ʼಊರಿನಲ್ಲಿ ವಿಡಿಯೋ ಎಡಿಟಿಂಗ್‌ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲʼ

2021ರ ಏಪ್ರಿಲ್ 10ರ ರಾತ್ರಿ 10:30ಕ್ಕೆ, ಹೈಯುಲ್ ರಹಮಾನ್ ಅನ್ಸಾರಿ ಮುಂಬೈ ಲೋಕಮಾನ್ಯ ತಿಲಕ್ ಟರ್ಮಿನಸ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ 12:30ಕ್ಕೆ ಬರುವ ಹಟಿಯಾ ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್ ರೈಲಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಇದು ಝಾರ್ಖಂಡ್‌ನ ರಾಂಚಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಟಿಯಾ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ರಹಮಾನ್ ಆಟೋರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ, ನಂತರ ಒಂದು ಬಸ್‌ ಹತ್ತಿ, ನೆರೆಯ ಚತ್ರಾ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ತಮ್ಮ ಊರು ಅಸರಿಯಾಕ್ಕೆ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಒಂದೂವರೆ ದಿನ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ರೈಲು ಹತ್ತುವ ಮೊದಲು, ನಿಲ್ದಾಣದ ಒಂದು ಶಾಂತ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು, 33 ವರ್ಷದ ರಹಮಾನ್ ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಬಾರಿಗೆ ಮುಂಬೈ ತೊರೆಯುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವನ್ನು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು.

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ, ರೈಲಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಹೊಸ ಉದ್ಯೋಗದಾತ “ರಹಮಾನ್, ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನಾವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದು. ನೀವು ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ, ರಹಮಾನ್ ತಮ್ಮ ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಿಕ್ಕಿಯೇ ಇರದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.

ರಹಮಾನ್ 10 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಜಂಶೆಡ್‌ಪುರದ ಕರೀಂ ಸಿಟಿ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಮಾಸ್ ಕಮ್ಯುನಿಕೇಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಿಎ ಪದವಿ ಪಡೆದ ನಂತರ ಮುಂಬೈಗೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರು ಯೋಜನೆ-ಆಧಾರಿತ ವಿಡಿಯೋ ಸಂಪಾದನೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ನಗರದಲ್ಲಿ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಗಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಮನೆಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆದರೆ 2020ರ ಮಾರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ, ರಾಷ್ಟ್ರವ್ಯಾಪಿ ಕೋವಿಡ್-19 ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಘೋಷಣೆಯಾದಾಗ, ಅವರು ತಮ್ಮ ತಿಂಗಳಿಗೆ 40,000 ರೂಪಾಯಿಗಳ ಸಂಬಳದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ರಹಮಾನ್ ತಾವು ತಮ್ಮ ಊರಿನ ನಾಲ್ವರು ಜೊತೆಗಾರರೊಂದಿಗೆ ಬಾಂದ್ರಾ ವೆಸ್ಟ್‌ನ ಲಾಲ್ ಮಿಟ್ಟಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದ ಸಣ್ಣ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ 2,000 ರೂಪಾಯಿ ಬಾಡಿಗೆ ಪಾವತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ರಹಮಾನ್ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ – ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಳಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಹಣವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

“ಕಳೆದ ವರ್ಷ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಹಾಯವೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ” ಎಂದು ರಹಮಾನ್ ಹೇಳಿದರು. ಒಬ್ಬ ಹಿಂದಿನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಅಕ್ಕಿ, ಬೇಳೆ, ಎಣ್ಣೆ ಮತ್ತು ಖರ್ಜೂರವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರು. “ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿತ್ತು, ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೊಂದಿಗಾದರೂ ಮಾತನಾಡಲೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ” ಎಂದರು.

ಹೀಗಾಗಿ, ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ಮೇ ತಿಂಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ರಹಮಾನ್ ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಬಾಡಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಅಸರಿಯಾಕ್ಕೆ ಮರಳಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಮತ್ತು ರೂಮ್‌ಮೇಟ್‌ಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಬಸ್ ಒಂದನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಪಡೆದರು, ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿ ಸೀಟಿಗೆ 10,000 ರೂಪಾಯಿ ವೆಚ್ಚವಾಯಿತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನೆಮಾಲಿಕರಿಗೆ ಬಾಡಿಗೆಯನ್ನು ನಂತರ ಪಾವತಿಸುವುದಾಗಿ ಕೋರಿದರು.

ಊರಿಗೆ ಮರಳಿದ ನಂತರ, ರಹಮಾನ್ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ 10 ಎಕರೆ ಕೃಷಿಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು, ಬಿತ್ತನೆ ಮತ್ತು ಕೊಯಿಲನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರ ಪೋಷಕರು, ಸಹೋದರರು, ಅವರ ಕುಟುಂಬಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಹಮಾನ್‌ರ ಪತ್ನಿ ಸಲ್ಮಾ ಖಾತುನ್ (25) ಮತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳಾದ ಮೊ. ಅಖ್ಲಾಕ್ ಮತ್ತು ಸೈಮಾ ನಾಜ್ (5 ಮತ್ತು 2 ವರ್ಷ) ಕೂಡ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾರೆ.

ಮಹಾಮಾರಿಯ ಮೊದಲು, ರಹಮಾನ್ ಮನೆ ಖರ್ಚಿಗಾಗಿ ಮತ್ತು ಕೃಷಿಗಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಸಾಲವನ್ನು ತೀರಿಸಲು 10,000-15,000 ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಲಾಕ್‌ಡೌನ್‌ ನಿರ್ಬಂಧಗಳು ಸಡಿಲಗೊಂಡಾಗ, ಹೊಸ ಉದ್ಯೋಗದ ಅವಕಾಶವೊಂದು ಅವರನ್ನು ಮುಂಬೈಗೆ ಮರಳಿ ಕರೆತಂದಿತು. ಸುಮಾರು 10 ತಿಂಗಳ ಗೈರುಹಾಜರಿಯ ನಂತರ, 2021ರ ಫೆಬ್ರವರಿ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಮರಳಿದರು.

ಆಗಲೇ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನೆಮಾಲಕರಿಗೆ 10 ತಿಂಗಳ ಬಾಡಿಗೆ ಬಾಕಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕೃಷಿಯಿಂದ ಉಳಿಸಿದ ಹಣ ಮತ್ತು ಲಕ್ನೋದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಸಂಪಾದನೆಯ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಆದಾಯದಿಂದ, ಮುಂಬೈಗೆ ಮರಳಿದ ನಂತರ ರಹಮಾನ್ 18,000 ರೂಪಾಯಿ ಬಾಕಿಯನ್ನು – ಒಂಬತ್ತು ತಿಂಗಳ ಬಾಡಿಗೆ – ತೀರಿಸಿದರು.

ಆದರೆ ಹೊಸ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸುವ ಮೊದಲೇ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಏಪ್ರಿಲ್ 5ರಿಂದ ಭಾಗಶಃ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು (ಏಪ್ರಿಲ್ 14ರಿಂದ ಪೂರ್ಣ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಜಾರಿಯಾಯಿತು). ಕೋವಿಡ್-19ರ ಎರಡನೇ ಅಲೆಯ ಉಲ್ಬಣವು ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ನಿಧಾನಗೊಳಿಸಿತು, ಮತ್ತು ರಹಮಾನ್‌ರ ಹೊಸ ಉದ್ಯೋಗದಾತ ಅವರನ್ನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಳು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು.

ಕೆಲಸದ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ರಹಮಾನ್‌ ಪಾಲಿಗೆ ಮೊದಲಿನಂದಲೂ ತೊಂದರೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. “ನಾನು ಒಂದು ಯೋಜನೆಗೆ ಸಹಿ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಆರು ತಿಂಗಳವರೆಗೆ, ಎರಡು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ, ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ನಡೆಯಬಹುದು. ಇದಕ್ಕೆ ನಾನು ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. “ಆದರೆ ಕಚೇರಿಗಳನ್ನು ದಿಢೀರನೆ ಮುಚ್ಚಿದಾಗ, ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.”

ಈ ಹಿಂದೆ, ಒಂದು ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ, ಬೇರೆ ಕಡೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಬಹುದಿತ್ತು. “ಈಗ, ಬೇರೆಡೆ ಕೆಲಸ ಸಿಗುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಮಹಾಮಾರಿಯಿಂದಾಗಿ ಕೊರೊನಾ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕು, ಸ್ಯಾನಿಟೈಸ್ ಮಾಡಬೇಕು... ಮತ್ತು ಜನರು ಅಪರಿಚಿತರನ್ನು ಕಟ್ಟಡದೊಳಗೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ನಮಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ” ಎಂದು ರಹಮಾನ್ ವಿವರಿಸಿದರು.

ತನಗೆ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಇರಲು ಇಷ್ಟ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು, “ಆದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸವನ್ನು [ವಿಡಿಯೋ ಸಂಪಾದನೆ] ಅಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗದು. ಹಣದ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ, ನಗರಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.”

ಈ ಕಥಾನಕವು ಲಾಕ್‌ಡೌನ್‌ ಸಮಯದ ಜೀವನೋಪಾಯಗಳ ಕುರಿತಾದ 25 ಲೇಖನಗಳ ಸರಣಿಯ ಭಾಗವಾಗಿದೆ, ಇದಕ್ಕೆ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಅಂಡ್ ಕಮ್ಯುನಿಟಿ ಫೌಂಡೇಶನ್ ಬೆಂಬಲ ದೊರಕಿದೆ.

ಅನುವಾದ: ಶಂಕರ. ಎನ್. ಕೆಂಚನೂರು