চিঞ্চপুৰ ধাগেত নৈখনে সকলো নিলে

“ৰাতি কলহৰ কাণে ঢলা বৰষুণত সকলো উটি গ’ল… নিজেই চাওকচোন। সকলো ভাঁহি গ’ল। আমাৰ ঘৰ গ’ল, চাৰিটাকৈ গৰু-গাই গ’ল। সকলো গ’ল…” শ্ৰীকাৱাল ভাৰত ম’ৰে কথাখিনি কৈ থকাৰ মাজতে এই প্ৰতিবেদকক টিনপাতৰ বেৰ আৰু চালি দিয়া ঘৰটো আৰু চৌপাশ দেখুৱায়। “কঁকাল পৰ্য্যন্ত পানী আছিল। ল’ৰাৰ মাতত আমি সাৰ পাইছিলো, সেয়ে বাচিলো। কিন্তু সেই যি পানীৰ ঢল আহিছিল,” তেওঁ কয়।

ম’ৰে মাৱচিয়ে কোনোমতে যিখিনি পাৰে সিখিনি লোৰ চাংখনতে ততাতয়াকৈ থৈছিল। তেওঁলোকৰ ঘৰৰ কেঁচা মজিয়াখন এতিয়া কেৱল বোকা-বালিৰে ভৰি পৰিছে।

২০২৫ৰ ২১ ছেপ্টেম্বৰত ধাৰাশিৱ (প্ৰাক্তন ওচমানাবাদ)ৰ ভূম ব্লকৰ চিঞ্চপুৰ ধাগেত মূষলধাৰ বৰষুণ হৈছিল। গাঁওখন গোদাবৰীৰ উপনৈ বংগাংগা নদীখনৰ পাৰতে অৱস্থিত। পৰৱৰ্তী দিনটোত, ২২ ছেপ্টেম্বৰত গোটেই ৰাতি প্ৰবল বৰষুণ হ’ল। গাঁওখন পানীত বুৰ গ’ল। “কেতিয়াও এনেকৈ বৰষুণ হোৱা দেখা নাছিলো,” গাঁৱৰ মানুহে সেই আচহুৱা দিনটোৰ কথা মনত পেলাই কয়।

সুৰ্য্যকান্ত ম’ৰেয়ে আমাক নদীখন দেখুৱায়। নৈৰ পাৰৰ পথাৰবোৰ বালিয়ে পুতি পেলাইছে। তাত তেওঁৰ দুই একৰ মাটিত দুখন আঙুৰৰ বাগানো আছিল। “আমি শেষ মুহূৰ্তত গৰু-ম’হকেইটা বচাব পাৰিলো। সিহঁতৰো গললৈকে পানী আহিছিল। মই সিহঁতৰ পঘা খুলি দিলো আৰু সিহঁত বাচিল,” ম’ৰে বাচিল। “কিন্তু টিনৰ চালিৰ তলত থকা আটাইবোৰ শস্য তিতি গ’ল। জোৱাৰ, মগুমাহ, উবিদ (ক’লামাহ) আৰু চীনাবাদামৰ বস্তাবোৰ তিতি থাকিল। আটাইবোৰ কাৰবা, পশুখাদ্য হিচাপে ৰখা জোৱাৰ আৰু মাকৈৰ খেৰবোৰ বানে উটুৱাই নিলে।”

ম’ৰেয়ে ডেৰ একৰ মাটিত পিঁয়াজৰ খেতি কৰিছিল। গোটেই খেতিপথাৰখন এতিয়া শিল-বালিৰে ভৰি পৰিছে। পিঁয়াজৰ পুলিবোৰ এতিয়া বালিয়ে পুতি পেলাইছে।

মূল ৰাস্তাৰ বাওঁফালে থকা পথাৰখন ষাঠি বছৰীয়া সিদ্ধেশ্বৰ ভগৱান ধাগেৰ। খেতিপথাৰতে তেওঁ থাকে। “পানীৰ ঢল ইমানেই আছিল যে গছবোৰ উভালি পৰিছিল। গোটেই খেতিখন নষ্ট হৈছিল,” তেওঁ কয়। আঙুৰৰ বাগানখন ১৯৯৫ত তেওঁ আৰম্ভ কৰিছিল। “আমি ক’লামাহৰ খেতি চপাই থৈছিলো মাত্ৰ। তাকো বানে উটুৱাই নিলে।”

২১ আৰু ২২ ছেপ্টেম্বৰৰ দুটা নিশা ধাৰাষাৰ বৰষুণে সকলো উটুৱাই নিলে। “২১ ছেপ্টেম্বৰৰ নিশা ৮ বজাৰ পৰা বৰষুণ আৰম্ভ হৈছিল আৰু পিছদিনা পুৱা ১০ বজালৈ বৰষুণ দি আছিল,” গণেশ ম’ৰেয়ে কয়। “গাঁৱৰ কোনোবাই আমাক ৰাতি ডেৰ বজাত ফোন কৰিলে, তেনেকৈ আমি সাৰ পালো। আমি নিজৰ ল’ৰা-ছোৱালীহঁতকে বচাম নে গৰু-ম’হ। চাৰিটা হেৰুৱালো। দুটা ম’হ আৰু দুটা জাৰ্চি গায়। আটাইকেইটা খীৰতী গায় আছিল।”

প্ৰথম দিনা অত্যধিক বৰষুণৰ পিছত সতীশ তাম্বেয়ে ফোনত দেউতাকৰ লগত যোগাযোগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আছিল। ২০২৫ চনৰ ২৩ ছেপ্টেম্বৰত আমি তেওঁৰ গাঁৱলৈ যোৱাৰ সময়ত তেওঁ আমাক কয়, “মই তেওঁৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিবলৈ কেইবাদিনো চেষ্টা কৰি আহিছো। এতিয়া গাম পালো যে মোবাইল নেটৱৰ্কৰ টাৱাৰটো বন্ধ হৈ গৈছিল আৰু কাৰো সৈতে যোগাযোগ কৰিব পৰা পৰিস্থিত নাছিল।” গাঁওখনক মূল পথৰ সৈতে সংযোগ কৰা পথটো আংশিকভাৱে বানত জাহ যোৱাৰ ফলত এটা দিনৰ বাবে কোনো বাহন ওলাই আহিব নোৱাৰিলে। চিঞ্চপুৰ ধাগে গাঁৱৰ টাম্বে আমাক কয়, “দুদিন ধৰি কাৰেণ্টো নাছিল।”

চুবুৰীয়া গাঁও - বেলগাঁও, পিম্পলগাঁও, কৰন্দি, ভোগলগাঁও, ৱালৱাড, চুম্বলী, সাদে চাংৱি আৰু গণেগাঁও সংযোগী একমাত্ৰ পথ চিঞ্চপুৰ ধাগে-ৱালৱাড পথ। চিঞ্চপুৰ ধাগেৰ সৰপঞ্চ বিশাল সৰ্জেৰাও ধাগেৰ মতে, “দুদিন নেৰেনেপেৰা বৰষুণৰ শেষত সাদে চাংভি পানীয়ে বুৰাই পেলাইছে, তালৈ কোনো যাব নোৱাৰে। বেলগাঁও অভিমুখী দলংখন পানীয়ে উটুৱাই লৈ গৈছে। তালৈ কোনেও যাব নোৱাৰে। প্ৰায় ২০০-২৫০ পৰিয়ালে আন গাঁৱৰ সৈতে সকলো যোগাযোগ হেৰুৱাই পেলাইছে।” ভগা দলংখনৰ ওপৰত থিয় হৈ নদীৰ এই পাৰৰ মানুহৰ লগত কথা পাতি থকা এদল মানুহ দেখা পোৱা গৈছিল।

মহাৰেইনৰ প’ৰ্টেলত দেখা গৈছে যে এই বছৰ – ২০২৫ৰ ১ জুনৰ পৰা ৩০ ছেপ্টেম্বৰলৈকে মাৰাথৱাড়াত সাধাৰণ ৬৭৯.৫ মিলিমিটাৰ বৰষুণৰ বিপৰীতে ৯৪৯.৩ মিলিমিটাৰ বৰষুণ হৈছিল। বহু তহচিলত মে’ মাহত বৰষুণ আৰম্ভ হৈছিল, যাৰ ফলত পথাৰবোৰ পানীৰে ভৰি পৰে আৰু বীজ সিঁচাৰ সময় পিছুৱাই গৈছিল। এই সময়ছোৱাত ধৰাশিৱ জিলাত ৬০৩ মিলিমিটাৰ বৰষুণ হয়। কিন্তু এই বছৰ হোৱা ৯৭৪.৭ মিলিমিটাৰ বৰষুণে অভিলেখ গঢ়িছে – গড় বৰষুণৰ ১৬১.৫ শতাংশ বেছি। ছেপ্টেম্বৰ মাহত সৰ্বাধিক বৰষুণ হোৱা বুলি জানিব পৰা গৈছে।

চিঞ্চপুৰ ধাগেস্থিত ভূম ব্লকত ছেপ্টেম্বৰ মাহত অভিলেখ ভংগকাৰী বৃষ্টিপাত হৈছে। ভূমত প্ৰতি বছৰে গড়ে ১৯০.৯ মি.মি. হয়। ২০২৪ত ১৬১.৯ মিলিমিটাৰ বৰষুণ হৈছিল আৰু এইবাৰ ৫১৪.৪ মিলিমিটাৰ বৰষুণ হৈছে যিটো ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ গড়তকৈ ৩২০.৮ শতাংশ বেছি।

“মন্দিৰাচ্যা শিখৰালা পানী লগালা হোতা। [পানী মন্দিৰৰ ওপৰ পালে]” ধাগেয়ে কয়। মাৰুতি মন্দিৰৰ সন্মুখত থকা আহতজোপাৰ তলত দুই-এজন মানুহ গোট খালে। “দুদিন ধৰি সেই উচ্চতাত পানী বৈ আছিল,” তেওঁলোকে মন্দিৰৰ দেৱালত আৰু পশ্চিমে আইচিডিএছ কেন্দ্ৰৰ দেৱালত ৰৈ যোৱা চিন দেখুৱাই ক’লে – প্ৰায় ১১-১২ ফুট ওখ। কেন্দ্ৰটোত তলা লগোৱা আছিল, সেয়ে ভিতৰত কি ক্ষতি হৈছে আমি দেখা নাপালো। কিন্তু পিছত (৩০ ছেপ্টেম্বৰত) আইচিডিএছ-ৰ কৰ্মী জীৱিতা পাটিলে আমাক ফোনযোগে জনাইছিল যে বানপানীয়ে অংগনবাড়ীত থকা সকলো বস্তু আৰু ৰেকৰ্ড-পাতি উটুৱাই লৈ গৈছে। জিভিতা তাঈয়ে কয়, “ৰেকৰ্ড ৰখাৰ বাবে এটাও ৰেজিষ্টাৰ বাকী নাই। টিফিনৰ বাকচ, প্লেট আৰু বাটি... সকলো গৈছে।”

আহত গছৰ ওচৰৰ বেঞ্চ এখনত কস্তুৰাবাই চৱনে অলসভাৱে বহি থাকিল। “মিৰাচিচা ডাব্বা সুদ্ধ গেলা ৱাহুন। নদীখনে সকলো লৈ গ’ল...আনকি মচলা আৰু নিমখৰ টেমাটোও,” তেওঁ কয়। তেওঁ আৰু তেওঁৰ স্বামীৰ ঘৰত থকা টিনৰ চালিখন সম্পূৰ্ণৰূপে উটুৱাই লৈ গৈছে। পেছাত কমাৰ এই বুঢ়া দম্পতীহালে সকলো সঁজুলি হেৰুৱাইছে। “আমি সকলো কাপোৰ-কানি, চৰু-হাৰি হেৰুৱালো। মোৰ হাতত তিনি গ্ৰাম সোণ আৰু চাৰিটা ৰূপৰ ভৰিৰ আঙঠি আছিল। সেইখিনিয়েই মোৰ একমাত্ৰ সম্বল আছিল।” যোৱা দুদিনৰ পৰা কস্তুৰাবাই আৰু তেওঁৰ স্বামী একনাথ চৱন (৭৫) মানুহৰ আগ্ৰহতে চলিছে। চুবুৰীয়াই পাল পাতি খুৱাইছে। তেওঁলোকৰ কন্যা আৰু তেওঁৰ স্বামী অহিল্যানগৰ (পূৰ্বতে আহমদনগৰ)ৰ পৰা সহায় আগবঢ়াবলৈ আহিছিল।

চাহাজী বাপু চাংলেৰ (৭৫) এইখন টিনৰ চালি দিযা আধাখোলা দৰ্জাৰে চুলি কটা দোকান। সৰু দোকানখনৰ সৈতে এই ঠাইখন বোকাৰে ভৰি পৰিছিল। ভগা কাঠৰ চকীখনৰ বাদে একো নৰ’ল। “এই কামেৰে পেট পুহি আছিলো,” চাংলেয়ে কয়। দুই একৰ খেতিমাটি দুই পুত্ৰক দি দিয়াৰ পিছত এইখন ঠায়েই আছিল তেওঁৰ উপাৰ্জনৰ একমাত্ৰ সম্বল।

গাঁওখনত নদীৰ বাঢ়নী পানীয়ে সৰু সৰু আলি-গলি ভৰি পৰাত সকলো ফালৰ পৰা সমস্যাৰ সৃষ্টি হ’ল। এগৰাকী মহিলাই সন্তান প্ৰসৱৰ বাবে চৰকাৰী প্ৰাথমিক স্বাস্থ্য উপকেন্দ্ৰলৈ যোৱা বাটত দেখিলে যে ৰাস্তাতে বিৰাট ডাঙৰ খাল এটাৰ সৃষ্টি হৈছে। স্বাস্থ্যকেন্দ্ৰটোত এ.এন.এম. হিচাপে কাম কৰা শ্ৰীমতী এ.বি. থিটেয়ে মহিলাগৰাকীক ওচৰৰ জনস্বাস্থ্য কেন্দ্ৰলৈ নি প্ৰসৱ কৰোৱাইছিল। “বৰষুণ আছিল নেৰানেপেৰা। তাৰ মাজতে মহিলাগৰাকীক স্থানান্তৰ কৰি পুৱতি নিশা প্ৰসৱ কৰোৱা হৈছিল।” তেওঁ ভূমত থকা তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ কৰ্মীসকলক ফোন কৰি পৰৱৰ্তী নিৰ্দেশনাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল। ক্লিনিকত প্ৰৱেশৰ একো উপায়ে নাছিল। ক্লিনিকৰ সন্মখৰ পথটোও আংশিকভাৱে জাহ গৈছিল।

ভূমখনক গাখীৰ আৰু দুগ্ধজাত সামগ্ৰী বিশেষকৈ খাৱা (খোয়া)ৰ বাবে জনা যায়। চিঞ্চপুৰ গাঁৱৰ লগতে আশে-পাশে থকা গাঁৱৰ বহুতেই গৰু-ম’হ পোহে আৰু ভূমৰ দুগ্ধ সংগ্ৰহ কেন্দ্ৰলৈ গাখীৰ পঠিয়ায়। “যোৱা দুদিন ধৰি আমি গাখীৰ পঠিয়াব পৰা নাই,” গাঁৱৰ মানুহে সমীহ কৰি চলা বাবাচাহেব কাটুৰে কয়। “চিঞ্চপুৰত ছখন দুগ্ধপাম আছে, প্ৰায় ৫ৰ পৰা ৬ হাজাৰ লিটাৰ গাখীৰ সংগ্ৰহ কৰি ভূমলৈ পঠিওৱা হয়। বানপানীয়ে মূল ৰাস্তাটো ভাঙি পেলোৱাত যোগাযোগ বিচ্ছিন্ন হৈছে, গাড়ীবোৰ দুদিন ধৰি গাঁৱলৈ আহিব পৰা নাই,” তেওঁ কয়। বহু খেতিয়কে গাখীৰ আৰু দুগ্ধজাত সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰি নিজৰ উপাৰ্জনত কিছু টকা যোগ দি আহিছে।

কাটুৰে আমাক কয়, “বানপানীত আমি প্ৰায় ২০০ৰ পৰা ২৫০টা গৰু হেৰুৱালো। কিন্তু বানে পিম্পলগাঁৱৰ এইজন কৃষকক বাৰুকৈয়ে বিপৰ্য্যস্ত কৰিছে, যাৰ তুলনা কাৰো সৈতে চাগে নহয়।” কাটুৰে বিশ্বনাথ দতখিলেৰ কথা কৈছে। নদীখনে নিজৰ বাট সলাই ২৭টা গৰু আৰু পোৱালিৰে তেওঁৰ গোহালিটো উঠুৱাই লৈ গ’ল। পঘা বান্ধি থোৱা সত্বেও এটাও নাবাচিল। সিমানতে দুৰ্দশা শেষ নহ’ল। পিছদিনা মৰা গৰুবোৰো পানীয়ে উটুৱাই লৈ গ’ল,” তেওঁ কয়।

বহু যুৱ কৃষকেও দুগ্ধ ব্যৱসায়ৰ সৈতে জৰিত আছিল। আমোল ধাগেৰ ছটা গৰু, এটা ম’হ আৰু দমৰা হেৰুৱালে। “এয়া কেৱল জীৱ-জন্তুৰেই নহয়, মই ২০০০ কড়বা (পশুখাদ্য), ৪৫ হাজাৰ টকাৰ কড়বা কুট্টি [পশুখাদ্য কটা মেচিন] আৰু গাখীৰ দোৱা মেচিনটোও হেৰুৱাইছো।” লাখৰ ঘাইত লোকচান হৈছে। তাত গোট খোৱা বহু কৃষকে তেওঁলোকৰ কোনোবাই হেৰুওৱা এটা গৰু, দুটা গৰু আদিৰ কথা কয়।

ছাগলী আৰু ভেড়াবোৰো পানীত বুৰি মৰিছিল। ভৈৰৱনাথ চিণ্ডেয়ে ঘটনাৰ বৰ্ণনা দিয়ে। চিণ্ডেয়ে কয়, “মই মোৰ পত্নীৰ সৈতে আমাৰ পামলৈ গৈছিলো আৰু দেখিছিলো যে বানৰ পানীয়ে সকলো উটুৱাই লৈ গৈছে। সেইখন যে গোহালি, তাৰ কোনো চিন-ছাব নাছিল। দূৰৈৰ পৰা চালিখনৰ টিন কেইখনমান মাত্ৰ দেখা পাইছিলো। নদীখনৰ পৰা আমাৰ একো অসুবিধা হোৱা নাছিল। কিন্তু এই বছৰ ‘খোৰিতলা তালা’ত বিস্ফোৰণ ঘটিল আৰু তাৰ বাবেই বানপানীৰ সৃষ্টি হ'ল। বানৰ পানীয়ে সকলো বুৰাই পেলালে।” তেওঁ পাহাৰৰ ওপৰত থকা জলসিঞ্চনৰ সৰু জলাধাৰৰ কথা উল্লেখ কৰিছে যিটো প্ৰায় ১০ বছৰ আগতে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।

বহু কৃষকে কষ্ট কৰি টকা সাচি উদ্যান শস্যৰ খেতি কৰি উপাৰ্জনৰ বাট মোকলাব চাইছিল। আঙুৰৰ বাগিচা, ডালিম আৰু উচ্চমানৰ মধুৰি আমৰ বাগিচাই ভাল ধন আনিছিল। ক্ষতি বহুত বেছি। শ্ৰীৰাম ধাগেৰ ১৫ একৰ আঙুৰৰ বাগিচা আছিল। ধাগেয়ে কয়, “সোপাকে বানে নিলে। আনকি চিমেণ্টৰ ফাউণ্ডেচন দিয়া লোৰ গাঁথনিও বানে উভালি পেলালে।”

সুহাস গণেশ ধাগে আৰু তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ কেশৱ এই ধৰণৰ খেতিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত আছিল। দেউতাকৰ মৃত্যুৰ পিছত সুহাসেই তেওঁলোকৰ খেতিপথাৰখন চোৱাচিতা কৰিছিল। “তেওঁ এটা সম্পূৰ্ণ মধুৰি আমৰ বাগিচা হেৰুৱাইছে। অহা সপ্তাহত বজাৰৰ বাবে সাজু ফলৰ সৈতে প্ৰায় ১০০০ গছ এতিয়া বানে সমান কৰি পেলাইছে।”

ইয়াৰ লগতে সুহাসে তেওঁৰ দুই একৰ খেতিমাটিত থকা ছয়াবিনৰ খেতিও হেৰুৱালে। লগত ডালিমৰ খেতিও গ’ল। বানে তেওঁৰ সৰু ট্ৰেক্টৰ আৰু পাৱাৰ ট্ৰেন্সফৰ্মাৰখনো উটুৱাই নিলে।

আমি সুহাসক লগ নোপোৱাৰ এটা কাৰণ আছে। ডেকা ল’ৰাজনে সোলাপুৰৰ হস্পিতাল মৃত্যুৰে সৈতে যুঁজি আছে। “তেওঁক তিনি সপ্তাহ আগত সাপে কামুৰিলে। স্থানীয় চিকিত্সালয়ত একো কাম নিদিয়াত তেওঁক তালৈ লৈ যোৱা হ’ল। পাঁচবাৰ তেওঁৰ (অপমোহন) ডায়েলাইছিছ কৰা হৈছে,” কাটুৰে কয়। “আমি এতিয়াও তেওঁক এই বানপানীৰ কথা কোৱা নাই।” কেশৱৰ শুকান মুখ আৰু গাঁতত যোৱা চকুৱেই মৰ্মন্তুদ ঘটনাৰ সাক্ষী।

শস্যপথাৰৰ লগতে পেনেল সহিতে এশৰো অধিক সৌৰ পাম্প বানে উটুৱাই নিলে। শস্যপথাৰত বহুওৱা ড্ৰিপ আৰু স্প্ৰিংকলাৰ চেটবোৰো বানৰ প্ৰচণ্ড ঢলে উটুৱাই লৈ গ’ল। আটাইবোৰ কুঁৱা এতিয়া বানপানীয়ে অনা পলস আৰু ঠাল-ঠেঙুলিৰে ভৰি পৰিছে।

কিন্তু কেৱল বৰষুণেই এনে বিপৰ্য্যয় অনা নাই।

বানগংগা নদীৰ ওপৰফালে তিনিটা সৰু সৰু জলসিঞ্চনৰ জলাধাৰ আছে। “ৱাৰে ৱাড়গাঁও, সাচাবলেৱাড়ি আৰু বুৰুডৱাড়িৰ তিনিওটা জলাধাৰে পানীৰ ভৰ সহিব নোৱাৰিলে আৰু বিস্ফোৰণ ঘটিল। তাৰ লগত আছিল আকৌ মূষলধাৰ বৰষুণ,” সুৰজ ধাগে ঘটনাক্ৰম বুজাই কয়। “২১ তাৰিখে পুৱা পানী বাঢ়িবলৈ ধৰিছিল আৰু ২৩ তাৰিখে (ছেপ্টেম্বৰ) পুৱাৰ ভাগতহে পানী কমিছিল।” চিঞ্চপুৰ পথৰ পূব দিশত এটা কে.টি. (কলহাপুৰ টাইপ) বান্ধ আছে। “গ্ৰীষ্মৰ সময়ত গেটবোৰ খোলা নাছিল। বানৰ পানীয়ে লগত লৈ আহিছিল গছ-গছনি, জাবৰ আদি। ফলত গেটবোৰ বন্ধ হৈ পৰিছিল।” নদীখনৰ পানীয়ে গাঁও আৰু পথাৰৰ মাজেৰে নতুন বাট উলিয়ালে। নদীখনৰ প্ৰাকৃতিক পথ মূল গাঁওখনৰ পৰা প্ৰায় ৫০০ মিটাৰ দূৰত্বত আছে।

এনে প্ৰাকৃতিক দুৰ্য্যোগৰ কাৰণ অভিজ্ঞ গাঁওবাসীয়ে জানে।

“৮০ৰ দশকলৈকে নৈৰ পাৰৰ আটাইবোৰ মাটি মুকলি আছিল। তাত গৰু-ম’হ চৰিছিল। এতিয়া তাত খেতি কৰা হয়,” সুৰ্য্যকান্ত ম’ৰেৰ ভায়েকে আমাক কয়। “নৈৰ পাৰে পাৰে বেদখল হৈছে।”

মহিলাই এই বানৰ কথা কি কয়?

“তাঈ, আমাৰ গাঁওখনত ঘোসা ব্যৱস্থা চলে,” তেওঁলোকে কয়।

ঘোসা ব্যৱস্থাত উচ্চ জাতৰ মহিলাই বাহিৰা মানুহৰ সৈতে কথা নাপাতে। বিশেষকৈ পুৰুষৰ সৈতে। এই ব্যৱস্থা মাৰাথৱাড়াৰ বহু অঞ্চলত চলি আহিছে। মহিলাই ওৰণি ল’ব লাগে আৰু কোনেও তেওঁলোকৰ মুখ দেখিব নালাগে।

“আমি আটায়ে এটা ফৈদৰ। আমাৰ মহিলাই আন পুৰুষে কথা পাতি থাকিলে ঘৰৰ বাহিৰলৈ ওলাই নাহে,” দুজন পুৰুষে গৰ্বৰে কয়।

নদীখনে সকলো লৈ গ’ল। কিন্তু সঁচায়ে সকলো লৈ গ’লনে? এলান্ধুকলীয়া ৰীতিবোৰ দেখোন থাকি গ’ল।

পুনশ্চ:

২০২৫ চনৰ ৩ অক্টোবৰত জিলা উপায়ুক্তই জনোৱা মতে ধাৰাশিৱ জিলাৰ ৪২টা চক্ৰৰ আটাইকেইটাতে অতিবৃষ্টি হোৱাৰ লগতে প্ৰায় ৪,৪৯,৬৮৯ হেক্টৰ কৃষিভূমি ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে যাৰ ভিতৰত ৮,০০০ হেক্টৰ সম্পূৰ্ণৰূপে উটুৱাই লৈ গৈছে। প্ৰায় ২২১টা পথ, ১৪৬টা পাৰ্কুলেচন টেংক (পৰিস্ৰৱণ গহ্বৰ) আৰু আন ১৯টা সংৰক্ষিত জলাধাৰ ক্ষতি হৈছে; বৰষুণ আৰু বানত ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে ৭০-৮০ শতাংশ চৰকাৰী বিদ্যালয়।

অনুবাদ: ওৱাহেদৰ ৰহমান