காடியா லோஹர்கள்: இரும்பு கொல்லர்களின் எரிதழல்

குருகிராமின் பஞ்சாரா சந்தையில் தனது கடையின் முன் நிற்கிறார் கன்சி ராம். அவருக்குப் பின்னால், மூங்கில், தார்பாய் போட்ட சிறிய கொட்டகையில் பல வகையான மரச்சாமான்கள் விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. அவருடைய மனைவி ஆஷா அருகில் அமர்ந்துள்ளார். அவர் தலையில் ஈரத்துணியை போட்டுக் கொள்கிறார். டெல்லியின் கோடை காலங்களை மறக்க முடியாது. காலையிலேயே வெயில் கொளுத்துவதால் தலையில் போடும் ஈரத்துணி அவரை குளிர்ச்சியாக உணர வைக்கும் என்கிறார்.

கன்சி ராமோ, ஆஷோவோ வெயிலுக்கு புதியவர்கள் அல்ல. பாரம்பரிய இரும்பு கொல்லர்களான காடியா லோஹர் சமூகத்திற்கு நெருப்பை சார்ந்து தான் தொழிலே. “ஐசி கர்மி மெயின் கரம் கரம் லோஹி கோ பீட்டே தி…ஆஞ்ச் கே சாம்னே போத் மெஹ்னத் கி ஹை [இதுபோன்ற வெப்பநிலையில் தான் பழுத்த இரும்பை அடிக்க வேண்டும்…எரியும் தீயின் முன் கடினமாக உழைக்க வேண்டும்].”

ராஜஸ்தானை பூர்வீகமாக கொண்ட காடியா லோஹர்கள் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினராக (MBC) பட்டியலிடப்பட்டுள்ளனர். டெல்லியை சுற்றி சில இடங்களிலும் வசிக்கும் அவர்கள் பிற பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினராக (OBCs) வகைப்படுத்தப்படுகின்றனர். அவர்கள் நிலமற்ற நாடோடிகள், பகுதி நாடோடிகளாக 98 சதவிகிதம் அறியப்படுகின்றனர். இந்தியாவில் மிக சொற்பமாக 11 சதவிகித நாடோடி சமூகங்கள் பொதுநிலத்தில் வாழ்கின்றன. மாட்டு வண்டிகளில் (காடியா) வாழ்ந்து பயணிக்கும் பல காடியா லோஹர்களுக்கு அதுவே நகரும் வீடுகளாகவும், பணியிடமாகவும் திகழுகிறது.

கன்சி ராம் பல ஆண்டுகளாக, கடும் கோடை, குளிர் காலங்களில்கூட வீடு வீடாக சென்று, தான் செய்த இரும்புக் கருவிகள், பாத்திரங்கள், பிற உபகரணங்களை விற்பனை செய்து வந்தார்.

ஆனால் இரு தசாப்தங்களாக தலைநகர் டெல்லியில் நிலவும் கடும் வெப்பநிலையால் அவர் வெளியே செல்வதை நிறுத்திவிட்டார். “இதுபோன்ற அதீத வெப்பத்தில் வீடு வீடாக செல்வது அர்த்தமற்றது. அதனால் தான் அந்த வேலையை விட்டுவிட்டு இங்கு கடையை தொடங்கினேன்,” என்று அவர் பாரியிடம் கூறுகிறார்.

வெப்ப அழுத்தம் காரணமாக அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட நாடாக இந்தியா கருதப்படுவதாக கூறும் ILO அறிக்கை, 1995-ஆம் ஆண்டு 4.3 சதவிகிதம் வேலை நேரங்கள் குறைந்து போனதாகவும், 2030-க்குள் அது 5.8 சதவிகிதமாக அதிகரிக்கும் என்றும் தெரிவித்துள்ளது.

நடைபாதையில் உள்ள கன்சி ராமின் கடைக்கு நிழல் எதுவும் கிடையாது. 15 நிமிடத் தொலைவில் உள்ள அந்த தற்காலிகக் குடியிருப்பும் சொல்வதற்கில்லை. அந்த குறுகிய இடத்தில் நான்கு ஒற்றைப் படுக்கைகள், ஒரு மர டிவி அலமாரி, ஒரு குளிர்சாதனப் பெட்டி மற்றும் வேலை செய்கிறதா என்பது தெரியாத ஒரு குளிரூட்டி ஆகியவை வைக்கப்பட்டுள்ளன. “ஆந்தி ஆ ஜாத்தி ஹை…பாரிஷ் வாரிஷ் தம் தூத் ஜாதா ஹை… கூலர் வகேரா குச் நஹி சல் பதா… ராத் கோ மச்சர் தின் மேன் ஊப்பர் கரம் ஹோஜாதா ஹை…அந்தர் நஹி ரஷ்தே… பாஹர் சோத்தி ஹைன் [தொடர் மழையும், புயலும் அனைத்தையும் சேதப்படுத்துகிறது. குளிரூட்டிகள் பலன் தருவதில்லை. வீட்டிற்குள் வெப்பமும், கொசுத்தொல்லையும் இருப்பதால் நாங்கள் வெளியே உறங்குகிறோம்],” என்கிறார் அவர்களின் மகள் நேஹா.

பெருமழை அல்லது புயலுக்கு இந்த குடிசைகள் தாக்குப்பிடிக்காது. “நாங்கள் குடிசைகளை மறுகட்டமைப்பு செய்ய வேண்டும். ஆரம்பத்திலிருந்தே [இங்கு வாழ வந்தது முதல்] இதை செய்து வருகிறோம்,” என்று பாரியிடம் சொல்கிறார் அந்த 14 வயது சிறுமி. குடிநீர் போன்ற அடிப்படை தேவைகளுக்கு மாதம் ரூ.6,000-8,000 வரை செலவாகிறது.

நகரில் அதிகரிக்கும் வெப்பம் காற்றோட்டம் இல்லாத, அதிக நெரிசலான வீடுகள், பணியிடங்களில் வசிக்கும் ஏழைகள், விளிம்புநிலை மக்களை மோசமாக பாதிப்பதாக டெல்லி பேரிடர் மேலாண்மை நிர்வாகத்தின் வெப்ப நடவடிக்கை திட்டம் தெரிவிக்கிறது.

கன்சி ராம் ராஜஸ்தானின் சித்தார்காரிலிருந்து 20 ஆண்டுகளுக்கு முன் டெல்லி வந்தார். “செராமிக் வாலே, ஃபிளவர் வாலே… சப் ஹம் ஹீ ஹைன்… ஏக் ஹி ஹைன் [செராமிக் வியாபாரி, பூ வியாபாரி – எல்லாமும் நாங்கள் தான்],” என்று சொல்லும் அவர், ஹரியானாவின் குருகிராம் சந்தைகளைச் சுற்றி தனது சமூகத்தினர் பல வகையான வேலைகளை செய்வதாக விளக்குகிறார்.

கன்சி ராம் கடந்த ஏழு-எட்டு ஆண்டுகளாக, ராஜஸ்தானின் ஜோத்பூர், அர்ஜமர், ஜெய்ப்பூர், சித்தர்கார் பகுதிகளில் இருந்து மரச் சாமான்கள், மர தளவாடங்களை கொண்டு வந்து விற்கிறார். காடியா லோஹர்கள் இரும்பு ஆயுதங்கள், பாத்திரங்கள் போன்ற பொருட்களை கிராமம் கிராமமாக சென்று விற்கும் பாரம்பரியத்தை கொண்டவர்கள்.

கோடை காலங்களில் வாடிக்கையாளர்கள் வீட்டிற்குள் முடங்கிவிடுவதால் விற்பனைச் சரிவை அவர்கள் சந்திக்கின்றனர். தீபாவளி காலம் தான் அவர்களுக்கு நல்ல வாய்ப்பு, ஒரு மாதத்திற்கு சுமார் ரூ.10,000 வரை அவர்கள் சம்பாதிப்பார்கள். ஒரு பொருளுக்கு சராசரியாக சுமார் ரூ.50 லாபம் வைத்து விற்கும் அவர்கள், பேரம் பேசும் வாடிக்கையாளர்களிடம் குறைந்த விலைக்கு விற்கின்றனர். அவை அவர்களின் அன்றாட உணவுத் தேவைகளுக்கு உதவுகின்றன. “உணவு கிடைப்பது தான் முக்கியம்,” என்று கன்சி ராம் குறிப்பிடுகிறார்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் அவர்களது கடையை இடம் மாற்றுமாறு அரசு அலுவலர்கள் கூறிவிட்டனர். “இங்கு இருக்கக் கூடாது, இங்கிருந்து செல்லுங்கள்.” காடியா லோஹர்கள் விறகு வைத்து சமைக்கும் போது புகை வருவதாக அப்பகுதியில் இருக்கும் பெரிய வீட்டுக்காரர்கள் அலுவலர்களிடம் புகார் அளித்துள்ளனர்.

இதுபோன்ற கட்டாய இடமாற்றத்தின் போது அடிக்கடி சேதமடையும் கடைகள், தளவாடங்களுக்கு எந்த இழப்பீடும் கிடைப்பதில்லை என்கின்றனர் நடைபாதை வியாபாரிகள். “கமிட்டி வாலே தோட் ஃபோட் கர் ஜாத்தி ஹைன்... கிசிகா ஃபர்னிச்சர் தோட் தியா…கிசிகா கியா தோட் தியா [குழு உறுப்பினர்கள் வந்து மக்களின் தளவாடங்கள் போன்றவற்றை அழிக்கின்றனர்].” சூறையாடலும் திருட்டும் நடப்பதாக அவர்கள் கவலை கொள்கின்றனர். “3-4 லட்சம் [ரூபாய்] மதிப்பிலான பொருட்கள் எங்களிடம் உள்ளன,” என்கிறார் கன்சி ராம்.

கடந்த முறை 2023-ஆம் ஆண்டு, இதுபோன்று அப்புறப்படுத்தப்பட்ட போது கன்சி ராம் மற்றும் பிற குடும்பங்களுக்கு மொத்தமாக சுமார் 20 லட்சம் அளவிலான பொருள் இழப்பு ஏற்பட்டது. அரசின் சார்பில் அவர்களுக்கு நிதியுதவி அல்லது எவ்வகையான இழப்பீடும் அளிக்கப்படவில்லை. அவர்கள் தங்கள் வீடுகளை மீண்டும் கட்டிக் கொண்டு அதில் வசிக்கின்றனர் – இரும்பு கொல்லர் குடும்பங்களின் நம்பிக்கையும் துருத்தி காற்றில் தீயாய் எரிகிறது.