அடுப்புகளை பற்ற வைக்கும் சிதை நெருப்பு

“இந்த பிணங்கள்தாம் எங்களின் அடுப்புகள் எரிய உதவுகின்றன,” என்கிறார் விஜய், வாரணாசியின் ராஜா அரிச்சந்திரா சுடுகாட்டில் அந்த நாளின் இரண்டாம் தகனத்துக்கான சிதையை தயார் செய்தபடி. புகையும் சாம்பலும் கண்களையும் நாசியையும் உறுத்த, கைகளை வீசி அவற்றை விலக்குகிறார்.

வாரணாசியை சேர்ந்த 35 வயது விஜய் செளதரி பட்டியல் சமூகமான டோம் சமூகத்தை சேர்ந்தவர். தகனத்துக்கு கொண்டு வரப்படும் பிணங்களுக்கு தகனம் செய்யும் தொழிலை குடும்பத்தின் நான்காம் தலைமுறையாக அவர் செய்கிறார்.

பலரையும் போல விஜயின் வீட்டிலும் சிலிண்டர் இணைப்பு இருக்கிறது. ஆனால் 25 நாட்களாக சிலிண்டர் கிடைக்கவில்லை. “பதிவு செய்ய முயற்சித்தேன். ஆனால் தொலைபேசியை யாரும் எடுக்கவில்லை. 1,000 ரூபாய் சிலிண்டரை (14.2 கிலோ) 2,000 ரூபாய் கொடுத்து வாங்குமளவு வசதி எங்களுக்கு இல்லை. எனவே பழையபடி தகனத்தில் மிஞ்சிய கட்டைகளை கொண்டு சமையல் செய்கிறோம். தினசரி கொஞ்சம் கட்டைகளை எடுக்கிறோம்,” என்கிறார் விஜய்.

“ஒரு பிணத்தை எரிக்க குறைந்தது 300 ரூபாய் கொடுப்பார்கள்,” என்கிறார் அவர், தகனம் செய்ய வந்திருக்கும் குடும்பத்தை சந்திக்க படிகளில் இறங்கியபடி. “சில நேரங்களில் நாங்கள் 500-600 ரூபாய்க்கு பேரம் பேசுவோம். இந்த குடும்பம் தாயின் பிணத்தை கொண்டு வந்திருக்கிறது,” என்கிறார் அவர் சென்று வர 20 நிமிடங்கள் பிடிக்கிறது.

4ம் வகுப்புடன் படிப்பை நிறுத்திய விஜய், பணியிடத்திலிருந்து 10 கிலோமீட்டர் தொலைவில் வாழ்கிறார். ஐந்து பேர் கொண்ட குடும்பம் அவரின் சம்பளத்தைதான் நம்பியிருக்கிறது. ஒரு தகனத்துக்கு குறைந்தபட்சம் 300 ரூபாய் பெறுகிறார். நாளொன்றுக்கு இரண்டு அல்லது மூன்று தகனங்கள் வரும். சராசரியாக நாளொன்றுக்கு 600-லிருந்து 900 ரூபாய் வரை வருமானம் ஈட்டுகிறார்.

“என்னை போல இங்கு 500 பேர் இருக்கின்றனர். மணிகர்ணிகா தகன இடத்திலுள்ள பெரும்பாலானோர் படிப்பறிவு இல்லாதவர்கள். தகனம் செய்வதை தொழிலாக கொண்டவர்கள்.” வெயிலையும் வியர்வையையும் சமாளிக்க கழுத்தை சுற்றி வெள்ளைத் துணி போட்டிருக்கிறார். 400 ரூபாய்க்கு தகனம் செய்ய ஒப்புக் கொண்ட பிணத்தை நோக்கி செல்கிறார்.

ராஜா அரிச்சந்திரா கரையிலிருந்து 3 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் மணிகர்ணிகா தகனக் கரை இருக்கிறது. நாட்டிலேயே பிரபலமான இந்து மத தகனப் பகுதிகள் இவை

பல குறுகிய தெருக்களும் பால் மற்றும் பூஜை பொருட்கள் விற்கும் சிறு கடைகளும், பழைய வீடுகளும், எடை இயந்திரங்களுடனான விறகுக் கடைகள் ஆகியவற்றினூடாக மணிகர்ணிகா கரையை அடைந்தோம்.

“தோம்களாகிய எங்களின் வாழ்க்கை வறிய நிலையில் இருக்கிறது. தினக்கூலி வேலை எங்களுக்கு அத்தியாவசியம்,” என்கிறார் எரிந்துகொண்டிருக்கும் சிதையில் பாதி எரிந்த கட்டைகளை வெளியே இழுத்தபடி ஷ்லோக் செளதரி. அவருக்கு மேலே ஏப்ரல் மாத சூரியன் சுட்டெரிக்க, பின்னால் சிதையின் வெப்பம் இரக்கமின்றி தகிக்கிறது.

விஜய் போலவேதான் ஷ்லோக்கும் சொல்கிறார்: “எங்களின் முன்னோர்களை போல சிதைகளில் மிஞ்சும் கட்டைகளை பயன்படுத்தும் வழக்கத்துக்கு நாங்கள் திரும்பிவிட்டோம்.” சிதையிலிருந்து எடுத்த சில விறகுகளுடன் கங்கையை நோக்கி அவர் விரைகிறார். முப்பது விநாடிகள் கழித்து அவருக்கு மேல் புகை எழும்புகிறது. மீண்டும் ஆற்றங்கரைக்கு அவர் திரும்புகிறார். “வீட்டுக்கு கொண்டு செல்லும் வகையில் குளிர்ந்து விட்டது,” என்கிறார் அவர்.

மரவியாபாரியான பல்பீர் செளதரி சொல்கையில், “முன்பு ஒரு மன் (40 கிலோவை குறிக்க பயன்படுத்தப்படும் வட்டார சொல்) விறகு 500-550 ரூபாய்க்கு கிடைத்தது. இப்போது 700-800 ரூபாய் ஆகிறது. 80 கிலோ எடையுள்ள ஒரு பிணத்துக்கு ஆறு மன் (240 கிலோ) விறகு தேவை. சில குடும்பங்கள், சடங்குகளை சுருக்கி நான்கு அல்லது ஐந்து மன்னுடன் முடித்துக் கொள்கின்றன.” எளிமையாக சொல்வதெனில், ஈரான் மீது தொடுக்கப்பட்ட போரால் விறகுகளின் தேவை அதிகமாகி தகனங்களுக்கு விறகு கிடைக்கவும் தட்டுப்பாடாக இருக்கிறது.

29 வயது ஷ்லோக் பள்ளிப்படிப்பை நிறுத்தியவர். இந்த வேலையில் அவர் 14 வயதிலிருந்து இருக்கிறார். “என் அப்பாவுடன் வருவேன். அவருக்கு உதவுவேன். இப்போது அவர் உயிருடன் இல்லை என்பதால் நானும் அம்மாவும்தான் இருக்கிறோம். எனவே அம்மாவுக்காக நான் வேலை பார்க்கிறேன்.” ஷ்லோக்கின் கால்கள், சாம்பல் குவியலை மிதித்ததும் அவர் சிரிக்கிறார். “நான் சற்று போதையில் இருக்கிறேன். பிணங்கள், நாற்றம், இந்த சூழல் ஆகியவற்றுக்கு மத்தியில் போதையின்றி வேலை பார்க்க முடியாது,” என்கிறார் அவர். காலை 10 மணிதான் ஆகியிருந்தது.

”எரிவாயு சிலிண்டர் தட்டுப்பாடு கடுமையாக எங்களை பாதித்துள்ளது. தோம்கள் தாக்குப்பிடித்த வழியில் நாங்களும் தாக்குப்பிடிக்கிறோம்,” என்றபடி சிகரெட் புகை இழுக்கிறார் ஷ்லோக்.