யாருக்கும் சொந்தமில்லாத பூமி தான நிலம்

”அக்டோபர் 29 அன்று கால்சிங், பிலால்களான தங்களுக்கென பூமி தான இயக்கத்தின் கீழ் ஒதுக்கப்பட்ட 33 ஏக்கர் நிலத்தை ஆக்கிரமித்ததாக ஊரின் பஞ்சாராக்கள் மீது புகாரளித்தார். குடிசைகளை போட்டு ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கினர். புகாரால் கோபமடைந்த பஞ்சாராக்கள் இரண்டு நாட்கள் கழித்து கால்சிங்கை கொடூரமாக தாக்கினர். கடுமையாக காயம்பட்ட அவர், இந்தூரின் மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டார். ஒரு மாதம் கழித்து அங்கு அவர் இறந்தார். பல முறை நிர்வாகத்தில் நாங்கள் புகார் செய்தபோதும் அதிகாரம் மிக்கவர்களின் செல்வாக்கு மற்றும் அரசியல் அழுத்தம் ஆகியவற்றால் ஏதும் நடக்கவில்லை.” 2024ம் ஆண்டு இரு தரப்புக்கும் சொந்தமில்லா ஒரு நிலத்துக்காக இரண்டு தரப்புகள் மோதிக் கொண்ட வன்முறையான சம்பவத்தை நினைவுகூருகிறார் கல்லு பிலாலா. அச்சம்பவத்தில் அவரும் காயமுற்றார்.

கால்சிங்கின் மறைவுக்கு பிறகு, பிலாலா பழங்குடிகளுக்கும் பஞ்சாரா சமூகத்தினருக்கும் இடையே வன்முறை வெடித்தது. விளைவாக 10 பஞ்சாரா வீடுகள் தீ வைக்கப்பட்டன. இரு சமூகத்தினரில் பலர் வீடுகளை இழந்தனர். எண்ணற்றோர் அச்சத்தில் ஊரை விட்டு தப்பினர். திறந்த வெளியில் குளிர் இரவுகளை கழிக்கும் கட்டாயத்தை எட்டினர்.

”எங்களின் முன்னோருக்கு பூமி தான பட்டாக்கள் கொடுக்கப்பட்டன,” என்றார் 46 வயது கால்சிங் பிலாலா 2024ம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் நம்மை சந்தித்தபோது. 50-55 வருடங்களுக்கு முன் அவர்கள் இங்கு வந்து சேர்ந்தனர். இன்று அந்த பட்டாக்கள் நில உரிமை பட்டாக்கள் என குறிப்பிடப்படுகின்றன. ஆனால் பல வருடங்கள் ஆகியும் நிலத்தின் உண்மையான உரிமையை பெறாமல் விட்டுவிட்டோம் நாங்கள். பில், பிலாலா மற்றும் சகாரியா பழங்குடிகளின் பெரும் பிரச்சினையாக இது இருக்கிறது. பமோரி தாலுகாவில் இருக்கும் பல ஆதிவாசிகளின் விவசாய நிலங்கள் ஆதிக்க சாதி பண்ணையார்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.”

“பல பூமிதான பட்டாக்கள் கிராம நில அளவை எண்ணில் வருகிறது,” என அவர் விளக்கினார். “அவற்றை மற்றவர்கள் ஆக்கிரமித்தனர். பத்வாரி, தாசில்தார் என எவரும் எங்களுக்கு இந்த நிலத்தை வழங்க முடியவில்லை.” வருவாய் துறை அதிகாரிகள் இந்த வேலையை செய்யாததால், சமூகங்கள் தொடர்ந்து மோதலில் இருக்கின்றன. இத்தகைய மோதல் ஒன்றில் உயிர் பறிபோவதற்கு பல மாதங்களுக்கு முன்பே கால்சிங் இதை சொன்னார்.

இந்த மோதல்களின் பெரிய பிரச்சினை அது கொண்டிருக்கும் நுட்பம், கொதிநிலை, பல மட்ட சிக்கல்கள் ஆகியவைதாம். இவை பழங்குடியினரை பிற பழங்குடியினருடனும் வசதியற்ற பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுடனும் ஆதிக்க சாதி நிலவுடமையாளர்களுடனும் வனத்துறை அதிகாரிகளுடனும் அரசியல்வாதிகளுடனும் மோத வைத்திருக்கிறது.

இச்செய்தியாளர் ஆவணப் பணியை தொடங்கிய 2022ம் ஆண்டு முதல் பழங்குடி நிலத்தை சுற்றி இருக்கும் பல மோதல்களை பார்த்திருக்கிறார். மத்தியப்பிரதேசத்தின் குனாவிலுள்ள தனோரியா கிராமத்தின் ராம்பியாரி, அந்த வருடத்தில் ஆதிக்க சாதி நிலவுடமையாளர்களால் சொந்த நிலத்திலேயே உயிருடன் எரிக்கப்பட்டார். அதுவும் நிலவுரிமைக்கான 20 வருட கால சட்டப் போராட்டத்தில் அவர் வென்ற பிறகு நடந்தது. நிலவுரிமை சார்ந்து நிகழ்த்தப்படும் வன்முறை சம்பங்கள் அவரின் மரணத்துக்கு முன்பிருந்தே இருக்கிறது. இன்றும் அதிகமாக இருக்கிறது.

வரலாறு எங்களை பத்தாண்டு கால போராட்ட இயக்கத்தை 1951-லிருந்து வினோபா பாவே தலைமையில் நடத்த வைத்தது. காந்தியவாதியும் சீர்திருத்தவாதியுமான வினோபா பாவே, நாட்டின் பெரும் நிலவுடமையாளர்கள் தாமாக முன் வந்து தங்களின் நிலத்தின் ஒரு பகுதியை நிலமற்றோருக்கு பிரித்து வழங்க அறைகூவல் விடுத்தார்.

இயக்கத்துக்கு வழங்கப்பட்ட கிட்டத்தட்ட 4.4 மில்லியன் ஏக்கர் நிலம், பூமிதான சட்டத்தின் கீழ் மறு விநியோகம் செய்யப்பட அரசிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. 2017ம் ஆண்டில் நில ஆவண சீர்திருத்த கமிஷனின் கூற்றுப்படி, மத்தியப்பிரதேச அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த 82,780 ஏக்கர் பூமிதான நிலத்தில் 52,633 ஏக்கர் நிலம் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. மறுவிநியோகம் செய்யப்படாத 23,475 ஏக்கர் நிலத்தின் பெருமளவு மொரேனா, ஷிவபுரி மற்றும் குனா மாவட்டங்களில் அமைந்திருக்கிறது.

“1973-74ம் ஆண்டு. பல பிலாலா குடும்பங்கள் தர் பகுதியிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து குனாவில் வசிக்கத் தொடங்கினர். அச்சமயத்தில் இந்திரா காந்தி பிரதமராக இருந்தார். அவர்களின் உத்தரவின் பேரில்தான் நாங்கள் இங்கு வந்தோம்,” என்கிறார் 70 வயது மந்தியா பிலாலா. அவர்களின் சொந்த ஊர்களான கைர்வா மற்றும் குவா ஆகிய இடங்களில் விவசாயம் அரிது. நிலம் வறண்டிருக்கிறது.

“வேலை ஏதுமின்றி, பட்டினி கிடக்கும் பயத்தில் நாங்கள் வாழ்ந்தோம். அதனால்தான் நாங்கள் புலம்பெயர்ந்து, இங்கு வந்தடைந்தோம். முதலில் நாங்கள் கராம்தா கிராமத்தில் இருந்தோம்.” குனாவுக்கு வந்தபோது மந்தியாவுக்கு வயது 22. “இந்த ஊரில்தான் நான் மணம் முடித்தேன். நான், என் கணவர் வீட்டார், என் உறவினர்கள் அனைவரும் இந்த இடத்துக்கு புலம்பெயர்ந்து வந்துவிட்டனர். தொழிலாளர்களாக வேலை பார்த்த எங்களுக்கு அப்போது சம்பளம் 1.5 ரூபாய் மற்றும் 8 அணா மதிப்பிலான சோளம் ஆகியவைதாம். அதில்தான் நாங்கள் வாழ்ந்தோம். கோதுமையின் விலை 12 அணாக்களாக இருந்தது,” என்கிறார் அவர்.

தினக்கூலி வேலை இல்லாததால் அவர்கள் காடுகளை சார்ந்து இருந்தனர். புவார், மஹுவா, மரமெழுகு போன்ற காட்டுப் பொருட்களை சேகரித்து வாழ்ந்தனர். “காட்டில் கிடைக்கும் எல்லாவற்றையும் நாங்கள் உண்டோம். கிராமவாசிகள் ஊர்க்கிணற்றில் கூட எங்களை நீர் குடிக்க அனுமதித்ததில்லை. நாங்கள் தீண்டத்தகாதவர்கள் போல இருந்தோம்.” மந்தியா காதி (தரப்படுத்தப்பட்ட) இந்தியை தாய்மொழி நிமாதி சற்று கலந்து பேசுகிறார்.

“இரண்டு வருடங்கள் கழித்து தாசில்தார் 300 ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டு, பனேத்தி நிலத்தை நாங்கள் வசிக்கவும் விவசாயம் பார்க்கவும் கொடுத்தார். அது நடந்தது 1973ம் ஆண்டில். அப்போது இந்திரா காந்தி ஆட்சியில் இருந்தார். பூமிதான அடிப்படையில் 8 பிகா நிலம் எங்களுக்கு கிடைத்தது. நாங்கள் விவசாயம் செய்யத் தொடங்கினோம். இரண்டு வருடங்கள் கழித்து நெருக்கடி காலம் வந்த போது, நிலம் எங்களிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டது,” என்கிறார் மந்தியா நெருக்கடி காலத்தின் முக்கியமான விஷயத்தை விவரித்து. அந்த காலக்கட்டத்தில் பூமிதான நிலத்தை ஒன்றிய அரசு கையகப்படுத்தியதற்கான எந்தவித ஆவணப்ப்பூர்வ ஆதாரமும் இல்லை. நெருக்கடி காலத்தில் முடிவு எடுக்கவென கொண்டு வரப்பட்ட 20 அம்ச திட்டத்தின் கீழ் ஏதோவோர் ஊழல் அரசு அதிகாரி செய்திருக்கக் கூடும்.

“நிலம் அரசுக்கு சொந்தம் என சொல்லி எங்களிடமிருந்து பறித்துக் கொண்டார்கள்,” என்கிறார் மண் வீட்டின் வராண்டாவில் அமர்ந்திருக்கும் மந்தியா. ”பிற்பாடு சில மனைகள் சகாரியாக்களுக்கும் (பட்டியல் பழங்குடி) வனத்துறைக்கும் சென்று விட்டதாக சொல்லப்பட்டது. பூமிதான நிலத்தை அவர்கள் கைப்பற்றியதும் காட்டில் சில பகுதிகளை திருத்தியமைத்தோம்,” என்கிறார்.

கையகப்படுத்தப்பட்ட பூமிதான நிலம் திரும்பக் கொடுக்கப்படவே இல்லை. “பிறகு நாங்கள் காட்டில் தங்கி, ஒரு பகுதியை திருத்தி, அதில் விவசாயம் பார்க்கத் தொடங்கினோம். 50 வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. இன்று வரை எங்களுக்கு பட்டா ஏதும் கிடைக்கவில்லை. வனத்துறை எப்போதும் எதிர்த்தே வந்திருக்கிறது. விவசாயம் செய்வதிலிருந்து எங்களை தடுக்கவே அவர்கள் முயற்சித்தனர். கிணறு தோண்டக் கூட எங்களை அவர்கள் அனுமதித்ததில்லை.” வனத்துறை சட்டம் 2006-ம் கூட அவர்களுக்கான நீதியை பெற்றுத் தரவில்லை என மந்தியா பிலாலா சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

30 வயதுகளில் இருக்கும் இளைய மகனான கோபால் இடைமறித்து, “பணப் பரிவர்த்தனைகள் இன்றி இங்கு எந்த வேலையும் நடப்பதில்லை. விவசாயத்துக்கும், எங்களின் சொந்த நிலங்களில் நீர்ப்பாசனம் செய்வதற்கும் நாங்கள் வனத்துறைக்கு லஞ்சம் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. இம்முறை நீர்ப்பாசனம் இல்லாததால், நாங்கள் வெள்ளாமை பார்த்த 15 பிகா (கிட்டத்தட்ட 4.1 ஏக்கர்) நிலத்திலிருந்து 45 குவிண்டால் கோதுமைதான் கிடைத்தது. இந்தளவுக்கான நிலத்தில் எளிதாக 150 குவிண்டால் வரை கிடைத்திருக்க முடியும்,” என்கிறார். கோபாலிடம் எரிச்சல் தெரிகிறது.

“பழங்குடிகளான எங்களின் பேச்சை எவரும் கேட்பதில்லை. ஊர்த் தலைவர், செயலாளர், அதிகாரிகள் அனைவரும் எங்களின் பணத்தை பிடுங்கவதையே நோக்கமாக கொண்டிருக்கின்றனர். யாரும் எங்களுக்கு நீதி பெற்றுத் தரவில்லை. அரசியல்வாதிகள் கூட எங்களை பொருட்படுத்துவதில்லை. எல்லா பெருந்தலைவர்களும் கட்சிகள் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றனர். பழங்குடிகள் எங்கே செல்வார்கள்? எங்களையோ எங்களின் உரிமைகளையோ பொருட்படுத்த எவருமில்லை,” என்கிறார் அவர்.

சமூகத்தை சேர்ந்த பலர் பூமி தான நிலத்தை பெறவில்லை காட்டில் ஏதொவொரு நிலத்தில் வசிக்கவும் முடியவில்லை. 34 வயது பிரகலாத பிலாலாவும் அவர்களில் ஒருவர். தெவாஸை சேர்ந்த பனேதி, தந்தை மங்குலா பிலாலாவுடன் 40 வருடங்களுக்கு முன்பு இங்கு வந்தார். அவரின் குடும்பம், பல தலைமுறைகளுக்கு தினக்கூலியில் பிழைத்தது. சில சமயங்களில் புலம்பெயர்ந்தும் அவர் வேலை செய்திருக்கிறார்.

”எங்களிடம் நிலம் இல்லை. பங்குபயிர் செய்துதான் நாங்கள் பிழைக்கிறோம். மேலும் விளைவிக்கும்போது எங்களுக்கு நீர் கிடைக்காது. குடிநீர் கூட கிடைக்காது. பணக்காரர்களிடமும் அதிகாரம் மிக்கவர்களிடமும் ஆழ்துளைக் கிணறுகள் இருக்கின்றன. நீருக்கு கெஞ்சி அங்கு செல்வோம். ஆனாலும் எங்களுக்கு பயம். அவர்கள் எங்களை வசைபாடுவார்கள்.” பேசிக்கொண்டே குடிசையின் மிச்சத்தை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார் பிரகலாத். நேற்று மாலை வந்த புயல், அவரின் வீட்டை சூறையாடி விட்டது.

பனெத்தியிலிருந்து 8 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள கரம்தாவின் அதிகம் பாதிக்கத்தக்க பழங்குடிகளாக வகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் சகாரியா பழங்குடிகளின் நிலையும் இதே அளவுக்குதான் மோசமாக இருக்கிறது. “எனக்கு 60 வயது. என் தந்தை கூட இந்த ஊரில்தான் பிறந்தார். நாங்கள் திருத்திய 7-8 பிகா நிலத்தில் (1.9 - 2.2 ஏக்கர்) விவசாயம் பார்க்கிறேன். வனத்துறை அதற்கு எதிராக இருக்கிறது. இந்த நாள் வரை வன உரிமை பட்டா எங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை,” என்கிறார் புராண் சகாரியா. அவரும் தன் பூமி தான பட்டாவ தொலைத்து விட்டவர்தான். அது எங்கு கிடைக்கிறது என்பது அவருக்கு தெரியவில்லை.

“அட சார், பலமுறை நான் ஆட்சியருக்கு புகார் அளித்துவிட்டேன்,” என 38 வயது ராகேஷ் சகாரியா இடைமறிக்கிறார். அவரிடமும் அதே கதைதான் இருக்கிறது. “எங்களின் பிரச்சினைகளை அதிகாரிகள் தங்களின் பிரச்சினைகளாக பார்ப்பதில்லை. எங்களின் முன்னோர் காலத்து பூமி தான பட்டாக்கள் இன்று வரை அளக்கப்படவில்லை. வனத்துறையும் அதிகாரம் மிக்கவர்களும்தான் எங்களின் நிலத்தை பறித்துக் கொண்டார்கள். அரசோ நிர்வாகமோ எங்களை மதிக்கவே இல்லை.”

ஆவணங்களுடன் வரும் மக்களால் நாங்கள் சூழப்பட்டிருந்தோம். எரிந்தும் கிழிந்தும் மை தெரியாமல் போயும் இருக்கும் ஆவணங்களை கொண்டிருந்தனர். பலர் வனத்துறையின் நோட்டீஸ்கள், விண்ணப்ப்பங்கள் மற்றும் பிற அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களை கொண்டிருந்தனர். சிலர் பூமிதான புத்தகங்களை கைகளில் வைத்திருந்தனர். ஆனால் புத்தகத்தில் நிலம் எங்கு குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது என அவர்களுக்கு தெரியாது.

1975ம் ஆண்டு நில தான ஆவணங்களை காட்டுகிறார் ராகேஷ். “எங்களின் முன்னோர்கள் மறைந்து விட்டனர். இன்னும் எங்களுக்கு நிலவுரிமை கிடைக்கவில்லை. ஆட்சியர் தொடங்கில் தாசில்தார் வரை, நாங்கள் அனைவரையும் கேட்டுப் பார்த்து விட்டோம். எல்லை வகுப்புக்கு அளவிட மட்டும் உறுதி கொடுப்பார்கள். ஆனால் எதுவும் நடக்காது. அரசாங்கம் நிலத்தை எங்களுக்கு தர வேண்டும்.”

கூட்டத்தில் நிற்கும் கம்லேஷ், “என் நிலத்துக்கு இன்னும் அளவை செய்யப்படவில்லை. பல வருடங்களாக நாங்கள் துன்புறுகிறோம். சில நாட்களுக்கு முன்பு நாங்கள் மீண்டும் ஒருமுறை விண்ணப்பித்தோம். பதவாரி மற்றும் தாசில்தார் எங்களை முட்டாள்களாக்கி விட்டனர். அவர்கள் தங்களின் வாக்குறுதியை காப்பாற்றவில்லை. எல்லை வகுத்துக் கொடுத்தவர்கள், அதிகாரிகளிடம் இருந்து லஞ்சம் பெற்றுவிட்டனர். பில்கள், பிலாலாக்கள் மற்றும் பிறர் பல பத்தாண்டுகளாக இங்கு வசித்து வரும் சகாரியாக்களின் நிலத்தை ஆக்கிரமித்திருக்கின்றனர். விளைவாக எங்களுக்கு இடையே வன்முறை வெடித்தது. சரியாக நிலங்கள் அளக்கப்பட்டு வரையறைக்குள் வந்துவிட்டால், மீண்டும் இப்படி ஏதும் நடக்காமல் இருக்கும். மக்களுக்கும் தங்களின் நிலம் இருக்கும் இடம் தெரிந்து விடும்,” என்கிறார்.

பழங்குடி நிலவுரிமைக்காக பணியாற்றும் குனாவின் ஏக்தா பரிஷதை சேர்ந்த சூரஜ் சகாரியா சொல்கையில், “பமோரி-ஃபதேகர் தாலுகாவின் 40-30 கிராமங்களை சேர்ந்த பில், பிலாலா மற்றும் சகாரியா பழங்குடிகள் பூமி தான பட்ட்டாக்களை பெற்றனர். ஆனால் அவர்களில் பெரும்பாலோரிடம் வெறும் பட்டா புத்தகம் மட்டுமே இருக்கிறது. யாருக்கும் தங்களின் நில அளவு தெரியாது. தெரிந்திருந்தாலும், பெரிய மனிதர்கள் அவற்றை ஆக்கிரமித்திருப்பார்கள். நீங்கள் கராம்தா சென்றிருக்கிறீர்கள். அங்கு 34 சகாரியா பழங்குடிகளுக்கு பட்டாக்கள் இருந்தன. எனினும் அவர்களுக்கு சொந்தமாக நிலம் இல்லை. சில நேரங்களில் அவர்களின் நிலம், வனத்துறையின் கீழும் வருவதாக இருந்திருக்கிறது. சில நேரங்களில் அவை அதிகாரம் மிக்கவர்கள் மற்றும் பணக்காரர்கள் வசம் இருந்திருக்கிறது,” என்கிறார்.

குனாவின் பரோந்தா கிராமத்தை போன்ற சில அரிதான இடங்களில் ஐந்து பழங்குடி குடும்பங்களுக்கு சாதகமாக உத்தரவு கிடைத்திருக்கிறது. மத்தியப்பிரதேச நில வருவாய் விதியின் கீழ் அவர்களுக்கு நிலமும் 27 மார்ச் 2021 அன்று வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் ஐந்து வருடங்கள் ஆகியும், இன்னும் உத்தரவு அமலாகவில்லை. அவர்களின் நிலம் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

சூரஜ் சகாரியா சொல்கையில், “7,000 வன அதிகாஅர பட்டாக்கள், பமோரியின் 80 ஊர் பஞ்சாயத்துகளில் நிலுவையில் இருக்கின்றன. பூமிதான அடிப்படையில் தானம் செய்யப்பட்ட நிலங்கள் அளக்கப்பட வேண்டுமென பல முறை உத்தரவிடப்பட்டுள்ளது. அதிகாரிகள் கூட வருகை தந்தனர். எனினும் நிர்வாகம் தொடர்ந்து வலியோருக்கே வளைந்து கொடுக்கிறது. நிலம் இன்னும் அளக்கப்படவில்லை,” என்கிறார்.

கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் இதே வகை நில இழப்பு, வெற்று ஆவணங்கள், பல வருடங்களாக அதிகார வர்க்கம் மற்றும் நில மாபியாக்கள் ஆகியவற்றுக்கு இடையில் சிக்கிக் கொண்டு படும் அல்லல் ஆகிய துன்பங்கள் இருக்கின்றன.

ஷியோபூர் மற்றும் சிவபுரி ஆகிய பகுதிகளில் பணிபுரியும் பழங்குடி செயற்பாட்டாளரான ராம்பிரகாஷ் ஷர்மா சொல்கையில், “தானனளிக்கப்பட்ட நிலத்தை ஆட்சியரின் அனுமதி இன்றி விற்க முடியாது. ஆனாலும் விற்கப்படுகிறது. நிலமற்ற பழங்குடிகளோ எண்ணற்றோர் அப்பகுதியில் இருக்கின்றனர். இரண்டாவதாக, பூமி தான சட்டம் இன்னும் அமல்படுத்தப்படவில்லை. பழங்குடி மக்கள் இன்னும் நம்பிக்கையில் இருக்கின்றனர். தானமளிக்கப்பட்ட நிலங்களிலோ செல்வந்தர்கள் ஆக்கிரமித்திருக்கின்றனர்.

நில மாபியாவை உள்ளூர் நிர்வாகத்தால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை என்கிறார் ஏக்தா பரிஷாதின் ராம்தத் தொமார். நிலத்தை அளக்கச் சொல்லி வருவாய்த்துறை ஆணையரும் முதன்மை செயலரும் நிலத்தை அளக்க சொல்லி அனுப்பிய கடிதங்களும் தாலுகா அலுவலக அலமாரியில் தூங்குகின்றன. பழங்குடியினரின் நிலங்கள் இலவசமாக அளக்கப்பட வேண்டுமென இருந்தபோதும் அவர்கள் பணம் கட்டும் நிலையே தொடருகிறது.

குனாவின் பமோரி தாலுகாவில் 14 பழங்குடி பஞ்சாயத்து தலைவர்களும் இரண்டு தாலுகா பஞ்சாயத்து உறுப்பினர்களும் ஒரு ஜில்லா பஞ்சாயத்து உறுப்பினரும் இருக்கின்றனர். ஆனஒரு அவர்களால் 45,000 சகாரியாக்களுக்கும் 43,000 பில் மற்றும் பிலாலா வாக்காளர்களுக்கும் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.

இன்றும் கூட, பழங்குடிகள் தம் நிலங்களில் நடவு செய்ய வனத்துறை அனுமதி மறுத்து, விளைந்த பயிர்களை அழிக்கும் வேலையை தொடர்ந்து வருகின்றனர். பட்டா கிடைப்பதற்காக மக்கள் காத்திருக்கின்றனர். நிலம் அளக்கும் வேலை நடக்கவில்லை. வனத்தையும் வருவாய் நிலங்களையும் மூழ்கடிக்கும் வகையிலான பனேத்தி அணை திட்டத்துக்கு ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரேயடியாக மூழ்கடிக்கப்பட்டு விடுமோ என்கிற பயத்தில் வாழ்கின்றனர் பழங்குடியினர். நில அளவை நடக்காமலும் நிலவுரிமை வழங்காமலும் இருந்தால், நிவாரணம் அற்ற இழப்பாக இது அமையும்.

இக்கட்டுரையின் மூலமொழி இந்தி