বুলধানাত যাদুকৰী শক্তিত বিশ্বাস আৰু মনত সংশয়

এই প্ৰতিবেদন পুলিত্জাৰ চেণ্টাৰৰ সমৰ্থনত পাৰ্থ এম.এন. য়ে প্ৰস্তুত কৰা এলানি প্ৰতিবেদনৰ অংশ।

আচমা খানে (৭৫) প্ৰায় ১০০ কিলোমিটাৰ বাট বাই দৰগাহলৈ আহিছিল। মনত এটাই আশা - মানসিক ৰোগত গুৰুতৰভাৱে আক্ৰান্ত তেওঁৰ ছোৱালীজনীৰ সৈতে কিবা এটা চমত্কাৰ হৈ যাওক আৰু তেওঁ আৰোগ্য লাভ কৰক। ১২ বছৰ হৈ গ’ল, কিন্তু মাক-জীয়েক ঘৰলৈ উভতি যাব পৰা নাই।

মহাৰাষ্ট্ৰৰ মাৰাঠৱাড়া অঞ্চলৰ শম্ভাজী নগৰ (পূৰ্বৰ ঔৰংগাবাদ) জিলাৰ শ্ৰমিক পৰিয়াল এটাত জন্মগ্ৰহণ কৰা ফাতিমাৰ ডেকাকালটো ভালে যোৱা নাছিল। তেওঁৰ মূৰটো প্ৰায়ে ঘূৰাইছিল আৰু অচেতন হৈ পৰিছিল। এনেকৈ মূৰ ঘূৰাই পৰা বেমাৰটো বাঢ়িবলৈ ধৰে আৰু মাজে-সময়ে চৰম পৰ্য্যায়ৰ ঘটনাও ঘটিছিল।

“আমি ইজনৰ পিছত সিজন ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ গৈ থাকিলো,” আচমাই কয়। “আমাৰ গৰু-ম’হ তাইৰ চিকিত্সাৰ বাবে বিক্ৰী কৰিলো। কিন্তু তাইৰ স্বাস্থ্যৰ উন্নতি নহ’ল। দিনে দিনে অৱনতিহে ঘটিল আৰু বাস্তৱ দুনীয়াখনৰ সৈতে তাইৰ সম্পৰ্ক টুটি আহিবলৈ ধৰিলে।”

এদিনাখন ফাতিমাই কাকো চিনি নোপোৱা হৈ গ’ল আৰু গভীৰ হতাশাত নিমজ্জিত হ’ল। তেওঁৰ ইতিমধ্যে ত্ৰিচ বছৰ বয়স পাৰ হৈছিল, মাক-দেউতাকৰ হাতত উপায় নোহোৱা হৈ আহিছিল। ইফালে তেওঁৰ মানসিক স্বাস্থ্যৰ গুৰুতৰ অৱনতি ঘটাক লৈ মাক-দেউতাক চিন্তিত হৈ থাকিল, তাৰ সমান্তৰালভাৱে দুবেলা দুসাজৰ চিন্তাইও তেওঁলোকক জুৰুলা কৰিলে।

“তাই নিজৰ গাৰ কাপোৰ ফালি-চিৰি পেলাইছিল আৰু আমি ভাবি পোৱা নাছিলো কেনেকৈ তাইক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিম” আচমাই কয়। এদিন তেওঁলোকৰ চুবুৰীয়াই তেওঁলোকে কেতিয়াও নভবা পৰামৰ্শ এটা আগবঢ়ালে।

তেওঁলোকৰ গাঁৱৰ পৰা ১০০ কিলোমিটাৰ দূৰত আন এখন গাঁও আছে। তাত প্ৰায় ১১৭ বছৰ পুৰণি দৰগাহ এখন আছে। পিম্পলগাঁও চৰাইলৈ ১৯শ শতিকাৰ শেষভাগৰ ফালে হজৰত হাজি আব্দুৰ ৰেহমান শ্বাহ ওৰফে শৈলানি শ্বাহ বাবা আহিছিল বুলি জনা যায়। এই গাঁওখন বিদৰ্ভ অঞ্চলৰ বুলধানা চহৰৰ পৰা প্ৰায় ২০ কিলোমিটাৰ দূৰত অৱস্থিত। ভুতে ধৰা মানুহক মুক্ত কৰাৰ বাবে শৈলানি শ্বাহ বাবাৰ বিশেষ খ্যাতি আছিল। ১৯০৮ত এই শৈলানি শ্বাহ বাবাৰ প্ৰয়াণৰ বছৰটোত তেৰাৰ স্মৃতিত দৰগাহ এটা নিৰ্মাণ কৰা হয়।

তেতিয়াৰে পৰা সেই দৰগাহত বছৰটোৰ মাৰ্চ মাহত বাৰ্ষিক উৰুচ উত্সৱ উদযাপন কৰি অহা হৈছে য’ত লাখ লাখ ভক্তৰ আগমন ঘটে।

শৈলানি বাবাৰ স্মৃতিত নিৰ্মিত এই দৰগাহলৈ তাহানিৰে পৰা মহাৰাষ্ট্ৰৰ বিভিন্ন ধৰ্মবিশ্বাসী লোকৰ আগমন ঘটিছে। কিয়নো এই দৰগাহৰ ‘নিৰাময়ৰ শক্তি’ থকা বুলি জনবিশ্বাস আছে। শৈলানি বাবাৰ নামত উত্সৰ্গিত উপাসনাস্থলীখন এখন ন্যাসে চলায়, সেই ন্যাসে তাৰবাবে সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰ্ভৰ কৰে বৰঙনিৰ ওপৰত। অন্যহাতে ঠাইখন স্বয়ম্ভু গডমেনেৰে ভৰি পৰিছে যিসকলে পৰিস্থিতিৰ সুযোগ লৈ দুখীয়া মানুহৰ পৰা ধন-টকা শোষণ কৰে।

মানুহে ঘৰ-মাটি বিক্ৰী কৰি আহি সেই গাঁওখনতে থাকিবলৈ লয় আৰু নিজকে দৰগাহখনত উচৰ্গা কৰেহি। পিম্পলগাঁও চৰাইত জনসংখ্যা প্ৰায় ৫,০০০। কিন্তু এতিয়া স্থানীয় লোকতকৈ প্ৰব্ৰজনকাৰীৰ সংখ্যা অধিক। গাঁওখনত এতিয়া যিমানকেইটা প্ৰব্ৰজিত পৰিয়াল আছে, তাৰে প্ৰতিটো পৰিয়ালতে কমেও এজন হ’লেও গুৰুতৰ মানসিক ৰোগত ভুগি থকা ৰোগী আছে।

জীয়েক ফাতিমা মানসিক ৰোগৰ পৰা আৰোগ্য লাভ কৰিব বুলি আশা কৰি আচমা আৰু তেওঁৰ গিৰীয়েক হুছেইন ইয়ালৈ আহিছিল ১২ বছৰ আগতে। খেতিপথাৰ এখনৰ কাষতে টিনৰ চালি দিয়া জুপুৰী ঘৰ এটা তেওঁলোকে ভাৰাত লৈছিল। হুছেইনে জীৱনত কেতিয়াও ঔৰংগাবাদৰ নিজৰ ঘৰলৈ উভতি যাব নোৱাৰিব।

ফাতিমা যেতিয়া প্ৰথম পিম্পলগাঁও চৰাইলৈ আহে, তেওঁক শৈলানি বাবাৰ সেউজ ৰঙৰ ধামখনৰ বিপৰীতে গছ এডালত শিকলিৰে বান্ধি থোৱা হৈছিল। “শিকলি বান্ধি থোৱা ঠাইতে তাই শৌচ-পেচাব কৰিছিল,” আচমাই কয়। “মই তাইক ধোৱা-পখালা কৰিয়েই জীৱনটো কটাইছো।“

এটা দশক এনেকৈ কটোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে আশাৰ সামান্য ৰেঙনি দেখিবলৈ পালে।

বুলধানা নিবাসী ড. গাৰ্গি চপকালে অঞ্চলটোত এটা স্বাস্থ্য শিবিৰৰ আয়োজন কৰিছিল। তাৰে এটা পিম্পলগাঁও চৰাইত পতা হৈছিল। “সেই শিবিৰত মই বুজি পালো যে তাত মানসিক স্বাস্থ্যৰ যিবোৰ সমস্যা মানুহৰ আছে, সেয়া অতিশয় গুৰুতৰ,” তেওঁ কয়।

চপকালৰ মাতৃভূমি ফাউণ্ডেচনে তেতিয়া অন্ধশ্ৰদ্ধা নিৰ্মূলন সমিতি (এ.এন.আই.এছ.) নামে অন্ধবিশ্বাসবিৰোধী সংস্থা আৰু পৰিৱৰ্তন ট্ৰাষ্টৰ সৈতে একজোট হয়। তেওঁলোকে গাঁৱৰ ক্লিনিকত মানসিক ৰোগীৰ বাবে পূৰ্ণকালীন বহিৰ্বিভাগ এটা আৰম্ভ কৰে।

এ.এন.আই.এছ.-ৰ নেতৃত্ব প্ৰদানকাৰী আৰু এগৰাকী মনোৰোগ চিকিত্সক হামিদ দাভোলকাৰে বুজিলে যে এই সমান্তৰালভাৱে চলি থকা জগতখন য’ত পৰিয়ালবোৰে সীমিত সম্বলেৰে এনে এক নিৰাময়ৰ আশাত এটাৰ পিছত আনটো দশক নষ্ট কৰে, যিটো দৰাচলতে নায়েই, তাত পৰিৱৰ্তন অনাৰ এয়াই একমাত্ৰ উপায়। পিম্পলগাঁও চৰাই গাঁওখন মানসিক স্বাস্থ্যৰ ৰোগীৰ গাঁও বুলি জনাজাত - তাত নিয়মিত ৰূপত দৰৱ আৰু চকু দিয়াৰ প্ৰয়োজন আছে।

“মানসিক স্বাস্থ্যক লৈ আমাৰ সমাজত এতিয়াও গুৰুতৰ অজ্ঞতা আছে,” দাভোলকাৰে কয়। “মানুহে এতিয়াও বিশ্বাস কৰে যে কিছুমান মানসিক ৰোগৰ ক্ষেত্রত আলৌকিক শক্তিৰ হাত আছে। এয়া অজ্ঞতা, নিষিদ্ধতা আৰু বিশেষজ্ঞৰ অভাৱৰ বাবে হৈছে।”

পিম্পলগাঁও চৰাইলৈ অহা তিনিটা সংস্থাই তেওঁলোকৰ পদক্ষেপক নাম দিলে ‘দৱা-দুৱা’ (দৰৱ আৰু প্ৰাৰ্থনা) প্ৰকল্প। তেওঁলোক সাৱধান আৰু সতৰ্ক আছিল যাতে কাৰো এনেকুৱা নালাগক যে শৈলানি বাবাৰ ৰোগ নিৰাময়ৰ আলৌকিক শক্তিক তেওঁলোকে প্ৰশ্ন কৰিব বিচাৰিছে।

“আপুনি সেই জনবিশ্বাসক প্ৰত্যাহ্বান জনাই মানুহক তাৰ পৰা আঁতৰাই আনিব নোৱাৰে,” দাভোলকাৰে কয়। “আমাৰ দৃষ্টিভংগী এনেকুৱা হ’ব যে তেওঁলোকে প্ৰাৰ্থনা কৰি থাকক, মাত্ৰ তাৰ লগত দৰৱো খাওক।”

চপকালে প্ৰথম গাঁৱলৈ যাওতে মানুহে নিজৰ পৰিয়ালৰ লোকে মানসিক ৰোগৰ বাবে পূৰ্বতে পোৱা চিকিত্সাৰ বিষয়ে সবিশেষ দেখুৱালে। “তথ্যৰ অভাৱত নাইবা ফলো-আপ নকৰাৰ ফলত চিকিত্সাৰ পৰা তেওঁলোকে সুফল পোৱা নাছিল,” তেওঁ কয়। “ফলত তেওঁলোকে ডাক্তৰী চিকিত্সাৰ ওপৰত বিশ্বাস হেৰুৱাইছিল। প্ৰাৰম্ভিক কেইটামান মাহত আমি তালৈ গৈ কেৱল তেওঁলোকৰ কথা শুনিছিলো যাতে তেওঁলোকৰ আস্থাভাজন হ’ব পাৰো।”

আচমা আছিল প্ৰথমগৰাকী যি এইক্ষেত্রত আগবাঢ়ি আহিছিল। তেওঁৰ গিৰীয়েক পেৰালাইটিক ষ্ট্ৰোক হৈ কেইবছৰমান আগত ঢুকাইছে। এতিয়া ফাতিমাক চাবলৈ তেঁৱেই আছে। তেওঁৰ গিৰীয়েকৰ বয়স সত্তৰৰ আশে-পাশে আছিল।

“মোৰ হেৰুৱাবলগীয়া একো নাছিল,” তেওঁ কয়। “মোৰ ছোৱালীজনীৰ অৱস্থা ইয়াতকৈ আৰু কি বেয়া হ’লহেঁতেন। সেয়ে মই দৰৱৰ ওপৰত চকু মুদি বিশ্বাস কৰিলো।”

যিসকলে চিকিত্সা সাহায্য গ্ৰহণ কৰিলে, তেওঁলোকে উপায়হীন হৈ কৰিলে, কিন্তু তাৰ পৰা লাভান্বিত হ’ল। আন বহু লোক আছিল যিসকলে বাধা দিছিল আৰু চিকিত্সাকৰ্মীৰ কামটো সুকলমে হ’বলৈ দিয়া নাছিল।

ষাঠিৰ দেওনা পাৰ কৰিবলৈ লোৱা উমাবাইয়ে প্ৰায় ছটা বছৰ ধৰি পিম্পলগাঁও চৰাইতে আছে। সঘনে স্বাস্থ্য বেয়া হৈ থকাৰ বাবে তেওঁ তালৈ অহাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। তেওঁৰ এটা কোঠালীৰ জুপুৰী ঘৰটো আচমাৰ জুপুৰীটোৰ কাষতে। মুকলি আকাশৰ তলতে ইঘৰৰ পৰা সিঘৰলৈ টনা ৰছীডালত দুয়োটা পৰিয়ালে কাপোৰ মেলি দিয়ে। “মোৰ ঘৰ জলগাঁৱত, ইয়াৰ পৰা ৬০-৭০ কিলোমিটাৰ দূৰত,” উমাবাইয়ে কয়। “মই মাজে-সময়ে পৰিয়ালৰ মানুহক দেখা কৰিবলৈ যাও।“

কিন্তু যেতিয়াই তেওঁ ঘৰলৈ যায়, উমাবাইৰ গাটো বিষাবলৈ ধৰে আৰু মূৰ ঘূৰাবলৈ ধৰে। “ইয়ালৈ আহিলেহে গাটো ভাল লাগে,” তেওঁ কয়। “বাবাই মোক যাবলৈ দিয়া নাই।”

বুলধানা নিবাসী সোণালী কাৰ্দলে এই দৱা-দুৱা প্ৰকল্পটো চলায়। তেওঁ উমাবাইক দৰৱ-পাতি দিয়াৰ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু উমাবাইয়ে বিশ্বাস কৰে যে বাবাই মুক্তি দিলেহে তেওঁ ঘৰলৈ যাব পাৰিব। “ইয়াৰে বহু ৰোগীক কি কৰিব লাগে সেয়া বাবাই কৈ দিয়ে,” সোণালীয়ে বুজাই কয়। “আমি দৰগাহৰ প্ৰতি থকা তেওঁলোকৰ শ্ৰদ্ধাক সন্মান জনালেও আৰু তাৰ সমান্তৰালভাৱে চিকিত্সাৰ দিশত আগবাঢ়িবলৈ পতিয়ন নিয়াব পাৰিলেও বহুতৰে ক্ষেত্রত এই কৌশল কামত নাহে।”

পিম্পলগাঁও চৰাইত সোণালীৰ লগতে তেওঁৰ টিমটোক পিম্পলগাঁও চৰাইত বহুতে শত্ৰুৰ দৰে আচৰণো কৰিছে। ৰোগীৰ মানসিক স্বাস্থ্যক লৈ পশ্চাদঘাতী কাম কৰা বুলিও তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ উঠিছে। “আমি এই বিৰোধৰ মাজতো অটল হৈ কেৱল আগবাঢ়ি গৈ থকাৰ চেষ্টা কৰিব পাৰো,” তেওঁ কয়।

এতিয়ালৈ তেওঁলোকে গাঁওখনত ৬০০ৰো অধিক লোকৰ চিকিত্সা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে আৰু তাৰে বহুতেই ইতিমধ্যে আৰোগ্যলাভ কৰি ঘৰলৈ উভতিছে। সোণালীয়ে নিয়মিতভাৱে কৰা ফলো-আপৰ বাবে পিম্পলগাঁৱত থকা আন বহুতেই চিকিত্সাৰ সুবিধা লাভ কৰি আছে।

তেওঁলোকৰ মাজৰ এগৰাকী ১৮ বছৰীয়া আশীষ। আশীষ যিটো খেৰীঘৰত এতিয়া আছে, তাত সোমাই গৈ তেওঁৰ লগত কথা পতা সময়ত আশীষে তেওঁৰ ফালে পিঠি দি লৈছে। তেওঁক মাক সবিতাই (৪৫) তেওঁৰ হাতখনত ধৰিছে আৰু আমাৰ সৈতে কথা পাতিছে।

আকোলা জিলাৰ নিজ গাঁৱৰ স্কুলত আশীষ বৰ মেধাবী ছাত্ৰ আছিল। পিম্পলগাঁও চৰাইৰ পৰা তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ চাৰিঘণ্টাৰ বাট। আন ল’ৰা-ছোৱালীৰ দৰে তেঁৱো চেলফি লৈ ভাল পাইছিল, ক’লা ছশমা পিন্ধি ফুৰ্তি পাইছিল। চাৰিবছৰ আগতে তেওঁ ৰেগিঙৰ ঘটনা এটাৰ চিকাৰ হোৱাৰ পৰা এনে হোৱা বুলি অনুমান কৰা হৈছে। সেই ঘটনাই তেওঁৰ জীৱনটো সলনি কৰি পেলালে।

“এজাক ল’ৰাই তেওঁক জোকাইছিল আৰু হাৰাশাস্তি কৰিছিল,” সবিতাই কয়। আবেলি সময়ত গোটেইবোৰে তেওঁৰ গাৰ ওপৰতে বহিছিল আৰু তেওঁৰ উশাহ বন্ধ হৈ যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছিল। “তেওঁ উশাহ ঘূৰাই আনিব পৰা নাছিল, হাত-ভৰি চেপাত সোমাই আছিল। ভয়ত বিতত হৈ তেওঁ মুখৰ কাষতে থকা হাতখনত কামুৰি দিছিল আৰু ওলাই আহিব পাৰিছিল।”

পিছদিনা যিটো ল’ৰাৰ তেওঁ হাতত কামুৰিছিল, তেওঁৰ দেউতাক স্কুললৈ আহিছিল। দেউতাকে আশীষক ভাবুকি দিছিল আৰু সবিতাকো বৰ বেয়াকৈ কৈছিল। আশীষে তেনেকৈ চক খালে আৰু মানসিক আঘাত পালে।

“সেই ঘটনাৰ পিছৰ পৰা তেওঁৰ মুখৰ মাত হেৰাল,” সবিতাই কয়। “সি কথা ক’বলৈ এৰিলে।”

আকোলাৰ মনোৰোগ বিশেষজ্ঞই আশীষক আৰোগ্য কৰি তুলিব নোৱাৰাত সবিতা আৰু আশীষৰ বায়েক নিকিতা (২২)য়ে তেওঁক বাবাৰ দৰগাহলৈ লৈ আনে আৰু ইয়াতে থাকিবলৈ লয়।

সবিতাই চৰকাৰৰ পৰা ১,৫০০ টকাৰ বিধৱা পেঞ্চন পায়। তাৰ এক তৃতীয়াংশ তেওঁ থকা জুপুৰিটোৰ ভাড়াৰ নামত যায়। গাঁৱৰ আন প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ দৰেই তেঁৱো বিভিন্ন এনজিঅ’ৰ জৰিয়তে তাত থকা পৰিয়ালবোৰক যোগান ধৰা খাদ্যশস্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল।

“আমাৰ খেতিমাটি ধূলিময় হৈ পৰিছে। আমি সৰু থাকোতে দেউতাৰ মৃত্যু হৈছিল আৰু আমাৰ আত্মীয়ই আমাক একেবাৰে সহায় নকৰে,” নিকিতাই কয়।

আশীষৰ চোৱাচিতা কৰাৰ ক্ষেত্রত মাকক সহায় কৰিবলৈ নিকিতাই কলেজ এৰিবলগীয়া হৈছে। “তেওঁ স্কুলত যি মানসিক আঘাত পালে, তাৰ পৰা তেওঁ ওলাব পৰা নাই। আমি তেওঁৰ চিকিৎসা নেৰানেপেৰাকৈ চলাই নিব লাগিব,” সোণালীয়ে বুজাই কয়।

কিন্তু আশীষে দৰৱ নাখায়, পেলাই দিয়ে। তেওঁ বেছি কথা নকয়৷ হাতেৰে ইংগিত দি আৰু স্পৰ্শৰ জৰিয়তে তেওঁ নিজৰ মনৰ কথা প্ৰকাশ কৰে। মাক আৰু ভনীয়েকে গোপনে তাৰ খাদ্যত দৰৱ লুকাই-চুৰকৈ দিবলৈ চেষ্টা কৰে। সদায় এনেকৈ এখন সংগ্ৰাম চলে।

সৌভাগ্যৰ কথা যে আচমাৰ ছোৱালী ফাতিমাই নিজৰ দৰৱখিনি নোলোৱাকৈ থকা নাছিল। প্ৰায় তিনি বছৰ ধৰি ধাৰাবাহিক চিকিৎসাৰ অন্তত তেওঁক আৰু এতিয়া মন্দিৰৰ সন্মুখৰ গছজোপাত শিকলিৰে বান্ধি থোৱা প্ৰয়োজন নোহোৱা হ'ল। তেওঁৰ ভায়’লেণ্ট এপিছ’ডবোৰো এতিয়া অতীতৰ কথা হৈ পৰিল। তেওঁ নিজে এতিয়া চাফ-চিকুণকৈ থাকিবলৈ লৈছে আৰু পাকঘৰত আচমাক তেওঁ আজিকালি সহায়ো কৰে।

“তাই আনকি এতিয়া ফাৰ্মাচিলৈ গৈ নিজে নিজৰ দৰৱখিনি আনে,” আচমাই গৌৰৱেৰে কয়।

কন্যাই এনেকৈ আৰোগ্য লাভ কৰাটোৱে আচমাক এতিয়া দৱা-দুৱা প্ৰকল্পৰ অংশীদাৰ কৰি তুলিছে। তেওঁ প্ৰায়ে আজিকালি গাঁওখনত থকা আন পৰিয়ালক মানসিক স্বাস্থ্যজনিত সমস্যাৰ ক্ষেত্রত চিকিত্সাৰ বাবে আগবাঢ়ি অহাৰ বাবে পতিয়ন নিওৱা কামটোত সোণালীক সহায় কৰে। “সমস্যা এইটোৱে যে আমি নজনাখিনি স্বীকাৰ কৰি নলও। কোনোবাই আমাতকৈ যদি বেছি জানে, তেওঁৰ কথা আমি শুনা উচিত,” আচমাই কয়। “মোৰ ছোৱালীক ১০ বছৰ দৰগাহৰ সন্মুখত শিকলি লগাই থ’বলগীয়া হৈছিল। কিন্তু সঠিক চিকিত্সা লাভৰ পিছতহে তেওঁৰ অৱস্থা ভাললৈ আহিল।”

ফাতিমাই আৰোগ্য লাভৰ পিছৰে পৰা আচমাৰ ঔৰংগাবাদৰ নিজৰ ঘৰখনলৈ মনত পৰা হৈছে। তেওঁৰ দুই পুত্ৰই মাজে-সময়ে তেওঁক লগ কৰেহি। কিন্তু তেওঁ জীৱনৰ শেষৰ এই বছৰকেইটা য’ত তেওঁ জীয়াব পাৰিছে, সেইখিনি সময় ঘৰতে কটাব বিচাৰে। “জীৱনটোত বেছি বছৰ আৰু নাই,” তেওঁ কয়। “নিজৰ ঘৰখনত শেষ উশাহকণ ল’ব বিচাৰো।”

ফাতিমাৰ কাৰণে তেওঁ এতিয়া তাত আছে। ঘৰলৈ গুছি গ’লে তেওঁৰ চিকিত্সাত ব্যাঘাত জন্মিব বুলি তেওঁ ভয় খায়। আকৌ তাইৰ বেমাৰ হওক, তাৰ ৰিস্ক তেওঁ ল’ব বিচৰা নাই। এশ কিলোমিটাৰ দূৰত থাকিলে তেওঁৰ চিকিত্সা অব্যাহত ৰখাটো কঠিন হৈ পৰিব পাৰে। “গোটেই জীৱনটো মোৰ ছোৱালীজনীৰ চোৱাচিতা কৰি কটাইছো,” আচমাই কয়। “তাই সেই যন্ত্ৰণাৰ জীৱনটোৰ পৰা ওলাই আহক, সেয়াই চাব বিচাৰো।”

পৰিচয় গোপনে ৰাখিবলৈ এই প্ৰতিবেদনত মানসিক ৰোগীসকলৰ নাম সলনি কৰা হৈছে।

অনুবাদ: পংকজ দাস