‘இந்த வெயிலில் என்னால் கூடை விற்க முடியவில்லை’

கிருஷ்ண ராணியை பொறுத்தவரை ஏப்ரல் மாதம்தான் கனிவான மாதமாக இருந்தது. பஞ்சாபின் கோதுமை அறுவடைக்காலமான அச்சமயத்தில், கையால் செய்யக்கூடிய - பஞ்சாபி மொழியில் சாஜ் என அழைக்கப்படும் - கூடைகளுக்கான தேவை அதிகரிக்கும். அந்த குறுகிய காலத்தில் அவரது வருமானம், அவரது நம்பிக்கை மற்றும் சுதந்திர உணர்வை போல அதிகரிக்கும்.

17 வருடங்களாக ஏப்ரல் மாதத்தில் கிருஷ்ண ராணிக்கு ஒரே வழக்கம்தான். நாள் அதிகாலை 5 மணிக்கு தொடங்கும். அப்போதுதான் ஃபசில்கா மாவட்டத்திலிருக்கும் அவரின் ஊரான தஹ்லி வாலா போத்லாவிலிருந்து 6 மணி பேருந்தை பிடிக்க முடியும். சாஜ் கட்டு ஒன்றை தலையில் சுமந்தபடி, பக்கத்து ஊர்களுக்கு சென்று நாள் முழுக்க அவர் கூடைகளை விற்பார்.

சமீபகாலமாக அவர்களின் ஒரே வாடிக்கையாளர்களாக இருக்கும் முதிய பெண்கள், பரிச்சயமான வார்த்தைகள் கொண்டு அவரை வரவேற்பார்கள்: “இந்த கூடைகளை எங்கு கொண்டு செல்கிறாய் பெண்ணே? இன்றைய இளம்பெண்களுக்கு இவற்றை பிடிக்க கூட தெரியாது.”

அவர்களின் வார்த்தைகளோ குறைந்து வரும் வாடிக்கையாளர் எண்ணிக்கையோ அவரை தளரச் செய்ததில்லை. நாற்பது வருடங்களில் ஒருமுறை கூட, குடும்பக் கலையை கைவிடுவதென கிருஷ்ண ராணி யோசித்ததில்லை. “நான் ஏன் விட வேண்டும்? எனக்கு எவரும் உதவிடாதபோது, இந்த கலைதான் எனக்கு சாப்பாடு போட்டது,” என்கிறார் அவர் பிப்ரவரி மாதத்தில் முதன்முறையாக நாங்கள் சந்தித்தபோது. ஜுக்கிக்கு முன் அமர்ந்திருக்கும் ஐம்பது வயதான அவர், மும்முரமாக சாஜ் பின்னிக் கொண்டிருக்கிறார்.

ஆனால் இந்த ஏப்ரல் வேறு மாதிரி இருக்குமென அவருக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை. ஃபசில்கா மாவட்டத்தின் வெயில், எதிர்பாராத அளவுக்கு உயர்ந்து கொண்டிருந்தது.

ஏப்ரல் மாதத்தில் கிருஷ்ண ராணியை தொடர்பு கொண்டபோது, சில வாரங்களுக்கு முன் அவர் குரலில் வெளிப்பட்ட எதிர்பார்ப்பு, கோபமாக மாறியிருந்தது. “சாஜ் விற்க நான் ஊர்களுக்கு செல்ல முடியவில்லை. என்னால் ஒழுங்காக நடக்க முடியவில்லை. சரியாகவும் இல்லை. மருந்துகள் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். உடல் சரியானதும், குளிர்காலம் வந்து விடும். பிறகு நான் சாஜ் விற்பேன்,” என்கிறார் அவர். “தற்போது மிகவும் வெயிலாக இருக்கிறது. இந்த வெயிலில் என்னால் விற்க முடியவில்லை.”

பிப்ரவரியில் நான் முதன்முறையாக கிருஷ்ண ராணியை சந்தித்தபோது அது ஒரு நல்ல நாளாக இருந்தது. வெயில் அடித்தபோதும் காலை காற்றில் லேசான குளிர், குளிர்காலம் விடைபெறுவதை அறிவித்தது. அறுவடை காலத்துக்கு இரண்டு மாதங்கள் இருந்த நிலையில், கூடைகளுக்கான தேவை அதிகரித்து, கிருஷ்ண ராணி கூடை பின்னுவதில் மும்முரமாக இருக்கிறார்.

ஐம்பது வயது நிறைந்த அவர், வேலை பார்த்துக் கொண்டே கலை பற்றியும் தன் வாழ்க்கை பற்றியும் பேசுகிறார். அவரும் உடன்பிறந்த மூன்று சகோதரிகளும் நான்கு சகோதரர்களும் தாய் சாஜ் செய்வதை பார்த்து வளர்ந்த விதத்தை சொல்கிறார்: “எங்கள் தாய் சாஜ் செய்யும்போது சகோதரிகளாகிய நாங்கள் இளம்வயதாக இருந்தோம். சிறு தீலாவை (சர்காண்டா புல் இழைகள்) சேகரித்து, அம்மாவை பார்த்து நெய்ய முயற்சி செய்வோம்.”

கலையை கற்றுக் கொண்டபோது அவருக்கு வயது 14. கிருஷ்ணா வேகமாக கற்றுக் கொண்டார். “நான் தவறு செய்ததே இல்லை,” என்னும் அவர், சட்டென ஒரு விதிவிலக்கை நினைவுகூருகிறார். “ஒருமுறை என் அக்கா குல்ஜார், புல்லால் என் கையை அடித்து ‘எப்படி செய்வதென தெரியாதா?’ எனத் திட்டினாள்,” என்கிறார். அக்காவை தள்ளி நிற்க சொல்லிவிட்டு, தானே தவறை சரி செய்ததை பெருமையுடன் சொல்கிறார்.

18 வயதில் கிருஷ்ண ராணி, அநாதரவான ஜங்க் ராமை மணம் முடித்தார். கூடை செய்து விற்பது மட்டும்தான் இருவரின் ஒரே பிழைப்பாக இருந்தது. அவர் கூடை நெய்வார். ஜங்க் ராம் அவற்றை பக்கத்து ஊர்களில் விற்பார். அந்த வருமானத்தில்தான் குடும்பம் நடந்தது.

மணம் முடித்த மூன்று வருடங்களில் ஜங்க் ராம் தற்கொலை செய்ததும் கிருஷ்ண ராணி வாழ்க்கை துயரதிசைக்கு திரும்பியது. “என் மகளுக்கு இரண்டு வயதாகி இருந்தது. மகன் பிறந்து 20 நாட்கள்தான் ஆகியிருந்தது. கணவன் வீட்டாரும் உதவிக்கு இல்லாத நிலையில், நாங்கள் மூவரும் எப்படி பிழைப்போம் என்கிற கவலையில், என் தந்தை என்னை அவரது வீட்டுக்கு கூட்டி சென்றார்,” என்கிறார் அவர். “இரண்டு வருடங்களில் என் மகனும் இறந்து விட்டான்.”

அவரின் கைகள் தொடர்ந்து கூடை நெய்து கொண்டிருந்தது. நெய்யும் வேலைக்கு உழைப்பதை விட சரணடைய வேண்டும். அவரது துயரம், அக்கலையினூடாக செலுத்தப்பட்டு வாழ்க்கை ஓட்ட துணைபுரிவது போல இருந்தது. “நாங்கள் திரும்ப வந்ததும், நான் கூடை செய்ய தொடங்கினேன். என் அப்பா, ஊர் ஊராக சென்று அவற்றை விற்றார்,” என்கிறார் அவர்.

அவரின் தந்தையான தாரா பதினெழு வருடங்களுக்கு முன் மறைந்தது வரை, கிருஷ்ணா தன் பெற்றோருடன் குப்பத்துடன் வசித்தார். “மழை பெய்தால், வீட்டுக்குள் தண்ணீர் வந்து விடும். கடுமையான காற்று வீசினால், மொத்த வீடும் ஆடும்,” என நினைவுகூருகிறார். “கயிறுகளை கொண்டு தார்ப்பாயை கட்டில் மற்றும் மரக்கட்டைகளுடன் கட்டி நிற்க வைப்போம்.”

பின்னால் இருக்கும் அறையைக் காட்டி கிருஷ்ண ராணி, “இது தரக்குறைவான செங்கற்களுடன் கட்டப்பட்டது. 22க்கு 12 அடி இருக்கும் இந்த அறையை, நானும் என் அம்மாவும் மாதந்தோறும் பெற்ற கைம்பெண் உதவித்தொகையான 1,500 ரூபாயின் உதவியில்தான் கட்டினேன்.” அவரின் தாயான கராதரோ பே, எட்டு வருடங்களுக்கு முன் மறைந்தார். அறைக்கு முன் இருந்த பகுதியில் இப்போது கூடை நெய்வதற்கான புற்கட்டுகள் நிரம்பியிருந்தன.

கூடைகளுடன் கிருஷ்ண ராணியின் வாழ்க்கை மட்டும் பிணைக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. தஹ்லி வாலா போத்லாவில் கூடை நெசவுதான் பெரும்பாலான பட்டியல் சாதி தீயா சமூக குடும்பங்களுக்கு வருமானத்தை கொடுக்கிறது. மலோத்-ஃபாசிகா சாலைக்கு 90 அடிகளுக்கு உள்ளே, நிலவுடைமையாளரிடமிருந்து வாங்கிய துண்டு நிலத்தில் அந்த மக்கள் வசிக்கின்றனர். இக்கலையை பொறுத்தவரை பாலின ரீதியிலான வேலைகள் இருப்பதாக சொல்கிறார் கிருஷ்ண ராணி: “பெண்கள் வீட்டில் கூடைகளை நெசவு செய்ய, ஆண்கள் அவற்றை ஊர் ஊராக சென்று விற்பார்கள்.”

தந்தையின் மறைவுக்கு பிறகு இந்த இரண்டு வேலைகளையும் அவரே செய்யத் தொடங்கினார். “இப்போது நான்தான் எல்லாவற்றையும் செய்கிறேன். நானே கூடைகள் செய்து, ஊர் ஊராக சென்று நானேதான் விற்கிறேன்.”

சர்கண்டா புல் என்கிற உயரமான தங்க நிற புல், பஞ்சாப், ஹரியானா, உத்தரப்பிரதேசம் மற்றும் ராஜஸ்தான் போன்ற மாநிலங்களின் திறந்த வெளிகளிலும் ஆற்றோரங்களிலும் வளருபவை. குளிர்காலத்தில் அவை அறுவடை செய்யப்படும்.

“கோடைகால உச்சியில், அவை காய்ந்து விடும்,” என்கிறார் கிருஷ்ண ராணி. பக்கத்து வீட்டில் இருக்கும் உறவினரான ஜோதி, “தசரா அல்லது தீபாவளிக்கு அவற்றை வழக்கமாக நாங்கள் கொண்டு வருவோம்.”

கிருஷ்ணா ராணியின் கூடைகளுக்கான சார்க்கண்டா புல், வீட்டுக்கருகே இருக்கும் வாய்க்காலின் கரைகளில் வளருகின்றன. “அங்கு நாங்கள் கடுகாவில் (உள்ளூரில் தயாரிக்கப்பட்டு டீசல் ஜெனரேட்டரில் ஓடும் நான்கு சக்கர வாகனம்) செல்வோம்,” என்கிறார் அவர். “விவசாய நிலங்களின் வரப்புகளிலும் புற்கள் வளரும். ஆனால் நிலவுரிமையாளர் காசு கேட்பார்.”

வாய்க்காலருகே புற்கள் கிடைக்கவில்லை எனில், 40 கிலோ புல்லை பதிண்டாவிலிருந்து ரூ.2000-க்கு வாங்குவார்கள். “ஏனெனில் இதுதான் எங்களின் வாழ்க்கை,” என்கிறார் ஜோதி.

முஞ்சி என அவர் அழைக்கும் நீண்ட புல்லை எடுத்து, வெளிப்பக்கத்தை உறிக்கிறார். மிச்சத்தை கையில் வைத்து, “உள்ளேதான் தீலாக்கள் கிடைக்கும்.” தீலாக்களை எடுத்து வெயிலில் 10 நாட்களுக்கு காய வைத்து, புல்லிலிருந்து பிற பொருட்கள் தயாரிக்கப்பட எடுத்து வைக்கப்படும்.

“முதலில் நூறு தீலாக்களை நாங்கள் தயாரிப்போம்,” என்கிறார் கிருஷ்ண ராணி. காய்ந்த புல்லின் இழைகளை, ரப்பர் நூலால் நெய்யும் அவர், அம்முறையை தல்லே எனக் குறிப்பிடுகிறார். அவர் பிரித்து சேர்த்திருக்கும் தீலாக்களின் கட்டை காட்டி, “இவற்றை சேர்த்தால் தல்லா கிடைக்கும்,” என்கிறார். கூடைக்கான அடிப்பகுதி தல்லாவால் உருவாக்கப்படுகிறது.

தீலா அகற்றப்பட்ட பிறகு இருக்கும் புற்பகுதிக்கு பெயர் கன்னா. அடர்த்தியாகவும் வலுவாகவும் இருக்கும் அப்பகுதி, கூடைக்கு வடிவ உறுதியை தருகிறது. கன்னாவிலுள்ள சிறு முட்கள், தோலில் பட்டால் எரிச்சல் ஏற்அடும் என்கிறார் ஜோதி, கன்னாவை கத்தியால் சீவியபடி.

“அதனால்தான் அறுவடை செய்யும்போது நாங்கள் முழுக் கை உடை, கையுறை மற்றும் காலுறைகளை அணிந்து எங்களை காத்துக் கொள்கிறோம்,” என்கிறார் ஜோதி. “ஆனாலும் அவை தோலில் ஒட்டும். சில சமயங்களில் எங்களின் முகம் மற்றும் கழுத்திலும் ஒட்டும். எனவே நாங்கள் வீடு திரும்பியதும், ஆமணக்கு எண்ணெய் பூசி, குளிப்போம்,” என்கிறார்.

கன்னாக்கள் வெட்டப்பட்டு, பாதியாக உடைக்கப்பட்டு கதம் உருவாக்கப்படும். நான்கு சிறு கன்னா துண்டுகள், கூடையின் சட்டகத்தை தாங்கும் வகையில் நடுவில் வைக்கப்படும். இந்தக் கட்டத்தில் மூங்கில் இழை பின்னப்படும் என சொல்கிறார் கிருஷ்ணா. “தீலாக்கள் எளிதாக உடைந்து, நெய்வதற்கு கஷ்டத்தைத் தரும்.”

கூடையில் இது போல மூன்று மூங்கில் இழைகளை அவர் நெய்கிறார். 30 அடி மூங்கில் 300 ரூபாயென ஃபசில்கா நகரத்தில் மூங்கில் வாங்கப்படுவதாக சொல்கிறார் அவர்.

பெவாரா எனப்படும் இன்னொரு முக்கியமான இணையும் கன்னாவின் மூலம் செய்யப்படுகிறது. சில தீலாக்கள், தல்லாவில் வைத்து, சீவப்பட்ட கன்னாவுக்குள் வைக்கப்பட்டு, ரப்பர் நூலோடு சேர்த்து தைக்கப்படும். இப்பகுதியில் மேல்பகுதி வரை, இன்னொரு கன்னா கட்டை சேர்த்து, கூடைக்கான கைப்பிடி உருவாக்கும் வகையில் வளையும் தன்மை கிடைக்க, நீரில் நனைக்கப்படுகிறது.

“மடிக்கும்போது கொஞ்சம் அழுத்தம் கொடுக்க வேண்டும். ஆனால் அதிகம் கொடுத்தால், கூடை உடைந்துவிடும்,” என கிருஷ்ண ராணி சொல்கையில், அவரின் தம்பி முக்தியார், மடிப்பு ஏற்படும் இடத்தில் கத்தியை ஓட்டுகிறார். ஓட்டுநராக பணிபுரியும் அவர், விற்பனைக்கான கூடை தயாராக சகோதரிக்கு உதவுகிறார்.

ஒரு கூடை செய்ய கிருஷ்ண ராணிக்கு ஒரு மணி நேரம் ஆகிறது. அதுவும் அதற்குரிய பிற விஷயங்கள் முன்கூட்டியே தயாரிக்கப்பட்டிருந்தால்தான். தோல் நூல் கொண்டு நெய்யப்படும் கூடையை செய்ய 10 நாட்களுக்கு மேல் ஆகும் என்கிறார் அவர். “ஒவ்வொரு பகுதியும் நூலால் நெய்யப்பட்ட பிறகு, காய வைக்கப்படுகிறது. அப்படித்தான் அதற்கு வலிமை கிஐக்கும். தீலாக்கள் நசிந்தாலும், உடையாமல் இருக்கும். ரப்பர் நூல் கூடையோ, முடிச்சுகள் தளர்ந்ததும் பிரிந்து விடும்.

கூடை செய்வதற்கான தோல் நூலின் விலை ரூ.500. ரப்பர் நூலை விட ஐந்து மடங்கு அதிகம். கூடுதல் இடுபொருள் செலவை தாண்டி, இந்த கூடை வகைக்கு அதிக முயற்சியும் திறனும் வேண்டும். வழக்கமாக கிருஷ்ணா ராணி, உள்ளங்கை அளவுக்கான தோலை, ஃபசில்காவின் காலணி தயாரிப்பவர்களிடமிருந்து ரூ.200-300-க்கு வாங்கி, கவனமாக மெல்லிய நூல்களாக வெட்டுவார். அந்த பணி அவரது கண்களுக்கு சிரமத்தை தரும். “தோல் நூல் கூடைகளின் மகத்துவம் தெரிந்து முதியோர்கள் அதை வாங்குவார்கள்,” என்கிறார் அவர்.

குடும்பத்தில், சொந்தமாக அவர் தோல் நூல் உருவாக்கிக் கொள்கிறார். இளம் தலைமுறை எளிய வழியையே விரும்புகிறது. சொல்லப்போனால், அவரது சமூகத்தை சேர்ந்த இளையோர், அக்கலையில் ஆர்வத்தை இழந்து வருகின்றனர். “காயலான் தொழில் செய்வதை நோக்கி பலர் செல்கின்றனர். கல்வி பெற்ற குழந்தைகள், ஒரு படி மேலே போய், ‘வாழ்க்கை முழுக்க நீங்கள் புற்கள் சீவியே வீணடித்தி விட்டீர்கள்,” என பெற்றோரை விமர்சிப்பதாக சொல்கிறார் கிருஷ்ண ராணி.

“ஆனால் எனக்கு தெரிந்த வேலை இது மட்டும்தான்,” என்கிறார் அவர். கூடையை விற்று 6,000 வரை அவர் வருமானம் ஈட்டும் ஏப்ரல் மற்றும் மே மாதங்களுக்காக காத்திருக்கிறார். “நிறைய பேர் கூடைகள் வாங்கினால், எனக்கு அதிக வருமானம் கிடைக்கும். கொஞ்சம் பேர் வாங்கினால், எனக்கு குறைவாக இருக்கும். ஆனால் தற்போது நிறைய மாவு இயந்திரங்கள் இருப்பதால், குறைந்த எண்ணிக்கையில்தான் கூடைகளை மக்கள் வாங்குகிறார்கள்.”

பணம் அவருக்கு சுதந்திர உணர்வையும் மதிப்பையும் தருகிறது. “கூடை செய்து விற்கும்போது, எவரையும் நான் எதையும் கேட்க வேண்டியதில்லை. என்ன வருமானம் கிடைக்கிறதோ அதை வைத்து வாழ்க்கை ஓட்டுகிறேன்,” என்கிறார் அவர்.

ஆனால் ஏப்ரல் 2025 வேறு திட்டங்களை கொண்டிருந்தது. ஃபசில்காவின் வெப்பநிலை சராசரியை விட நான்கைந்து டிகிரிக்கள் உயர்ந்தன. 39-40 டிகிரி செலசியஸ்ஸாக இருந்தது.

கூடைகள் விற்க கிருஷ்ண ராணியால் வெளியே செல்லவும் முடியவில்லை. புதியவை செய்யவும் முடியவில்லை. “காலைகளில் 10 மணி அளவில் சில கூடைகளை மட்டும்தான் செய்ய முடிகிறது. வெயில் அதிகமானால், நான் வீட்டுக்குள் சென்று விடுவேன்,” என்கிறார் அவர்.

வெயில் இரக்கமின்றி அதிகரித்து, அவரின் ஆரோக்கியம் மோசமடைந்ததில், காலையோ மாலையோ மட்டும்தான் அவரால் கூடைகள் செய்ய முடிந்தது. இவற்றை அசு கட்டே (பஞ்சாபி நாட்காட்டியின் ஏழு-எட்டாவது மாதம். கிட்டத்தட்ட செப்டமருக்கும் நவம்பருக்கும் இடையே) மாதத்தில் விற்க திட்டமிட்டிருக்கிறார். “நெல் அறுவடை செய்யப்படும் தீபாவளி காலத்தில், சிட்டா (உமி) சேகரிக்கும் பெண்கள் கூடை வாங்குவார்கள்,” என்கிறார் அவர்.

ஏப்ரல்-மே மாதங்களில் கிருஷ்ண ராணி எதிர்கொண்டதை, மித வெப்ப அலை என வரையறுக்கலாம் என்கிறார் லூதியானாவின் பஞ்சாப் விவசாயப் பல்கலைக்கழகத்தின் வானியலாளரான டாக்டர் குல்விந்தர் கெளர் கில். “பஞ்சாபின் பிற பகுதிகளை காட்டிலும் ஃபசில்கா சற்று வெப்பம் அதிகமான பகுதி. பாதியளவு வறண்டிருக்கும் அப்பகுதி, குறைவான மழைப்பொழிவையே பெறுகிறது,” என விளக்குகிறார் அவர். “வெப்ப அலையின்போது, வறண்ட காற்று வீசும். உடலின் நீர் குறைந்து கிருஷ்ண ராணி ஆரோக்கிய குறைவு அடைந்திருப்பார். அதனால்தான் நண்பகல் 12-லிருந்து பிற்பகல் 3 வரை மக்கள் வெளிப்புறம் வேலை பார்ப்பதை தவிர்க்கும்படி நாங்கள் அறிவுறுத்துகிறோம். ஏனெனில் பூமி மீதான சூரியனின் தாக்கம் உச்சத்தில் இருக்கும்.”

ஆனால் கிருஷ்ண ராணியின் உறவினரான ஜோதி, வெப்ப அலையின் நேரத்திலும் கூடை செய்ய முடிந்தது. “அவள் இளையவள். எனக்கு நீரிழிவு நோய் இருக்கிறது. என் மூட்டுகள் வலிக்கும். அதிக நேரம் வேலை பார்த்தால், எனக்கு காய்ச்சல் வரும். இளமை இளமைதான். முதுமை முதுமைதான்,” என்கிறார் அவர். “நான் அதிகமாக வேலை பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் களைப்படைந்ததில்லை. ஆனால் தற்போதோ நாளுக்கு இருமுறை பாத்திரங்கள் கழுவுவது கூட சிரமமாக இருக்கிறது.”

கூடைகள் செய்யப்படும் காலத்தை தவறவிட்டதால், வரவிருக்கும் மாதங்கள் கிருஷ்ண ராணிக்கு சிரமத்தை தரவிருக்கிறது. கிட்டத்தட்ட 5,000 ரூபாய் வரையிலான நஷ்டம் ஏற்படும் என எதிர்பார்க்கிறார். விளைவாக மற்றவர்களை அதிகம் சார்ந்திருக்க வேண்டும். “இப்போது குறைவான வேலை இருப்பதால், ஊர்க்காரர்களிடம் உதவி கேட்க வேண்டும். சிலர் 50, 100 ரூபாய் மருந்துகள் வாங்கக் கொடுப்பார்கள். கூடை கேட்டால், நான் அவர்களுக்கு செய்து கொடுப்பேன்,” என்கிறார் அவர்.

இக்கட்டுரை மிருணாளினி முகர்ஜி அறக்கட்டளையின் மானிய ஆதரவில் எழுதப்பட்டது

இக்கட்டுரையாளர் சத்பல் சிங் மற்றும் தர்சேம் சிங் ஆகியோரின் உதவிக்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறார்

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்