‘ வெயிலுக்கு கூட தண்ணீர் குடிக்க முடியாது…‘

60 வயது கேவல்பாய் ரத்தோட் கனமான அடிகுழாயை இயக்குகிறார். ஒவ்வொரு முறை அடிகுழாயை அழுத்தும் போதும் அவருக்கு திணறல் ஏற்படுகிறது. முன் கை நரம்புகள் புடைத்துக் கொள்கின்றன. முகத்தில் உள்ள சுருக்கங்கள் இன்னும் தீவிரமடைகின்றன. அவரது இத்தனை முயற்சிக்கும் பிறகு பானையில் சொட்டு சொட்டாக தண்ணீர் கொட்டுகிறது. கிராமத்தினர் பலரும் தங்கள் நேரத்திற்காக வரிசையில் காத்திருக்கின்றனர். குழாயில் எப்போது வேண்டுமானாலும் தண்ணீர் நின்றுவிடக் கூடும்.

ஒரு மணி நேரம் கழித்து மாலை 5 மணியளவில் கேவல்பாய் இரண்டு பானைகளில் தண்ணீர் நிரப்பியிருந்தார். அவரது 65 வயது கணவர் ராமு பாறையில் அமர்ந்து வானை வெறித்துப் பார்க்கிறார். “சாலா ரே (முடிந்துவிட்டது),“ என்று மராத்தியில் அழைக்கிறார் கேவல்பாய். ராமு எழுந்து நின்றபடி அசைவின்றி இருக்கிறார். அவர் ஒரு பானையை மட்டும் எடுத்துச் சென்று தனது கணவரிடம் தருகிறார். அவர் பாதுகாப்பாக தனது தோளில் சுமக்கிறார். கேவல்பாய் மற்றொரு பானையை எடுத்துச் செல்கிறார். அவர் தனது கணவர் கையை தோளில் வைத்தபடி வீட்டை நோக்கி நடக்க தொடங்குகிறார். “அவருக்கு கண்பார்வை கிடையாது,“ என்று குழம்பிய என்னிடம் அவர் விளக்குகிறார்.

மகாராஷ்டிராவின் லத்தூர் மாவட்டம் உத்கிர் தாலுகாவில் உள்ள காஷிராம் சோம்லா என்ற மலைப்பாங்கான குக்கிராமத்தின் அடிவாரத்தில் ஆழ்துளை கிணற்றின் மேல் இந்த அடிகுழாய் உள்ளது. ஒவ்வொரு முறையும் மலையில் 15 நிமிடங்கள் நடைபயணம் மேற்கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு பானையிலும் சுமார் 12 லிட்டர் தண்ணீரை நிரப்ப முடியும். நிரம்பியதும் பானை கிட்டத்தட்ட 12 கிலோ எடையுடன் இருக்கும். கேவல்பாய் ஒரு நாளைக்கு பல முறை ராமுவை பாறைகள் நிறைந்த பாதையில் அழைத்துச் செல்கிறார். "நாங்கள் ஏழு பேர் கொண்ட குடும்பம்," என்று மலையின் ஓரத்தில் உள்ள தங்கள் வீட்டை அடைந்ததும் அவர் கூறுகிறார். "எனக்கு மூன்று மகன்கள். இருவருக்கு திருமணமாகிவிட்டது. அவர்கள் அனைவரும் [விவசாயத் தொழிலாளர்களாக அல்லது உத்கீர் நகரில் உள்ள கட்டுமான தளங்களில்] அதிகாலையிலேயே வேலை தேடி வெளியே செல்கின்றனர். ஆகையால் தண்ணீர் எடுப்பது எங்கள் இருவரின் கடமை," என்கிறார்.

அக்குடும்பத்திற்கு சொந்தமாக நிலமோ, கால்நடைகளோ கிடையாது. மகன்கள், மருமகள்களின் தினக்கூலி தான் குடும்பத்தை நகர்த்துகிறது. “ஒரு நாளுக்கு பத்து பானைகள் [ஒவ்வொரு பானையும் 12-15 லிட்டர்] தண்ணீர் எடுப்பது எங்கள் இலக்கு. நாங்கள் இருவரும் நாள்தோறும் ஐந்து முறை சென்று வருகிறோம்,“ என்கிறார் ராமு. “சமையல், துணி துவைத்தல், குளியல் போன்ற அடிப்படை தேவைக்கு எங்களுக்கு தண்ணீர் வேண்டும். நிலம், கால்நடைகள் வைத்திருப்பவர்களின் நிலை இன்னும் மோசம்.“

காலை 11.30 மணிக்கு நாங்கள் சந்தித்தபோது, 40 வயது ஷாலுபாய் சவான் ஏற்கனவே ஐந்து மணி நேரத்தை தண்ணீர் சேகரிக்க செலவிட்டு இருந்தார். அவர் பஞ்ஜாரா(பழங்குடி) பிரிவைச் சேர்ந்தவர். ஐந்து பேர் கொண்ட அவரது குடும்பத்திற்கு இரண்டு ஏக்கர் நிலம் உள்ளது. “பால் விற்பனை தான் எங்கள் முதன்மை வருவாய் ஆதாரம்,“ என்கிறார் அவர். “நாங்கள் இரண்டு காளைகள், மூன்று பசுக்கள், நான்கு எருமைகளை வளர்க்கிறோம். கால்நடைகளை பராமரிக்க நிறைய தண்ணீர் வேண்டும். ஒரு நாளுக்கு 20 பானைகளுக்கு மேல் தண்ணீர் வேண்டும்.“

காஷிராம் சோம்லா மலையின் வளைந்த சாலையில் வசிக்கும் ஷாலுபாய், அடிகுழாயை நோக்கி சில நிமிடங்கள் நடக்க வேண்டும். "கோடையின் தொடக்கத்தில் இரண்டு அடிகுழாய்கள் இருந்தன," என்று அவர் தனது வீட்டிற்கு வெளியே துணிகளை துவைக்கும்போது நினைவுகூர்ந்தார். "ஆனால் ஒன்று உடைந்துவிட்டது. இப்போது 400 பேர் வசிக்கும் இக்கிராமத்திற்கு ஒரு அடிகுழாய் மட்டுமே உள்ளது. இந்த மே மாத வெயிலிலும் தண்ணீர் குடித்தால் கொஞ்சம் குற்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. டேங்கர்கள் மூலம் தண்ணீர் வழங்கும் திட்டத்தை மாவட்ட ஆட்சியர் தொடங்கினார். ஆனால் முறையாக கிடைப்பதில்லை என்பதால் அதை நம்ப முடியாது."

இதனால் தான் சூரிய உதயத்திற்கு முன்பே அடிகுழாயின் முன் பானைகள் வரிசை கட்டியுள்ளன. “விடிந்த பிறகு 40 டிகிரி[செல்ஷியஸ்], வெப்பத்தில் தண்ணீர் எடுப்பது மிகவும் அயர்ச்சியை தருகிறது,“ எனும் ஷாலுபாய் தினமும் அதிகாலை 4 மணிக்கு நான்கு பானைகளுடன் வரிசையில் நிற்கிறார். “இன்னும் வரிசை முடியவில்லை. நான் காலையில் 12-15 பானைகள் நிரப்புகிறேன். மாலை 4 முதல் 7 மணிக்குள் 5-8 பானைகள். எனது வாய்ப்பிற்கு மூன்று மணி நேரம் வரிசையில் காத்திருக்கிறேன். தண்ணீரை கொண்டு சேர்த்துவிட்டு திரும்பிவர இரண்டு மணி நேரங்கள். காலை 9 மணிக்கு முன் வீட்டு வேலைகளை தொடங்குகிறேன்.”

காலை 5 மணி நேரம், மாலை மூன்று மணி நேரம் என ஒரு நாளில் எட்டு மணி நேரத்தை குடும்பத்திற்கு தண்ணீர் நிரப்ப ஷாலுபாய் செலவிடுகிறார். இது அசாதாரணம் அல்ல. கிராமப்புற வீடுகளில் பெண்கள் ஒரு நாளில் 6-9 மணி நேரத்தை தண்ணீர் தேவைக்கு செலவிடுவதாக தேசிய மகளிர் ஆணைய அறிக்கை கூறுகிறது. அங்குள்ள வயலில் எட்டு மணி நேரம் வேலை செய்தால் ஷாலுபாய்க்கு ஒரு நாள் கூலி ரூ.200 கிடைக்கும். கோடை கால மாதங்களான மார்ச் முதல் மே வரையில் ஆண்டிற்கு ரூ.18000 வரை கிடைக்கும் வாய்ப்பை அவர் தண்ணீர் சேகரிப்பால் இழக்கிறார்.

வருவாய், நேர விரயத்துடன், இந்த கடுமையான வேலையை கிராமப்புற இந்திய பெண்களும், சிறுமிகளும் தவிர்க்க முடியாமல் செய்கின்றனர். அது அவர்களின் கல்வி, உடல்நலத்தையும் பாதிக்கிறது. பல வகையான விவசாய வேலைகளை செய்தாலும், வீட்டிற்கு தண்ணீர் சேகரிப்பது அவர்களின் முதன்மை பணியாகவே உள்ளது. கடும் உடல் உழைப்பை எடுக்கும் இந்த வேலையை அரிதாகவே வீட்டு ஆண்கள், சிறுவர்கள் செய்கின்றனர். குடிநீர் தொலைவில் இருக்கும் கிராமப்புற வீடுகளில் 84.1 சதவிகித பெண்களும், 14.1 சதவிகித ஆண்களும் தண்ணீர் கொண்டு வரும் வேலையை செய்வதாக தேசிய மாதிரி கணக்கெடுப்பு (NSSO; 69ஆவது சுற்று, 2012) குறிப்பிடுகிறது.

கணவர் ராஜாராம் ஷாலுபாய் கொண்டு வந்த தண்ணீரை பயன்படுத்திவிட்டு வயலுக்கு செல்கிறார். "இந்த பருவத்தில் தண்ணீருடன் திரும்ப குறைந்தது எட்டு மணி நேரம் ஆகும்," என்று ஷாலுபாய் கூறுகிறார். "கடந்த ஆண்டு நிலைமை மிகவும் மோசமாக இருந்தது. நான் மணிக்கணக்கில் நடந்து சென்றுவிட்டு வெறுங்கையுடன் திரும்பி வருவேன். நான் ஒருமுறை கால்நடைகளுக்கு தீவனம் வாங்க 20 கிலோமீட்டர் நடந்து சென்றேன்."

ஷாலுபாய் இரண்டு முறை தண்ணீர் கொண்டு வரும் இடைவேளையில் ஓய்வு கூட எடுக்க முடியாது. “என் இரண்டு மகன்கள் பள்ளி படிக்கின்றனர்,“ என்கிறார். நான் அவர்களை கவனித்து பள்ளிக்கு அனுப்ப வேண்டும். இது தவிர குடும்பத்திற்காக சமைத்தல், துணி துவைத்தல், பாத்திரங்களை துலக்குதல் போன்ற வீட்டு வேலைகளையும் செய்ய வேண்டும்.“

உத்கிரி கிராமத்திலிருந்து 150 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உஸ்மானாபாத் மாவட்டம் தக்விக்கி கிராமத்தில் உள்ள பிரயாக்பாய் டோலாரேவிற்கும் என தனி பிரச்சினைகள் உள்ளன.

70 வயதாகும் டோலாரே தலித் என்பதால் வாழ்வில் பெரும்பகுதி பாகுபாட்டை எதிர்கொண்டவர். “சில ஆண்டுகளாக பரவாயில்லை,” என்று கிண்டலாக பேசியபடி வயல் வழியாக அவர் தண்ணீர் கொண்டு வருகிறார். “எனக்கு அருகமையில் பல நீராதாரங்கள் உள்ளன. எந்த வரிசையில் நின்றாலும் என்னை கடைசியில் தள்ளிவிடுவார்கள். கிராமத்தில் உள்ள பொதுக் கிணற்றில் தண்ணீர் எடுக்க எனக்கு அனுமதி கிடையாது.“

குடும்பத்திற்கான தண்ணீர், தினக்கூலி இரண்டும் டோலாரேவின் பொறுப்பு. “எங்களுக்கு குழந்தைகள் கிடையாது,“ என்றபடி அவர் வெயில் தாக்கத்தை குறைக்க தலையில் துணியை போர்த்தியுள்ளார். வெப்பநிலை அங்கு 45 டிகிரி செல்ஷியஸ் வரை செல்கிறது. “எனது கணவர் ஒரு மாற்றுத்திறனாளி. அவரால் நடக்க முடியாது என்பதால் அரிதாகவே கூலி வேலைக்கு செல்கிறார்.“

ஒரு வாரத்திற்கு தேவையான தண்ணீரை நிரப்ப வாரத்திற்கு மூன்று நாட்கள் நான்கு முதல் ஐந்து மணி நேரங்களை டோலாரே செலவிடுகிறார். தனியார் ஆழ்துளை கிணறு ஒன்று அவரது வீட்டிலிருந்து ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. “என்னால் ஒரே நேரத்தில் ஒரு பானைக்கு மேல் சுமக்க முடியாது. இந்த வயதில் ஒரு பானையை நிரப்ப எனக்கு அரை மணி நேரமாவது ஆகிவிடுகிறது.“

வாரத்தின் மற்ற நாட்களில் டோலாரே விவசாய தொழிலாளியாக வேலை செய்கிறார். வயதானவர் என்பதால் அவருக்கு ரூ.100 மட்டுமே கூலியாக தரப்படுகிறது. “ஏதோ வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம். வேலை செய்ய முடியாத நிலை வந்தால் என்ன செய்வது?“ வாரத்தில் மூன்று நாட்கள் தண்ணீர் சேகரிப்பதற்கு செலவிடுவதால் அவர் வேலைக்கு செல்ல முடியாமல் வார வருவாயில் பாதி இழக்கிறார்.

மகாராஷ்டிராவின் மராத்வாடா பிராந்தியத்தை உள்ளடக்கிய எட்டு மாவட்டங்களில் பெரும்பாலான கிராமங்களைப் போலவே, தக்விக்கியும் கோடையில் கடுமையான தண்ணீர் தட்டுப்பாட்டை சந்திக்கிறது. அப்போது கிணறுகள், குளங்கள், ஏரிகள், அணைகள் பொதுவாக வறண்டு போகின்றன. விவசாயிகள் தண்ணீருக்காக இப்பருவத்தில் எல்லா இடங்களிலும் ஆழ்துளை கிணறுகளை தோண்டுகின்றனர். ஒரு குடும்பம் சரியான இடத்தில் ஆழ்துளை கிணறு தோண்டி தண்ணீர் கிடைத்துவிட்டால், அவர்கள் தற்சார்பாக மாறுவதோடு, இலாபம் அளிக்கும் தண்ணீர் வியாபாரத்தையும் தொடங்கலாம்.

மராத்வாடாவில் பலரும் 12-15 லிட்டர் குடம் தண்ணீரை ரூ. 2-4 என விற்று தண்ணீர் தட்டுப்பாட்டை பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். டோலாரே ஒரு பானைக்கு ரூ.2 கொடுக்கிறார். "அதாவது வாரத்திற்கு 70 ரூபாய் தண்ணீருக்கு," என்கிறார் அவர். இது அவர் வாரத்தில் சம்பாதிக்கும் பணத்தில் நான்கில் ஒரு பங்குக்கும் குறைவு தான். தண்ணீர் பற்றாக்குறை தீவிரமடைந்தால், அவர் அதிக கட்டணங்களை செலுத்த நேரிடும்.

இருப்பினும், தக்விக்கியிலிருந்து வடக்கே சுமார் 250 கிலோமீட்டர் தொலைவில், அவுரங்காபாத்தில் இயங்கும் 16 பீர் தொழிற்சாலைகள் மற்றும் டிஸ்டில்லரிகளுக்கு ஒரு நாளுக்கு தேவைப்படும் சுமார் 3 மில்லியன் லிட்டர் தண்ணீர் (mld) லிட்டருக்கு வெறும் 4 பைசாவுக்கு கிடைக்கிறது. மகாராஷ்டிரா தொழில்துறை மேம்பாட்டுக் கழக (MIDC) அதிகாரிகள் பீர் நிறுவனங்களிடம் ரூ.42 வசூலிக்கப்படுவதாக கூறுகின்றனர். ஆனால் இது ஒவ்வொரு 1,000 லிட்டருக்கும் என்று அவர்கள் கூறவில்லை.

டோலாரே 1,000 லிட்டர் தண்ணீருக்கு மூன்று மடங்கு பணம் செலுத்த வேண்டும். மேலும் அந்த தண்ணீரை சேகரிக்க 35 மணி நேரம் நடக்க வேண்டும்.

2016 ஏப்ரலில், பேரழிவு தரும் வறட்சியைத் தொடர்ந்து, மும்பை உயர்நீதிமன்றத்தின் அவுரங்காபாத் அமர்வு, மதுபான ஆலைகளுக்கு 50 சதவீத தண்ணீரைக் குறைக்க உத்தரவிட்டது. "மக்கள் பல நாட்களாக தண்ணீரைப் பார்க்காதபோது, மதுபான ஆலைகள் விலைமதிப்பற்ற வளத்தை விழுங்குவது மனிதாபிமானமற்றது," என்று அமர்வு கூறியது.

காஷிராம் சோம்லாவில், கேவல்பாய் இரண்டு குடம் தண்ணீரை ஒரு டிரம்மில் ஊற்றுகிறார். அவரைச் சுற்றியுள்ள விவசாய நிலங்கள் இப்போது காலியாக உள்ளன. ஆனால் எப்போதும் போல அடிகுழாயைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் உள்ளது. அவர் தனது கணவர் ராமுவின் கையைப் பிடித்தபடி இரண்டு காலி பானைகளை எடுத்துக்கொள்கிறார். அவர்கள் மலையிலிருந்து கீழே இறங்கும் மற்றொரு பயணத்தைத் தொடங்குகிறார்கள்.

தமிழில்: சவிதா