ஒரு தாயின் மொழியில்

எ பெரா பேட்டி இயம் டானி மார்ச்சி பாரி டெ, பெரா பேட்டி இயம் டானி
தானி செ தடா ஜோ தெனாம் ரெ, பிஹா கொதே நி
மன் மஜூர் தெனா லா ரெ, பிஹா கோதே நி,
மார்ச்சி பாரி தே, பெரா பேட்டி இயம் தானி
தானி சே தடா ஜோ தெனாம் ரெ, பிகா கோதே நி

(எங்களின் மகள் பச்சைமிளகாய் வயலில் அழுகிறாள்
தந்தையே, பந்தயத்தை முடித்து வையுங்கள் என்கிறாள், தாலி கட்ட வையுங்கள்
ஒருவரையொருவர் காதலிக்கிறோம், தந்தையே, அவரை எனக்கு மணம் முடித்து வையுங்கள்
எங்களின் மகள் பச்சைமிளகாய் வயலில் அழுகிறாள்
தந்தையே, பந்தயத்தை முடித்து வையுங்கள் என்கிறாள், தாலி கட்ட வையுங்கள்)

பாடுகையில் லக்கேஷ்வரி பாய் காரியா வேறொரு உலகத்துக்கு பயணிக்கிறார். கண்கள் தாழ்ந்து, கையில் பிடித்திருக்கும் ஒலிவாங்கியை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அது அவருக்கு அசாதாரணமான தருணம். லக்கேஷ்வரியை சுற்றி இருப்பவர்கள் அவரது பாடலை, பேசும் மொழியை கேட்க ஆவலுடன் இருக்கின்றனர். ஆனால் ஒவ்வொரு வார்த்தை பேசும்போதும், அவரது மனம் ஒரு மில்லிசெகண்டில் 160 கிலோமீட்டர் பயணித்து ராய்கருக்கு செல்கிறது. இந்த சத்தங்கள் அவரது பால்யகாலத்தை நிரப்பியிருந்து பகுதி அது.

“யாரிடம் நான் பேச வேண்டும்? என் கணவர் வீட்டார் உயிருடன் இல்லை. குழந்தைகளிடம் ‘தாய்மொழியில் பேசுங்கள். என்னிடம் மொழியை கற்றுக் கொள்ளுங்கள்’ என சொல்கிறேன். ஆனால் கேட்க மறுக்கிறார்கள். பேரக் குழந்தைகளை கூட விடுங்கள். இந்த மொத்த கிராமத்திலும் காரியா மொழி பேசும் ஒரே நபர் நான்தான்,” என்கிறார் படாந்தடாரின் பழங்குடி பெண், துயரம் தோய்ந்த குரலில்.

மகாசமுண்ட் மாவட்டத்திலுள்ள இந்த கிராமத்தில் ‘ஜுனா’ என்ற பெயரில் அறியப்படும் லக்கேஷ்வரி பாய், புதுவா காரியாவை மணம் முடித்ததிலிருந்து இங்கு வசித்து வருகிறார். தற்போது அறுபது வயதுகளில் இருக்கிறார். அரசாங்கத்திடமிருந்து கிடைத்த சில ஏக்கர் நிலத்தைக் கொண்டு வாழ்க்கையை ஓட்ட முடியாததால், கணவனும் மனைவியும் விவசாயக் கூலிகளாக வேலை பார்க்கின்றனர். ”ராய்கரிலிருந்து இங்கு வந்தபோது கணவர் வீட்டாருடன் காரியா மொழியில் நான் பேசினேன். இப்போது அவர்கள் இல்லை. அம்மொழியை நான் பேசக் கூடிய எவரும் இல்லை,” என்கிறார் லக்கேஷ்வரி. ”வார்த்தைகளை சரியாக உச்சரிக்கவும் முடியாததால், அம்மொழி பேசுவதில்லை,” என விளக்குகிறார் கணவர் புதுவா. “சட்டீஸ்கரி மொழிதான் இங்கு ஆளுகிறது. இந்த மொழியை யார் புரிந்து கொள்வார்?”

தொண்ணூறு வருடங்களுக்கு முன்பு, காரியா பழங்குடியை சேர்ந்த சில குடும்பங்கள், பிழைப்பு தேடி ராய்கரிலிருந்து படாந்தடருக்கு வந்தன. கிராமத்தில் அச்சமூகத்தை சேர்ந்த நான்கைந்து குடும்பங்கள் இன்னும் இருக்கின்றன. ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் சட்டீஸ்கரி மொழியை பேசுகின்றனர். காரியா பேசும் கடைசி நபர் லக்கேஷ்வரி மட்டும்தான்.

பெருமளவில் ஒடிசா, ஜார்க்கண்ட் மற்றும் மேற்கு வங்க பகுதிகளில் பரவியிருக்கும் காரியா பழங்குடி குழுக்களால் பேசப்படும் ஆஸ்த்ரோ ஆசியாடிக் மொழிக் குடும்பத்தை சேர்ந்தது காரியா மொழி. சட்டீஸ்கரில் அவர்கள் ராய்கர் மற்றும் ஜாஷ்பூர் மாவட்டங்களில் 49,000 பேர் அளவுக்கு இருக்கின்றனர். அவர்களின் மொழிக்கு சொந்தமாக வரி வடிவம் இல்லை. (பெரும்பாலும் அம்மொழி தேவநாகரி, வங்காளி மற்றும் ஒடியா எழுத்துகளைத்தான் எழுத பயன்படுத்துகிறது). விரைவில் அழிந்து விடும் நிலையில் இருக்கும் மொழியாக அது யுனெஸ்கோவால் வகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

“என் மகன்களுடனும் மகளுடனும் காரியாவில் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அவர்கள் காரியா பேச முயலவே இல்லை. பேரக் குழந்தைகளுக்கு கொஞ்சம் புரியுமெனினும், அம்மொழியை பேச அவர்களுக்கு விருப்பம் இல்லை. அவர்கள் அனைவரும் சட்டீஸ்கரி மொழியை மட்டும்தான் பயன்படுத்தினர்,” என்கிறார் லக்கேஷ்வரி.

ராய்ப்பூரிலுள்ள பண்டிட் ரவிஷங்கர் ஷுக்லா பல்கலைக்கழகத்தில் மானுடவியல் பேராசிரியராக இருக்கும் அஷோக் பிரதான், பல பழங்குடி சமூகங்களுடன் பணிபுரிந்து வருகிறார். அழிந்து வரும் மொழியை குறித்து பேசுகையில், “காடுகளை அழிப்பது வேகம் பெற்றவுடன், காடுகளில் வாழ்ந்து வந்த இந்த சமூகத்தினர், பிழைப்பு தேடி சமவெளிகளில் சென்று வசிக்கத் தொடங்கினர். இளம் தலைமுறையினர் சட்டீஸ்கரி அல்லது சம்பல்புரி போன்ற உள்ளூர் மொழிகளை பேசுகின்றனர். குடும்பங்களும் இம்மொழியை பேசுவதை நிறுத்தி விட்டதால், இச்சமூகத்தினரின் மூத்தவர்களுடன் சேர்ந்து இம்மொழி அழிந்து விடும்,” என்கிறார்.

லக்கேஷ்வரி மற்றும் புதுவா ஆகியோரின் இரு மகன்களான பாகீரதி மற்றும் தஸ்ரதி ஆகியோர் நாற்பது வயதுகளில் இருக்கின்றனர். உத்தரப்பிரதேச செங்கல் சூளைகளில் பணிபுரிய புலம்பெயர்ந்திருக்கின்றனர். மகளான பகவதிக்கு வயது 43. மணம் முடித்து, பக்கத்து கிராமத்தில் வாழ்கிறார். 19 வயது பேரன் மித்ரம், தமிழ்நாட்டு ஆலையில் வேலை பார்க்கிறார். “காரியா மொழி பேச எனக்கு பிடிப்பதில்லை,” என்கிறார் அவர். “கொஞ்சம் புரியும். ஆனால் இப்போது தமிழ் கற்றுக் கொள்ளத் தொடங்கியிருக்கிறேன். என் வேலை செய்யவென போதுமான அளவு பேசும் அளவுக்கு தமிழ் தெரியும்,” என்கிறார் அவர் சட்டீஸ்கரி மொழியில்.

மூத்த பேரனான கலாப்ரம், பாட்டியுடன் வசிக்கிறார். அவர் சொல்கையில், “சட்டீஸ்கரி மொழி பேசி பழகி விட்டேன். இங்குள்ள அனைவரும் அம்மொழியைத்தான் பேசுகின்றனர். எனவே என் வாயிலும் அதுவே வருகிறது. காரியா மொழி எனக்கு தெரியாது.”

லக்கேஷ்வரி தன் பெற்றோரிடம் செல்லும்போதுதான் மனம் நிறைந்து சொந்த மொழியைப் பேசுகிறார். “இரு வருடங்களுக்கு ஒருமுறை என் அம்மா, அப்பா வீட்டுக்கு செல்லும்போது என் மனம் சந்தோஷத்தில் நிறையும். ஆனால் அதுவும் மூன்று நான்கு நாட்களுக்குதான் இருக்கும்.”

“மனம் நிறைந்து பேசுகையில் அது வேறொரு அனுபவம்.”

பாரியின் அருகி வரும் மொழிகளுக்கான பணி (ELP) அசிம் பிரேம்ஜி பல்கலைக்கழக ஆதரவில் முன்னெடுக்கப்படுகிறது. இந்தியாவில் பாதிப்பில் இருக்கும் மொழிகளை, அம்மொழிகள் பேசும் மக்களின் குரல்களாலும் அம்மக்களின் வாழ்வனுபவங்களாலும் ஆவணப்படுத்துவதை இலக்காக கொண்டிருக்கிறது

இக்கட்டுரை முதலில் எழுதப்பட்டது இந்தி மொழியில்

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்