‘எங்கள் பயிர்களை பிடுங்கிச் சென்ற வனத்துறை’

“எங்கள் கோரிக்கைகள் நிறைவேற்றப்படும் வரை போராட்டங்கள் தொடரும்,” என்று மே மாத மதிய வெயிலில் நடந்தபடி மென்மையாக சொல்கிறார் விஜயா அந்தர். அவருடன் வடக்கு மும்பையை சுற்றி 100 கிலோ மீட்டரில் உள்ள தானே, பல்கர் மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த 35,000 பழங்குடியின விவசாயிகள் வந்திருந்தனர்

தானே மாவட்டத்தின் ஷஹாபூர் தாலுகாவில் உள்ள போராலா-அகாய் கிராமத்தைச் சேர்ந்த விவசாயி விஜயா, ஆண்டு தொடக்கத்தில், நாசிக்கிலிருந்து மும்பைக்கு மார்ச் 6 முதல் 12 வரை இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் துணை அமைப்பான அகில இந்திய கிசான் சபா (ஏ.ஐ.கே.எஸ்) தலைமையில் நடைபெற்ற வரலாற்று சிறப்புமிக்க நீண்ட பேரணியில் பங்கேற்றார். கடந்த வாரம், அகில இந்திய விவசாயிகள் சங்கம் அழைப்பு விடுத்திருந்த மற்றொரு பேரணியிலும் விஜயா மீண்டும் பங்கேற்றார். இம்முறை பழங்குடி விவசாயிகளின் வெற்றிப் பேரணியை குறிக்கும் வகையில் நிர்தார் அணிவகுப்பு நடைபெற்றது. அவர்களின் போராட்டத்தைத் தொடரும் உறுதிபாட்டைக் இது குறிக்கிறது.

"வன உரிமைச் சட்டம் உள்ளிட்ட பிற பிரச்னைகள் குறித்து மாநில அரசு அளித்த எழுத்துப்பூர்வ உத்தரவாதங்களை நடைமுறைப்படுத்தக் கோரி மேற்கொள்ளப்பட்ட நீண்ட பயணத்தின் தொடர்ச்சி இது," என்று ஏ.ஐ.கே.எஸ் தலைவர் அசோக் தவாலே கூறுகிறார்.

மும்பை-நாக்பூர் சம்ருதி நெடுஞ்சாலை போன்ற திட்டங்களுக்கு நிலத்தை கையகப்படுத்தும் அரசின் திட்டங்களை கடுமையாக எதிர்ப்பதும் இதில் அடங்கும் என்று அவர் கூறினார். விவசாயிகளின் ஒப்புதலுடன் மட்டுமே நிலம் கையகப்படுத்தப்படும் என்ற உத்தரவாதத்தை அரசு மீறியுள்ளது.

நிர்தார் பேரணி தஹானு நிலையத்திற்கு அருகே சாகர் நாகாவில் தொடங்கி சுமார் 2.5 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள தஹானு கடற்கரையில் முடிவடைந்தது. அங்கு பொதுக் கூட்டமும் நடைபெற்றது. மார்ச் மாதம் 40,000 விவசாயிகள் படை மாநில தலைநகரை நோக்கி அணிவகுத்துச் சென்றபோது, அரசு எழுத்துப்பூர்வமாக ஏற்க வேண்டிய முக்கிய கோரிக்கைகளை கிசான் சபா தலைவர்கள் மீண்டும் வலியுறுத்தினர்.

மார்ச், மே மாதங்களில் நடைபெற்ற பழங்குடியின விவசாயிகளின் முக்கிய கோரிக்கைகளில் ஒன்று- தாங்கள் பயிரிடும் விவசாய நிலங்களுக்கு நில உரிமை வழங்கப்பட வேண்டும். சுமார் 30 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள மோட்கான்-கசோடிபாடி எனும் குக்கிராமத்திலிருந்து தஹானு பேரணிக்கு வந்திருந்த ரத்னா ஜீதே லகான், பிவா பிந்து ஜபார் ஆகியோர் கூறுகையில், வனத்துறை நிலங்களில் சட்டவிரோதமாக நாங்கள் விவசாயம் செய்வதாக அதிகாரிகள் எங்களை குற்றஞ்சாட்டுவதோடு, அவமதிக்கவும் செய்கின்றனர் என்றனர்.

வன உரிமைகள் சட்டம் (FRA) என்று பொதுவாக அறியப்படும் பட்டியல் பழங்குடியினர் மற்றும் பிற பாரம்பரிய பழங்குடிகளின் (வன உரிமைகளை அங்கீகரித்தல்) சட்டம், 2006, காடுகளில் பழங்குடிகளால் பயிரிடப்பட்ட நிலம் அவர்களுக்கு சொந்தமானது என்கிறது. ஆனால் மாநிலம் முழுவதும் உள்ள பெரும்பாலான பழங்குடிகளிடம் இன்னும் நில ஆவணங்கள் இல்லை. மார்ச் மாதம் நாசிக்கிலிருந்து மும்பை வரை நடந்த போராட்டத்திற்குப் பிறகு, வன உரிமைகள் சட்டத்தை விரைவாக அமல்படுத்த மகாராஷ்டிரா அரசு ஒப்புக் கொண்டது. இதன்படி பழங்குடியின விவசாயிகளுக்கு – கணவன், மனைவி இருவருக்கும் - டிசம்பர் 2005 முதல் அவர்கள் பயிரிட்டு வரும் 10 ஏக்கர் வரையிலான வன நிலத்திற்கான கூட்டு உரிமை வழங்கப்படும்.

“வனத்துறை அதிகாரிகள் சுற்றுச் சுவர்களை அமைத்துள்ளனர்,” என்கிறார் லக்கான். “அவர்கள் எங்கள் பயிர்களை வெட்டி எடுத்துச் சென்றுவிட்டனர். எங்களை விறகு எடுக்க கூட விடுவதில்லை. இந்த நிலம் எங்களுக்கு சொந்தமில்லை என்கின்றனர். ஆனால் நாங்கள் கோதுமை, சோளம், கேழ்வரகு, துவரை, உளுந்து… என அனைத்தையும் பயிரிடுகிறோம்.”

உள்கட்டமைப்பு திட்டங்களுக்காக நிலம் கையகப்படுத்தப்படக்கூடும் என்று அஞ்சும் அவர், உறுதியாக கூறுகிறார், “நீண்ட போராட்டத்திற்கு பிறகு இந்த நிலத்தை நாங்கள் வென்றோம், அதில் பெரும்பகுதியை அணையிடம் [சூர்யா ஆற்றில் உள்ள தம்னி அணை] இழந்தோம். இந்த நிலம் எங்கள் உரிமை. அவர்கள் அதை எடுத்துக் கொள்ள விட மாட்டோம். நாங்கள் அசைந்து கொடுக்க மாட்டோம்" என்றார்.”

1945-48 வரை அகில இந்திய விவசாயிகள் சங்கம் தலைமையில் நடந்த வார்லி எழுச்சியைத்தான் லக்கான் குறிப்பிடுகிறார். புரட்சியாளரும், சுதந்திரப் போராட்ட வீரருமான கோதாவரி பருலேகரால் முன்னெடுக்கப்பட்ட தானே-பல்கரின் பழங்குடிகள், வெத்பெகாரி என்ற அடிமை முறையிலிருந்து தங்களை விடுவித்துக் கொண்டனர். அவர்கள் பழைய நிலக்கிழார்களை விரட்டியடித்துவிட்டு தங்கள் நிலங்களில் பயிரிடத் தொடங்கினர். மார்ச் 12 அன்று, உழுபவர்களின் பெயரில் நிலத்தை ஒப்படைக்க அரசும் ஒப்புக்கொண்டது. பழங்குடிகள் மற்றும் பழங்குடிகள் அல்லாத குடும்பங்களால் பயிரிடப்படும் கோயில் தேவஸ்தான நிலம் அல்லது இனாமி நிலத்திற்கு, உரிமைப் பத்திரங்களை வழங்குவதாகவும் அரசு உறுதியளித்துள்ளது.

மும்பை- அஹமதாபாத் இடையே முன்வைக்கப்படும் ‘புல்லட் ரயில்‘ திட்டம் குறித்து லக்கான் போன்ற விவசாயிகள் மிகுந்த கவலை கொண்டுள்ளனர். இத்திட்டத்திற்காக தேசிய அதிவேக ரயில் கார்ப்பரேஷன் லிமிடெட் நிறுவனம் பல்கரில் நிலம் கையகப்படுத்தி வருகிறது. முன்மொழியப்பட்ட 508 கிலோமீட்டர் பாதையில், 155.642 கிலோமீட்டர் மகாராஷ்டிராவில் உள்ளது. இது தானே, பல்கர் மாவட்டங்களின் பழங்குடிகள் அதிகம் வசிக்கும் பகுதிகளாகும்.

ஷஹாபூரில் உள்ள தகானி கிராமத்தைச் சேர்ந்த சந்திப் கரேல் தனது 12 வயது இளைய மகன் அங்குஷூடன் பேரணியில் பங்கேற்றார். அவர் சொல்கிறார், “வனத்தில் உள்ள மரங்களை எங்கள் பிள்ளைகளை போல நாங்கள் கவனித்துக் கொள்கிறோம். ஆனால் விறகு சேகரிக்கச் சென்றால் வனத்துறை அதிகாரிகள் எங்களுக்கு எதிராக வழக்கு தொடுக்கின்றனர். இதுபோன்ற சம்பவங்கள் இப்போது அதிகமாகி வருகிறது. இது எங்கள் நிலம். அக்கறையுடன் நாங்கள் விவசாயம் செய்கிறோம். இது அநீதி. அரசுக்கு வெட்கமில்லை.”

இப்பேரணி மற்றும் கிசான் சபா சார்பில் மற்ற மாவட்டங்களில் நடைபெற்ற முந்தைய போராட்டங்களிலும் மையப் பிரச்னையாக குடிநீர் மற்றும் நீர்ப்பாசனத்திற்கான தண்ணீர் உள்ளது. ஷஹாபூரில் உள்ள பொராலா-அகாயைச் சேர்ந்த விவசாயிகள் குழுவுடன் இங்கு வந்திருக்கும் விஜயா, கூறுகையில், "எங்கள் நிலத்திற்கு தண்ணீரும், மின்சாரமும் தேவை", என்றார். நாட்டில் உள்ள அனைத்து கிராமங்களுக்கும் 100 சதவீதம் மின்மயமாக்கல் செய்யப்பட்டதாக பிரதமர் அண்மையில் அறிவித்த போதிலும், அவர்களின் கிராமத்திற்கு மின்சாரம் வரவில்லை. குடிநீர் பற்றாக்குறை இங்கு பெரிய பிரச்னையாகும். அங்கு கிணறுகள் வறண்டு விட்டன. அருகிலுள்ள பெருநகரத்தின் ஏழு குடிநீர் ஆதாரங்களில் ஒன்றான தான்சா ஏரிக்கு அடுத்ததாக பொராலா உள்ளது. "மும்பைக்கு எல்லா தண்ணீரும் கிடைக்கிறது. நாங்கள் ஏரியை ஒட்டி வசிக்கிறோம். ஆனால் எங்களுக்கு தண்ணீர் கிடைப்பதில்லை," என்கிறார் விஜயா.

என்ன பயிர்களை விளைவிக்கிறீர்கள் என்று அவரிடம் கேட்டபோது, அவர் சிரித்தபடி சொல்கிறார்,"எங்களிடம் தண்ணீர் இல்லை. எதை பயிரிடுவது? எங்களிடம் குடிக்க கூட தண்ணீர் இல்லை." நெல், கேழ்வரகு, உளுந்து, துவரை சாகுபடி செய்யும் விவசாயிகள் மழையை நம்பியே உள்ளனர். "நாங்கள் இரவில் வறண்ட கிணற்றின் ஆழமான குட்டையில் இருந்து தண்ணீர் எடுக்கச் செல்வோம்", என்று விஜயா கூறுகிறார். தானே , பல்கர் மாவட்டங்களில் மகாராஷ்டிராவின் மிகப்பெரிய நீர்த்தேக்கங்களான தான்சா, வைதர்ணா, பாட்சா மற்றும் சூர்யா (தம்னி) ஆகியவை உள்ளன. இந்த நீரின் பெரும்பகுதி மும்பை பெருநகருக்குச் செல்கிறது.

நீண்ட பேரணியின் எதிரொலியாக, குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவுக்குள் நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களை செயல்படுத்தவும், பழங்குடியின கிராமங்களை இடம்பெயரச் செய்யாமல், நியாயமான நீர் விநியோகத்தை உறுதி செய்யவும் அரசு ஒப்புக்கொண்டது. அரபிக் கடலில் கலக்கும் நார்-பார், தமன்கங்கா, வாக் மற்றும் பிஞ்சால் நதிகளின் நீரை தேசிய நீர் மேம்பாட்டு ஆணையம் அணை கட்டி, கிர்னா-கோதாவரி பள்ளத்தாக்கிற்கு திருப்பி விடுவதற்கு மாநில அரசு ஒப்புக் கொண்டுள்ளது. இந்த நீரை மாநிலத்திற்கு பயன்படுத்துவதாகவும் உறுதியளித்துள்ளது. மேலும், பழங்குடியின கிராமங்களை இடம்பெயரச் செய்யாமல் 31 சிறிய நீர்ப்பாசனத் திட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட உள்ளது.

கிழிந்த மற்றும் பழைய குடும்ப அட்டைகளை ஆறு மாதங்களுக்குள் மாற்றுவது, பொது விநியோகத் திட்ட விற்பனை நிலையங்களில் நியாயமான விலையில் ரேஷன் பொருட்கள் கிடைக்கச் செய்வது, முதியோர் ஓய்வூதியங்கள், பிற ஓய்வூதியங்களை அதிகரிப்பது உள்ளிட்ட வேறு சில முக்கியமான கோரிக்கைகளையும் நீண்ட பேரணிக்குப் பிறகு மாநில அரசு ஏற்றுக் கொண்டது. சோலாப்பூரைச் சேர்ந்த முன்னாள் சிபிஐ (எம்) சட்டமன்ற உறுப்பினர் ஆடம் நரசய்யா நாராயண், தஹானுவில் நடந்த பொதுக் கூட்டத்தில் கூடியிருந்த விவசாயிகளுக்கு நினைவூட்டினார்: "இரண்டு முறை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முன்னாள் எம்.எல்.ஏ என்ற முறையில், எனக்கு ரூ.60,000 ஓய்வூதியம் கிடைக்கிறது. முதல்வர் முதல் அரசு பியூன் வரை அனைவருக்கும் ஓய்வூதியம் வழங்கப்படுகிறது. ஆனால், வாழ்நாள் முழுவதும் உழைத்து நாட்டுக்கு உணவளிக்கும் விவசாயிகளான உங்களுக்கு போதிய ஓய்வூதியத்தை அரசால் ஏன் வழங்க முடியவில்லை?”

நீண்ட பேரணியின் போது அணிவகுத்துச் சென்ற பெரும்பாலான பழங்குடியின விவசாயிகளும், மே 3ஆம் தேதி தஹானுவிற்கு வந்தவர்களும் விவசாயத்தை மட்டுமே வாழ்வாதாரமாக கொண்டவர்கள். அவர்கள் தங்கள் தேவைக்கு உணவுப் பயிர்களை விளைவிக்கிறார்கள், உபரியாக இருப்பவற்றை மட்டும் விற்கின்றனர். அசோக் தவாலே கூறியது போல், "கிசான் நீண்ட அணிவகுப்பும், தஹானு பேரணியும் பழங்குடியின விவசாயிகளுக்கான சிறந்த அஞ்சலி, அவர்கள் மாநிலம், நாடு முழுவதும் உள்ள விவசாயிகளுடன் தங்கள் முழு ஒற்றுமையை தெரியப்படுத்தி குமுறல்கள் அனைத்தையும் வெளிக்கொணர்ந்தனர்."

வார்லி எழுச்சியின் பெருமை மே 3 பேரணியில் பங்கேற்றவர்களிடையே தெளிவாக தெரிந்தது. "நாங்கள் உழுது பயிரிடும் நிலத்தை விட்டுத் தர மாட்டோம்" என்கிறார் விஜயா. "அவர்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்." ஏன் சிவப்புக் கொடி? "இது எங்கள் கொடி" என்று அவர் கூறுகிறார். "அது எங்கள் ஒற்றுமைக்கும், போராட்டத்திற்கும்உடன் நிற்கிறது."

தமிழில்: சவிதா