அலட்சிய வெள்ளத்தால், அடித்துச் செல்லப்பட்ட கிராமம்

2018 பிப்ரவரி கடைசி வாரத்தில் நான் இடுகுளகொட்டாவுக்கு சென்றபோது பொடியம் பாபிராஜு மற்றும் அவரது குடும்பத்தினர் ஒரு தார்பாய் கூடாரத்தில் தங்கியிருந்தனர். ஆந்திராவின் போலவரம் மண்டலத்தில் உள்ள இந்த கிராமம் 2017 அக்டோபர் 10-ஆம் தேதி ஏற்பட்ட வெள்ளத்தில் மூழ்கியபோது நான்கு அறைகள் கொண்ட செங்கல் மற்றும் மண் வீடு பாதி இடிந்து விழுந்தது.

“10,000 ரூபாய்க்கும் மேலான மதிப்புள்ள பாத்திரங்கள், கோழிகள், ஆடுகள் [பிற பொருட்கள்] போன்றவற்றை நாங்கள் இழந்துவிட்டோம்”, என்று 45 வயதாகும் கோயா பழங்குடியின விவசாயி பாப்பிராஜு கூறுகிறார். இட்டுகுலகோட்டா பழங்குடியின கிராமத்தில் சுமார் 180 கோயா குடும்பங்கள் வசிக்கின்றன. பாபிராஜு இரண்டு ஏக்கர் போடு (வன) நிலத்தில் விவசாயம் செய்கிறார். மூன்று ஏக்கர் நிலத்தை ஏக்கருக்கு ரூ.10,000 என ஆண்டு குத்தகைக்கு எடுத்துள்ளார். ”இந்த 5 ஏக்கரில் உளுந்து பயிரிட்டுள்ளேன். ஜூலை மாதம் [2017] நான் 70,000 ரூபாய் முதலீடு செய்து பயிரிட்டவை அனைத்தும் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு விட்டது”, என்று அவர் கூறுகிறார்.

கூடாரத்திற்கான தார்பாய் விரிப்புகளின் விலை ரூ.2,500. அதை அருகிலுள்ள வயல்களில் வேலை செய்து பணத்தை திரட்டி ஆறு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள போலவரம் நகருக்குச் சென்று பாப்பிராஜு வாங்கினார். அதுவரை ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாக அவரும் அவரது குடும்பத்தினரும் திறந்தவெளியில் கழித்தனர். சேதமடைந்த வீட்டிற்கு அருகில் சமைத்து சாப்பிட்டு உறங்கினர். அது குளிர்காலம் என்பதால் இரவுகளில் திறந்தவெளியில் உறங்குவதற்கு குளிராக இருந்தது. அவர்களின் அண்டை வீடு கான்கிரீட் என்பதால் வெள்ளத்தில் சேதமடையவில்லை. அவர்கள் இக்குடும்பத்தினருக்கு உணவு மற்றும் போர்வைகளை வழங்கினர்.

ஏப்ரல் மாத மத்தியில் நான் மீண்டும் இடுகுளகோட்டாவுக்கு சென்றபோது, பாப்பிராஜு, அவரது மனைவி, 22 வயது மகன் முத்யாலா ராவ், மருமகள் மற்றும் 19 வயதான மகள் பிரசன்னா அஞ்சலி ஆகியோர் கூடாரத்திலேயே தங்கியிருந்தனர். டிசம்பரில், உள்ளூர் தொழிற்சங்க ஆர்வலர்கள் கூடாரத்திற்கு அருகில் அஸ்பெஸ்டாஸ் கூரையுடன் கூடிய கொட்டகைகளை அமைத்திருந்தனர். அக்குடும்பம் இரண்டையும் தங்குமிடங்களாக பயன்படுத்தியது.

கிராமவாசிகள் கணக்குபடி மற்ற 16 கோயா குடும்பங்களும் இதேபோன்று வெள்ளத்தில் தங்கள் வீடுகளை இழந்தனர்.

அக்டோபர் 2 முதல் அக்டோபர் 12-ஆம் தேதி வரை என 10 நாட்களில் மூன்று முறை தண்ணீர் கிராமத்திற்குள் நுழைந்தது. முதல் மற்றும் மூன்றாவது முறை வெள்ளம் குறைவாக இருந்தது. ஆனால் அக்டோபர் 10 அன்று இடுகுலகோட்டா வழியாக வந்த வெள்ளம் பெரும் இழப்புகளை ஏற்படுத்தியது. இது சுமார் மூன்று அடி உயரத்திற்கு உயர்ந்தது. நல்வாய்ப்பாக, இறப்புகள் எதுவும் இல்லை. கிராம மக்கள் கான்கிரீட் கட்டமைப்புகளின் கூரைகளில் ஏறி தப்பினர்.

மேற்கு கோதாவரி மற்றும் கிருஷ்ணா மாவட்டங்கள் வழியாக செல்லும் 174 கிலோமீட்டர் நீளமுள்ள இந்திராசாகர் (போலவரம்) வலது கால்வாய் 2015-2016-ல் முடிக்கப்பட்டது. அது இட்டுகுலதோட்டை பாப்பிகொண்டலு மலைத்தொடரின் அடிவாரத்தில் அமைந்துள்ளது. அந்த கிராமம் கால்வாயின் தொடக்கப் புள்ளியாகும். அந்த கால்வாய் கோதாவரி நதி படுகையில் இருந்து கிருஷ்ணா நதி படுகைக்கு தண்ணீரை கொண்டு செல்கிறது. இரண்டு நீரோடைகள். ஒன்று மேட்டப்பகோட்டாவிலிருந்தும், மற்றொன்று சுன்னலகண்டியிலிருந்தும் (செகொண்டபள்ளியின் குக்கிராமங்கள்) மலைகளின் உச்சியில் உள்ளன. அவை இடுகலகோட்டாவை அடைவதற்கு சற்று முன்பு கீழே பாய்ந்து ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன. இந்த பெரிய ஓடை பின்னர் இடுகுளகோட்டாவில் போலாவரம் வலது கால்வாயில் இணைகிறது.

ஆறு குழாய்கள் இணைப்பை எளிதாக்குகின்றன. ஓடையிலிருந்து கால்வாய்க்கு நீர் தடையின்றி செல்ல அனுமதிக்கும் திறப்புகள் கால்வாய்கள் ஆகும். 2016 பருவமழையின் போது, கால்வாய்களில் அடைப்பு ஏற்படவில்லை, வெள்ளமும் ஏற்படவில்லை.

ஆனால் இது காலப்போக்கில் மாறியது. “நான்கு கால்வாய்கள் முற்றிலுமாக அடைபட்டுள்ளன. மற்ற இரண்டு பிளாஸ்டிக் கழிவுகளால் அடைபட்டுள்ளன. இதுவே வெள்ளத்திற்கு முதன்மைக் காரணம்,” என்று இடுகுலகோட்டாவில் வசிக்கும் 58 வயதான விவசாயி சிவ ராமகிருஷ்ணா கூறுகிறார். பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் பெரும்பாலும் இடுகுலகோட்டாவின் மேல் பகுதியில் உள்ள கிராமங்களிலிருந்து வருகின்றன என்று கிராமவாசிகள் கூறுகின்றனர்.

“நீர்ப்பாசனத் துறையும் போலாவரம் திட்ட அதிகாரிகளும் [நீர்வளத் துறை] கொஞ்சம் பொறுப்புகளுடன் செயல்பட்டு, அந்த மாத தொடக்கத்தில் ஏற்பட்ட சிறிய வெள்ளத்திற்குப் பிறகு கால்வாய்களை சுத்தம் செய்திருந்தால் வெள்ளம் மற்றும் அதனால் ஏற்படும் மிகப்பெரிய பொருள் இழப்பைத் தவிர்த்திருக்கலாம்,” என்று இந்திய மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் ஆர்வலரும், கிராமத்தில் உள்ள ஒரே கோயா அல்லாத குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவருமான ராமகிருஷ்ணா கூறுகிறார்.

38 வயதான கைம்பெண் மடக்கம் லட்சுமியும் வெள்ளத்தில் தனது வீட்டை இழந்தார். நவம்பர் முதல் வாரத்தில் போலாவரம் நகரில் இருந்து 2,000 ரூபாய்க்கான தார்ப்பாய் விரிப்புகளை பெற்றார். “நான் பக்கத்து கட்டிடத்தின் மொட்டை மாடியில் ஒரு கூடாரம் அமைத்தேன். எனது அண்டை வீட்டுக்காரர்கள் உதவினார்கள். ஆனால் என்னால் அங்கு நிரந்தரமாக தங்க முடியாது,” என்று பிப்ரவரியில் சந்தித்தபோது லட்சுமி என்னிடம் கூறினார். வன நிலத்தில் உள்ள லட்சுமியின் ஒரு ஏக்கர் பண்ணைதான் அவரது ஒரே வாழ்வாதாரம். வெள்ளத்தில் அவரது மக்காச்சோளப் பயிர் முற்றிலும் சேதமடைந்தது.

“நான் 'கூலி வேலை' [MGNREGA வேலை] செய்வதையும் நிறுத்திவிட்டேன். ஏனென்றால் வேலை முடிந்த பிறகு அவர்கள் பணம் தருவதில்லை. அவர்கள் எனக்கு 7,000 ரூபாய் பாக்கி வைத்துள்ளனர். மண்டல் மேம்பாட்டு அலுவலகம் அருகே (போலாவரம் நகரில்) நாங்கள் பலமுறை போராட்டம் நடத்தியுள்ளோம். ஆனால் யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை,” என்று அவர் மேலும் கூறுகிறார். தனக்கு சேர வேண்டிய பணத்தில் தனது வீட்டை மீண்டும் கட்ட முடியும் என்று நம்பும் லட்சுமி, மீண்டும் தனது வன நிலத்தில் பயிரிடத் தொடங்கியுள்ளார்.

இடிந்து விழுந்த 17 வீடுகளைத் தவிர, 20-க்கும் மேற்பட்ட வீடுகள் பகுதியளவில் சேதமடைந்துள்ளன. “கிராமத்தின் மொத்த சாகுபடி பரப்பு 300 ஏக்கர், இதில் 150 ஏக்கருக்கும் அதிகமான பயிர்கள் அழிந்துவிட்டன,” என்று தனது குத்தகை நிலத்தில் பச்சைப் பயறு மற்றும் உளுந்து பயிரிடும் குத்தகை விவசாயியான 50 வயதாகும் டாமா பலராஜு மதிப்பிடுகிறார். “ஐந்து மாதங்களாகியும் அரசிடமிருந்து எங்களுக்கு ஒரு ரூபாய் கூட இழப்பீடு கிடைக்கவில்லை,” என்று பொடியம் பாலராஜு கூறுகிறார்.

வீட்டுப் பொருட்கள் தவிர, 50,000 ரூபாய் மதிப்புள்ள ஒரு எருமை மாடு மற்றும் 10 கோழிகளை பாலராஜு இழந்தார். “மொத்தத்தில் 25 ஆடுகள், 150 கோழிகள், பாத்திரங்கள், உடைகள் மற்றும் பிற பொருட்கள் வெள்ள நீரில் கிராமத்திலிருந்து அடித்துச் செல்லப்பட்டது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது [சுமார் 300 மீட்டர் தொலைவில் மிதக்கும்] தண்ணீர் வடிந்தபோது குழாய்களுக்கு அருகில் காணப்பட்டது”, என்று பாலராஜு கூறுகிறார்.

இழப்புகளில் இருந்து இன்னும் மீளாத நிலையில் மாநில நிர்வாகத்தின் அலட்சியம் கிராமவாசிகளின் துயரத்தை அதிகரித்துள்ளது. “அவர்களின் செயலற்ற தன்மையால் (கால்வாய்களை அடைத்ததால்) எழுந்த பிரச்னையை தீர்க்க அரசு செய்ததெல்லாம் எங்களுக்கு ஒரு நாள் உணவு வழங்கியது மட்டுமே,” என்று பாலராஜு கூறுகிறார். வருவாய் கோட்டாட்சியர் (ஆர்.டி.ஓ) மற்றும் மண்டல வருவாய் அலுவலகம் (எம்.ஆர்.ஓ) ஆகியோரிடம் பழங்குடியினர் இழப்பீடு கோரினர் – தங்கள் வீடுகளை மீண்டும் கட்ட உதவுங்கள் மற்றும் ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் குறைந்தது ரூ .10,000 கொடுங்கள் என்றனர். கிராமவாசிகள் இழப்பீட்டிற்கு தகுதி பெற வெள்ள நீர் குறைந்தது மூன்று நாட்களுக்கு இருக்க வேண்டும் என்ற விநோதமான விதியை அதிகாரிகள் மேற்கோள் காட்டினர்.

இந்த விதிமுறை குறித்து எனக்கு விளக்கம் அளிக்கும்படி (அப்போதைய) எம்.ஆர்.ஓ.விடம் நான் கேட்டபோது, “பேரிடர் மேலாண்மை சட்டம், 2005-க்கான மாநில விதிகள் அரசாணையாக வெளியிடப்பட்டுள்ளது,” என்று அவர் பதிலளித்தார். ஆணை எண் மற்றும் அது நிறைவேற்றப்பட்ட ஆண்டு என்ன என்று நான் அவரிடம் கேட்டபோது, “இப்போது சரிபார்த்து சொல்ல எனக்கு நேரமில்லை,” என்று கூறினார். நான் புதிய எம்.ஆர்.ஓ. சுரேஷ்குமாரிடம் பேசியபோது, “அனைத்து பிரச்னைகளும் முந்தைய எம்.ஆர்.ஓவால் தீர்க்கப்பட்டுள்ளன. இந்த பிரச்னை தொடர்பாக அலுவலகத்தில் எந்த கோப்பும் நிலுவையில் இல்லை,” என்று தெரிவித்தார்.

அக்டோபர் 11 அன்று எம்.ஆர்.ஓ.பார்வையிட வந்தபோது 180 கோயா குடும்பங்களின் உறுப்பினர்கள் சுற்றி வளைத்தனர்; அவர்களது எதிர்ப்புகளின் விளைவாக ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் 10 கிலோ அரிசி அன்று மாலை வழங்க வைத்தது. “நாங்கள் மிகவும் மோசமான சூழலில் இருந்தோம். அவர்கள் எங்கள் கண்ணீரைத் துடைக்க 10 கிலோ அரிசி தருகிறார்கள்?” என்று வருந்துகிறார் பாப்பிராஜு. அவரது மகன் முத்யாலாவுக்கு அண்மையில் திருமணமாகி உள்ளதால் ரேஷன் அட்டை இல்லை. “என் மகனுக்கு 10 கிலோ அரிசி தர மறுப்பதற்கு அதிகாரிகளுக்கு இது போதுமானதாக இருந்தது,” என்கிறார் பாப்பிராஜு.

போலாவரம் தொகுதியைச் சேர்ந்த தெலுங்கு தேசம் கட்சி எம்.எல்.ஏ. (சட்டமன்ற உறுப்பினர்) முடியம் சீனிவாஸ் அக்டோபர் 25 அன்று கிராமத்திற்கு வருகை தந்தார். அவர் கிராம மக்களுக்கு வாக்குறுதிகளை வழங்கிவிட்டு 15-20 நிமிடங்களில் வெளியேறினார். “நாங்கள் அதிகாரிகள் மீது மிகுந்த விரக்தியில் இருந்தோம் ...” என்கிறார் பாலராஜு.

அரசு கண்டுகொள்ளாத போது, சில அமைப்புகளும் தனிநபர்களும் தலையிட்டு பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவினார்கள். விசாகப்பட்டினம் எஃகு ஆலை ஊழியர் சங்கம், வீடுகளை முற்றிலுமாக இழந்த 17 குடும்பங்களுக்கு ரூ .3 லட்சம் மதிப்புள்ள ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கொட்டகைகளை நன்கொடையாக வழங்கியது.

“அடித்துச் செல்லப்பட்ட பிறகு புதிதாக பயிரிட தனியார் நிறுவனத்திடம் நான் கடன் வாங்க வேண்டியிருந்தது,” என்று பாப்பிராஜு கூறுகிறார். பல பழங்குடியின விவசாயிகளைப் போலவே அவரிடமும் நிறுவனக் கடன்களுக்கான கடன் தகுதி அட்டையோ அல்லது வன நில பட்டாவோ இல்லை. 2006-ஆம் ஆண்டின் வன உரிமைகள் சட்டம் வன நிலத்தை உழுவதற்கான பழங்குடிகளின் உரிமையை அங்கீகரிக்கிறது. பழங்குடி விவசாயிகளுக்கு வனத்துறை நில உரிமை வழங்க வேண்டும் என்று கட்டளையிடுகிறது. ஆந்திரப் பிரதேச நில உரிமம் பெற்ற விவசாயிகள் சட்டம், 2011, வருவாய் துறை அனைத்து குத்தகை விவசாயிகளுக்கும் நிறுவன கடன்களைப் பெற ஒரு எல்.இ.சி வழங்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது. இவை இரண்டும் இல்லாத நிலையில், பல ஆண்டுகளாக, பாப்பிராஜு 36 சதவீத வட்டி விகிதத்தில் ரூ .2 லட்சம் கடன் சேர்த்துள்ளார்.

2018 மார்ச்சில் அறுவடை செய்த உளுந்து பயிரை அவர் சேமித்தார். அந்த பணத்திலிருந்து தனது வீட்டை மீண்டும் கட்ட திட்டமிட்டுள்ளார். கடன்களை திருப்பிச் செலுத்த அவர் ஒன்று அல்லது இரண்டு ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டும். அதற்குள் அவர் மேலும் கடனில் மூழ்கிவிடுவார். அடுத்த பருவமழையில் அக்கிராமம் மீண்டும் வெள்ளத்தில் மூழ்கக்கூடும்.

தமிழில்: சவிதா