ଗନ୍ଦେର୍ବଲରେ ଚେରି-ତୋଳା ଋତୁ କଷ୍ଟଦାୟକ ହୋଇଛି

ତାଜା ତୋଳା ହୋଇ ହଳଦିଆ ତାରପୋଲିନ ଉପରେ ଗଦା ହେଇ ରହିଥିବା ଚେରିକୁ ଦୁଇ ଭାଇ, ଷାଠିଏ ବର୍ଷ ବୟସରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵ ଅବଦୁଲ ସଲାମ ଖାଁ ଓ ନସରୁଲାହ ଖାଁ ସେମାନଙ୍କର ଦୁଇ ଗୋଡ଼କୁ ଛନ୍ଦି ଅଭ୍ୟାସଗତ ଭାବେ ବସି ରହି ଯତ୍ନର ସହ ଫଳଗୁଡ଼ିକର ଆକାର ଅନୁଯାୟୀ ବାଛୁଛନ୍ତି । ତାରପୋଲିନ ଉପରେ ପଡୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣର ପ୍ରତିଫଳିତ ଆଲୋକ ବର୍ତ୍ତମାନ ଗୋଟିଏ କଷ୍ଟକର ଋତୁ ସରି ଆସୁଥିବା ବେଳେ ସେମାନଙ୍କର କ୍ଳାନ୍ତ ଓ କଠିନ ମୁହଁଗୁଡ଼ିକୁ ଝଲସାଇ ଦେଉଥାଏ ।

କେନ୍ଦ୍ରୀୟ କାଶ୍ମୀରର ଗନ୍ଦେର୍ବଲ ଜିଲ୍ଲାସ୍ଥିତ ସୋରାଫ ର’ ଗାଁରେ ସେମାନଙ୍କର ଏକ ଏକରର ଚାରି ଭାଗରୁ ଭାଗେ ଜମିରେ ଥିବା ବଗିଚାଟି ନିହାତି ଛୋଟ ।

“ଏ ବର୍ଷଟି ଭାରି କଠିନ ହୋଇଛି”, ସେଦିନ ଜୁନ୍‌ ମାସର ଆଲୋକିତ ସକାଳ ବେଳା କହନ୍ତି ଅବଦୁଲ ସଲାମ । “ଆମେ ଗଲା ଚାଳିଶି ବର୍ଷ ହେଲା ଏହି କାମ କରୁଛୁ, କିନ୍ତୁ ଏମିତି ସମୟ ମୁଁ କେବେ ବି ଦେଖି ନଥିଲି । ଖରାପ ପାଗ ଓ ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନଙ୍କ କମ୍ ଆଗମନ ଏକାଠି ମିଶି ଆମ ଅବସ୍ଥାକୁ କଷ୍ଟକର କରି ଦେଇଛି”, ଯୋଗ କରି କହନ୍ତି ୬୫-ବର୍ଷୀୟ ଅବଦୁଲ ।

ପଶତୁନ୍ ଗୋଷ୍ଠୀର ଏହି ଖାଁ ଭ୍ରାତୃଦ୍ୱୟ ଏ ବର୍ଷ ଆରମ୍ଭରେ ସୋରାଫ ର’ର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ରହିଥିବା ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ଏକର ପରିମିତ ଚେରି ବଗିଚା ଲିଜ୍‌ରେ ନେଇଥିଲେ । ଏହି ଗାଁଟି ଶ୍ରୀନଗରଠାରୁ ଉତ୍ତରରେ ୪୯ କିଲୋମିଟର ଓ ସେମାନଙ୍କ ଘର ଥିବା ଗୋଟଲି ବାଗଠାରୁ ଗାଡ଼ିଯିବା ରାସ୍ତାରେ ୩୫ କି. ମି. ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ ।

ଅମଳ ବେଳେ ପରିବାର ସଦସ୍ୟ ଓ ମଜୁରିପ୍ରାପ୍ତ ଶ୍ରମିକ ଏକାଠି ମିଶି କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମାସ ମାସର ପରିଶ୍ରମ ପରେ ଏଥର କ୍ରେତାମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଅତି କମ୍‌ ।

ଜାମ୍ମୁ ଓ କାଶ୍ମୀରର ଉଦ୍ୟାନ ବିଭାଗ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରତିବର୍ଷ କାଶ୍ମୀର ଉପତ୍ୟକାରେ ୨୩,୦୦୦ ମେଟ୍ରିକ ଟନ୍ ଚେରି ଉତ୍ପାଦନ ହୁଏ। କେବଳ ଗନ୍ଦେର୍ବଲରେ ତାହାର ୩୯ ପ୍ରତିଶତ, ଅର୍ଥାତ ୯,୦୦୦ ମେଟ୍ରିକ ଟନ୍ ଉତ୍ପାଦନ ହୋଇଥାଏ । ଗନ୍ଦେର୍ବଲ ଜିଲ୍ଲାର ପାଖାପାଖି ୫,୦୦୦ ଚାଷୀ ସେମାନଙ୍କର ଜୀବିକା ପାଇଁ ଏହି ଫସଲ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି ।

ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଉଚ୍ଚ ପାର୍ବତ୍ୟ-ସ୍ତରରେ ଅବସ୍ଥିତ ସୁନ୍ଦର ସୋରାଫ ର’ ଗାଁଟି ଚେରି ବଗିଚା ପାଇଁ ଜଣାଶୁଣା । ଏହାର ଶୀତଳ ତାପମାନ ଯୋଗୁଁ ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳ ଅପେକ୍ଷା ଏଠାରେ ଚେରି ଡେରିରେ ପାଚେ, ଋତୁ ଶେଷ ଅମଳ ଏହିଠାରେ ହୁଏ ।

ମେ ଓ ଜୁନ୍‌ ମାସରେ ସୋରାଫ ର’ ଗାଁ ଆଡ଼କୁ ଯାଇଥିବା ରାସ୍ତାର ଉଭୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ତାଜା ଅମଳ ହୋଇଥିବା ଚେରି ଓ ପ୍ଲମ ବିକ୍ରି କରିବା ପାଇଁ ଏକାଧିକ ଉଠା ଦୋକାନ ବସେ । ଏ ବର୍ଷ କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୋକାନଗୁଡ଼ିକରୁ କିଣିବାକୁ ଅଳ୍ପ କିଛି ଗ୍ରାହକ ଆସିଥିଲେ ।

“ଏଥର ଆମେ ୧୦ଟି ଚେରି ବଗିଚା ଚୁକ୍ତିରେ ନେଇଥିଲୁ, ଯେଉଁଥିରୁ ପ୍ରତି ବଗିଚାର ଆକାର ୨ରୁ ୩ କାନାଲ (ପ୍ରତି କାନାଲର ଆକାର ୦. ୧୨୫ ଏକର ହୋଇଥିବାରୁ ଚୁକ୍ତିରେ ନିଆ ଯାଇଥିବା ବଗିଚାଗୁଡ଼ିକରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଟିର ଆକାର ପ୍ରାୟ ଏକ ଏକରର ଏକ-ତୃତୀୟାଂଶ), ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବଗିଚା ପାଇଁ ଚୁକ୍ତି ବାବଦରେ ୩୦,୦୦୦ ଟଙ୍କା ଦେଇଥିଲୁ । ଗଛଗୁଡ଼ିକ ଫୁଲ-କଢ଼ିରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଥିଲା ଓ ଆମେ ଭଲ ଅମଳ ପାଇବୁ ବୋଲି ଆଶା କରୁଥିଲୁ”, କହନ୍ତି ଅବଦୁଲ ସଲାମ । ତା’ ପରିବର୍ତ୍ତେ, ସେମାନଙ୍କ ପରିବାରର ପ୍ରତି ବଗିଚା ପିଛା ୨୦,୦୦୦ ଟଙ୍କା ଭାବେ ସମୁଦାୟ ୨ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା କ୍ଷତି ହେଲା । “ଆମର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଚିନ୍ତା ହେଲା ଯେ ଆମେ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଥିବା ଏହି ଟଙ୍କା କେବେ କ’ଣ ଫେରି ପାଇବୁ” ।

ଏ ବର୍ଷ ଉଦ୍ୟାନ କୃଷିର ପତନ ଏକାଧିକ ସଙ୍କଟ ଦ୍ଵାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଛି ।

୨୬ଟି ଜୀବନ ଯାଇଥିବା ୨୦୨୫ ଏପ୍ରିଲରେ ପହଲଗାମଠାରେ ହୋଇଥିବା ଆତଙ୍କବାଦୀ ଆକ୍ରମଣ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଜାମ୍ମୁ ଓ କାଶ୍ମୀରର ଆର୍ଥିକ ମେରୁଦଣ୍ଡ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିବା ପର୍ଯ୍ୟଟନ ବ୍ୟବସାୟ ଭୀଷଣ ଭାବେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଛି ।

“ଆମ ବ୍ୟବସାୟର ପ୍ରାୟ ୭୦ ପ୍ରତିଶତ ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ହୋଇଥାଏ । ସେମାନଙ୍କ ବିନା ଏହି ଋତୁ ମୃତ ପ୍ରାୟ ଲାଗୁଛି”, କହନ୍ତି ଅବଦୁଲ ସଲାମ ।

ଏଥରର ଏହି କ୍ଷତି ହେଉଛି ଧାଡ଼ିବାନ୍ଧି ରହିଥିବା ଏକାଧିକ ଆହ୍ଵାନ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶେଷ ଆହ୍ଵାନ । “ଗତ ଚାରି ବର୍ଷ ଧରି ଅଦିନିଆ ବୃଷ୍ଟିପାତ ଓ କରକାପାତ ଗଛ ଉପରେ ହିଁ ଫସଲ ନଷ୍ଟ କରି ଦେଉଛି”, ଶାନ୍ତ ଭାବେ କହନ୍ତି ଅବଦୁଲ ସଲାମ ।

କାଶ୍ମୀରର ଚେରି ବଗିଚାଗୁଡ଼ିକ ସାଧାରଣତଃ ଖାଁମାନଙ୍କ ପରି ଠିକାଦାରମାନଙ୍କୁ ଲିଜ୍‌ରେ ଦିଆଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ କି ଗୋଟିଏ ଭଲ ଅମଳ ଋତୁରେ ସମୁଦାୟ ଲାଭକୁ ମନଭରି ଭୋଗ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଚଳିତ ବର୍ଷ ପରି ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସମୁଦାୟ କ୍ଷତି ମଧ୍ୟ ସହିବାକୁ ପଡ଼େ । “ଆମେ ଅମଳ ପରିମାଣ ଜାଣିବାକୁ ଫୁଲ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁ, କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ସର୍ବଦା ବିପଦ ରହିଛି”, ଯୋଗକରି କହନ୍ତି ଅବଦୁଲ ସଲାମ ।

ଚେରି ହେଉଛି ଗୋଟିଏ ସମୟ-ନିର୍ଭରଶୀଳ ଫସଲ । ଏପ୍ରିଲ ଓ ମେ ମାସରେ ଗଛରେ ଫଳ ଆସେ । ଏବର୍ଷ ଏହି ଦୁଇ ମାସରେ ବୃଷ୍ଟିପାତ ଓ କରକାପାତ ଯୋଗୁଁ ଅଧିକାଂଶ ଫସଲ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା । ଚେରି ହେଉଛି ଏକ ଦୁର୍ବଳ ଫଳ, ଏବଂ କଠିନ ଜଳବାୟୁ ଏହି ଫଳ ଉପରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଦାଗ ଛାଡ଼େ । ଦାଗ ପଡ଼ିଥିବା ଫଳକୁ ବଜାରରେ କେହି କିଣନ୍ତି ନହିଁ ବୋଲି କହନ୍ତି ଗନ୍ଦେର୍ବଲର ଚାଷୀମାନେ ।

ସାରା କାଶ୍ମୀରର ଉଦ୍ୟାନ କୃଷି କ୍ଷେତ୍ର ନିମନ୍ତେ ୨୦୨୫ ବର୍ଷଟି ଗୋଟିଏ ଦଣ୍ଡଦାୟୀ ବର୍ଷ ପାଲଟିଛି । ସେପ୍ଟେମ୍ବର ମାସରେ, ଯୋଉଟା କି କାଶ୍ମୀରରେ ସେଓ ତୋଳା ସମୟ ସେତେବେଳେ ଘୋର ବର୍ଷା ଯୋଗୁଁ ପୁଲୱାମା, ସୋପିଆନ ଓ ବାରମୁଳାର ଫଳ ବଗିଚା ଓ ଧାନକ୍ଷେତ ଜଳ ପ୍ଳାବିତ ହୋଇଯିବା ସହିତ ରାସ୍ତା ବନ୍ଦ ଓ ପରିବହନକୁ ଠପ୍‌ ହେବା କାରଣରୁ ଆଶାତୀତ କ୍ଷତି ସାଧନ କଲା । ଟ୍ରକଗୁଡ଼ିକ ଏକାଧିକ ଦିନ ଧରି ଛିଡ଼ା ହୋଇ ରହିଲେ ଓ ଚାଷୀମାନେ ଅଧିକ ଖର୍ଚ୍ଚ ବହନ କରି ବିକଳ୍ପ ରାସ୍ତାରେ ପରିବହନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ ।

ଅଳ୍ପ ସମୟ ରହୁଥିବା ଫଳର ଚାପ ସମ୍ଭାଳୁଥିବା ଚେରି ଚାଷୀମାନେ ସର୍ବାଧିକ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଭୋଗିଲେ । ଜୁନ୍‌ ୨୦୨୫ରେ ଯେଉଁ ଗୋଟିଏ ପେଟି ଚେରିକୁ ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ୨୦୦ ଟଙ୍କାରେ ବିକୁଥିବା ବେଳେ ତାହାକୁ ମାତ୍ର ୬୦ରୁ ୮୦ ଟଙ୍କାରେ ବିକ୍ରି କଲେ । “ସେହି ଆୟ ଆମେ ସାର ଦେବା ଓ ପୋକମରା ଔଷଧ ସିଞ୍ଚନ କରିବା ପାଇଁ ଯେତେ ଖର୍ଚ୍ଚ କରୁ ତା’ର ଅଧାରୁ ମଧ୍ୟ କମ୍‌”, କହନ୍ତି ଅବଦୁଲ ସଲାମ । “ଆମର ଅଧିକାଂଶ ଫଳ ବିକ୍ରି ନହୋଇ ପେଟିରେ ବନ୍ଦ ହୋଇ ରହିଛି, ଏବଂ ଅଳ୍ପ କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ” ।

ଗନ୍ଦେର୍ବଲଠାରୁ ଲୋକପ୍ରିୟ ପର୍ଯ୍ୟଟନସ୍ଥଳୀ ସୋନମାର୍ଗକୁ ଯାଉଥିବା ରାସ୍ତାରେ ଥିବା ଚେରି ଷ୍ଟଲଗୁଡ଼ିକରେ ବିକ୍ରି ନହୋଇ ପେଟିଗୁଡ଼ିକ ଥାକ ହୋଇ ରହିଛି ।

“ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଦୈନିକ ୩୦ରୁ ୪୦ ପେଟି ତାଜା ଚେରି ବିକ୍ରି କରୁଥିଲି, କିନ୍ତୁ ପହଲଗାମ ଘଟଣା ଘଟିବା ପରଠାରୁ ଦିନକୁ ଅତି ବେଶୀରେ ୫-୧୦ଟି ପେଟି ବିକ୍ରି ହେଉଛି, ତା’ ପୁଣି ସ୍ଥାନୀୟ କ୍ରେତାମାନଙ୍କୁ ହିଁ କେବଳ”, କହନ୍ତି ୩୦-ବର୍ଷୀୟ ଅଖତର ଖାଁ । “ଉପତ୍ୟକାରେ ଏବେ କୌଣସି ପର୍ଯ୍ୟଟକ ନାହାନ୍ତି । କିଏ ବା କାହିଁକି ନିଜ ଜୀବନକୁ ପାଣି ଛଡ଼େଇ ଏଠାକୁ ବୁଲି ଆସିବ?”

ସରକାରଙ୍କ ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଜାମ୍ମୁ ଓ କାଶ୍ମୀରକୁ ୨୦୨୪ରେ ଆସିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ୨.୩୬ କୋଟି ରେକର୍ଡ ଛୁଇଁଥିଲା ।

ଅଖତର ହେଉଛନ୍ତି ଗନ୍ଦେର୍ବଲସ୍ଥିତ ୱୈଲ ଗାଁର ଜଣେ ନିର୍ମାଣ ଶ୍ରମିକ ଯେ କି ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ଦୁଇ ବର୍ଷର ପୁଅ ଓ ନ’ ବର୍ଷର ଝିଅକୁ ନେଇ ଥିବା ପରିବାରର ଭରଣପୋଷଣରେ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି । ମେ ଓ ଜୁନ ମାସରେ ଚେରି ଅମଳ ସମୟରେ ସେ ମଧ୍ୟ ଗନ୍ଦେର୍ବଲ ଜିଲ୍ଲାର ୱସାନ ଅଞ୍ଚଳରେ ରାସ୍ତାକଡ଼ ଷ୍ଟଲ ଖୋଲି ଚେରି ବିକ୍ରି କରନ୍ତି ।

ଏଥର ଅଖତର ତାଙ୍କର ନିୟମିତ ନିର୍ମାଣ କାମ କରିବାକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହାନ୍ତି । “ଜଣେ ଠିକାଦାରଙ୍କଠାରୁ ମୁଁ ୪,୦୦୦ ପେଟି ଚେରି ଆଣିବାକୁ ବରାଦ କରିଥିଲି । ମତେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେସବୁକୁ ନେବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତେଣିକି ମୁଁ ବିକ୍ରି କରେ କି ନକରେ”, ସେ କହନ୍ତି । ସୌଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ସେହି ଠିକାଦାର, ଜଣେ ଯିଏ ଚାଷୀ ଓ ଫଳ ବ୍ୟବସାୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ମଧ୍ୟସ୍ଥି ଭାବେ କାମ କରନ୍ତି, ସେ ପ୍ରକୃତରେ ମତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଶ୍ରୀନଗରର ଫଳ ବଜାରରେ ସମସ୍ତ ୪,୦୦୦ ପେଟିକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଦେଲେ । “ସେ ଯଦି ମତେ ସାହାଯ୍ୟ କରି ନଥାନ୍ତେ, ମତେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର ଋଣ ବହନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାନ୍ତା”, ଅଖତର କହନ୍ତି ।

ଗନ୍ଦେର୍ବଲଠାରୁ ସୋନମାର୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ୫୦ କି. ମି. ରାସ୍ତାରେ ଅଖତରଙ୍କ ଭଳି ଏକାଧିକ ଷ୍ଟଲ ମାଲିକମାନେ ଗ୍ରାହକଙ୍କ ଆଗମନ ଆଶାରେ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଛନ୍ତି ।

ଏହିସବୁ ଷ୍ଟଲର ସମସ୍ତେ ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନଙ୍କ ଆସିବା ହ୍ରାସ ହେବା ଯୋଗୁଁ ସେମାନଙ୍କ ବ୍ୟବସାୟ ଗୁରୁତର ଭାବେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଛି ବୋଲି ସ୍ଵୀକାର କରନ୍ତି । କେବଳ ବଗିଚା ମାଲିକମାନେ ଏହା ଦ୍ଵାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ ନାହାନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ କି ଗଛରେ ଫୁଲକଢ଼ି ଆସିବା ମାତ୍ରେ ଫସଲକୁ ଆଗୁଆ ବିକି ଦେଇଥାନ୍ତି ।

ଲିଜ୍‌ ଭଡ଼ା ଦେବା ଓ ବଗିଚା ତତ୍ତ୍ଵାବଧାନ କରିବା ଛଡ଼ା ଚାଷୀମାନେ ଶ୍ରମ ମୂଲ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି, ତେଣିକି ବିକ୍ରି ହେଉ ବା ନହେଉ । “ଆମେ ଶ୍ରମିକମାନଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ପିଛା ଦୈନିକ ୬୦୦ ଟଙ୍କା ଦେଉ, ଏପରିକି ଏବର୍ଷ ଅମଳ କମ୍‌ ହୋଇଥିଲେ ବି ମତେ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁରା ପାରିଶ୍ରମିକ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ”, ଅବଦୁଲ ସଲାମ କହନ୍ତି । “ଯଦି ଫସଲ ଭଲ ହୋଇଥିବ ଜଣେ ଶ୍ରମିକ ଦିନକୁ ପ୍ରାୟ ୧୦ ପେଟି ତୋଳି ପାରିବ । ଥରେ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ ଫଳ ପାଇବା ପାଇଁ ବହୁତ ସଂଘର୍ଷ କରିବାକୁ ପଡ଼େ । ବର୍ତ୍ତମାନ, ଯଦି ଆମେ ଦିନକୁ ପାଞ୍ଚ ପେଟି ବି ପାଉଛୁ, ତେବେ ନିଜକୁ ଭାଗ୍ୟବାନ ମନେ କରୁଛୁ” ।

ଖାଁ ଭ୍ରାତୃଦ୍ୱୟ ଏକାଧିକ ପ୍ରକାରର ଚେରି ଗଛ ବଢ଼ାଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ରହିଛି ଅୱଲ ନମ୍ବର (ଗୁଇଗ୍ନେ ପଓଉପେରା ପ୍ରେସେ), ଡବଲ (ବିଗରିଉ ନାପୋଲିଅନ), ମଖମଲି (ଗୁଇଗ୍ନେ ନୟେର ହେଟିଭ୍) ଓ ମିସ୍ରି (ବିଗରିଉ ନୟେର ଗ୍ରୋସା), ଇତ୍ୟାଦି । “ଏଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ମାତ୍ର ମିସ୍ରିକୁ ଆମେ ବାହାରକୁ ପଠାଉଛୁ, କାରଣ ଏହା ବହୁତ ଦିନ ଧରି ରହେ । ବଳକା ଯେତେ ପ୍ରକାର ରହିଛି ତାହାକୁ ଆମେ ସ୍ଥାନୀୟ ବଜାରରେ ବିକ୍ରି କରୁ”, କହନ୍ତି ଅବଦୁଲ ସଲାମ ।

ଖାଁ ଭ୍ରାତୃଦ୍ୱୟ ପାଉଥିବା ମୂଲ୍ୟ ଉପରେ ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ, କାରଣ ମଣ୍ଡିରେ (ପାଇକାରୀ ବଜାରରେ) ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ତାହା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରନ୍ତି । “ଆମେ ପେଟିରେ ଭର୍ତ୍ତି କରି ଚେରି ପଠାଇ ଦେଉ ଓ ତାହା ଥରେ ଯାଇ ମଣ୍ଡିରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା ପରେ ବ୍ୟବସାୟୀମାନେ ବଜାର ଅବସ୍ଥା ଓ ଚେରିର ଗୁଣବତ୍ତା ଆଧାରରେ ମୂଲ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରନ୍ତି”, କହନ୍ତି ଅବଦୁଲ ସଲାମ । “ଆମର ତା’ ଉପରେ କିଛି କହିବାର ନଥାଏ” ।

ଏତେସବୁ ଆପଦବିପଦ ସତ୍ତ୍ଵେ ସେ ଦୃଢ଼ ରହିଛନ୍ତି । “ଏହି ବ୍ୟବସାୟ କେବେ ବି ସହଜ ନୁହେଁ । ଏବର୍ଷ ସବୁକିଛି ବିପଦ ଏକାଠି ଘଟିଲା – ପାଣିପାଗ, ବଜାର ଓ ପର୍ଯ୍ୟଟକ ସଂଖ୍ୟା ହ୍ରାସ, ଇତ୍ୟାଦି ସବୁକିଛି । ଆମେ କିନ୍ତୁ କାମ କରି ଚାଲିଛୁ, କାରଣ ଏହା ଆମର ଜୀବିକା, ଏବଂ ଆମେ କେବଳ ଏହା ହିଁ କରି ଜାଣିଛୁ” ।

ଏହି କାହାଣୀ ପରୀ ସିନିୟର ଫେଲୋସିପ୍ ୨୦୨୫ଅଧୀନରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି।

ଅନୁବାଦ: ଓଡ଼ିଶାଲାଇଭ୍‍