலி கிராமத்தை விட்டு வெளியேறும் முயற்சியில் இருக்கின்றனர். காப்பகத்துக்குள் இருக்கும் அந்த கிராமத்தில் சுகாதாரம், பள்ளி போன்ற வசதிகள் குறைவாக இருப்பதாக சொல்கிறார் அவர். ஐந்து குடும்பங்கள் தங்களின் பணத்ஹ்டை போட்டதில் நிலம், வீடு மற்றும் வங்கிப் பணம் என ஓரளவுக்கு நல்ல நிலையில் அவர்கள் இருக்க முடிந்தது. வளர்ந்தவர்கள் அதிகம் இருக்கும் அவர்களின் குடும்பங்கள் போன்றவற்றுக்கு நல்ல பயன் கிடைத்திருக்கிறது. ஈட்டுத்தொகை ஒவ்வொரு வளர்ந்த நபருக்கும் வழங்கப்படுகிறது. நிலம், கால்நடை மற்றும் பிற சொத்துகளுக்கென ஈட்டுத் தொகை கிடையாது. காப்பகத்தில் இருக்கும் முன்னாலால்கள் பெரும் அளவில் இழப்பார்கள்.

யாதவின் குடும்ப வாழ்வில் முக்கிய அங்கம் வகிக்கும் கால்நடைகளை வைத்திருப்பது சிரமமாக இருக்கும். “எங்களின் விலங்குகளின் பாலை மட்டும்தான் நாங்கள் குடிக்கிறோம்,” என்கிறார் அவரின் மனைவி பிங்கி யாதவ் புன்னகையுடன். ஆனால் மேய்ப்பதற்கு காடு இன்றி, பெரும் செலவு அவர்களுக்கு நேரும்.

கொண்டைக்கடலை, மைசூர் பருப்பு, கோதுமை மற்றும் எள்ளு வளர்ப்பு மற்றும் ஆசார், இலுப்பை, நெல்லி, தெண்டு இலைகள் சேகரிப்பு, மழைக்காலத்தில் காய்கறி, வேர்கள் மற்றும் மூலிகை சேகரிப்பு என ஜன்கா பாயின் கவனமான குடும்பப் பொருளாதாரம், அவர் வெளியேற்றப்பட்டதும் முடிவுக்கு வந்தது. “காட்டை சார்ந்துதான் நாங்கள் இருந்தோம்,” என்கிறார் அவர்.

நாடு முழுவதும் 275 மில்லியன் மக்கள், வாழ்வாதாரமாக காடுகளை சார்ந்து இருக்கின்றனர். இன்னும் அவர்கள் வறுமையில் இருந்து மீள முடியவில்லை. ஒரே இரவில் அவர்கள் விளிம்புநிலை விவசாயிகளாகவும் மலிவான கூலித் தொழிலாளர்களாகவும் மாறினர்.

தான் வெளியேற்றப்பட்டதை இப்படி சொல்லி முடிக்கிறார் ஜன்கா பாய்: “வீடு கட்ட செங்கற்களை உங்களுக்கு காட்டுவார்கள். ஆனால் இறுதியில் உங்களுக்கு வெறும் கற்களே கிடைக்கும்.”

இந்தியக் காடுகள் பழங்குடிகளையும் தாது வளத்தையும் கொண்டது. இவற்றுள் நுழைவதற்கான மந்திரச் சொற்களும் உண்டு: ‘தேசிய பாதுகாப்பு,’ உள்கட்டமைப்பு, ‘வளர்ச்சி’ மற்றும் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல். அதற்காம வெகுமதாக நிலம், பாக்சைட், மங்கனீட், இரும்புத் தாது போன்றவை கிடைக்கும்.

உள்ளே செல்வதற்கான இன்னொரு வழி புலிகள் மற்றும் சிறுத்தைப் புலிகளுக்கு தேசிய பெருமிதம் சூட்டும் பூங்காக்களை கட்டுவது என்பது. முரண் என்னவெனில், இங்குதான் உள்கட்டமைப்பு திட்டங்களும் அனுமதிக்கப்படும். பன்னா புலிகள் சரணாலயத்தின் மையத்தில் உள்ள 60 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு அழிக்கப்பட்டு ஆறுகள் இணைக்கப்படவிருக்கின்றன. ஷாபாதில் இருக்கும் முக்கியமான வன உயிர் பகுதி, நீர்த்தேக்கமாக மாறவிருக்கிறது. சரிஸ்கா காப்பகத்தின் விளிம்பில் சுரங்க அகழ்வு நடைபெறுகிறது.

மத்தியப்பிரதேசத்தில்தான் புலிகளுக்கு அதிகமாக காப்பகங்கள் இருக்கின்றன. 9 சரணாலயங்கள். இடம்பெயர்த்தப்படவிருக்கும் கிராமங்களில் காட்டுற்பத்தியை வாழ்வாதாரமாகக் கொண்ட மக்கள் வாழ்கின்றனர். மத்தியப்பிரதேச பழங்குடி எண்ணிக்கையில் குறைந்தபட்சம் மூன்றில் ஒருவர் நிலமற்றவராக இருக்கிறார். நிதி அயோக்கின் அறிக்கைகளின்படி மத்தியப் பிரதேசத்தில் ஐந்தில் ஒருவர் பல வழிகளில் ஏழ்மையாக இருக்கிறார்.

பக்கத்து போரியா பஞ்சாயத்தில் காசி ராம், காடை சார்ந்து தன் வாழ்வாதாரம் இருப்பதால் இடம்பெயர்த்தப்பட மறுக்கிறார். “அவர்கள் காட்டை எங்களுக்கு மூடி விட்டனர். ஊருக்கு வரும் பேருந்தையும் நிறுத்தி விட்டனர்,” என்கிறார் அவர் தங்களுக்கான வாய்ப்புகள் அனைத்தும் பறிக்கப்பட்டிருப்பதை விவரித்து.

தபாவில் மின்சார வசதி கிடையாது. எனவே முதுமையில் இருக்கும் லஷ்மி ராணி கோண்ட், தன் குழந்தைகளுக்கும் பேரக் குழந்தைகளுக்கும் அடிப்படை வசதி வேண்டும் என்பதால் இடம்பெயரவிருப்பதாக சொல்கிறார்.

வன உயிர் பாதுகாப்பு சட்டமும் ப்ராஜெக்ட் டைகர் திட்டமும் வருவதற்கு முன், மரங்களுக்கான வருவாய் கொடுக்கும் இடமாகத்தா காட்டுப் பகுதிகள் பார்க்கப்பட்டன. “வனத்துறையின் பிரதான வேலை உயிர்க்கரிமம், மரம் அல்லா காட்டு உற்பத்தி, சிறு காட்டு உற்பத்தி ஆகியவற்றை குறைத்து, தொழிலாளர்களை வேலைகளுக்கும் விவசாயத்துக்கும் பயன்படுத்துவதுதான்,” என்கிறார் பேராசிரியர் மகேஷ் ரங்கராஜன். “வன உயிர் பாதுகப்பு சட்டம், மேலிருந்து கீழான இந்த அணுகுமுறையை சரிசெய்ய முயன்றது. ஆனால் புலிகள் பாதுகாப்பு ஆணையம் வந்து அதையெல்லாம் மாற்றி புலிகள் பாதுகாப்பு மையங்களை உருவாக்கியது. அவற்றில் வன உயிர் பாதுகாப்பு சட்டத்துக்கு அதிகாரம் இருக்கவில்லை,” என்கிறார் ரங்கராஜன். “அச்சட்டத்தின் கீழ் உரிமைகள் பெறுவது மிகவும் கஷ்டம் ஆகிவிட்டது.”

இந்தியக் காடுகளில் புலிகள் பாதுகாப்பு ஆணையத்துக்கு பல சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன. 2006ம் ஆண்டு ஒன்றிய அளவில் செயல்படும் அமைப்பாக சுற்றுச்சூழல், காடுகள் மற்றும் காலநிலை அமைச்சகத்தால் ஆணையம் நிறுவப்பட்டது. முதல் வருடத்திலேயே 25 காப்பகங்களை அது உருவாக்கியது. காடுகளின் எல்லைகளில் பல காலமாக மக்கள் வாழ்ந்து வந்த பகுதிகள் திடீரென புலிகள் காப்பகங்களின் மையப் பகுதிகளாக மாற்றப்பட்டு, இடப்பெயர்வுகள் முடுக்கிவிடப்பட்டன.

“நாங்கள் ஏன் (காடுகளுக்கு) வெளியே தூக்கி எறியப்படுகிறோம்?” எனக் கேட்கிறார் மத்தியப்பிரதேச குனோ காடுகளில் வளர்ந்த தலித்தான ரகுலால் ஜாதவ். ஏனெனில் 1999ம் ஆண்டில் வராத சிங்கங்களுக்காக அவரும் அவரது குடும்பத்தினரும் 16,000 பேருடன் சேர்த்து இடம்பெயர்த்தப்பட்டனர். இருபது வருடங்கள் கழித்து சிறுத்தைப்புலிகள்தான் வந்து சேர்ந்தன.

இடப்பெயர்வு அவர்களுக்கு கடுமையான அழுத்தத்தை கொடுத்தது. 27 வருடங்களுக்கு பிறகு அந்த சகாரியா பழங்குடிகளும் தலித் மக்களும் பிழைப்புக்காக போராடி கொண்டிருக்கின்றனர். ஈட்டுத்தொகை போதுமானதாக இல்லை. விவசாய நிலம் மற்றும் வசதிகள் ஆகியவற்றுக்கான வாக்குறுதிகள் எட்டா உயரத்தில் இருக்கின்றன.

ஆனால் பூங்காக்களும் விலங்குகளும் நல்லபடியாக இருக்கின்றன. ஒரு காப்பகத்துக்கு நல்ல அளவில் நிதி ஒதுக்கப்படுகிறது. வனத்துறைக்கும் பலன் கிடைக்கிறது. தேசிய புலிகள் ஆணையம், ஊழியர்களின் ஊதியம், அவர்களுக்கான வசதிகள் மற்றும் ஈட்டுத்தொகை என 153 கோடி றுபாய் நிதி ஒதுக்கீடு (2025-2026) பெற்றிருக்கிறது

வன உயிர் பாதுகாப்புக்கான நிதி ஒதுக்கீடுகளில் புலிகளுக்கு பெரும் அளவு கிடைக்கிறது. “காப்பகங்களை அறிவிக்க பெரும் ஆர்வம் இருக்கிறத்,” என சுட்டிக் காட்டுகிறார் உயிரியல் பேராசிரியரான ராமன் சுகுமார். வன உயிர்களுக்கான தேசிய வாரியத்தின் நிலைக்குழு சந்திப்பில் கலந்து கொண்ட பிறகு மார்ச் 28, 2026 அன்று நம்மை சந்தித்தார்.

இந்தியாவின் 3,682 புலிகளில் மூன்றில் ஒரு பங்கு பாதுகாப்பு பகுதிகளுக்கு வெளியே வாழ்கின்றன. அவற்றின் எதிர்காலம் அங்குள்ள கோடிக்கணக்கான மக்களின் எதிர்காலத்திலிருந்து தனித்திருக்க முடியாது.

ப்ராஜக்ட் டைகரின் 53 வருடங்களில் புலிகளின் எண்ணிக்கை 2,000-த்திலிருந்து இரண்டு மடங்காக அதிகரித்தது. அதே காலக்கட்டத்தில், இந்தியாவின் மக்கள்தொகை மும்மடங்காக அதிகரித்தது. நிலத்தின் மீதான அழுத்தம் அதிகரித்தது. எனவே விலங்கு மனித மோதலும் அதிகரித்தது.

“புலிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பதுதான் நோக்கம். ஆனால் அதற்கான திட்டம் ஏதும் இல்லை,” என்கிறார் அஸ்ரஃப் ஷேக். வன உயிரியியலாளரான அவர், ததோபா அந்தேரி சரணாலயம் அருகே பணிபுரிகிறார். கடந்த வருடத்தில் மட்டும் அங்கு மனிதர்கள் மீது 250-300 தாக்குதல்கள் நடந்ததாக குறிப்பிடுகிறார். “புலியின் இயற்கையான தன்மை நகருதல் ஆகும். தனியாக அவை காப்பகங்களில் பிழைக்காது,” என எச்சரிக்கும் ஷேக், வளர்ச்சி திட்டங்களால் சுருங்கி வரும் காடுகள் குறித்து எழுதியிருக்கிறார்.

வாரந்தோறும் வீடுகளிலும் பொது இடங்களிலும் நெடுஞ்சாலைகளிலும் ஆறுகளிலும் தட்டுப்படும் புலிகள் பற்றிய காணொளிகள் வைரல் ஆகின்றன. ஜனவரி தொடங்கி மார்ச் மாதம் வரை 45 புலிகள் இறந்தன. அவற்றில் பாதி, காப்பகங்களுக்கு வெளியே இருந்தன. (NTCA)

முரணாக, காப்பகங்களில் வாழுபவர்கள் புலிகளை அரிதாகவே பார்க்கிறார்கள். வன உயிர்களின் இருப்பு குறித்து முன்னாலால் கேள்வி எழுப்புகிறார்: “நெளரதேகியில் 25 புலிகள் இருப்பதாக வனத்துறை சொல்கிறது. ஒன்றையேனும் நாங்கள் பார்த்திருப்போம் என நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் ஒரு புலியை கூட நாங்கள் பார்த்ததில்லை. காலடித்தடம் கூட தட்டுப்பட்டதில்லை.”

அவரைப் போலவே காடுகளின் அருகே வாழ்பவர்கள், வெளியேற்றப்படுவதற்கென எந்தக் காரணமும் இல்லை என்கின்றனர்.

“பழங்குடியினரும் பிற சமூகங்களும் காடுகளில் வாழ்ந்தபோது கூட புலிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்ததாகதான் வரலாறு சொல்கிறது,” என்கிறார் சுகுமார், சத்தியமங்கலம் மற்றும் பிலிகிரி ரங்கசாமி கோவில் (கர்நாடகா) காப்பகங்களை சுட்டிக்காட்டி.

“புலிகள் இல்லாமல் பல புலி காப்பகங்கள் இருக்கின்றன. எனவே இடப்பெயர்வில் கவனம் செலுத்துவதை விட்டுவிட்டு, அவற்றை மீண்டும் அங்கு கொண்டு வர ஏன் முயற்சிக்கக் கூடாது?

கட்டுரையாளர் தமோவின் சந்தன் லால் மற்றும் பன்னாவின் தேவஸ்ரீ சோமானி ஆகியோரின் உதவிகளுக்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறார்