புல்லாங்குழலை பாட வைக்கும் மோனா

மோனாவின் (இந்த பெயரை பயன்படுத்தவே அவர் விரும்புகிறார்) கண்கள் மூடியிருக்கின்றன. ஒரு பக்கம், அவர் சூடான இரும்புத் தடியை பிடித்திருக்கிறார். இன்னொரு கையில் மூங்கில் குழல் வைத்திருக்கிறார். புகை அறையை நிறைக்கிறது. அவரின் கண்கள் இன்னும் மூடியிருக்கின்றன. தடி கொண்டு குழலில் ஒரு துளை இடுகிறார். பிறகு இன்னொரு துளை. அதற்குப் பிறகு இன்னொன்று. மொத்தம் ஆறு துளைகள்.

கண்களை திறந்து அவர், “பன்சூரி செய்ய திறமையும் நிறைய செய்ய வேகமும் வேண்டும்,” என்கிறார். பிறகு அவர் சிரித்து, “ஆண்கள் இதை செய்ய முடியாது. இது கடினமான வேலை!”

மூன்றாம் தலைமுறையாக பன்சூரி செய்யும் வேலை செய்கிறார். “பன்சூரி என்பது நுட்பமான கருவி,” என்கிறார் 35 வயது ஆகும் அவர். “துளைகள் இல்லையெனில் இது வெறும் மூங்கில் குச்சிதான். ஆனால் சரியாக துளையிட்டால், இதில் அற்புதமான பாடல்கள் வெளிப்படும். கண்ணனின் அடையாளம் இது.”

பூசப்படாத அறைக்கு நடுவே கரி அடுப்பருகே அவர் அமர்ந்திருந்தார். கூரையில் இருக்கும் ஒரே ஜன்னல் வழியாகத்தான் சூரிய வெளிச்சம் உள்ளே வருகிறது. வெளியே வானத்தில் பட்டங்கள் பறந்து கொண்டிருக்கின்றன.

உத்தரப்பிரதேச வடக்கு முனையிலுள்ள பிலிபித் டவுனில் மோனா வாழ்கிறார். மோனா போன்ற பன்சூரி கலைஞர்களின் பூர்விகம் நூற்றாண்டுகளை கடந்தது. இமயமலையின் அடிவாரத்தில் இருக்கும் இந்த டவுன்தான் நாட்டில் உற்பத்தி செய்யப்படும் புல்லாங்குழல்களில் 90 சதவிகித உற்பத்திக்குக் காரணமாக இருக்கிறது.

“நினைவு தெரிந்ததிலிருந்து புல்லாங்குழல் தயாரிக்கப்படுவதை எப்போதும் பார்த்தே வளர்ந்திருக்கிறேன்,” என்கிறார் தாயிடம் இத்தொழிலை கற்றுக்கொண்ட மோனா. “என் இளவயதில், நெருப்புக்கும் முன்னால் தாய் அமர்ந்து மூங்கிலில் துளைகளிடுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.” பார்த்து கற்றுக் கொண்ட இளம்பெண் பிறகு துளையிடத் தொடங்கியிருக்கிறார்.

காலை ஒன்பது மணி. ஏப்ரல் மாத கோடை நாளின் காற்று சூடாக இருக்கிறது. மொட்டைமாடி பட்டறைக்கு மோனா வந்து சேர்ந்த கொஞ்ச நேரத்தில் இருபது வயதுகளில் இருக்கும் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் ஷப்னமும் உறவினர் சோனமும் வந்தனர். பிற்பகல் இரண்டு மணிக்குள் மூவரும் சேர்ந்து 500 பன்சூரிகளில் வேலை பார்த்திருந்தனர். மொத்தமாக 300 ரூபாய் கிடைக்கும். முழு வருட கணக்கு பார்த்தால் 2 லட்சம் புல்லாங்குழல்கள் வரும்.

பெருமளவிலான எண்ணிக்கையில் பன்சூரிகளை செய்தாலும், “பன்சூரியை வாசிக்க எப்போதும் நான் எண்ணியதில்லை. ஏனெனில் பெண்கள் வாசிப்பது கிடையாது. என் கணவர் நன்றாக வாசிப்பார். அதை கேட்பது எனக்கு பிடிக்கும்,” என்கிறார் அவர் பாரியிடம்.

“அதிகமான அழுத்தத்தை துளைகள் போடும்போது செலுத்தினால், மூங்கில் குச்சிகள் உடைந்து வீணாகிவிடும்,” என விளக்குகிறார் மோனா உடைந்த குச்சியைக் காட்டி.

ரம்பம், கத்தி போன்ற கூரான கருவிகளை பயன்படுத்தும் பெண்கள் பிறகு தளத்தை சமப்படுத்த உப்புத்தாள் பயன்படுத்துகின்றனர். மூங்கில் குச்சியை ரம்பம் கொண்டு அறுக்கும் முறையை மோனா விளக்குகிறார். கத்திகள், உளிகள் போன்றவற்றை பயன்படுத்தி வடிவம் உருவாக்கப்படும். திருகு கத்திகள் மற்றும் இரும்புத் தடிகள் கொண்டு துளைகள் போடப்படுகின்றன. “கையில் வெட்டு அல்லது சூடு படும் வாய்ப்பு அதிகம். சற்று ஆழமாக வெட்டு பட்டால், ஒரு வாரம் வேலை பார்க்க முடியாமல் போய் தினக்கூலியை இழக்க நேரிடும்,” என்கிறார் மோனா.

மூங்கிலை சுட வைக்கும் வேலையில் பல காலம் ஈடுபட்ட பல கலைஞர்கள் சுவாசக்கோளாறு பிரச்சினைகளை கொண்டிருக்கின்றனர். கண் பார்வை மங்கி, முதுகும் வலிப்பதாக மோனா சொல்கிறார். “என் கண் பார்வை மங்கிவிட்டதால், ஊசியில் நூல் கோர்க்கக் கூட முடியவில்லை,” என்கிறார் அவர்.

ஷேக் மன்சூரி சமூகத்தை (பிற்படுத்தப்பட்ட சாதி) சேர்ந்தவர் மோனா. “முன்பு இந்த தொழிலை எங்களின் சமூகம் மட்டுமே செய்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் இப்போது, பிற சமூகங்களும் இத்தொழிலை செய்து பணம் ஈட்டத் தொடங்கிவிட்டன,” என்கிறார் அவர்.

மோனாவின் கணக்குப்படி மொத்த நகரத்திலும் 100-150 பெண்கள் இந்த வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கின்றனர். அவர்களின் பங்கு முக்கியம். ஆனால் மொத்த வணிகர்களும் சில்லரை வியாபாரிகளும்தான் புல்லாங்குழல்களின் விற்பனையில் கட்டுப்பாடு கொண்டிருக்கின்றனர். விலைகள், ஊதியம், சந்தைக்கு வெளியிலான வணிகர்களுடன் ஒப்பந்தம் என எல்லாவற்றையும் நிர்ணயிப்பது அவர்கள்தான். பெரும்பாலும் ஆண்கள் பணிபுரியும் தினக்கூலி வேலையில்தான் புல்லாங்குழல் வடிவம் கொள்கிறது. 500 குழல்களுக்கு நாளொன்றில் 300-350 ரூபாய் கிடைக்கும். இது உத்தரப்பிரதேசத்தின் திறன் மற்றும் திறனற்ற தொழிலாளர்களுக்கு விதிக்கப்பட்டிருக்கும் குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை (ரூ.465.13 மற்றும் ரூ.521) விடக் கூறைவு.

நாளொன்றில் மோனா ஈட்டும் 300 ரூபாயை சோனம் மற்றும் ஷப்னம் ஆகியோருடன் பகிர்ந்து கொள்கிறார். அவரின் ஊதியம் குறைந்தபட்ச ஊதியத்துக்கும் குறைவாக இருக்கிறது.

கஷ்கார்களுக்கு (மொத்த விலை வணிகர்கள்) கீழே தினக்கூலியாக மோனா பணிபுரிகிறார். மூலப்பொருட்களை வாங்கவும் தொழிலாளர்களை பணிக்கமர்த்தவும் சந்தைகளுக்கு வெளியே பன்சூரிகளை கொண்டு செல்லவும் தேவைப்படும் முதலீட்டை கஷ்கார்கள் கொண்டிருக்கின்றனர். கஷ்கார்களின் மனைவியர் பன்சூரி வேலை செய்வதில்லை. ஏனெனில் அவர்களுக்கு அதற்கான கட்டாயம் இல்லை. மனைவியர் வேலை பார்க்காமலே குடும்பம் நடத்துமளவுக்கு அவர்களுக்கு வருமானம் இருக்கிறது,” என்கிறார் மோனாவின் கணவர் ஷகீல் அகமது.

“ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் (2020), நாங்கள் (கணவரும் நானும்), பன்சூரி தயாரிப்பு தொழிலை சொந்தமாக நடத்தும் நம்பிக்கையில் யூனியன் வங்கியிலிருந்து 50,000 ரூபாய் கடன் வாங்கினோம்,” என நினைவுகூரும் மோனாவின் குரலில் துயரம் தோய்கிறது. “3-4 லட்சம் ரூபாய் கடன் பெற விரும்பியிருந்தோம். ஆனால் பிணை ஏதும் இல்லாததால், கிடைக்கவில்லை.”

உள்ளூர் வியாபாரிகளிடம் அஸ்ஸாமிய மூங்கில் வாங்க அதிகம் செலவாகிறது என்கின்றனர் மோனா போன்ற கலைஞர்கள். அவர்களின் வருமான விகிதம் குறைவாக இருக்கிறது. “சிறு குழல்கள் (10 அங்குலம்) ஐந்து ரூபாயிலிருந்து 10 ரூபாய்க்கும் பெரியவை (15 அங்குலம்) இருபது ரூபாய்க்கும் விற்கப்படுகிறது,” என்கிறார் அவர்.

ஆனால் மோனாவின் புல்லாங்குழல், அதன் அளவு மற்றும் தரம் சார்ந்து ரூ.50 மற்றும் அதற்கு மேல் விலை வைத்து விற்கப்படுகிறது. அவரின் கணவர் ஷாகீல் மாதந்தோறும் அமிர்தசரஸுக்கு சென்று கண்காட்சிகளில் புல்லாங்குழல்கள் விற்கிறார். ஆனால் நிலையற்ற இந்த வருமானம் அவர்களின் பொருளாதார பாதிப்பை சரி செய்யாது. எனவே அவர்கள், மலிவான விலைக்கு மூங்கில் வாங்கிய வியாபாரிகளிடமே புல்லாங்குழல்களையும் விற்கும் நிலைக்கு ஆளானார்கள். இதனால் கடனும் சார்புத்தன்மையும் அவர்களுக்கு அதிகரித்தது. இன்றும் அவர்கள் மாதந்தோறும் 1,000 ரூபாய் கட்டி 6.4 சதவிகித வட்டி கொண்ட கடனை அடைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். இன்னும் கடன் முடிந்தபாடில்லை.

தமிழில்: ராஜசங்கீதன்