எல்பிஜி அகதிகளாகத் திரும்பும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள்

பாலோ மன்ஜியும் ஒன்பது கட்டுமானத் தொழிலாளர்களும் அருகிலுள்ள காடுகளிலிருந்து விறகுகளை எடுத்து வரவேண்டிய ஒரு அசாதாரணமான பணிக்கு மாறினர்.

"ஒவ்வொரு மூன்றாவது அல்லது நான்காவது நாள், நாங்கள் அதிகாலை ஐந்து மணிக்கெல்லாம் கிளம்பிச் சென்று, மதியத்திற்குள்ளாக, தலா 10-12 கிலோ விறகுகளைச் சுமந்துகொண்டு திரும்புவோம்," என்கிறார் பீகாரின் நாலந்தா மாவட்டத்தில் உள்ள அர்பா பஞ்சாயத்தில் தனது வீட்டருகே கட்டிலில் அமர்ந்திருக்கும் 55 வயதான பாலோ.

"அந்த விறகுகளை வைத்து 10 பேருக்கு மூன்று முதல் நான்கு நாட்களுக்குச் சமைத்து விடுவோம். ஆனால், நாங்கள் அரிசியோடு, பருப்பு அல்லது காய்கறிகளை சேர்த்து சமைத்து விடுவோம். மூன்றையும் தனித்தனியாக சமைக்க அதிக விறகுகள் தேவைப்படும்."

தமிழ்நாட்டில், சென்னையின் ஒரு முக்கிய புறநகர் பகுதியான தாம்பரத்தில் உள்ள ஒரு கட்டுமானத் தளத்தில் வேலை செய்த நாட்களை அவர் நினைவு கூர்கிறார்.

தொடர்ந்து நிலவி வரும் திரவ பெட்ரோலிய எரிவாயு (எல்பிஜி) நெருக்கடிக்கு, பாலோவும் அவரது சக புலம்பெயர் தொழிலாளர்களும் வகுத்த இந்தத் தற்காலிகத் தீர்வு இரண்டு வாரங்களுக்கு மட்டுமே உதவியது. "எப்போதும் விறகு கிடைப்பது சாத்தியமில்லை," என்கிறார் அவர்.

ஏப்ரல் 1 அன்று, அவர்கள் ரயிலில் தங்கள் கிராமங்களுக்கு திரும்பப் புறப்பட்டனர். அது ஒரு கடுமையான பயணம்.

பொது கோச்கள், பயணிகளால் நிரம்பி வழிந்தன. பயணத்தின் 24 மணி நேரமும், அவர்களுக்கு ஒரு இருக்கை கூட கிடைக்கவில்லை. “ரயிலில் நின்றுகொண்டே எப்படிச் சாப்பிட முடியும்?, 24 மணி நேரமும் நாங்கள் எதுவும் சாப்பிடவில்லை,” என்கிறார் முசஹர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த தலித்தான பாலோ.

ஈரான் மீதான அமெரிக்க-இஸ்ரேல் போரினால் ஏற்பட்ட எரிபொருள் நெருக்கடி, புலம்பெயர்ந்த முறைசாராத் தொழிலாளர்களையும் பாதித்தது. குறிப்பாக தனியார் விநியோகஸ்தர்களிடமிருந்து சமையல் எரிவாயுவை வாங்கும், தொழில்மயமாக்கப்பட்ட நகர்ப்புற வேலைகளின் நிலையற்ற வருமானத்தைச் சார்ந்திருக்கும் தினக்கூலித் தொழிலாளர்களை இது பாதித்துள்ளது.

நிச்சயமற்ற வாழ்வாதாரத்தின் காரணமாக, ஆரம்பத்தில புலம்பெயர்ந்தவர்களை, எல்பிஜி பற்றாக்குறை தங்கள் கிராமங்களுக்கே திரும்ப கட்டாயப்படுத்துகிறது.

தமிழ்நாட்டை விட்டு வெளியேறுவதற்கு முன்பு, பாலோவும் மற்றவர்களும் மாற்று வழிகளை ஆராய்ந்தனர். ஆனால் எதுவும் பலனளிக்கவில்லை. ஒரு வாரத்திற்கு அவர்கள் ஒரு கிலோ எல்பிஜியை அதன் அசல் விலையை விட மூன்று மடங்கு அதிக விலையில், அதாவது 300 ரூபாய்க்கு வாங்கினர். “ஆனால் அதற்கு பின்பு அது அந்த விலைக்கு கூட கிடைக்கவில்லை,” என்கிறார் அவர்.

எனவே அவர்கள் ஒரு சிறிய ரோட்டுக்கடையில் சாப்பிட ஆரம்பித்தனர். ஆனால் அவர்களும் விலையை உயர்த்திவிட்டனர்.

பாலோவுடன் பணிபுரிந்த அர்பாவைச் சேர்ந்த மற்றொரு கட்டுமானத் தொழிலாளியான 36 வயது முன்னா பஸ்வான் கூறுகையில், “90 ரூபாய்க்கு விற்கப்பட்ட சிக்கன் ரைஸ் திடீரென 160 ரூபாயாக உயர்ந்தது. அதனால் நாங்கள் அங்கு சாப்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டோம்.”

அவர்களுக்கு இருந்த கடைசி வழி, விறகில் சமைப்பதுதான். ஆனால் அதற்கும், பாலோ, முன்னா மற்ற மூன்று தொழிலாளர்கள் பகிர்ந்து தங்கியிருந்த எட்டுக்கு எட்டு அடி அறையில், அனுமதி இல்லை.

எனவே அவர்கள் கட்டுமான தளத்தில் இரண்டு வாரங்கள் தங்கி, விறகு அடுப்பில் சமைத்தனர். “எங்களுக்கு பெரும்பாலும் முள் குச்சிகள் மட்டுமே கிடைத்தன. அதனால் சமைக்கும்போது, கைகளில் அடிக்கடி குத்திவிடும். விறகு எரிவதால் வரும் புகையும் கண்களை எரிக்கும்,” என நினைவு கூர்கிறார், முன்னா பஸ்வான்.

எரிவாயு விநியோகம் மீண்டும் தொடங்கினால், மீண்டும் இடம்பெயர்வதற்காக காத்திருக்கிறார்.

“தாம்பரத்தில், நான் கொத்தனாராக வேலை செய்து ஒரு நாளைக்கு 1,100 ரூபாய் சம்பாதிக்கிறேன். ஆனால் கிராமத்தில், வயல்களில் உழைத்தால் 200-250 ரூபாய் மட்டுமே கிடைக்கும். ஆனால் கடந்த ஒரு வாரமாக, அந்த வேலை கூட கிடைக்கவில்லை,” எனும் பஸ்வான் நிலமற்ற ஒரு தலித் ஆவார்.

“முழுக் குடும்பமும் [மனைவி மற்றும் நான்கு குழந்தைகள்] என் வருமானத்தை மட்டுமே நம்பி வாழ்கிறது. நான் எப்படி சமாளிப்பேன் என்று தெரியவில்லை,” என்று கவலையோடு கூறுகிறார் பஸ்வான்.

கடந்த ஆண்டு, பாலோ மன்ஜியின் ஒரே மகனான 30 வயது கரோ மன்ஜியின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து, பிழைக்க புலம்பெயர்வது அவருக்கு கட்டாயம் ஆகிவிட்டது. மகனின் ஐந்து பிள்ளைகளையும் மருமகளையும் பார்த்துக் கொள்ளும் பொறுப்பு அவர் தோள்களில் விழுந்தது.

விபத்தில் நீரில் மூழ்கி மரணித்த கரோவுக்காக, பாலோவுக்குச் சேர வேண்டிய ரூ. 4 லட்சம் இழப்பீடும், அவரது இறுதிச் சடங்கிற்கான ரூ. 20,000-மும் அரசாங்கம் இன்னும் வழங்கவில்லை. கோருவதற்காக அலுவலர்களை சந்திக்கும் போதெல்லாம், மாவட்ட வட்ட அலுவலர்களின் வேலைநிறுத்தத்தால் தாமதமாகியுள்ளதாக கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடமாக சொல்லப்படுகிறது.

கரோவின் இறுதிச் சடங்கு செலவுகளைச் சமாளிக்க, வட்டிக்கு ரூ. 1 லட்சம் கடன் வாங்கியிருந்தார். அதற்கு ஒவ்வொரு மாதமும் ரூ. 8,000 வட்டி செலுத்துகிறார். சென்னையில் ஒரு கட்டுமானத் தளத்தில் உதவியாளராக பணிபுரியும் அவர் தினமும் ரூ. 900 ரூபாய் சம்பாதிக்கிறார்.

"அப்போதெல்லாம் வட்டியை தவறாமல் செலுத்தி விடுவேன். இப்போது, ​​வட்டியும் கட்ட முடியாமல், கூடிக் கொண்டே போகிறது. குடும்பத்தின் முழு சுமையும் என்னுடையது என்பதை நினைக்கும் போதெல்லாம், என் தலை சுற்றுகிறது," என்கிறார் மஞ்சி.

தனது குடும்பம் உணவுக்கு கஷ்டப்படாமல் இருக்க, "வேலைக்காக புலம்பெயர்வதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை," என்கிறார் அவர்.

ஆனால் இப்போதைக்கு எல்.பி.ஜி மட்டுமே அவர்களின் தலைவிதியைத் தீர்மானிக்கும்.

தமிழில் : அஹமத் ஷ்யாம்