அமிர்தசரஸ் மாவட்டம்: அதிகளவிலான சவால்

மச்சிவாலா கிராம மக்கள், இயற்கைப் பேரிடரின் போது வழங்கப்பட்ட நிவாரணப் பொருட்களில் இருந்து ஒரு கோப்பை தேநீரை இந்த நிருபருக்கு வழங்கினர். ராவி ஆற்றில் ஏற்பட்ட மிகப் பெரிய வெள்ளத்தால் கரையோரப் பகுதிகள் சேதமடைந்துள்ளன. வீடுகள் சேதமடைந்துள்ளன. வண்டல் மணலாலும் நீராலும் நிலங்கள் மூழ்கடிக்கப்பட்டுள்ளன. மக்கள் தப்ப வழியின்றி, தற்காலிகக் கூடாரங்களில் தங்கியுள்ளனர்.

ஆகஸ்ட் மாத வெள்ளத்தில் அவர்கள் தங்களுக்கான அனைத்தையும் இழந்தனர்.

மச்சிவாலா கிராமத்தின் ராம்தாஸ் பகுதியில் ராவி நதியின் வெள்ளம் அடித்துச் செல்வதற்கு முன்பாகத் தனது வீடு இருந்த இடத்திற்கு அருகில் அமைக்கப்பட்ட ஒரு தற்காலிக வீட்டில் அமர்ந்திருக்கிறார் சரப்ஜித் கௌர். தனது வாழ்வில் ஏற்பட்ட மிக மோசமான பாதிப்பு குறித்து விவரிக்கும்போதும் கூட முகத்தில் முன்னகையை இழக்கவில்லை கௌர்.

“இரவு முழுவதும் செயற்கை கரைகளை வலுப்படுத்த முயற்சித்தோம்,” என்று பாரியிடம் விவரிக்கிறார் 18 வயதான அவர். “ஆகஸ்ட் 27 [2025] அன்று காலை 6 மணிக்குக் குருத்துவாராவில் ஒலிப்பெருக்கி மூலம் ஓர் அறிவிப்பு வந்தது. அதாவது, மணலால் உருவாக்கப்பட்ட அணைக்கரை உடைந்துவிட்டது என்பதே அந்த அறிவிப்பு. கிராமம் முழுவதும் அந்த அறிவிப்பு பரவியது. நாங்கள் அனைவரும் பாதுகாப்பாக இருப்பதற்காக உயர்வான பகுதியை நோக்கி ஓடினோம்.”

அமிர்தசரஸ் மாவட்டத்தில் உள்ள சிறு கிராமமான மச்சிவாலாவில் சுமார் 1,186 மக்கள் (2011 மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்புபடி) வாழ்கின்றனர். இவர்கள் பெரும்பாலும் ஜாட் சீக்கியர் மற்றும் ராய் சீக்கியர் சமூதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆவர். ராய் சீக்கியர்கள் பஞ்சாபில் பட்டியல் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். அங்குள்ள தலித் குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் சிறிய நிலத்தில் விவசாயம் பார்ப்பது, பிறர் நிலத்தில் விவசாயப் பணிகளைச் செய்வது போன்றவற்றின் மூலம் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

சரப்ஜித்தின் குடும்பம் நிலமற்ற ராய் சீக்கியர் சமூகத்தினர் ஆவர். விவசாயத் தொழிலாளர்களாக உள்ளனர். விவசாயத் தொழிலாளியான அவரின் தாய் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு இறந்துள்ளார். அவரின் தந்தை கால்-கை வலிப்பு நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர் என்பதால் அவரால் வேலை செய்ய இயலாது. இரண்டு சகோதரர்களும் ஒரு சகோதரியும் உள்ள அந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அனைவரும் தொழிலாளர்களாக வேலை செய்து தங்கள் குடும்பத்தை நடத்துகின்றனர்.

வெள்ளம் கிராமத்தை 3 முதல் 4 நாட்கள் வரை சுமார் 8 அடி நீருக்குள் மூழ்கடித்திருந்தது. அது விவசாயிகளின் சிறிய வீடுகளை நாசப்படுத்தியது. பருவகாலத்தில் விளைவிக்கப்பட்டு அறுவடைக்குத் தயாராக இருந்த கோதுமைப் பயிர்களை முழுவதுமாகச் சேதப்படுத்தியது. நிலத்தை வண்டல் மண் மூழ்கடித்தது. பெரிய நீலகிரித் தைல மரங்கள் வேரோடு சாய்ந்தன.

ரஞ்சித் சாகர் அணையில் இருந்து ராவி நதியில் திடீரென நீர் திறந்துவிடப்பட்டதால் அமிர்தசரஸ் மற்றும் குர்தாஸ்பூர் மாவட்டங்களில் வெள்ளம் புகுந்தது. தெயின் அணை என்றும் அழைக்கப்படும் அது சரப்ஜித்தின் கிராமத்தில் இருந்து 100 கிலோமீட்டர் தொலைவில் மாநிலத்தின் வடக்கு முனையில் உள்ளது. பருவமழை முடிவடையும் சமயத்தில் வழக்கத்தைவிட அதிக மழைப்பொழிவு இருந்ததால், இமாச்சலப் பிரதேசம் மற்றும் ஜம்மு காஷ்மீரின் நீர் பிடிப்புப் பகுதிகளில் இருந்து அதிகமாக வந்த தண்ணீரால், அணை தனது முழுகொள்ளளவான 528 மீட்டர் உயரத்தை ஆகஸ்ட் 26 அன்றே தொட்டிருந்தது.

உள்ளூர் செய்திகளின்படி, ஆகஸ்ட் 26, 2025 அன்று உதம்பூரில் 24 மணிநேரத்தில் மட்டும் 629 மிமீ மழைப்பொழிவு இருந்தது. ஆற்றின் போக்கில் அமைந்துள்ள அந்த அணை அதன் முழு கொள்ளளவான 528.008 மீட்டர் உயரம் வரை நீரை அடைந்துவிட்டது. மழைநீர் அணையை வந்தடைந்தபோது வேறு வழியின்றி வந்த மொத்த நீரும் அணைக்கதவுகள் மூலம் திறந்துவிடப்பட்டன: உள்ளே வந்த நீரின் அளவு 2.25 லட்சம் வினாடி கன அடி. வெளியேற்றப்பட்ட நீரின் அளவு 2.15 லட்சம் வினாடி கன அடி ஆகும்.

வெளியேற்றப்பட்ட நீரானது 1959ல் கட்டப்பட்ட மாதோபூர் தடுப்பணையின் இரண்டு கதவுகளையும் உடைத்துவிட்டது. வேகமாகப் பாய்ந்தோடும் உஜ் நதி (கிளையாறு) ஏற்கெனவே பெருக்கெடுத்து ஓடிய ரவி நதியுடன் இணைந்ததால் அமிர்தசரஸ், குர்தாஸ்பூர் மற்றும் சர்வதேச எல்லைப் பகுதிகளில் – பாகிஸ்தானில் இருந்து வெறும் ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவே உள்ள சரப்ஜித்தின் கிராம் வரை வெள்ளம் ஏற்பட்டது. இத்தகைய வெள்ளம் ராவி ஆற்றில் 1988ல்தான் வந்தது.

தன்னையும் மற்றவர்களையும் பாதித்த மிகவும் மோசமான அனுபவத்தை சரப்ஜித் நினைவுகூருகிறார். அவர்கள் அப்படி ஒன்றை இதுவரை எதிர்கொண்டதே இல்லை. தண்ணீரின் அளவு வேகமாக உயர்ந்துகொண்டே சென்றதால் கிராமத்தினர் உடைமைகளைக் கூட சரியாக எடுக்க முடியாமல் உயர்வான பகுதியில் அமைந்திருந்த நில உரிமையாளரின் வீட்டிற்கு விரைந்துள்ளனர். பெரும்பாலான ஜாட் சீக்கியர்களின் வீடுகள் சில சேதாரங்களுடன் தொடர்ந்து நின்று கொண்டிருந்தன.

இங்கு மாட்டிக்கொண்ட கிராமத்தினர் நீர் புகுந்த தங்கள் நிலங்களையும் மிதக்கும் தங்கள் பொருட்களையும் நாசமடைந்த தங்கள் வீடுகளையும்தான் பார்க்க முடிகிறது. சுமார் 3 நாட்கள் வரையாவது கிராமத்தினர் முடங்கிக் கிடந்தனர். சிலர் உண்ண உணவோ தங்கள் கால்நடைகளுக்குக் கொடுக்க எதுவும் இல்லாமலோ தான் இருந்தனர். தேசியப் பேரிடர் மீட்புப் படையினர் (NDRF) அங்கு வந்தடைய தாமதம் ஆனதால் உள்ளூர்வாசிகளே தங்களுக்குள் உதவிக்கொண்டனர். அமிர்தசரஸ் மாவட்டத்தில் மட்டும் 1.3 லட்சத்திற்கும் அதிகமானோர் பாதிப்படைந்தனர். அத்துடன் “மிகப் பெருமளவில் கால்நடை இழப்பு” ஏற்பட்டுள்ளது, அதன் முழு பாதிப்பு இன்னும் கணக்கிடப்படவில்லை (செப். 18, 2025 தேதியிட்ட, வெள்ளம் தொடர்பான செய்தியறிக்கை).

“இரண்டு நாட்கள் வரை எந்தவொரு படகோ உதவியோ எங்களை வந்தடையவில்லை. தண்ணீருக்கு நடுவே பசியுடனும் பயத்துடனும் இருந்தோம்,” என்கிறார் சில கால்நடைகளைப் பராமரித்து வரும் 62 வயது விவசாயத் தொழிலாளி ஜஸ்பால் சிங். தனது கால்நடைகளையும் சில உடைமைகளையும் அவர் பாதுகாத்துள்ளார்.

அரசின் அதிகாரப்பூர்வ அறிவிப்பின்படி 2,490 கிராமங்கள் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. 57 பேர் உயிரிழந்துள்ளனர். சுமார் 2 லட்சம் ஹெக்டேர் பயிர்கள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. அதில் 27,154 ஹெக்டேருடன் அமிர்தசரஸ் மாவட்டம் அதிகப்படியான பாதிப்பை எதிர்கொண்டுள்ளது. “நில உரிமையாளர்கள் அனைத்தையும் இழந்துவிட்டனர். அதே இழப்பை நாங்களும் எதிர்கொள்கிறோம்,” என்று பாரியிடம் சொல்கிறார் பல்தேவ் சிங்.

எழுபது வயதாகும் பல்தேவ் சிங்கால் தனது கால்நடையை மட்டுமே காப்பாற்ற முடிந்தது. “தண்ணீர் பெருக்கெடுத்து வந்தபோது கால்நடைகளுக்குத் தீவனம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தோம். உடனே எங்களால் எதையும் எடுக்க முடியவில்லை. கால்நடைகளை மட்டுமே எங்களால் காக்க முடிந்தது,” என்று தனது தற்காலிக வீட்டின் முன் அமர்ந்தபடி சொல்கிறார்.

வயது முதிர்ந்த அந்த விவசாயத் தொழிலாளி பாரியிடம் குறிப்பிட்டது: “1988-ல் வந்ததைவிட இது மோசமானது. எங்கள் மொத்த வாழ்க்கையையும் இங்கு தான் வாழ்ந்துள்ளோம். நாங்கள் வேறு எங்கு செல்ல முடியும்?” என்கிறார்.

சிங்கின் குடும்பத்தில் உள்ள ஆறு பேரும் விவசாயத் தொழிலாளிகளே. விதையிடும் காலத்தில் ஒவ்வொருவரும் மாதம் 8,000 ரூபாய் வரை சம்பாதிக்கிறார்கள். நிவாரணக் குழுக்கள் வரவில்லை என்றால் “நாங்கள் இறந்திருப்போம்,” என்கிறார். தங்களைச் சுற்றி நிற்கும் வெள்ள நீரால் நோய்த்தொற்று பரவக்கூடும் என்று கவலைப்படுகிறார்.

செப்டம்பர் முதல் வாரத்தில் நீரின் அளவு குறைந்துவிட்டது. மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட சில கரைகள் இன்னமும் உடைந்த நிலையிலேயே உள்ளன. தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களின் உதவியுடன் சில உள்ளூர் வாசிகள் அவற்றை மீண்டும் வலுப்படுத்துகின்றனர். நிவாரணக் குழுக்கள், உள்ளூர் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள், ஷிரோமனி குருத்வாரா பிரபந்த செயற்குழு, பஞ்சாபைக் கடந்த குடிமக்கள் (ஹரியானா, ராஜஸ்தான், உத்தராகண்ட், உத்தரப்பிரதேசம்) உள்ளிட்டோர் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு மளிகை, நிவாரணப் பொருட்கள், தீவனம், சுகாதாரப் பொருட்கள் மற்றும் மருந்துகளைக் கொண்டு வந்து தருகின்றனர்.

காலநிலை மாற்றம் காரணமாக ஏற்படக்கூடிய கணிக்க முடியாத மழைப்பொழிவும் அதிதீவிர வானிலைகளும் அப்பகுதியில் நிஜமாகிவிட்டன. ரஞ்சித் சாகர் அணை போன்ற பெரிய நீர்மின் ஆற்றல் அணையானது “வானிலைக் கணிப்புகளைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வதில்லை,” என்கிறார் லூதியானாவைச் சேர்ந்த காலநிலை மாற்றச் செயற்பாட்டாளர் ஜஸ்கிரத் சிங். மேலும் அவர்: “ஆகஸ்ட் நடுவிலேயே அணைகள் தங்கள் முழுக் கொள்ளளவு வரை நிரப்பப்படுகின்றன. பருவமழை வரும்போது நிரப்புவதற்கான [உபரி] இடம் அவற்றில் இல்லை,” என்கிறார்.

ஓர் ஏக்கரில் கோதுமை பயிரிட்டால் சரப்ஜித்திற்கு 4,000 ரூபாய் வருமானம் கிடைக்கும். பருவகாலத்தில் கிடைக்கும் இந்த வருமானம் தவிர, நிலங்களில் இருந்து களைகளைப் பிடுங்க ஒரு மணிநேரத்திற்கு 40 ரூபாய் ஈட்டுகிறார். ஆனால் அந்தப் பணிகள் அனைத்தும் இப்போது பறிபோய்விட்டன. தற்போது தங்கள் வாழ்வை மீண்டும் கட்டமைப்பதற்கான உதவியை அவர்கள் நாடியுள்ளனர்.

18 வயதாகும் அந்த இளம் பெண் தன் எதிர்காலம் குறித்த கவலையில் உள்ளார். “கிராமத்தில் உள்ள பள்ளியில் 8ம் வகுப்பு வரை படித்தேன். இணைய வழி கல்வி மூலம் எனது பள்ளிப் படிப்பை முடித்தேன். இப்போது விவசாயத் தொழிலாளியாக வேலை செய்கிறேன்,” என்று கட்டில் மீது அமர்ந்தபடி சொல்கிறார். அவருக்கு மேலும் படிக்க ஆசை இருந்தும் வீட்டிற்கு உதவுவதற்காகப் படிப்பை நிறுத்திக்கொண்டார். வெள்ளம் ஏற்படுத்திய பாதிப்புக்குப் பிறகு தனது வருமானத்திற்கு என்ன வழி செய்வது என்று திகைத்து நிற்கிறார்.

ஆகஸ்ட் மாதம் வரை தங்கள் வீடு எப்படி இருந்தது என்பதை நிருபரிடம் காட்டுகிறார் அவரின் 15 வயது சகோதரர் ரஞ்சித் சிங். வீட்டின் முன் பகுதி முழுவதுமாக நீரில் அடித்துச் செல்லப்பட்டுள்ளது. இரண்டு அறைகள் மற்றும் ஓர் அலமாரி இருப்பதை பார்க்க முடிகிறது. “7 முதல் 8 அடி வரை நீர் தேங்கி இருந்தது. 2 முதல் 3 நாட்கள் வரை, நில உரிமையாளரின் வீட்டில் தங்கும் நிலை ஏற்பட்டது,” என்கிறார். 9ம் வகுப்புக்குப் பிறகு ரஞ்சித் தனது படிப்பை நிறுத்திக்கொண்டார். தனது வருமானம் மூலம் வீட்டிற்கு உதவுவதற்காக மெக்கானிக்காக வேலை செய்து வருகிறார்.

அவர்கள் வேலை செய்த நிலம் முழுவதுமாக வெள்ள நீரில் மூழ்கி பருவகாலத்தில் விதைத்த பயிர்களை முழுமையாகச் சேதப்படுத்தியுள்ளது. இப்போது அவை பல அடி ஆழம் வரை வண்டல் மணலால் மூடப்பட்டுள்ளது. அதை அகற்றுவது ஒரு சவாலான காரியம். பஞ்சாப் அரசு டிசம்பர் 31ம் தேதி வரை விவசாயிகள் தங்கள் நிலங்களில் உள்ள வண்டல் மணலை எந்தவொரு அனுமதியும் பெறாமலே அகற்றி அவற்றை விற்பனை செய்துகொள்ள அனுமதி வழங்கியுள்ளது. எனினும் வரும் பனிக்காலப் பயிர்களை விவசாயிகள் விதைக்க இயலாத சூழலே உள்ளது.

ஜஸ்பால் சிங், ஒரு குடிசையில் உள்ள மண் சுவரமைப்பின் மீது தன் குடும்பத்தினருடன் அமர்ந்திருக்கிறார்; அவரின் வீடு வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டது. தங்களுக்குக் கட்டாயமாகத் துணிகள் தேவைப்படுவதைச் சொல்கிறார். “கோனேவாலா கிராமத்தினரிடம் இந்தத் துணிகளைக் கேட்டு பெற்றுக்கொண்டேன்,” என்று, தான் உடுத்தியிருக்கும் உடைகளைக் காட்டிச் சொல்கிறார். அவர்களைச் சுற்றி தற்காலிகத் துணிக்கொடிகள் கட்டப்பட்டுள்ளன. வெள்ள நீர் வடிந்த பிறகு தங்களால் எடுக்க முடிந்த உடுப்புத் துணிகளையும் படுக்கைத் துணிகளையும் அவற்றில் காய வைத்துள்ளனர்.

சில நாட்கள் வெயிலில் அந்தத் துணிகள் காய்ந்துவிடும். ஆனால், காய வைக்கப்பட்ட உப்பிய கோதுமை ஏற்கெனவே அழுகிக் கொண்டிருக்கிறது. பல மாதங்களுக்கான உணவாக பயன்பட்டிருக்கக் கூடிய தானிய அளவு அது.

பாரியிடம் பேசிய மக்கள் அனைவரும் எஞ்சியவற்றை எடுத்து தங்கள் வாழ்வை மீண்டும் கட்டமைப்பதில் முனைப்பாக உள்ளனர். ஆனால் விவசாயம் பாதிக்கப்பட்டதால் வேறு என்ன வேலை தங்களுக்குக் கிடைக்கும் என்று புரியாமல் தவிக்கின்றனர். நிவாரணக் குழுக்கள் வழங்கிய உதவியையே இப்போது அவர்கள் முழுவதுமாகச் சார்ந்துள்ளனர்.

தமிழில்: ஜெகன் கஜேந்திரன்