‘আমাৰো যে অস্তিত্ব আছে, তাকেই সোঁৱৰাই দিবলৈ আহিছো’

“মানুহে ভাবে যে আমি কেৱল এটা পৰীক্ষা বা এটা চাকৰিৰ বাবে (প্ৰতিবাদথলীলৈ) আহিছো। কিন্তু আমি আহিছো এইকাৰণেই যে প্ৰতিবছৰে লাহে লাহে আমাৰ বিশ্বাস কমি আহিছে যে তেওঁলোকে আমাৰ বিষয়ে ভাবে, তেওঁলোকৰ দৃষ্টিত আমাৰ ভৱিষ্যতৰ যে কিবা মূল্য আছে, সেই সন্দেহ গাঢ় হৈ আহিছে,” ছটু যাদৱে কয়।

২৭ বছৰীয়া যুৱকজনে বিহাৰৰ চিৱানৰ পৰা দিল্লীলৈ ৰেলৰ জেনেৰেল দবাত দুদিনৰ যাত্ৰা কৰি উপস্থিত হৈছেহি। “আমাৰ গাঁওবোৰত ডেকাচামে উপায়ন্তৰ হৈ পেটৰ ভাতমুঠিৰ বাবে প্ৰব্ৰজন কৰিবলৈ বাধ্য হয় আৰু যিসকল থাকি যায়, তেওঁলোকে কৰ্মসংস্থানৰ কেতিয়াও নহা সুযোগ-সুবিধাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি থাকিবলগীয়া হয়,” ছটুৱে কয়।

ভাৰতৰ যুৱচামৰ যি চিন্তা, তাক পোনে পোনে সংসদলৈ লৈ যোৱাৰ বাবে ককৰোচ্চ জনতা পাৰ্টি চমুকৈ চিজেপিৰ আহ্বানমৰ্মে চলো সংসদ কাৰ্য্যসূচীৰ সূত্ৰপাত ঘটিছিল। উল্লেখ্য যে ২০২৬ চনৰ ২০ জুলাইৰ পৰা সংসদৰ বৰ্ষাকালীন অধিৱেশন আৰম্ভ হৈছে।

এই প্ৰতিবাদ এতিয়া কেৱল চিজেপিৰ মাজতে সীমাবদ্ধ হৈ থকা নাই, দেশখনৰ চুকে-কোণে, চহৰে-নগৰে বিস্তাৰিত হৈ ই এক বিশাল আন্দোলনৰ ৰূপ লৈছে।

প্ৰশ্নকাকত বাৰে বাৰে ফাদিল হোৱাৰ ফলত ইতিমধ্যে নিবনুৱা সমস্যাত ভূগি থকা যুৱচামৰ মাজত এক তীব্ৰ ক্ষোভ পুঞ্জীভূত হৈ আছিল, তাৰেই বহিঃপ্ৰকাশত প্ৰতিবাদৰ সূত্ৰপাত ঘটে। তাৰ লগতে নিবনুৱা সমস্যা, চৰকাৰী নিযুক্তিৰ লেহেমীয়া প্ৰক্ৰিয়া আৰু প্ৰতিবাদকাৰীসকলে কোৱা অনুসৰি ৰাজহুৱা প্ৰতিষ্ঠান, বৃহত্তৰ যি ব্যৱস্থা আৰু শাসন প্ৰণালী - তাৰ প্ৰতি আস্থাহীনতা গভীৰতৰ হৈ পৰাৰ ফলত এই প্ৰতিবাদী কাৰ্য্যসূচীয়ে ব্যাপক ৰূপ লৈছে। নিয়োগৰ সুযোগ-সুবিধা সৃষ্টি নোহোৱা অৱস্থা, চহৰমুখী বৰ্দ্ধিত প্ৰব্ৰজন আৰু বিশেষকৈ গ্ৰাম্য ভাৰতৰ যুৱক-যুৱতীসকলক তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যত গঢ় দিয়া বাবে যি উপায় আছিল, সেই বাট কিম্বা বিকল্প নাইকিয়া হৈ গৈ থকা বুলি যুৱচামৰ মাজত গভীৰ হৈ পৰা উপলব্ধিয়ে তেওঁলোকক ক্ষোভক দুগুণ কৰিছে আৰু তাকেই উজাৰিবলৈ যুৱক-যুৱতীসকল গ্ৰামাঞ্চলৰ পৰা আহি দিল্লীত উপস্থিত হৈছে। এনেদৰেই আন্দোলনটো আৰু বেছি মজবুত হৈ পৰিছে।

“মই দিল্লীলৈ আহিছো এইকাৰণেই, কিয়নো মই নিবিচাৰো যে মোৰ গাঁৱৰ দৰে আন গাঁওবোৰতো নতুনচামে নিজৰ ভৱিষ্যতৰ ওপৰত বিশ্বাস হেৰুৱাই পেলাওক,” পালিৰ চৰকাৰী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ ২৫ বৰ্ষীয় চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ চূড়ান্ত বৰ্ষৰ ছাত্ৰ ধীৰামে কয়। তেওঁৰ লগত আহিছে কলা শাখাত অধ্যয়নৰত ২৪ বছৰীয়া তেওঁৰ বন্ধু আশু ৰাম। ১৫ ঘণ্টাৰ নৈশ যাত্ৰাৰ পিছত ১৯ জুলাইৰ দুপৰীয়া দুয়োগৰাকী দিল্লীত উপস্থিত হয়।

“বাৰমেৰৰ দৰে গ্ৰমাঞ্চলৰ কঠিন পৰিৱেশত ডাঙৰ-দীঘল হোৱাসকলে বাধা-বিঘিনিৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ শিকি যায়। মানুহে খৰাং সহিছে, দূৰ-দুৰণিলৈ যাব পাৰে আৰু অভাৱৰ মাজতো জীয়াই থাকিব পাৰে। কিন্তু তাৰ অৰ্থ এয়া নহয় যে যুৱপ্ৰজন্মই ভগ্ন ব্যৱস্থা এটাত জীয়াই থাকিবলৈ বাধ্য কৰি পেলোৱাটো কোনো কাৰণতে উচিত নহয়,” আমাৰ চৌপাশে ভিৰ কৰা মানুহৰ মাজতে তেওঁ পাৰিক কয়। “ক্ষমতাত থকাসকলক সোঁৱৰাই দিবলৈ আমি সংসদলৈ যাম, ক’ম যে আমাৰ ভৱিষ্যতো আন ৰাষ্ট্ৰীয় সমস্যাৰ সমানেই জৰুৰীকালীন গুৰুত্ব লাভ কৰাৰ যোগ্য।”

দিল্লীত তেওঁলোকৰ সৈতে যোগ দিছে বাৰমেৰৰ আন এজন বন্ধু প্ৰেম প্ৰকাশে, তেওঁ এতিয়া দিল্লীস্থিত প্ৰতিষ্ঠিত এইমছত শিক্ষানবিচ হিচাপে কাম কৰি থকা এগৰাকী চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ স্নাতক।

“মানুহে প্ৰায়ে সোধে যে চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ছাত্ৰ হৈ তেওঁলোকে কিয় প্ৰতিবাদত নামিছে? মোৰ উত্তৰ একেবাৰে সৰল: মই আজীৱন ৰোগীৰ চিকিৎসা কৰিম, কিন্তু মই এজন নাগৰিকো। যুৱপ্ৰজন্মক প্ৰভাৱিত কৰা সমস্যাবোৰ হস্পিতালৰ দুৱাৰমুখতে শেষ হৈ নাযায়। এতিয়া যদি আমি নীৰৱ হৈ ৰও, তেন্তে আমি এনে কিছুমান প্ৰতিষ্ঠান উত্তৰাধিকাৰ সূত্ৰে পাম যিয়ে আমাক সেৱা কৰিবলৈ প্ৰশিক্ষণ দিয়া মানুহকে ধৰি প্ৰতিজন নাগৰিকক সন্মুখত ব্যৰ্থ হ’ব,” ২৫ বছৰীয়া যুৱকজনে কয়।

শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ আন এটা মূৰত আছে উত্তৰ প্ৰদেশৰ গোণ্ডা জিলাৰ অনুপ কুমাৰৰ দৰে যুৱক। ১৫ বছৰ বয়স যদিও দ্বিতীয় শ্ৰেণীত পঢ়ি থকা অনুপে খুবেই পলমকৈ বিদ্যালয়লৈ যাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, কাৰণ দিনহাজিৰা কৰা তেওঁৰ মাক-দেউতাকে তেওঁক স্কুললৈ পঠিয়াবলৈ আৰ্থিকভাৱে সক্ষম নাছিল। পৰিয়ালটোক সহায় কৰিবলৈ সৰুৰে পৰাই অনুপে দিনহাজিৰা কৰিবলগীয়া হৈছে।

“মই যদিও দ্বিতীয় শ্ৰেণীত পঢ়ো, তথাপি কি শুদ্ধ আৰু কি ভুল সেয়া বুজিবলৈ মই পৃথিৱীখন দেখিছোঁ,” তেওঁ এই প্ৰতিবেদকক কয়। “ময়ো এদিন চিকিৎসক হ’ব খোজো। মই যেতিয়া দ্বাদশ শ্ৰেণী পাম আৰু চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰৱেশ পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাম, তেতিয়া মোৰ পৰিশ্ৰমৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰশ্নকাকত ফাদিলে মোৰ ভৱিষ্যত নিৰ্ধাৰণ কৰক – এই শংকাত মই জীয়াব নিবিচাৰো।”

এই ঐতিহাসিক পদযাত্ৰাৰ কেইবাদিনো আগৰে পৰা ৰাজধানীৰ যন্তৰ মন্তৰৰ প্ৰতিবাদীস্থলীত হাজাৰ হাজাৰ লোক সমবেত হ’বলৈ ধৰে। দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ সৰু সৰু চহৰ আৰু গাঁৱৰ পৰা তেওঁলোক আহিছিল। বহু অংশগ্ৰহণকাৰীয়ে দিল্লী আহি পাবলৈ কেইবাদিনীয়া পৰিকল্পনা কৰিবলগীয়া হৈছিল আৰু ৰেল-বাছ আদিৰে দীঘলীয়া যাত্ৰা কৰিছিল। কিছুমানে ৰেল-বাছৰ টিকট কিনিবলৈ বৰঙনি গোটাইছিল আৰু আন কিছুমানে বন্ধু-বান্ধৱীৰ সৈতে দল বান্ধি যাত্ৰা কৰিছিল।

“মই সংসদক সোঁৱৰাই দিবলৈ আহিছো যে আমাৰো অস্তিত্ব আছে,” উত্তৰ প্ৰদেশৰ আলিগড় জিলাৰ বৰ্হছেৰা গাঁৱৰ ১৭ বছৰীয়া প্ৰাংক্ষিতে কয়। গাঁৱৰ বাহিৰলৈ এয়াই তেওঁৰ প্ৰথম যাত্ৰা। “মোৰ গাঁৱৰ প্ৰায়ভাগেই কেতিয়াও সংসদ দেখা নাই... কিন্তু আমি এই বিশ্বাসেৰেই ডাঙৰ-দীঘল হৈছো যে এই সংসদখনে আমাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।”

উত্তৰ প্ৰদেশৰ বুলন্দচহৰ জিলাৰ কিয়লী খুৰ্দ গাঁৱৰ পৰা প্ৰতিবাদী মিচিলত ভাগ ল’বলৈ অহা হৰি কৃষাণৰ বন্ধুবৰ্গই তেওঁৰ বাবে ৫,০০০ টকা বৰঙনি তুলি দিছিল। কৃষি শ্ৰমিকৰ পুত্ৰ ১৮ বছৰীয়া হৰি কৃষাণে কয় যে ইয়ালৈ অহাৰ বাবে তেওঁৰ কেবাদিনৰো মজুৰি লোকচান হৈছে।

“নাজানো আমাৰ এই প্ৰতিবাদে কিবা পৰিৱৰ্তন আনিব পাৰিব নে নাই,” তেওঁ কয়। “কিন্তু মাতেই যদি নামাতো, কাইলৈ একো সলনি নহ’ব। এতিয়া অন্তত পৰিৱৰ্তনৰ বাবে কিবা এটা হ’লেও যে কৰিব পাৰিছো, সেয়া ক’ব পাৰিম।” হাতত থকা টোকাবহীটোত তেওঁ ধৰ্ণাৰ শ্লোগান লিখাত ব‍্যস্ত। সেই শ্লোগানবোৰ লিখি তেওঁ প্ৰতিবাদী জনতাৰ হাতত তুলি দিছে আৰু সেই শ্লোগান সমবেতসকলে তুলি ধৰিছে।

১৯ জুলাই, ২০২৬ৰ গোটেই দিনটো প্ৰতিবাদকাৰীসকলে শ্লোগান জোৰে, বিভিন্ন ভাষাত গান গায় আৰু প্ৰতিবাদস্থলীত উপস্থিত বক্তাসকলে দাঙি ধৰা বক্তব্য শুনে। তেওঁলোকে নিবনুৱা সমস্যা, কৃষি সংকট, উচ্ছেদ, শিক্ষা, ফেচীবাদ আৰু সাংবিধানিক অধিকাৰক লৈ লিখা প্লেকাৰ্ড হাতত লৈ প্ৰদৰ্শন কৰে।

প্ৰশ্নকাকত ফাদিলৰ নিকা তদন্তৰ দাবীৰ উপৰিও প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাৰ চাপ, অনিশ্চয়তা আৰু বাৰম্বাৰ পৰীক্ষা পৰিচালনাত ব্যৰ্থতাৰ মাজত আত্মহত্যা কৰা শিক্ষাৰ্থীৰ ক্ৰমবৰ্ধমান সংখ্যাৰ বাবে জবাবদিহি হোৱাৰ বাবেও প্ৰতিবাদকাৰীসকলে দাবী উত্থাপন কৰে।

“মানুহে ভাবে গাঁৱৰ ডেকাচামে ৰাজনীতি কি বুজি নাপায়,” মহম্মদ গলুৱে কয়। ১৯ বছৰীয়া গলু বিহাৰৰ সমস্তিপুৰ জিলাৰ পৰা দিল্লীত উপস্থিত হৈছে। গলুৱে জীৱিকাৰ বাবে বৈদ্যুতিন সা-সঁজুলি মেৰামতি কৰে, যিটো কাম পৰিয়ালৰ আৰ্থিক অৱস্থা শোচনীয় বাবে তেওঁ খুব কম বয়সতেই আৰম্ভ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।

“বিদ্যালয়ত যেতিয়াই শিক্ষক নাথাকে, হস্পিতালত চিকিৎসক নাথাকে বা নিযুক্তি পৰীক্ষা বাতিল হৈ যায়, তেতিয়াই আমি বুজি পাওঁ কি হৈ আছে। ৰাজনীতি কেৱল আমি টেলিভিছনত চোৱা বস্তু নহয়। ৰাজনীতিয়ে নিৰ্ধাৰণ কৰে যে আমি শিক্ষা, চাকৰি বা এটা উন্নত জীৱন গঢ়াৰ সুযোগ পামনে নাই,” তেওঁ পাৰিক কয়।

তেওঁ কয় যে দিল্লীলৈ কৰা যাত্ৰা হৈছে গ্ৰামাঞ্চলৰ যুৱচামৰ চিন্তাক দেশৰ ৰাজধানীক শুনোৱাটো সুনিশ্চিত কৰা, সেয়া লাগিলে এদিনৰ বাবেই হওক।

দেশৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ পৰা আহি দিল্লীত একত্ৰিত হোৱা প্ৰতিবাদকাৰীসকল একেখন ৰাজনৈতিক মঞ্চত থিয় হোৱাৰ এনে ঘটনা বিৰল। কিন্তু শ শ কিলোমিটাৰ দূৰত থাকিলেও একেধৰণৰ প্ৰত্যাহ্বানৰ তেওঁলোক সন্মুখীন হৈছে। তেওঁলোকে বেগ, পানীৰ বটল, মেৰিয়াই থোৱা বেনাৰ আৰু পৰিয়ালে টোপোলা কৰি দিয়া খাদ্য লৈ ৰাতিটোৰ ভিতৰতে যাত্ৰা কৰিছিল। বাছ আৰু ৰেলতেই এদিনতকৈও অধিক সময় পাৰ হৈছিল। তেওঁলোকে খেতিপথাৰ, অৰণ্য, শ্ৰেণীকোঠা, নিজৰ ব্যৱসায় আৰু নিৰ্মাণ ছাইটৰ কাম পেলাই থৈ আহিছিল। তেওঁলোকৰ বহুতেই আগতে কেতিয়াও সংসদ দেখা নাছিল। তেওঁলোক আছিল কৃষক আৰু দিন-মজদুৰৰ সন্তান, আদিবাসী যুৱক, প্ৰথম প্ৰজন্মৰ স্নাতক, দিনহাজিৰা কৰা শ্ৰমিক আৰু আন সৰ্বসাধাৰণ লোক।

বছৰ বছৰ ধৰি অধ্যয়ন, অপেক্ষা আৰু আশা কৰাৰ পিছত তেওঁলোকে প্ৰশ্ন কৰিছে – কেনে এক ভৱিষ্যত তেওঁলোকৰ বাবে ৰৈ আছে?

এই আন্দোলনৰ নেতৃত্ব দিছে ককৰোচ্চ জনতা পাৰ্টিয়ে, যিয়ে এগৰাকী কৰ্তব্যৰত ন্যায়াধীশে নিবনুৱা যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা অপমানসূচক শব্দ "ককৰোচ্চ" (পইঁতাচোৰা)ক সংগ্ৰামৰ প্ৰতীক হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছে। এই নামেই এতিয়া প্ৰতিৰোধ আৰু সৰৱ হৈ উঠাৰ এক শক্তিশালী প্ৰতীক হৈ পৰিছে।

প্ৰতিবাদৰ তৎকালীন দাবীসমূহৰ ভিতৰত আছে শিক্ষামন্ত্ৰী ধৰ্মেন্দ্ৰ প্ৰধানৰ পদত্যাগ, পৰীক্ষাৰ প্ৰশ্নকাকত ফাদিলৰ নিকা তদন্ত, দোষীসকলৰ জবাবদিহি হোৱা, সময়মতে চৰকাৰী নিযুক্তি প্ৰক্ৰিয়া সম্পূৰ্ণ কৰা আৰু দেশৰ পৰীক্ষা তথা নিযুক্তি ব্যৱস্থাৰ প্ৰতি আস্থা ঘূৰাই অনাৰ বাবে সংস্কাৰ সাধন।

এই প্ৰতিবাদলৈ শিক্ষা সংস্কাৰক আৰু জলবায়ু কৰ্মী সোণম ৱাংচুকেও সমৰ্থন আগবঢ়ায়। তেওঁ আন্দোলনৰ প্ৰতি সমৰ্থন আগবঢ়াই দিল্লীৰ যন্তৰ মন্তৰত অনিৰ্দিষ্টকালীন অনশন আৰম্ভ কৰিছিল। ১৮ জুলাইত অনশনৰ তিনি সপ্তাহ হোৱাৰ সময়তে দিল্লী আৰক্ষীয়ে ৱাংচুকক এই বুলি কৈ জোৰ-জবৰদস্তি কৰি ছফদৰজং হস্পিতাললৈ লৈ যায় যে চিকিৎসকসকলে তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ দ্ৰুত অৱনতি ঘটাৰ বাবে জৰুৰী চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন আছে বুলি কৈছে।

চুবুৰীয়া ৰাজ্য উত্তৰ প্ৰদেশৰ হাপুৰৰ পৰা আহিছে অৱেইছ। তেওঁ বি.টেক পাঠ্যক্ৰম আধাতে এৰিছিল আৰু দশম শ্ৰেণীৰ পিছত পৰিয়ালে আৰু পঢ়াৰ খৰচ দিব নোৱাৰাত শিক্ষা আধাতে এৰা জাইদৰ লগত আহিছিল। পৰিয়ালক পোহপাল দিবলৈ তেওঁ এতিয়া অৱেইছৰ লগত কাম কৰে।

“মই যেনেকৈ পঢ়া-শুনা এৰিবলগীয়া হ’ল, পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মই যাতে একে কাৰণত শিক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত হ’বলগীয়া নহওক। মই কেতিয়াও নোপোৱা সুযোগবোৰ তেওঁলোকে পোৱা উচিত,” জইদে কয়।

অৱেইছ আৰু জাইদ দুয়োৰে বাবে আটাইতকৈ কঠিন কাম আছিল দিল্লীলৈ যাবলৈ পৰিয়ালৰ পৰা সন্মতি লোৱা।

“আমি মুছলমান কাৰণে ঘৰৰ মানুহে ভয় খাইছিল,” তেওঁ কয়। “মায়ে মোক বাৰে বাৰে নাযাবলৈ কৈ আছিল কাৰণ প্ৰতিবাদৰ সময়ত কি হয় তেওঁ দেখিছে। কিবা খেলিমেলি হ’লেই প্ৰথমে মুছলমানসকলক টাৰ্গেট কৰি লোৱা হয়।”

“মই মাক সুধিলোঁ, ‘ধৰক মোৰ এজনী ছোৱালী আছে আৰু প্ৰশ্নকাকত ফাদিল হোৱাৰ ফলত তাইৰ ভৱিষ্যত অন্ধকাৰ হৈ পৰিল? তাই বছৰ বছৰ ধৰি পঢ়াশুনা কৰিও যদি নায্য সুযোগ নাপায়, তেতিয়া কি হ’ব?’” তেওঁ সেমেকা হাঁহি এটা মাৰি কয়।

ঘৰখন চিন্তাত পৰিলেও দুই বন্ধুৱে পিছদিনাই দিল্লীলৈ ৰাওনা হয়। তেওঁলোক দুয়োজনে বিশ্বাস কৰে যে নীৰৱে ঘৰত বহি থকাটো প্ৰতিবাদস্থলীলৈ গৈ মাত নমতাতকৈ বেছি বিপজ্জনক।

২০২৬ চনৰ ২০ জুলাইত সংসদ মাৰ্চৰ দিনা দিল্লী আৰক্ষীয়ে অঞ্চলটোত প্ৰতিবাদকাৰীক বিভিন্ন ধৰণে প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। প্ৰতিবাদকাৰীসকলক গণাতান্ত্ৰিক প্ৰতিবাদত বাধা দিয়া হয়, বহুজনক আটকো কৰা হয় আৰু কেইবাজনো আহত হয়। প্ৰতিবাদকাৰীক ছত্ৰভংগ দিয়াবলৈ আৰক্ষীয়ে লাঠীচালনা কৰাৰ লগতে কন্দুৱা গেছ প্ৰয়োগ কৰে, কিন্তু প্ৰতিবাদকাৰীসকল বিভিন্ন স্থানত পুনৰ গোট খায়।

গ্ৰামাঞ্চলৰ পৰা অহা যুৱক-যুৱতীৰ এই ঢলে বহুতকে আচৰিত কৰি তুলিছে।

উত্তৰ প্ৰদেশৰ গ্ৰামাঞ্চলৰ যুৱক অভিষেক কুমাৰে কয়, “আমাৰ ধৈৰ্য্যৰ সীমা ছিগিল। চৰকাৰৰ পৰা আমি এনে আচৰণ আশা কৰা নাছিলো। তেওঁলোকে আমাৰ লগত এনে ব্যৱহাৰ কৰিলে যেন আমাৰ কোনো মৰ্যাদা নাই, যেন আমাৰ অস্তিত্বৰ কোনো মূল্যই নাই।” আৰক্ষীয়ে কন্দুৱা গেছ নিক্ষেপ কৰাৰ সময়ত অভিষেক আৰু তেওঁৰ বন্ধুকেইজন সমদলৰ সন্মুখৰ ফালে আছিল। তাৰ পিছত হোৱা লাঠীচালনাত তেওঁলোকো আহত হয়।

চৰকাৰী পৰীক্ষাৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাই থকা ২৪ বছৰীয়া অভিষেকে উত্তৰ প্ৰদেশৰ আগ্ৰা জিলাৰ ফতেহপুৰৰ পৰা তেওঁৰ বন্ধু কৰণ (২৫) আৰু ৰোহিত কুমাৰৰ (২০) সৈতে দিল্লীলৈ আহিছিল। সোমবাৰে পুৱা ৪ বজাত তেওঁলোক প্ৰতিবাদত ভাগ ল’বলৈ ৰাজধানীত উপস্থিত হৈছিল আৰু সেইদিনা সন্ধিয়াই উভতি গৈছিল।

“মন আৰু শৰীৰৰ আঘাত লৈ মোহভংগ হৈ ঘৰলৈ উভতিছো,” কৰণে পাৰিক কয়।

পাছলৈ চিজেপিৰ দুজন প্ৰতিনিধিয়ে দাবীৰ চনদ দাখিল কৰিবলৈ কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী জে. পি. নাড্ডাক সাক্ষাৎ কৰে।

“লাগিলে তেজ দিম, কিন্তু আমাৰ দাবী পূৰণ নোহোৱালৈকে আমি ইয়াৰ পৰা নাযাওঁ। আমি ইয়াতকৈ ভালৰ যোগ্য,” উত্তৰ প্ৰদেশৰ প্ৰয়াগৰাজ জিলাৰ ফতেহপুৰৰ বিজ্ঞানৰ স্নাতক পাঠ্যক্ৰমৰ ২২ বছৰীয়া ছাত্ৰ অমলেশে কয়।

“আমি অতি সাৱধানে আৰু শান্তিপূৰ্ণভাৱে মিচিলত ভাগ লৈছিলো। আৰক্ষীক ফুলো উপহাৰ দিছিলো। কিন্তু তেওঁলোকে আমাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা প্ৰয়োগ কৰিলে,” তেওঁ লগতে কয়।

কঠোৰ দমন-নীতি সত্ত্বেও অমলেশে কয় যে তেওঁ প্ৰতিবাদথলী এৰি নাযায়। “ইয়াতেই যদি মৰিবলগা আছে, ইয়াতেই মৰিম, মই সাজু।”