വെല്ലുവിളികളുടെ പ്രളയം: അമൃത്സർ ജില്ലയിൽ നിന്നും

മാച്ചിവല ഗ്രാമത്തിലെ ജനങ്ങൾ എനിക്ക് ഒരു കപ്പ് ചായ തന്നിരുന്നു.അതുണ്ടാക്കാനായുള്ള സാധനങ്ങൾ ദുരിതാശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഗമായി വിതരണം ചെയ്തവരായിരുന്നു.രവി നദി, അതിന്‍റെ കരകൾ കവിഞ്ഞൊഴുകി ഉണ്ടായ ഘോരമായ പ്രളയങ്ങളിൽ അവർക്കവരുടെ വീടുകൾ നഷ്ടമാവുകയും,അവരുടെ പാടങ്ങൾ ചെളിയിലും വെള്ളത്തിലുമായി നിറയുകയും ചെയ്തു. വെള്ളത്തിനിടയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ അവരിപ്പോൾ താൽക്കാലികമായ ടെന്റുകളിലാണ് അതിജീവിക്കുന്നത്.

ഓഗസ്റ്റിലെ പ്രളയത്തിൽ അവർക്ക് ഏറെക്കുറെ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

സരബ്ജീത് കൗർ മാച്ചിവല ഗ്രാമത്തിലെ റാംദാസ് ബ്ലോക്കിന് പുറത്ത് തന്റെ താത്കാലിക കൂരയിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. പ്രളയത്തിൽ തകർന്ന് ഒഴുകിപ്പോകുന്നതിനുമുന്നേ അവരുടെ വീടുണ്ടായിരുന്നത് അവിടെയായിരുന്നു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ വഴിത്തിരിവ് വിവരിക്കുമ്പോഴും കൗർ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.

"ഞങ്ങൾ രാത്രി മൊത്തവും ബണ്ടുകൾ കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു". പതിനെട്ടുകാരി പാരിയോട് പറയുന്നു. "ഓഗസ്റ്റ് 27 രാവിലെ 6 മണിക്ക് ഗുരുദ്വാരയിലെ ലൗഡ്‌സ്പീക്കറിൽനിന്നും അനൗൺസ്‌മെൻ്റുണ്ടായി - അത് കേട്ടപാടെ ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരും അന്യോന്യം ആ വാർത്ത അറിയിച്ചു – മണ്ണുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ ചിറ പൊട്ടിപ്പോയിരിക്കുകയാണ് എന്ന്. ഞങ്ങളെല്ലാവരും അഭയത്തിനായി ഉയരമുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി."

അമൃത്സറിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമമാണ് മാച്ചിവല. 2011-ലെ സെൻസസ് പ്രകാരം ഏകദേശം 1,186 ആളുകളാണ് ഗ്രാമത്തിലുള്ളത്. മുഖ്യമായും ജാട്ട് സിഖ്, റായ് സിഖ് സമുദായങ്ങളിൽനിന്നുള്ളവർ. അതിലെ റായ് സിഖ് സമുദായം, പഞ്ചാബിലെ പട്ടികജാതിസമുദായക്കാരാണ്. സ്വന്തമായുള്ള ചെറിയ നിലങ്ങളിൽ കൃഷി ചെയ്തും, മറ്റുള്ളവരുടെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള പാടങ്ങളിൽ കൃഷിപ്പണി ചെയ്തുമൊക്കെയാണ്, മുഖ്യമായും ഇവിടുത്തെ ദളിത് കുടുംബങ്ങൾ ജീവിച്ചുപോകുന്നത്.

കൃഷിപ്പണി മാത്രം ഉപജീവനമാർഗ്ഗമായുള്ള, ഭൂരഹിതരായ റായ് സിഖുകാരാണ് സരബ്ജിത്തിന്റെ കുടുംബം. കർഷകത്തൊഴിലാളിയായിരുന്ന അവളുടെ അമ്മ ആറുമാസം മുൻപ് മരിച്ചുപോയി. അവളുടെ അച്ഛൻ അപസ്മാരരോഗിയായതിനാൽ ജോലിക്ക് പോകാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലാണ്. രണ്ട് ചേട്ടന്മാരും അനുജത്തിയും അടങ്ങുന്ന കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവരും കൂലിപ്പണിക്ക് പോയിട്ടാണ് വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കുന്നത്.

മൂന്നു നാലു ദിവസങ്ങളോളം ഗ്രാമം മൊത്തം പ്രളയജലത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു എട്ടടിയോളം ഉയർന്നിരുന്നു ജലനിരപ്പ്. അതിൽ കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ ചെറിയ വീടുകൾ തകർന്നുപോവുകയും, കൊയ്യാൻ പാകമായി നിന്നിരുന്ന ഖാരിഫ് നെൽപ്പാടങ്ങൾ ചെളി നിറഞ്ഞ് പൂർണ്ണമായും നശിച്ചുപോവുകയും ചെയ്തു.
വലിയ യൂക്കാലിപ്റ്റസ് മരങ്ങൾ കടപുഴകി വീണു. അത്രയും രൂക്ഷമായിരുന്നു പ്രളയം.

രാവി നദിയിൽനിന്നും രൺജീത് സാഗർ ഡാമിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് വെള്ളം തുറന്നുവിട്ടപ്പോൾ അമൃത്സറിലെയും ഗുർദാസ്പുരിലേയും ഒട്ടേറെ വിസ്തൃതിയുള്ള നിലങ്ങളാണ് പ്രളയത്തിൽ മുങ്ങിയത്. സരബ്ജിത്തിന്റെ ഗ്രാമത്തിൽനിന്നും 100 കിലോമീറ്ററോളം ദൂരത്തായി സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വടക്കേയറ്റത്താണ് ഥീൻ ഡാം എന്നുകൂടി അറിയപ്പെടുന്ന ഈ അണക്കെട്ട് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അസാധാരണമായ കാലവർഷം അനുഭവപ്പെടുന്ന ഹിമാചലിലെയും ജമ്മു & കാശ്മീരിലെയും വൃഷ്ടിപ്രദേശങ്ങളിൽനിന്നുള്ള നീരൊഴുക്കുകൾമൂലം ഓഗസ്റ്റ് 26-ആയപ്പോഴേക്കും ഡാമിലെ വെള്ളം അതിന്റെ പരമാവധി ജലനിരപ്പായ 528 മീറ്ററിലെത്തിയിരുന്നു.

പിന്നീട്, ഓഗസ്റ്റ് 26-ന് ഉദ്ധംപൂരിൽ ഒരുദിവസത്തിനുള്ളിൽ 629 mm മഴ പെയ്തതായി പ്രാദേശിക റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നു. അതിന്റെ താഴെ സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്ന ഡാമിൽ അപ്പോൾത്തന്നെ അതിന്റെ പരമാവധി ശേഷിയായ 528.008 മീറ്റർ വെള്ളം നിറഞ്ഞിരുന്നു. മഴവെള്ളം റിസർവോയറിലേക്കുകൂടി ഒഴുകിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ഡാം തുറക്കുകയല്ലാതെ വേറെ വഴികളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. 2.25 ലക്ഷം ക്യൂബിക് ഫീറ്റ് പെർ സെക്കൻഡ് വരുന്ന അത്രയും വെള്ളമാണ് ഒഴുകി എത്തിയതെങ്കിൽ, ഏറെക്കുറെ അത്രയുംതന്നെ വെള്ളം, 2.15 ലക്ഷം ക്യൂബിക് ഫീറ്റ് പെർ സെക്കൻഡ് ഡാമിൽനിന്ന് തുറന്നുവിടുകയും ഉണ്ടായി.

1959-ൽ നിർമ്മിച്ച മാധൊപുർ ബരേജിലെ രണ്ട് ഗേറ്റുകൾ ഈ നീരൊഴുക്കിൽ തകർന്നു. കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന രാവി നദിയിലേക്ക്, പോഷകനദിയായ ഉജ്ജ് നദികൂടി ചേർന്നതോടെ, അമൃത്സർ, ഗുർദാസ്പുർ ജില്ലകളും അന്താരാഷ്ട്ര അതിർത്തിക്കടുത്തുള്ള പ്രദേശങ്ങളും എല്ലാം പ്രളയത്തിൽ മുങ്ങി. സരബ്ജിത്തിന്റെ ഗ്രാമം പാക്കിസ്ഥാൻ ബോർഡറിൽനിന്നും വെറും 5 കിലോമീറ്റർ അകലെയാണ്. രാവി നദിയിൽ അവസാനമായി ഇങ്ങനെയൊരു പ്രളയമുണ്ടായത് 1988-ലായിരുന്നു.

താനും മറ്റുള്ളവരും അന്നേരം അനുഭവിച്ച ഭയം സരബ്ജീത് ഓർത്തെടുക്കുന്നു. ഇതിനുമുമ്പൊരിക്കലും ഇതുപോലൊരു പ്രളയത്തിന് അവരാരും സാക്ഷ്യംവഹിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. വളരെ വേഗത്തിൽ വെള്ളം ഉയർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകൾക്ക് അധികം സാധനങ്ങളൊന്നും കൈയ്യിലെടുക്കാനായില്ല. അവസാനം അവർ ഓടിയെത്തിയത് അവിടത്തെ കുറച്ചുകൂടി ഉയർന്ന പ്രദേശത്തുണ്ടായിരുന്ന ജന്മിയുടെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു. കേടുപാടുകളോടെയാണെങ്കിലും, ഏറെക്കുറെ എല്ലാ ജാട്ട് സിക്കുകാരുടെ വീടുകളും ഒഴുകിപ്പോകാതെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് അവർ കണ്ടു, തങ്ങളുടെ പാടങ്ങളിൽ വെള്ളമിരച്ചു കയറുന്നത്. അവർക്കുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം ഒഴുകിപ്പോകുന്നതും, വീടുകൾ തകരുന്നതും അവർ കണ്ടുകൊണ്ട് നിന്നു. കഷ്ടിച്ച് മൂന്നുദിവസം അവിടെ അവർ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയി. ചിലർക്ക് സ്വയം കഴിക്കാനോ അവരുടെ കന്നുകാലികൾക്ക് കൊടുക്കാനോ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ദേശീയ ദുരന്ത പ്രതികരണ സേന (നാഷണൽ ഡിസാസ്റ്റർ റെസ്പോൺസ് ഫോഴ്സ് –എൻ.ഡി.ആർ.എഫ്) സ്ഥലത്തേക്കെത്താൻ സമയമെടുത്തതിനാൽ നാട്ടുകാർതന്നെ പരസ്പരം സഹായിക്കുകയായിരുന്നു. അമൃത്സർ ജില്ലയിലെ 1.3 ലക്ഷത്തില\ധികം മനുഷ്യരെയാണ് ഈ പ്രളയം ബാധിച്ചത്. മാത്രമല്ല "കന്നുകാലികളുടെ നഷ്ടം" ഇനിയും കണക്കാക്കാൻ ഇരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ. (സെപ്തംബർ 18 ന്റെ ഫ്ലഡ് ബുള്ളറ്റിൻ പ്രകാരം).

"ഒരു ബോട്ടും, ഒരു സഹായവും രണ്ടുദിവസത്തോളം ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടിയില്ല. ഞങ്ങളെല്ലാവരും വിശന്നും ഭയന്നും വെള്ളത്തിന് നടുവിൽ കഴിഞ്ഞു," വളരെ കുറച്ച് കന്നുകാലികളുള്ള കർഷകത്തൊഴിലാളിയായ 62 വയസ്സുകാരൻ ജസ്പാൽ സിംഗ് പറയുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുറച്ച് പശുക്കളെയും സാധനങ്ങളും വീണ്ടെടുക്കാൻ സാധിച്ചു.

2,490 ഗ്രാമങ്ങളെ പ്രളയം ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും 57 മനുഷ്യർക്ക് ജീവൻ നഷ്ടമായിട്ടുണ്ടെന്നുമാണ് സംസ്ഥാനത്തിൻ്റെ ഔദ്യോഗിക സ്ഥിതിവിവരക്കണക്ക്. ഏകദേശം രണ്ടുലക്ഷം ഹെക്ടർ വിളനിലങ്ങളെയാണ് പ്രളയം ബാധിച്ചത്. അമൃത്സർ ജില്ലയിൽ മാത്രം 27,154 ഹെക്ടർ കൃഷിസ്ഥലം. "ഭൂവുടമയ്ക്ക് എല്ലാം നഷ്ടമായിരിക്കുകയാണ്, ഞങ്ങൾക്കും," ബൽദേവ് സിംഗ് പാരിയോട് പറഞ്ഞു.

എഴുപതുകളിലുള്ള ബൽദേവ് സിംഗിന് കന്നുകാലികളെ മാത്രമേ രക്ഷിക്കാനായുള്ളൂ. "വെള്ളമിരച്ചുകയറിവരുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഇവയ്ക്ക്ക്ക് തീറ്റ കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് സാധനങ്ങളൊന്നും എടുക്കാനായില്ല. ഇവരെ രക്ഷിക്കാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ," തന്റെ കൂരയുടെ പുറത്തിരുന്നുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

“1988-നേക്കാൾ ഭീകരമായിരുന്നു ഇത്തവണ,” ആ പ്രായംചെന്ന കർഷകത്തൊഴിലാളി പാരിയോട് പറയുന്നു. “ജീവിതം മുഴുവൻ ഇവിടെയാണ് കഴിഞ്ഞത്. ഇനി ഞങ്ങൾ എവിടെപ്പോവും?”

സിംഗിന്റെ ആറുപേരടങ്ങുന്ന കുടുംബത്തിലെല്ലാവരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളാണ്. കൊയ്ത്തുകാലത്ത് ഓരോരുത്തർക്കും ഏകദേശം 8,000 രൂപ മാസവരുമാനം കിട്ടും. ദുരിതാശ്വാസ സംഘടനകളുടെ സഹായംകൂടി ഇല്ലെങ്കിൽ, “ഞങ്ങൾ പട്ടിണി കിടന്ന് മരിച്ചുപോകും," അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ചുറ്റും കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന പ്രളയജലത്തിൽനിന്നും പടരാവുന്ന ജലജന്യരോഗങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയും അദ്ദേഹം പങ്കുവെച്ചു.

സെപ്റ്റംബർ ആദ്യവാരം ജലനിരപ്പ് താഴ്വെന്നുങ്കിലും ഇപ്പോഴും പല അണക്കെട്ടുകളും (തുസ്സികൾ) തകർന്ന നിലയിൽത്തന്നെയാണ്. പ്രദേശവാസികൾ സർക്കാരിതര സംഘടനകളുടെ സഹായത്തോടെ അവയെ വീണ്ടും കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്. സന്നദ്ധ സംഘടനകളും, പ്രാദേശിക സർക്കാരിതര സംഘടനകളും, ശിരോമണി ഗുരുദ്വാര പ്രബന്ധക് കമ്മിറ്റിയും, പഞ്ചാബിന് പുറത്തുനിന്നുമുള്ള (ഹരിയാന, രാജസ്ഥാൻ, ഉത്തരാഖണ്ഡ്, ഉത്തർപ്രദേശ്) പൗരന്മാരുമാണ് പ്രളയബാധിത സ്ഥലങ്ങളിലെ ജനങ്ങൾക്കുള്ള റേഷനും ദുരിതാശ്വാസ മെറ്റീരിയലുകളും കന്നുകാലിത്തീറ്റയും സാനിറ്ററി സാധനങ്ങളും മരുന്നുകളും എത്തിക്കുന്നത്.

കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനംമൂലമുള്ള രൂക്ഷമായ അന്തരീക്ഷനിലയും ക്രമം തെറ്റിയ മഴയും ഇപ്പോൾ ഇവിടെ പതിവായിരിക്കുകയാണ്. രൺജീത് സാഗർ ഡാം പോലുള്ള ഭീമമായ ജലവൈദ്യുത അണക്കെട്ടുകൾ "കാലാവസ്ഥാ മാറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനങ്ങൾ കണക്കിലെടുക്കാറില്ല," ലുധിയാനയിൽനിന്നുള്ള കാലാവസ്ഥ വ്യതിയാന-ആക്ടിവിസ്റ്റായ ജസ്‌കീരത് സിംഗ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. "ഒഗസ്റ്റ് മധ്യത്തിൽത്തന്നെ ഡാമുകളിലെ ജലനിരപ്പ് അവയുടെ റിസർവോയറിന്റെ പരമാവധി ശേഷിയുടെ അടുത്തെത്തിയിരുന്നു. മൺസൂണാവുന്നതോടെ വരുന്ന അധികവെള്ളത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ശേഷി അവയ്ക്കില്ല." അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

ഒരേക്കർ പാടത്ത് നെല്ല് വിതച്ചാൽ 4,000 രൂപയാണ് സരബ്ജീത്തിനു കൂലിയായി കിട്ടുക. ഇതിന് പുറമേ, പാടത്തിൽനിന്ന് കള പറിച്ചാൽ ഒരു മണിക്കൂറിൽ 40 രൂപയും അവർക്ക് ലഭിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എല്ലാത്തരം കൃഷിപ്പണികളും നിന്നുപോയ അവസ്ഥയിൽ, തങ്ങളുടെ ജീവിതം വീണ്ടും കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ, എന്തെങ്കിലും സഹായമെത്തുന്നതും കാത്ത് ഇരിക്കുകയാണ് അവർ.

18 വയസ്സായ അവൾക്ക് തന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് നല്ല ആശങ്കയുണ്ട്. "ഗ്രാമത്തിലെ സ്കൂളിൽ ഞാൻ എട്ടാം ക്ലാസ് വരെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്, പിന്നെ ഓപ്പൺ (ഓൺലൈൻ) സ്കൂൾ വഴിയാണ് ബാക്കി പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയത്. ഇപ്പോൾ ഞാനൊരു കർഷകത്തൊഴിലാളിയാണ്." ഒരു കയറ്റുകട്ടിലിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. അവൾക്ക് പഠനം തുടരണമെന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, കുടുംബത്തെ സഹായിക്കാനായി അത് നിർത്തി. പ്രളയദുരിതം കാരണം തൻ്റെ വരുമാനം മുടങ്ങുമോ എന്ന ആശങ്കയിലാണ് സരബ്ജീത്.

ഇക്കൊല്ലം ഓഗസ്റ്റ് വരെ തങ്ങളുടെ വീട് നിന്നിരുന്ന ആ സ്ഥലം, അവളുടെ 15 വയസ്സുകാരനായ അനിയൻ രൺജീത് സിംഗ്, ഈ റിപ്പോർട്ടർക്ക് കാണിച്ചുതന്നു. വീടിന്റെ മുൻഭാഗം പൂർണ്ണമായും ഒഴുകിപ്പോയിരുന്നു. രണ്ട് മുറികളും അതിനിടയിൽ ഇപ്പോഴും നിൽക്കുന്ന അലമാരയും കാണാം. പക്ഷേ ചുറ്റിലും ചളി പുതഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനാൽ അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല. "7-8 അടിയോളം വെള്ളം ഉയർന്നിരുന്നു. രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസത്തേക്ക് ഞങ്ങൾക്ക് കൃഷിയുടമയുടെ വീട്ടിൽ തങ്ങേണ്ടിവന്നു," അവൻ പറഞ്ഞു. രൺജീത്തും ഒമ്പതാം ക്ലാസിനുശേഷം പഠനം നിർത്തിയിരുന്നു. കുടുംബവരുമാനത്തിലേക്ക് സഹായിക്കാനായി അവൻ ഒരു മെക്കാനിക്കിൻ്റെ കീഴിൽ അപ്രന്റീസായി ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

അവർ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കൃഷിനിലം പ്രളയജലത്തിൽ മുങ്ങി അതിലെ ഖാരിഫ് വിളകൾ മൊത്തമായി നശിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവിടെ നല്ല ഉയരത്തിൽ ചെളി അടിഞ്ഞുകൂടിയിരിക്കുന്ന. അത് മാറ്റുക എന്നത് മറ്റൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്. ഔദ്യോഗിക പെർമിറ്റില്ലാതെതന്നെ, കർഷകർക്ക് അവരുടെ നിലം വൃത്തിയാക്കാനും, അവിടെനിന്നു ചെളി വിൽക്കാനും ഡിസംബർ 31-വരെ പഞ്ചാബ് സർക്കാർ അനുവാദം നൽകിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, അടുത്ത സീസണിലേക്കുള്ള റാബി വിളകൾ വിതയ്ക്കാൻ അവർക്ക് കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

ഒരു കൂരയ്ക്ക് താഴെ, കമ്പിളിയിൽ ഇരിക്കുകയാണ് ജസ്പാൽ സിംഗും കുടുംബവും. അവരുടെ വീട് പൂർണ്ണമായും തകർന്ന നിലയിലാണ്. വസ്ത്രങ്ങളാണ് അത്യാവശ്യമായി വേണ്ടതെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. "ഖോണിവാല ഗ്രാമത്തിൽനിന്നും എനിക്ക് ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ ചോദിച്ചുവാങ്ങിക്കേണ്ടിവന്നു," താൻ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അവർക്ക് ചുറ്റും കെട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്ന അയകളിൽ, തുണികളും കിടക്കകളും തൂക്കിയിട്ടിരുന്നു. വെള്ളം കയറുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ്, അവർ ധൃതിയിൽ രക്ഷിച്ചെടുത്ത സാധനങ്ങളായിരുന്നു അതെല്ലാം.

കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ വെയിൽ ലഭിച്ചാൽ ഈ തുണികൾ ഉണങ്ങിക്കിട്ടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്, പക്ഷേ ഉണങ്ങാനിട്ടിരിക്കുന്ന, വെള്ളം കയറി ചീർത്തുപോയ ഗോതമ്പ് ഇപ്പോൾതന്നെ ചീഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മാസങ്ങളോളം കഴിക്കാനുള്ള ഭക്ഷണമാണ് നഷ്ടപ്പെട്ടത്.

അവശേഷിച്ച വീട്ടുസാധനങ്ങളെല്ലാം കെട്ടിപ്പെറുക്കി തങ്ങളുടെ ജീവിതം വീണ്ടെടുക്കുവാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു, പാരിയോട് സംസാരിച്ച എല്ലാവരും. കൃഷിനിലങ്ങളെ പ്രളയം കാര്യമായി ബാധിച്ചതിനാൽ വേറെയെന്ത് പണിയാണ് ലഭിക്കുകയെന്ന് അവർക്കറിയില്ല. ദുരിതാശ്വാസ സംഘടനകൾ നൽകുന്ന സഹായത്തെയാണ് അവരിപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും ആശ്രയിക്കുന്നത്.

പരിഭാഷ: ആർദ്ര ജി. പ്രസാദ്