‘எங்களின் இருப்பை நாடாளுமன்றத்துக்கு நினைவுபடுத்த நாங்கள் வந்திருக்கிறோம்’

“ஒரு தேர்வு அல்லது வேலை காரணமாக மட்டுமே நாங்கள் பேரணிக்கு வந்திருக்கிறோம் என நினைக்கிறார்கள். எங்களின் எதிர்காலம் இவர்களுக்கு பொருட்டாக இல்லை என்கிற விஷயம் நாள்தோறும் உறுதியாகி வருவதாலேயே நாங்கள் இங்கு வந்திருக்கிறோம்,” என்கிறார் சோட்டு யாதவ்.

27 வயதாகும் அவர், பிகாரின் சிவானிலிருந்து டெல்லிக்கு ரயிலின் பொதுப் பெட்டியில் நெருக்கியடித்துக் கொண்டு இரண்டு நாள் பயணித்து டெல்லிக்கு வந்திருக்கிறார். “எங்களின் ஊர்களில் இளைஞர்கள் புலம்பெயரும் கட்டாயத்திலேயோ கிடைக்காத வாய்ப்புகளுக்காக காத்திருக்கும் நிலையிலோதான் இருக்கிறார்கள்,” என்கிறார் சோட்டு.

“சலோ சன்சத் (நாடாளுமன்றத்துக்கு செல்வோம்)” என்கிற காக்ரோச் ஜனதா கட்சியின் (CJP) அழைப்பு, மழைக்காலத் தொடர் ஜூலை 20, 2026 அன்று தொடங்கும் நாடாளுமன்றத்தில் தங்களின் பிரச்சினைகளை நேரடியாக கொண்டு செல்வதற்கான இளைஞர்களின் உத்வேகத்தை அளித்தது.

தற்போது போராட்டம் CJP-யையும் தாண்டி போராட்டம் வளர்ந்து நாட்டின் பல நகரங்களை எட்டி விட்டது.

தொடரும் வினாத்தாள் கசிவு, வேலையின்மை, அரசு பணியிடத் தேர்வில் தாமதம் போன்றவற்றுக்கு எதிரான பெரும் பிரசாரத்தை முடுக்கி விட்டிருக்கிறது. அரசின் அமைப்புகள், ஆட்சி அமைப்பு மற்றும் நிர்வாகம் ஆகியவற்றின் மீதான நம்பிக்கை இழந்து வருவதாக போராட்டக்காரர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். குறைந்து வரும் வாய்ப்புகள், அதிகரிக்கும் வேலைக்கான புலப்பெயர்வு, எதிர்காலம் குறித்த முடிவுகளில் பொருட்படுத்தப்படாத இளைஞர்கள், குறிப்பாக கிராமத்து இளைஞர்களின் நிலை ஆகியவற்றை பற்றிய விரக்தியை வெளிப்படுத்தும் தளமாக இந்த இயக்கம் உருவாகியிருக்கிறது.

“என்னை போல என் ஊரில் இருக்கும் இளைஞர்கள் எதிர்காலத்தின் மீதான நம்பிக்கையை இழந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகதான் நான் டெல்லிக்கு வந்திருக்கிறேன்,” என்கிறார் பாலியில் மருத்துவப் படிப்பு இறுதி ஆண்டு படிக்கும் 25 வயது தீரம். மனிதவளத்துறை படிக்கும் 24 வயது நண்பர் அஷு ராமுடன் அவர் பயணித்து வந்திருக்கிறார். 15 மணி நேர பயணத்திற்கு பிறகு இருவரும் ஜூலை 19 மதியம் டெல்லிக்கு வந்தனர்.

“பார்மரில் (கிராமப்புற ராஜஸ்தான்) வளருவது என்பது மீளும் தன்மையை உங்களுக்கு கற்றுக் கொடுக்கும். பஞ்சம், தூரம், பற்றாக்குறை ஆகியவற்றை தாண்டி மக்கள் அங்கு வசிக்கின்றனர். ஆனால் உடைந்த அமைப்புகளை சகித்துக் கொண்டு இளைஞர்கள் தொடர வேண்டியதில்லை,” என்கிறார் அவர் கூட்டம் சூழ. “தேசியப் பிரச்சினைகளை போலவே எங்களின் எதிர்காலமும் கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டிய பிரச்சினை என்பதை நாடாளுமன்றத்துக்கு நினைவுபடுத்தவே நாங்கள் வந்திருக்கிறோம்.”

டெல்லி எய்ம்ஸில் மருத்துவப் படிப்பு முடித்த அவரது நண்பர் பிரேம் பிரகாஷுடன் இணைந்து அவர் போராட்டத்தில் பங்கேற்கிறார்.

“மருத்துவ மாணவர் ஏன் போராடுகிறார்கள் என அடிக்கடி கேட்கிறார்கள். எளிமையான பதில்தான்: வாழ்க்கை முழுக்க நோயாளிகளுக்கு நான் சிகிச்சை அளிக்கவிருக்கிறேன் எனினும் அடிப்படையில் நான் ஒரு குடிமகன். இளைஞர்களை பாதிக்கும் பிரச்சினைகள் மருத்துவமனை வாசலில் முடிவடைந்து விடுவதில்லை. இப்போது நாம் அமைதியாக இருந்தால், நாங்கள் பணியாற்றும் மருத்துவ கட்டமைப்பு உள்ளிட்ட எல்லா அரசு அமைப்புகளும் வீழும் நிலை ஏற்படும்,” என்கிறார் 25 வயது நிறைந்த அவர்.

பள்ளிக்கல்வி கட்டமைப்பின் மறுபக்கத்தில் உத்தரப்பிரதேச கோண்டாவை சேர்ந்த அனுப் குமார் போன்ற இளையோர் இருக்கின்றனர். பள்ளிக்கு அவரை அனுப்பும் நிலையில் தூய்மைப் பணியாளர்களான பெற்றோர் இருந்தமையால் தாமதமாகவே பள்ளிப்படிப்பில் அவர் சேர்ந்தார். பதினைந்து வயது ஆகும் அவர் 2ம் வகுப்பு படிக்கிறார். குடும்பத்துக்காக இளம் வயதிலிருந்தே அனுப்பும் தூய்மைப் பணி செய்து வருகிறார்.

“2ம் வகுப்புதான் படித்தாலும் எது சரி, எது தப்பு என தெரியுமளவுக்கு நான் உலகை பார்த்துவிட்டேன்,” என்கிறார் அவர். “என்றேனும் ஒருநாள் மருத்துவராக முடியுமென நான் நம்புவதால்தான் இங்கு வந்திருக்கிறேன். 12ம் வகுப்பை அடைந்து, மருத்துவ நுழைவுத் தேர்வுக்கு தயாராகும்போது, வினாத்தாள் கசிவை பற்றி நான் கவலைப்படக் கூடாது.”

வரலாற்று சிறப்பு பெற்ற பேரணிக்கு பல நாட்களுக்கு முன்பே டெல்லியின் ஜந்தர் மந்தர் போராட்ட தளத்தில் ஆயிரக்கணக்கானோர் திரளத் தொடங்கி விட்டனர். நாட்டின் சிறு டவுன்கள் மற்றும் ஊர்களிலிருந்து அவர்கள் வந்திருக்கின்றனர். பலர், டெல்லிக்கு வர பல நாள் பேருந்து மற்றும் ரயில் பயணங்களை மேற்கொள்ள வேண்டிய இடத்தில் இருப்பவர்கள்தாம். சிலர், பணத்தை பங்கிட்டு டிக்கெட்டுகளை எடுத்திருக்கின்றனர். பிறர், நண்பர் குழுக்களுடன் பயணித்து வந்திருக்கின்றனர்.

“எங்கள் இருப்பை நாடாளுமன்றத்துக்கு நினைவுபடுத்தவே நாங்கள் வந்திருக்கிறோம்,” என்கிறார் உத்தரப்பிரதேச அலிகர் மாவட்டத்தின் பர்சேரா கிராமத்தை சேர்ந்த 17 வயது பிராங்ஷித். ஊரிலிருந்து வெளியே வருவது இதுதான் முதல்முறை. “எங்கள் ஊரை சேர்ந்த பெரும்பாலான மக்கள் நாடாளுமன்றத்தை கண்டதில்லை… ஆனால் அது எங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகதான் நம்பிக் கொண்டிருந்தோம்.”

ஹரி கிருஷ்ணனின் நண்பர்கள் தங்கள் பணத்தை திரட்டி, உத்தரப்பிரதேச க்யோலி குர்து கிராமத்திலிருந்து டெல்லிக்கு செல்ல அவருக்கு ரூ.5,000 கொடுத்திருக்கின்றனர். விவசாயத் தொழிலாளர்களின் மகனான அவர், இந்த பயணத்தால் தினக்கூலியை இழக்க வேண்டியிருக்கும் என்கிறார்.

“இந்தப் போராட்டம் எல்லாவற்றையும் மாற்றுமா என தெரியவில்லை,” என்கிறார் அவர். “ஆனால் இன்று நாம் குரல் உயர்த்தவில்லை எனில், நாளை எதுவும் மாறாது. என்னால் முடிந்ததை நான் செய்தேன் என்றேனும் நான் சொல்ல விரும்புகிறேன்.” கையில் இருக்கும் குறிப்பேட்டில், பிறர் முழங்கிய முழக்கங்களை அவர் குறிப்பெடுத்துக் கொள்கிறார்.

ஜூலை 19, 2026 திங்கட்கிழமை அன்று போராட்டக்காரர்கள் முழக்கமிட்டனர். பல மொழிகளில் பாடல்கள் பாடினர். பலரின் பேச்சுகளை கேட்டனர். வேலையின்மை, விவசாய நெருக்கடி, வெளியேற்றம், கல்வி, பாசிசம் மற்றும் அரசியல் சாசன உரிமைகள் ஆகியவற்றை பற்றிய பதாகைகளை பிடித்திருந்தனர்.

வினாத்தாள் கசிவு குறித்த விசாரணையுடன் சேர்த்து மன அழுத்தம், நிச்சயமின்மை, போட்டித்தேர்வுகளின் நெருக்கடி ஆகியற்றால் தற்கொலை செய்து கொண்ட மாணவர்களுக்கு ஒன்றிய அரசு பொறுப்பேற்கவும் கோரி போராட்டக்காரர்கள் போரடுகின்றனர்.

“கிராமத்து இளைஞர்களுக்கு அரசியல் புரியாது என நினைக்கின்றனர்,” என்கிறார் முகமது கொலு. 19 பேருடன் அவர், பிகார் சமஸ்திப்பூரிலிருந்து வந்திருக்கிறார். மின்சாதனங்களை பழுது நீக்கும் வேலை பார்க்கிறார் அவர். குடும்பத்தின் நிதிச்சூழலால் வேலை பார்க்கும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்.

”பள்ளியில் ஆசிரியர் இல்லாதபோத ஒவ்வொருமுறையும் மருத்துமனையில் மருத்துவர் இல்லாத ஒவ்வொரு முறையும், போட்டித்தேர்வு ரத்து செய்யப்படும் ஒவ்வொரு முறையும் நாங்கள் அரசியலை புரிந்துகொள்கிறோம். தொலைக்காட்சியில் பார்ப்பதல்ல அரசியல். கல்வி, வேலை, நல்ல வாழ்க்கைக்கான சூழல் கிடைப்பதை அரசியலே தீர்மானிக்கிறது,” என்கிறார் அவர்.

ஒருநாள்தான் என்றாலும், ஊரக இளைஞர்களின் பிரச்சினைகளுக்கு அரசியல் மையம் செவி கொடுக்க வேண்டுமென்பதற்காக டெல்லிக்கு வந்திருப்பதாக அவர் கூறுகிறார்.

ஒரே சவால்களை எதிர்கொண்டாலும் ஒரே அரசியல் வெளிக்குள் அரிதாக தட்டுப்படும் பகுதிகளை சேர்ந்த மக்கள் ஒன்றாக குழுமியிருந்தனர். பேருந்திலும் ரயில்களிலும் பயணித்து, பைகளையும் நீர் குடுவைகளையும் சுருட்டிய பேனர்களையும் குடும்பங்கள் கொடுத்த உணவுகளையும் சுமந்து கொண்டு வந்து சேர்ந்திருக்கின்றனர். வயல்களையும் காடுகளையும் வகுப்பறைகளையும் வணிகத்தையும் கட்டுமான தளங்களையும் விட்டு வந்திருக்கின்றனர். பலர் இதற்கு முன் நாடாளுமன்றத்துக்கு வந்திராதவர். விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள், பழங்குடியினர், முதல் தலைமுறை பட்டதாரிகள், தினக்கூலிகள் போன்ற பலரின் குழந்தைகள் அவர்கள்.

பல வருட படிப்பு, காத்திருப்பு, நம்பிக்கை ஆகியவற்றை தாண்டி என்ன வகையான எதிர்காலம் தங்களுக்கு வாய்க்கும் எனக் கேட்கின்றனர்.

போராட்ட இயக்கத்துக்கு தலைமை தாங்கி நடத்துவது கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி ஆகும். நீதிபதி ஒருவர் வேலையில்லா இளைஞர்களை வசைபாட பயன்படுத்தியதால், இயக்கத்துக்கு கரப்பான்பூச்சி பெயர் வந்தது. மீட்சி மற்றும் அமைதியாக இருக்க முடியாது என்பதற்கான அடையாளமாக அந்த சொல் அமைந்தது.

வினாத்தாள் கசிவுக்கு பொறுப்பேற்று கல்வி அமைச்சரான தர்மேந்திர பிரதான் ராஜிநாமா செய்வது, வெளிப்படையான விசாரணை, அரசு பணியிடத் தேர்வில் தாமதம் கூடாது, தேர்வு முறைகளின் மீது நம்பிக்கை மீட்பது போன்ற கோரிக்கைகள், போராட்டத்தின் உடனடி கோரிக்கைகள் ஆகும்.

கல்வி சீர்திருத்தவாதி மற்றும் காலநிலை செயற்பாட்டாளரான சோனம் வாங்சுக்கும் போராட்டத்துக்கு ஆதரவு தெரிவித்து, டெல்லியின் ஜந்தர் மந்தர் பகுதியில் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தை தொடங்கினார். ஜூலை 18ம் தேதி, கிட்டத்தட்ட மூன்று வாரங்கள் உண்ணாவிரதம் அவர் இருந்த நிலையில், உடல்நிலை குறித்து மருத்துவர்கள் எச்சரித்திருப்பதாக சொல்லி, டெல்லி காவல்துறை அவரை கட்டாயப்படுத்து தூக்கிச் சென்று மருத்துவமனையில் சேர்த்தது.

பக்கத்து உத்தரப்பிரதேச ஹாப்பூரிலிருந்து ஒவெய்ஷும் சயித்தும் வருகின்றனர். ஒவெய்ஷ், பிடெக் படிப்பை இடைநிறுத்தியவர். சயித், குடும்பப் பொருளாதார சூழல் காரணமாக 10ம் வகுப்புடன் படிப்பை நிறுத்தியவர். குடும்பத்தை பராமரிக்க அவர் ஒவெய்ஷுடன் சேர்ந்து வேலைக்கு செல்கிறார்.

“அடுத்த தலைமுறையும் நான் படிப்பை நிறுத்திய அதே காரணத்துக்காக படிப்பை நிறுத்த வேண்டாமென இங்கு வந்திருக்கிறேன். எனக்கு கிடைக்காத வாய்ப்புகள் அவர்களுக்கேனும் கிடைக்க வேண்டும்,” என்கிறார் சயித்.

ஒவெய்ஷ் மற்றும் சயித் ஆகியோருக்கு குடும்பங்களை சமாதானப்படுத்ததான் சிரமமாக இருந்திருக்கிறது.

“நாங்கள் இஸ்லாமியர்கள் என்பதால் எங்களை அனுப்ப அவர்கள் பயந்தனர்,” என்கிறார் அவர். “போராட்டங்களில் என்ன சிக்கல் நடந்தாலும் முதலில் குறி வைக்கப்படுவது இஸ்லாமியராக இருப்பதை காண்பதால், என்னை போக வேண்டாமென என் அம்மா சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.”

“’ஒருவேளை எனக்கொரு மகள் இருந்து, வினாத்தாள் கசிவால் அவளது எதிர்காலம் பாழானால் என்ன செய்வேன்? பல வருடங்களாக படித்தும் அவளுக்கான நியாயமான வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை எனில் என்ன செய்திருப்பேன்’ என அவரை நான் கேட்டேன்,” என்கிறார் சோக புன்னகையோடு.

குடும்பங்களின் அக்கறையை தாண்டி இரு நண்பர்களும் அடுத்த நாள் டெல்லிக்கு புறப்பட்டனர். பயணத்தைக் காட்டிலும் அமைதியாக இருப்பது ஆபத்து என அவர்கள் கருதினர்.

ஜுலை 20, 2026 அன்று நாடாளுமன்றத்தை நோக்கி நடந்த பேரணியில், போராட்டக்காரர்கள், டெல்லி போலீஸின் கட்டுப்பாடுகளால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டனர். பலர் சிறைபிடிக்கப்பட்டனர். பலர் காயமுற்றனர். லத்திகளையும் கண்ணீர் புகைக்குண்டுகளையும் பயன்படுத்தி, போராட்டத்தை கலைக்க போலீஸ் முயன்றது. ஆனால் பல இடங்களில் போராட்டக்காரர்கள் மீண்டும் மீண்டு கூடினர்.

கிராமப்புற இளைஞர்களின் தொடர் வருகை பலருக்கு ஆச்சிரியத்தை அளித்திருக்கிறது.

உத்தரப்பிரதேசத்தை சேர்ந்த இளைஞரான அபிஷேக் குமார், “அரசிடமிருந்து இதை நாங்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை. எங்களை அவர்கள் கொஞ்சம் கூட மதிக்கவில்லை,” என்கிறார். அபிஷேக்கும் அவரின் நண்பர்களும் காவலர்கள் கண்ணீர் புகைக்குண்டுகளை வீசும்போது முன் வரிசைக்கு அருகே இருந்தனர். லத்தி தாக்குதலிலும் அவர்கள் காயமுற்றிருக்கின்றனர்.

24 வயது அபிஷேக் அரசு போட்டித் தேர்வுகளுக்கு தயாராகிக் கொண்டிருப்பவர். 25 வயது கரண், 20 வயது ரோகித் குமார் ஆகியோருடன் உத்தரப்பிரதேசத்திலிருந்து டெல்லிக்கு வந்திருக்கிறார். போராட்டத்தில் பங்கேற்க திங்கட்கிழமை காலை நான்கு மணிக்கு வந்துவிட்டு மாலை கிளம்பி விட்டனர்.

“வீட்டுக்கு நாங்கள் காயங்களையும் கசப்பான யதார்த்தையும் கொண்டு செல்கிறோம்,” என்கிறார் கரண்.

இரண்டு CJP பிரதிநிதிகள், கோரிக்கைகள் கொண்ட மனுவை அளிக்க, ஒன்றிய அமைச்சர் ஜே.பி. நட்டாவை சந்தித்தனர்,

“எங்களின் ரத்தம் சிந்தப்பட்டிருப்பதால், இனி கோரிக்கைகள் நிறைவேறும் வரை நாங்கள் பின் வாங்குவதாக இல்லை. எங்களுக்கு நடந்திருப்பது சரியல்ல,” என்கிறார் அம்லேஷ். உத்தரப்பிரதேசத்தின் பிரயாக்ராஜ் மாவட்ட ஃபதேப்பூரில் பிஎஸ்சி படிக்கும் 22 வயது மாணவர் அவர்.

“கவனமாகவும் அறவழியிலும் நாங்கள் பேரணி சென்றோம். காவலர்களுக்கு நாங்கள் பூக்களை வழங்கினோம். எனினும் அவர்கள் எங்களின் மீது வன்முறையை பிரயோகித்தனர்,” என்கிறார் அவர்.

ஒடுக்குமுறை நடந்தபோதிலும் போராட்டத்தில்தான் இருப்பேன் என்கிறார் அம்லேஷ். “இதற்காக நான் மரணிக்கவும் தயார்.”