ഹുസ്ൻ ആരയുടെ കുഞ്ഞുലോകത്തിലെ ആടുകളും പ്രതീക്ഷകളും

തൻ്റെ മൂന്ന് ആടുകൾ ഓരോന്നും മൂന്ന് കുട്ടികൾക്ക് ജന്മം നൽകിയതിൽ ഹുസ്ൻ ആരയ്ക്ക് അത്യാഹ്ലാദം തോന്നി. ആ വർഷം ഒക്ടോബറിൽ ആറെണ്ണവും, ഒരുദിവസം മുമ്പ് മൂന്നെണ്ണവുമാണ് പിറന്നത്. സ്വന്തമായി പാൽ കുടിക്കാൻ അവയ്ക്ക് ആയിട്ടില്ല. അതിനാൽ ഹുസ്ൻ ആരയാണ് അവയെ പാൽ കുടിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നത്. അവ വളർന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, തനിക്ക് വരുമാനമാർഗ്ഗമാവുമെന്ന് അവർക്കറിയാം.

ബിഹാറിലെ സീതാമാർഗി ജില്ലയിലെ ബജ്പട്ടി ബ്ലോക്കിലെ ബാഡി ഫുൽവാരിയ ഗ്രാമത്തിലാണ് അവർ താമസിക്കുന്നത്. പഞ്ചായത്തിലെ ഏകദേശം 5,700 താമസക്കാരിൽ മിക്കവരും ദരിദ്രരും ഭൂരഹിത കർഷകരും, തട്ടിമുട്ടി കൃഷി ചെയ്യുന്നവരുമാണ്. ഹുസ്ൻ ആര അവരിലൊരുവളാണ്.

വളരെ ചെറുപ്രയത്തിൽത്തന്നെ സഹോദരബന്ധുവായ മൊഹമ്മദ് ഷബ്ബീറുമായുള്ള അവരുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു. അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് അയാൾ ഹൈദരബാദിലെ ഒരു തോൽസഞ്ചി നിർമ്മാണ യൂണിറ്റിൽ ജോലിക്ക് പോയി. അതിനുമുമ്പ് അയാളും ഒരു കർഷകത്തൊഴിലാളിയായിരുന്നു. “മാസത്തിൽ 5,000 രൂപ കിട്ടുന്നുണ്ട് അദ്ദേഹഠിന്. വീട്ടിലേക്ക് 2,000 രൂപ അയയ്ക്കും. അവിടത്തെ ജീവിതച്ചിലവ് കാരണം പൈസ അയയ്ക്കുന്നത് വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെയാണ്,” ഹുസ്ൻ ആര പറയുന്നു.

ഗ്രാമത്തിലെ പുരുഷന്മാരിൽ ധാരാളംപേർ അഹമ്മദാബാദ്, ദില്ലി, ജയ്പുർ, കൊൽക്കൊത്ത, മുംബൈ തുടങ്ങിയ പട്ടണങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. അധികവും തുണി ഫാക്ടറികളിലും, കൈസഞ്ചിയുണ്ടാക്കുന്ന തയ്യൽക്കാരായും, വഴിവക്കുകളിലെ ഭക്ഷണശാലകളിൽ പാചകക്കാരും സഹായികളായുമൊക്കെ. അവർ നാട്ടിലേക്കയയ്ക്കുന്ന പണം, ഗ്രാമത്തിൽ ചില മാറ്റങ്ങളെല്ലാം ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഏതാനും പതിറ്റാണ്ട് മുമ്പ്, 3-4 ഹാൻഡ് പമ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ഗ്രാമത്തിൽ ഇപ്പോൾ എല്ലാ വീട്ടിലും ഒരു ഹാൻഡ് പമ്പെങ്കിലുമുണ്ട്. മുളകൊണ്ടും മണ്ണുകൊണ്ടും ഉണ്ടാക്കിയ പണ്ടത്തെ മൺവീടുകളുടെ സ്ഥാനത്ത് ഇപ്പോൾ ഇഷ്ടികയും സിമൻ്റും_കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ വീടുകളാണ്. ‘2022-നുള്ളിൽ വെളിയിട വിസർജ്ജനമുക്തമാക്കാനുള്ള പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ പദ്ധതികളൊക്കെ വന്നിട്ടും, ഹുസ്ൻ ആരയെപ്പോലെ പലരുടേയും വീടുകളിൽ ഇപ്പോഴും കക്കൂസൊന്നുമില്ല. ഗ്രാമത്തിൽ വൈദ്യുതി വന്നത് 2008-ലാണ്. കോൺക്രീറ്റ് റോഡുകൾ 2016-ലും.

ഫുൽവാരിയയിലെ മിക്ക മുസ്ലിം സ്ത്രീകളെപ്പോലെ, 56 വയസ്സുള്ള ഹുസ്ൻ ആരയും കുട്ടിക്കാലംതൊട്ട് കർഷകത്തൊഴിലാളിയായി ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. ഒമ്പത് വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചുപോയ അമ്മ സാമേലും ഇതേ പണിയാണ് ചെയ്തിരുന്നത്. കുടുംബത്തിലെ ദാരിദ്ര്യംമൂലം, ഹുസ്ൻ ആരയ്ക്കോ മക്കൾക്കോ സ്കൂളിലോ മദ്രസയിലോ പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ബാഡ് ഫുൽവാരിയയിലെ സാക്ഷരതാനിരക്ക് (2011-ലെ സെൻസസ് പ്രകാരം) 38.81 ശതമാനമാണ്. സ്ത്രീകളുടേത് 35.09 ശതമാനവും

ഹുസ്ൻ ആരയുടെ അച്ഛൻ മൊഹമ്മദ് സഹൂർ - 100 വയസ്സായെന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത് – ഇപ്പൊഴും ദിവസക്കൂലിക്ക് ജോലി ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പറമ്പിൽ കിളയ്ക്കാനും കന്നിനെ പൂട്ടാനുമൊന്നും അദ്ദേഹത്തിന് ശേഷിയില്ല. അതുകൊണ്ട്, പാടത്ത് വിത്ത് വിതയ്ക്കലും, വിളസമയത്ത് വിളവ് കൊയ്യാനും പോകാറുണ്ട്. “ഞാനൊരു പങ്ക് കൃഷിക്കാരനാണ്.” അദ്ദേഹം പറയുന്നു. കൃഷി പ്രവചനാതീതവും നഷ്ടവുമാണെന്നും, അരി, ഗോതമ്പ് കൃഷിയൊക്കെ ക്രമം തെറ്റുകയാണെന്നും അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “പരമ്പരാഗത കൃഷിയൊക്കെ ഇല്ലാതായിത്തുടങ്ങി, കർഷകർ ട്രാക്ടറുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു, ഇതൊക്കെക്കൊണ്ട്, ദിവസക്കൂലിക്കാർക്ക് പണിയില്ലാതായി. എന്തെങ്കിലും പണി കണ്ടെത്താനാവുന്നവർക്കും ദിവസത്തിൽ 300-350 രൂപയിൽ കൂടുതൽ കിട്ടുന്നില്ല.”

ബാഡി ഫുൽവാരിയയ്ക്ക് ചുറ്റുമുള്ള മണ്ണ് ഫലഭൂയിഷ്ഠമാണെങ്കിലും, ജലസേചനത്തിനുള്ള വെള്ളം കുറവാണ്. ഗ്രാമത്തിൻ്റെ ഒരു കിലോമീറ്റർ പടിഞ്ഞാറായിട്ടാണ് അധ്വാര നദി ഒഴുകുന്നതെങ്കിലും, മഴക്കാലത്ത് മാത്രമേ അത് നിറയാറുള്ളു. ബാക്കി വർഷങ്ങളിൽ വരണ്ട് കിടക്കും. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി മഴ കുറവായിരുന്നതിനാൽ, വരൾച്ചയ്ക്ക് സമാനമായ സ്ഥിതിയാണ്.

ഹുസ്ൻ ആരയ്ക്ക് അഞ്ച് കുട്ടികളുണ്ട്. മൂത്തവൻ, 32 വയസ്സുള്ള മൊഹമ്മദ് അലി ഭാര്യ ഷാഹിദയും രണ്ട് കുട്ടികളോടുമൊപ്പം, അമ്മയുടെ വീട്ടിൽത്തന്നെ മറ്റൊരു മുറിയിലാണ് താമസിക്കുന്നത്. വീട്ടുചിലവിന് സ്ഥിരമായി പങ്ക് നൽകാൻ അയാൾക്ക് സാധിക്കുന്നില്ല. രണ്ടാമത്തെ മകൻ വെറുതെയിരിക്കുന്നു. ഹുസ്ൻ ആരയുടെ മൂത്ത മകൾ ഏതാനും വർഷം മുമ്പ് വിവാഹം കഴിച്ച്, ബാഡി ഫുൽവാരിയയിൽനിന്ന് 40 കിലോമീറ്റർ അകലെ നേപ്പാളിലെ ഷംസി ഗ്രാമത്തിലാണ്. മറ്റൊരു മകനും, 18 വയസ്സുള്ള മകളും വിവാഹിതരല്ല. വിത്ത് പാകൽ, വിളവെടുക്കൽ സീസണിൽ അവരും വല്ലപ്പോഴും ദിവസക്കൂലിക്ക് പോകാറുണ്ട്.

കുടുംബത്തെ പോറ്റാൻ ഹുസ്ൻ ആര ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ട്. ദൈനംദിന ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള സാധനം വാങ്ങാൻപോലും അവർ കഷ്ടപ്പെടുന്നു. കുടുംബത്തിൻ്റെ റേഷൻ കാർഡിൽ അവർക്ക് 14 കിലോഗ്രാം അരി, കിലോയ്ക്ക് 2 രൂപ നിരക്കിൽ കിട്ടും. കിലോയ്ക്ക് 3 രൂപ നിരക്കിൽ 21 കിലോഗ്രാം ഗോതമ്പും മാസാമാസം കിട്ടും. മറ്റ് ചില സാധനങ്ങളോടൊപ്പം. “ഈയിടെയായി കൃഷിപ്പണിയൊന്നും ആവശ്യത്തിനില്ല. എൻ്റെ ആരോഗ്യവും മോശമാവുന്നു. കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങൾ കൂടിയെങ്കിലും വരുമാനം വർദ്ധിച്ചിട്ടില്ല. പേരക്കുട്ടികളേയും പോറ്റണം. എത്രകാലം എനിക്ക് ഇതൊക്കെ ചെയ്യാനാവുമെന്ന് അറിയില്ല,” അവർ പറയുന്നു.

തുച്ഛമായ വരുമാനത്തിനൊരു ആക്കം കിട്ടാനാണ് അവർ കോഴികളേയും ആടുകളേയും വളർത്താൻ തുടങ്ങിയത്. ഗ്രാമത്തിലെ പല വീടുകളിലേയും വരുമാനമാർഗ്ഗമാണ് ഇത്. മുട്ട വിറ്റാൽ, മാസത്തിൽ കുറച്ച് വരുമാനമുണ്ടാക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ, ഭക്ഷണാവശ്യത്തിനെങ്കിലും ഉപയോഗിക്കാം. ഈരണ്ട് മൂന്ന് വർഷം കൂടുമ്പോൾ ആടുകൾ പ്രസവിക്കും. ഹുസ്ൻ ആര അവയെ വളർത്തി കന്നുകാലി വ്യാപാരികൾക്ക് വിൽക്കും. എന്നാൽ അതിൽനിന്ന് കിട്ടുന്ന വരുമാനം, മറ്റുള്ളവരുടെ വരുമാനവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാനാവില്ല. “പൈസയുള്ളവർ അവരുടെ കന്നുകാലികൾക്ക് നല്ല തീറ്റയൊക്കെ കൊടുക്കും. ഞാൻ പാവപ്പെട്ടവളാണ്. എൻ്റെ ആടുകൾക്ക് പുല്ല് മാത്രമേ കൊടുക്കാറുള്ളു. അതുകൊണ്ട് അവയ്ക്ക് വലിയ ആരോഗ്യവുമില്ല,” അവർ പറയുന്നു.

നല്ല കാലിത്തീറ്റ കൊടുക്കുന്ന ആടുകൾക്ക് നാലുമാസത്തിനുള്ളിൽ 8-10 കിലോ ഭാരം കിട്ടും. ഓരോന്നിനേയും 4,000 രൂപയ്ക്ക് വിൽക്കാനും സാധിക്കും. എന്നാൽ ഹുസ്ൻ ആരയുടെ ആടുകൾക്ക് അഞ്ച് കിലോഗ്രാമിൽക്കൂടുതൽ ഭാരമുണ്ടാവാറില്ല. അതുകൊണ്ട്, നാലുമാസം കൂടുമ്പോൾ ഓരോന്നിനും 2,000 രൂപവെച്ച് മാത്രമേ ലഭിക്കൂ. ഒരുവർഷത്തോളം അവയെ പോറ്റാൻ സാധിച്ചാൽ, ഓരോന്നിനും 10,000 രൂപവെച്ച്, സമീപത്തെ ഗ്രാമത്തിലുള്ള ധനികരായ മുസ്ലിമുകൾക്ക് വിൽക്കാൻ അവർക്ക് സാധിക്കും. ചെറിയ പെരുന്നാളിനും വലിയ പെരുന്നാളിനും അറക്കാനാണ് അവർ വാങ്ങുക.

തൻ്റെ കുട്ടികളിലായിരുന്നു ഹുസ്ൻ ആരയുടെ പ്രതീക്ഷ മുഴുവൻ. അവർ വളർന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ജോലി ചെയ്ത്, വീട്ടിൽ വരുമാനവും സന്തോഷവും സമ്പാദ്യവുമുണ്ടാവുമെന്ന് അവർ മനക്കണക്ക് കൂട്ടി. അവർ വളർന്ന് വലുതാവുക മാത്രമല്ല, അവരിൽ പലർക്കും സ്വന്തം കുട്ടികളുമായി. എന്നിട്ടും, സന്തോഷവും സമ്പാദ്യവും മാത്രം ഹുസ്ൻ ആരയ്ക്ക് ഇന്നും അപ്രാപ്യമായിരിക്കുന്നു.

പരിഭാഷ: രാജീവ് ചേലനാട്ട്