விவசாய நெருக்கடியை தீவிரமாக்கும் உடல் குறைபாடு

"நான் 'ஷோலே' தாக்கூர் போன்றவன்."

பிரபலபாலிவுட் திரைப்படமான 'ஷோலே'யில் சஞ்சீவ் குமார் கதாபாத்திரத்துடன் தன்னை ஒப்பிட்டு மகிழ்கிறார் ரவீந்திர ஷிண்டே. அவரது முகத்தில் தெரியும் குறும்புத்தனமான புன்னகை அதை வெளிப்படுத்துகிறது. "ஆனால் நான் அவரை விட அதிர்ஷ்டசாலிதான். அவருக்கு இரண்டுகைகளும் போய்விட்டன," என்று ஒரு கணம் சிந்தித்துகூறுகிறார்.

இத்தகையசூழலில் பலரும் தங்கள் வாழ்க்கையைப் பற்றி நகைச்சுவையாகப் பேசுவதைத் தவிர்த்து, வாழ்வதற்கான மன உறுதியையே இழந்திருப்பர். ஆனால் 47 வயது ஷிண்டே, இக்கட்டான அந்த சூழலையும் நகைச்சுவையோடு கையாளுகிறார்.

மகாராஷ்டிராவின்யவத்மால் மாவட்டத்தில் உள்ள உம்ரி கிராமத்தில் 16 ஏக்கர் நிலம் வைத்துள்ள இவர், தனது பதின்ம வயதிலிருந்தே விவசாயப் பணிகளைத் தொடர்ந்து செய்து வருகிறார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் விவசாயத்தில் ஈடுபட ஆரம்பித்த அதே காலகட்டத்தில்தான், பல தசாப்தங்களாகத்தொடரும் விவசாய நெருக்கடியும் தொடங்கியது.

விவசாய வருமானத்தைக் கொண்டே, அவரது தந்தை குடும்பத்தை நிர்வகித்து வந்தார். ஆனால் ஷிண்டேவுக்குத் திருமணமாகி குழந்தைகள் பிறந்த நேரத்தில் நிலைமை முற்றிலும் மாறிவிட்டது. விலைவாசி உயர்வு, பயிர்களுக்கான விலை சரிவு மற்றும் நீண்ட கால வறட்சி போன்ற தீவிர காலநிலை மாற்றங்கள், விவசாயக் கடன்கள் பெருகக் காரணமாகின.

மகாராஷ்டிராவில்ஒரு விவசாயக் குடும்பத்தின் மாதவருமானம் வெறும் 11,492 ரூபாயாக மட்டுமே உள்ளது. இந்த நெருக்கடியின் தாக்கம் தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகத்தின் புள்ளிவிவரங்களிலும் எதிரொலிக்கிறது. 2024-ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில் 10,546 விவசாயிகள் தற்கொலை செய்துகொண்டுள்ளனர். அதாவது, நாளொன்றுக்கு 29 தற்கொலைகள் நிகழ்ந்துள்ளன. களத்தில் தரவுகளைச் சேகரிக்கும்போது பெண்கள், தலித்துகள் மற்றும் பழங்குடியினர் பெரும்பாலும் விடுபட்டுவிடுவதால், இந்தப்புள்ளிவிவரம் உண்மையான எண்ணிக்கையை விட மிகக் குறைவாகவேகாட்டப்படுகிறது. ஆவணங்களின்படி, அவர்கள் பயிரிடும் நிலம் பெரும்பாலும் அவர்கள் பெயரில் இல்லை என்பதால், அவர்களின் தற்கொலைகள் பெரும்பாலும் "விவசாயிகள் தற்கொலை" என்ற பிரிவில் சேர்க்கப்படுவதில்லை.

மொத்ததற்கொலைகளில், 36 சதவீதம், அதாவது 3,824 உயிரிழப்புகளுடன் மகாராஷ்டிரா முதலிடத்தில் உள்ளது. மகாராஷ்டிராவில் நிகழும் விவசாயிகளின் தற்கொலைகளில் பெரும்பகுதி விதர்பாவில் காணப்படுகிறது. ஷிண்டேவின் கிராமமும் விவசாய நெருக்கடியின் சவால்களை எதிர்கொண்டு வரும் விதர்பாவின் ஒரு பகுதி தான்.

ஆனால், தனது வாழ்க்கை இன்னும் கடினமானதாக மாறப்போகிறது என்பதை அவர் அறிந்திருக்கவில்லை.

அக்டோபர் 2021-ல், மதிய வேளையில், திடீரென வீசிய பலத்த காற்றும் அதைத் தொடர்ந்து பெய்த கனமழையும் ஷிண்டேவை பதற்றமடையச் செய்தன. அறுவடையாகி சந்தைக்கு விற்பனைக்கு செல்ல தயாராக இருந்த அவரது சோயாபீன்ஸ் பயிர்கள், வயலில் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. மழையிலிருந்து பாதுகாக்க அவர் அதை ஒரு பிளாஸ்டிக்ஷீட் கொண்டு மூடியிருந்தார். ஆனால் அவரது நிலம் ஓடைக்கு மிக அருகில் இருந்ததால், வெள்ள அபாயத்திற்கு உள்ளாகும் நிலையில் இருந்தது.

ஷிண்டேதனது வீட்டிற்கு அருகில் இருந்த தனது அந்த வயலை நோக்கி விரைந்தார். பலத்த காற்றில் அலைபாய்ந்த மரங்களின் இலைகள் கிளைகளிலிருந்து உதிரும் நிலையில் இருந்த சூழலில், தடுமாறியபடியே அவர் அங்கு விரைந்தார். வீட்டின் தகரக் கூரைகளின் மீது விழுந்த மழையின் சத்தம் பயங்கரமான ஒலியை எழுப்பியது.

"நான்அங்கு சென்று பார்த்த போது தண்ணீர் என் வயலுக்குள் வேகமாகபாய்ந்து ஓடிக் கொண்டிருந்தது," என்று நினைவுகூர்கிறார் ஷிண்டே. "எனது அறுவடைப் பயிரை நான் காப்பாற்றியே ஆக வேண்டிய சூழ்நிலை."

தேங்கியநீரை வெளியேற்ற மோட்டார் பம்பை இயக்க அவர் முயன்றார். ஆனால் பலத்த காற்றினால், மின் கம்பத்தையும் அவரது வயலுக்கான மின் இணைப்புக் கம்பியையும் இணைத்திருந்த கம்பி துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது. மோட்டார் பம்ப் இயங்கவில்லை. விரக்தியடைந்த அவர், பழுதைச் சரிசெய்ய மின் கம்பத்தின் உச்சிக்கு ஏறும் முன், மெயின் சுவிட்சை அணைக்க ட்ரான்ஸ்ஃபார்மர் இருந்த இடத்திற்கு விரைந்தார்.

"விவசாயிகளுக்குஇது இயல்புதான்," என்று ஷிண்டே கூறுகிறார். "மின்சார வாரியத்தை அழைத்து, அவர்கள் வந்து பழுதைச் சரிசெய்யும் வரை காத்திருக்க நேரம்இல்லை. அதோடு, விவசாயிகளுக்காக அவர்கள் சரியான நேரத்தில் வருவதில்லை. என் சோயாபீன்ஸ் அறுவடைப்பயிரை காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டுமே என் மனதில் இருந்தது."

அதன்சாகுபடிக்கு அவர் ஒரு லட்ச ரூபாய்க்கும்அதிகமாக முதலீடு செய்திருந்தார். அறுவடையின் மதிப்பு அதைவிட அதிகமாக இருந்தது. "அந்த இலாபம் தண்ணீருக்குள் அழுகிப்போக நான் அனுமதிக்க முடியாது," என்று நினைத்தபடியே, தனக்கு வழக்கமாக தான் ஏறும் மின் கம்பத்தில் ஏறியுள்ளார். அவர் இதைச் செய்வது முதல் முறையல்ல என்றாலும், இதுவே கடைசி முறை என்று அவர் அறிந்திருக்கவில்லை.

ஷிண்டேதனது இடது கையால் கம்பியைத் தொட்டபோது, ​​மின்சாரம் அவர் உடலில் பாய்ந்தது. அவர் உணர்விழந்து கீழே சரிந்துள்ளார். ட்ரான்ஸ்ஃபார்மரின் சுவிட்ச் அமைப்பை அவர் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தார். "நான் அதை கீழே இழுக்கவேண்டும் என்று நினைத்தேன். உண்மையில், அணைக்கப்பட்டிருந்த மின்கம்பத்தை நான தவறுதலாக ‘ஆன்’ செய்துவிட்டேன்,” என்கிறார் ஷிண்டே.

நல்லவேளையாக, மின்கம்பத்திலிருந்து கீழே இருந்த வைக்கோல் போரின் மீது விழுந்துள்ளார். அங்கிருந்த மற்ற விவசாயிகள் அவரை அவசரமாக மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்றனர். அவரது உயிரைக் காப்பாற்ற முடிந்த மருத்துவர்களால் அவரது இடது கையை காப்பாற்ற முடியவில்லை. அது முற்றிலுமாக அகற்றப்பட்டது. ஷிண்டேவின் வலது கை செயல்பாடுகளும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. அவரால் உள்ளங்கையை மடிக்கவோ, விரல்களை அசைக்கவோ முடிவதில்லை. யாருக்காவது தொலைபேசியில் பேச வேண்டியிருக்கும்போது, ​​அவர் ஃபோனை உள்ளங்கையில் வைத்துக்கொண்டு, ‘ஸ்பீக்கர் ஃபோன்’ மூலம் பேசுகிறார்.

“நான்முன்பு டிராக்டர் ஓட்டுவேன், வயலில் கடினமாக உழைப்பேன்,” என்று ஏக்கத்துடன் கூறுகிறார், ஷிண்டே. “அவையெல்லாம் இப்போது முடிவதில்லை. அந்த இடத்திலேயே நான் சாம்பலாகிப் போகாமல் இருப்பதற்கு கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லியவனாக வாழ்கிறேன்.”

2024-ல்வெளியிடப்பட்ட ‘இந்தியாவில் விவசாயத் தொழிலாளர்களின் உடல்நலம் மற்றும் காயங்கள் குறித்த விளைவுகள்’ என்றஆய்வின்படி

விவசாயத் துறையில், விபத்துகளின் விகிதம் ஒரு லட்சம் தொழிலாளர்களுக்கு 334 என்ற கணக்கில் நிகழ்கின்றன. இதில் 5.6 சதவீதம் உயிரிழப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.

ஆய்வில்கலந்து கொண்ட பாதிக்கும் மேற்பட்டோர், தொடர் அசைவுகளாலும் சிரமமான உடல் நிலைகளாலும் முதுகுத்தண்டின் கீழ் பகுதி, முழங்கால் மற்றும் தோள்பட்டை வலிகளால் அவதிப்படுவதாகத் தெரிவித்தனர். இத்தகைய வலிகள் முதுமை சார்ந்த உடல் குறைபாடுகளை மேலும் தீவிரப்படுத்துகின்றன. கடன் சுமை, பயிர் இழப்பு மற்றும் தற்கொலைகள் ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய மன உளைச்சலால், மனநலப்பாதிப்புகளுக்கு ஆளாவதாக 58 சதவீதத்தினர் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

மத்தியப்பிரதேசத்தில் மட்டும், உயிரிழப்புகள் மற்றும் வேலை முடக்கத்தால் ஏற்படும் பொருளாதார இழப்பு, ஆண்டுக்கு ரூ. 170 கோடியாக உள்ளது என்று ஆய்வு தெரிவிக்கிறது.

விவசாயநெருக்கடியின் சுமை, உடல் குறைபாடுள்ள விவசாயிகளின் கழுத்தை இன்னும் இறுக்கமாக நெரிக்கிறது.

நாட்டில் விவசாய நெருக்கடிக்கும் மாற்றுத்திறனாளிகளின் நிலைக்கும் இடையிலான தொடர்பு தெளிவாக வரையறுக்கப்படவில்லை. ஏனெனில், மாற்றுத்திறனாளிகள் குறித்த முழுமையான மற்றும் தெளிவான தரவுகள் இந்தியாவில் இல்லை.

2011ம்ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியாவில் 2.68 கோடி மாற்றுத்திறனாளிகள் (மொத்த மக்கள் தொகையில் 2.21 சதவீதம்) என பதிவு செய்திருந்தது. இவர்களில் 69 சதவீதம் பேர் கிராமப்புறங்களில் வசிக்கின்றனர். அங்கு பெரும்பாலான வாழ்வாதாரங்கள் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ விவசாயத்துடன் தொடர்புடையவை.

இருப்பினும், 2011-ல் இந்தியா எட்டு வகையான குறைபாடுகளை மட்டுமே அங்கீகரித்திருந்தது. மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு நடந்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மேலும் 13 வகைகள் சேர்க்கப்பட்டன. அப்படி பார்த்தால், மாற்றுத்திறனாளிகளின் உண்மையான எண்ணிக்கை இதைவிட மிக அதிகமாக இருக்கக்கூடும்என்பது தெளிவாகிறது.

உலகசுகாதார அமைப்பின் (WHO) மதிப்பீட்டின்படி, உலகமக்கள் தொகையில் சுமார் 16 சதவீதம் பேர், அதாவது ஒவ்வொரு ஆறு பேரிலும் ஒருவர்மாற்றுத்திறனாளியாக உள்ளனர். அந்த விகிதப்படி, இந்தியாவில் மாற்றுத்திறனாளிகளின் எண்ணிக்கை 20 கோடியைத் தாண்டலாம்.

2026-27ம்ஆண்டுக்கான மத்திய பட்ஜெட்டில், மாற்றுத்திறனாளிகள் அதிகாரமளித்தல் துறைக்கு ரூ1,670 கோடி ஒதுக்கப்பட்டது. இதுமுந்தைய ஆண்டை விட சுமார் 30 சதவீதம் (ரூ.380 கோடி) அதிகமாகும். ஆனால், ஒதுக்கப்பட்ட நிதியை முழுமையாகப் பயன்படுத்தாததே இங்குள்ள பிரச்சினையாக உள்ளது. 'மாற்றுத்திறனாளிகள் உரிமைகள் சட்டத்தை' செயல்படுத்துவதற்கான திட்டங்களுக்கு 2014 முதல் 10 ஆண்டுகளாக ஒதுக்கப்பட்ட ரூ.500 கோடிக்கும் அதிகமான நிதி செலவிடப்படாமல் இருந்ததாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

இந்தியாவின்விவசாயப் பொருளாதாரத்தின் மோசமான நிலையை எடுத்துக்காட்டும் மாநிலமான மகாராஷ்டிராவில், விவசாயத் துறையில் பணிபுரியும் மாற்றுத்திறனாளிகள் குறித்த புள்ளிவிவரங்கள் எதுவும் இல்லை. மாநிலத்தில் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கென திட்டங்கள் இருந்தாலும், அவற்றில் எதுவும் குறிப்பாக விவசாயிகளை உள்ளடக்கியதாக இல்லை என்று சம்பந்தப்பட்ட துறையில் முன்பு பணியாற்றிய அதிகாரி ஒருவர் தெரிவித்தார்.

விவசாயம்மற்றும் மாற்றுத்திறன் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான தொடர்பு குறித்த புள்ளிவிவரங்களோ அல்லது அதற்கான குறிப்பிட்ட திட்டங்களோ உள்ளனவா என்பது தனக்குத் தெரியாது என்று மாற்றுத்திறனாளிகள் அதிகாரமளித்தல் துறையின் செயலாளர் டாக்டர் மணிக் குர்சால் கூறுகிறார்.

"தயவுசெய்து ஆணையரிடம் கேளுங்கள்," என்று அவர் கூறுகிறார்.

இதற்கானதகவல் கோரி ஆணையர் சத்யஜித் படேவுக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பியுள்ளோம். அவர் பதிலளிக்கும்போது இச்செய்தி புதுப்பிக்கப்படும்.

அதிகாரப்பூர்வபுள்ளிவிவரங்களின்படி, மகாராஷ்டிராவில்மத்திய அரசால் வழங்கப்படும் தனித்துவமான மாற்றுத்திறனாளி அடையாள அட்டையைப் பெறத் தகுதியுடைய 36 லட்சத்திற்கும் அதிகமான மாற்றுத்திறனாளிகள் உள்ளனர். இது இந்தியாவிலேயே இரண்டாவதுஅதிகபட்ச எண்ணிக்கை கொண்ட மாநிலமாகும். மாற்றுத்திறனாளிகள், இணையவழியில் விண்ணப்பப் படிவத்தை நிரப்பி, அரசு மருத்துவமனையில் மருத்துவப் பரிசோதனைக்கு செல்ல வேண்டும்.

ஆனால்மாநிலத்தில் 14 லட்ச UDID அட்டைகளே உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. அதாவது, மகாராஷ்டிராவில் உள்ள மாற்றுத்திறனாளிகளில் 60 சதவீதம் பேர் UDID அட்டையைப் பெறவில்லை. இந்த அட்டை இல்லாமல் நலத்திட்ட உதவிகளைப் பெற முடியாது.

அவர்களில் 27 வயதான நீலேஷ் வான்கடேவும் ஒருவர்.

தலித்விவசாயி வான்கடே, யவத்மால் மாவட்டத்தின் இஞ்சாலா கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். தனது பருத்திப் பயிரில் பூச்சிக்கொல்லி மருந்தைத் தெளித்துவிட்டு வீடு திரும்பியபோது அவருக்கு வயது 19.

"மதியஉணவு சாப்பிட்டுவிட்டு, கழிவறைக்குச் செல்ல வீட்டை விட்டு வெளியேறிய அவர், அரை மணி நேரமாகியும்வீடு திரும்பாததால் நாங்கள் கவலைப்பட்டோம்." என்று நினைவுகூர்கிறார் 60 வயதான அவரது தாயார் சந்திரகலா.

சந்திரகலாதனது மகனைத் தேடிச் சென்றபோது, ​​அவர் மயங்கிய நிலையில் கிடப்பதைக் கண்டார். அவரை உடனடியாக கட்டன்ஜி தாலுகா மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார், அங்கிருந்து அவர் மேல் சிகிச்சைக்காக யவத்மால் நகருக்கு அனுப்பப்பட்டார்.

"பூச்சிக்கொல்லிமருந்தைத் தெளிக்கும்போது அவருக்கு நச்சு பாதிப்பு ஏற்பட்டது," என்கிறார். "மருத்துவர்கள் ஊசி போடும்போது அவரைமருத்துவமனைப் படுக்கையில் கட்டி வைத்திருந்தனர். அவர் நச்சை வாந்தி எடுத்தபோது, ​​வலிப்பு நோயாளியைப் போலத் துடிதுடித்தார்."

2017-18ம்ஆண்டில், விதர்பா பகுதியில் பூச்சிக்கொல்லி நச்சுத்தன்மையால் 50-க்கும்மேற்பட்ட விவசாயிகள்உயிரிழந்தனர். மேலும் 1,000க்கும் மேற்பட்டோர் பதற்றம், தலைச்சுற்றல், கண்பார்வை குறைபாடு மற்றும் வயிற்று வலி போன்ற பாதிப்புகளுடன்மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டனர்.

அன்றுகுலைந்த வான்கடேவின் கண்பார்வை சீராகவே இல்லை.

நச்சினால்பாதிக்கப்பட்ட அந்த நாளில், சுட்டெரிக்கும் அளவுக்கு வெயில் இருந்தது. கடும் வெப்பம் அவரது 2.5 ஏக்கர் நிலத்தில் இருந்த பருத்திப் பயிர்களை வாட்டியெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. சூரியன் உச்சிக்கு வரும்போதெல்லாம், மரணத்தின் விளிம்பு வரை சென்று வந்ததாகஅவர் நினைவு கூர்கிறார். அப்போது அவரால் எதுவும் செய்ய முடிவதில்லை. கோடைக்காலத்தில் யவத்மால் பகுதியில் வெப்பநிலை தொடர்ந்து 40 டிகிரி செல்சியஸை தாண்டுகிறது. இதனால் வான்கடேவால் வயலில் அதிக நேரம் வேலை செய்ய முடிவதில்லை.

"வெப்பம்அதிகமாகும்போது என் இதயம் படபடக்கிறது," என்று வான்கடே விளக்குகிறார். "எனக்கு பயமும் பதற்றமும் ஏற்படுகிறது. அந்த சம்பவத்தை நினைத்தாலே, நான் பதட்டமாகி விடுகிறேன்."

வயலைஅவரது பெற்றோர்களால் தனியாக நிர்வகிக்க முடியாததால், கூலி ஆட்களுக்கான செலவும் அதிகரித்துள்ளது. அந்தக் குடும்பம் பருத்தி மற்றும் சோயாபீன்ஸ் ஆகிய பயிர்களைச் சாகுபடி செய்கிறது. அவை இரண்டுமே சந்தையில்குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையை (MSP) விட 10 சதவீதம் குறைவாகவே விற்பனை ஆகிறது. அதே சமயம் இடுபொருள்செலவுகள், குறிப்பாக நடப்பு பருவத்தில் எதிர்பாராத அளவு அதிகரித்துள்ளது.

அமெரிக்காவும்இஸ்ரேலும் ஈரான் மீது போர் அறிவித்ததிலிருந்து உரங்களின் விலை உயர்ந்துள்ளது. இதனால் விவசாயிகள் ஏக்கருக்குக் குறைந்தது ரூ.3,000 கூடுதலாகச் செலவிட வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர். "செலவை ஈடுகட்ட, சுயமாக அதிக வேலை செய்வதுதான் ஒரே வழி. ஆனால்என்னால் அதைச் செய்ய முடியாது," என்று வான்கடே கூறுகிறார்.

சுமார்நான்கு ஆண்டுகள் வரை வான்கடே விவசாயப்பணிகளில் ஈடுபடவே இல்லை. பின்னர் மெல்ல மெல்ல மீண்டும் விவசாயத்தில் ஈடுபட்டாலும், அவரது கண்கள் தொடர்ந்து அவருக்குச் சிக்கலை ஏற்படுத்தின.

"பலஆண்டுகளாக என் பார்வை மங்கலாகவேஇருக்கிறது," என்று அவர் கூறுகிறார். "பதின்ம வயதில் நான் கடுமையாக உழைத்தேன். பெரியவன் ஆனதும் விவசாயப் பொறுப்பை ஏற்று என் தந்தையின் சுமையைக்குறைக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன்."

ஆனால்வான்கடேவால் தொலைவில் உள்ள பொருட்களை சரியாக பார்க்க முடிவதில்லை. அருகில் உள்ள எதையாவது சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்தாலும் தலைவலி ஏற்படுகிறது. கடுமையான வெயிலில் சென்றாலும் அவரது கண்களிலிருந்து நீர் வடியத் தொடங்குகிறது. அவரது பார்வைக் குறைபாடு குடும்பத்தின் மீதும் தொடர் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

"என்தந்தை வயலில் கூடுதல் நேரம் செலவிட்டு, தானே ஒரு கூலித் தொழிலாளியாகவும்உழைக்க வேண்டியுள்ளது," என்று அவர் கூறுகிறார். "வயதான காலத்தில் அவருக்கு ஓய்வு கொடுக்காதது எனக்கு குற்ற உணர்வாக இருக்கிறது." அவரது தந்தைக்கு வயது 65.

இருப்பினும், வான்கடேவிடம் யுடிஐடி அட்டை இல்லை. அப்படி ஒரு சலுகை இருப்பதேஅவருக்குத் தெரியாது. மருத்துவமனையோ அல்லது அதிகாரிகளோ அவரிடம் அதுபற்றித் தெரிவிக்கவில்லை. உள்ளூர் அமைப்புகளின் உதவியுடன் பதிவு முகாம்களை ஏற்பாடு செய்வதும், ஒரு நபர் யுடிஐடிஅட்டைக்குத் தகுதியானவரா இல்லையா என்பதைப் பரிசோதிப்பதும் மாவட்ட நலத்துறை அதிகாரிகளின் கடமையாகும். வான்கடேவின் விஷயத்தில், வழிகாட்டும்கையேடுகளில் பார்வைத்திறன்தொடர்பான அளவுகோல்கள் உள்ளன. ஆனால் அவர் அதற்குத் தகுதியானவரா என்பதைத் தீர்மானிக்கக் கண் பரிசோதனை எதுவும்இதுவரை செய்யப்படவில்லை.

ஷிண்டேவைப்பொறுத்தவரை, விபத்து நடந்த சுமார் மூன்று மாதங்களுக்கு பின்னரே யுடிஐடி அட்டை கிடைத்தது. "எனக்கு மாதம் ரூ. 2,500 கிடைக்கிறது. ஆனால் எனது செலவுகள் அதைவிட மிக அதிகம்." என்கிறார்அவர்.

சாதாரண சூழலில், பருத்தி மற்றும் சோயாபீன்ஸ் பயிரிடும் விவசாயிகள், விதை, உரம் மற்றும் பூச்சிக்கொல்லிகளுக்காக ஏக்கருக்கு 25,000 முதல் 35,000 ரூபாய் வரை செலவிடுவர். அறுவடை காலத்தில்தான் பொதுவாக ஆட்கள் வேலைக்கு அமர்த்தப்படுவார்கள். ஆனால், விபத்துக்குப் பிறகு பருவ காலம் முழுவதும் ஆட்களை வேலைக்கு அமர்த்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுள்ளதால், ஷிண்டேவுக்கு கூலிச் செலவும் பல மடங்காகிவிட்டது

"ஆணுக்குநாளொன்றுக்கு 500 ரூபாயும், பெண்ணுக்கு 300 ரூபாயும் கூலியாகக் கொடுக்கிறேன். மற்ற விவசாயிகளின் உற்பத்திச் செலவை விட எனது செலவுஏறக்குறைய 1.5 மடங்கு அதிகம். எனது காயம் 'துஷ்காலத்தேரவா மஹினா' என்பதற்குஒரு சிறந்த உதாரணம்." மராத்திய மொழியில் உள்ள இந்தப் பழமொழிக்கு "வறட்சிக் காலத்தில் வரும் பதின்மூன்றாவது மாதம்" என்று பொருள். எரிகிற நெருப்பில் எண்ணெயை ஊற்றும் துயரத்தை குறிக்கிறது.

"விவசாயம்என்பதே அடிப்படையில் நஷ்டம் தரும் ஒரு தொழில்," என்றுஷிண்டே கூறுகிறார். "வானிலை சீராக இருந்து நல்ல விளைச்சல் கிடைக்கும் அரிதான காலங்களில் கூட, அதிக கூலிச் செலவு காரணமாக எனக்குக் கிடைக்கும் இலாபம் மிக குறைவு தான். ஆனால் நஷ்டம் ஏற்படும்போது, மிகப்பெரிய அளவில் இருக்கிறது. மாதம் கிடைக்கும் ரூ.2,500 உதவித்தொகை அதை எப்படி ஈடுசெய்யும்?"

2025ம்ஆண்டு பருவமழைக் காலத்தின் இறுதியில் பெய்த அதீத மழையால், மகாராஷ்டிரா முழுவதும் 68 லட்சம் ஹெக்டேர் விவசாய நிலங்கள் அடித்துச்செல்லப்பட்டன; 60 லட்சம்விவசாயிகள் பாதிக்கப்பட்டனர். 100-க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்தனர் மற்றும் 3,000 வீடுகள் சேதமடைந்தன. மேகங்கள், சீற்றத்துடன் பேரழிவை ஏற்படுத்தும் மழையைக் கொட்டின. இதனால் மைல்கணக்கிலான விவசாய நிலங்கள் நீரில் மூழ்கின. மரங்களும் மின் கம்பங்களும் சரிந்து விழுந்தன. விவசாயிகள் தங்கள் பயிர்களைக் காப்பாற்றவும், கால்நடைகளைப் பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு அழைத்துச் செல்லவும் அவசரமாக முயன்றனர்.

ஆனால், 53 வயதான சுரேஷ் முந்தே, தனது வாழ்வாதாரம் நீரில் மூழ்கி அழிவதை ஒன்றும் செய்ய இயலாத நிலையில் வேதனையுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

"மாலைசுமார் 8 மணியளவில் மழை கொட்டத் தொடங்கியது. அடுத்த 15 நிமிடங்களில் அனைத்தும்மூழ்கி அழிந்துபோனது" என்று முந்தே நினைவுகூருகிறார்.

சோலாப்பூர்மாவட்டத்தின் உக்கத்காவோன் கிராமத்தில் சிறுவயது முதலே போலியோ பாதிப்புடன் வாழ்ந்து வரும் அவரால், மீட்பு நடவடிக்கையில் ஈடுபட முடிந்திருக்காது. அவர் கொட்டகையை சென்றடைவதற்குள், அவரது 15,000 கோழிகள் நீரில் மூழ்கிவிட்டன. அவற்றின் இறக்கைகள் துடிதுடிக்க சீறிப்பாய்ந்த வெள்ளம் அவற்றை அடித்து சென்றது.

முந்தேதனது வாழ்வாதாரத்திற்காக விவசாய நிலத்தை வைத்திருந்தாலும், கடந்த 20 ஆண்டுகளாக அவரது குடும்பச் செலவுகளை இந்தக் கோழி வளர்ப்புத் தொழிலே கவனித்து வந்தது.

"இன்றாவது, உங்களிடம் பேசும் நிலையில் உள்ளேன். சில மாதங்களுக்கு முன்புவரை நான் கடும் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீளவே இல்லை," என்கிறார் அவர்.

அரசுஉத்தரவின்படி, இழந்த ஒவ்வொரு கோழிக்கும் 100 ரூபாய் வீதம் முந்தேவுக்கு இழப்பீடு கிடைத்திருக்க வேண்டும். அதாவது மொத்தம் 15 லட்சம் ரூபாய். ஆனால் சேதத்தை ஆய்வு செய்த நிர்வாகம், ​​அவருக்கு வெறும் 10,000 ரூபாய் மட்டுமே இழப்பீடாக தந்தது.

"அந்தஇழப்பீடு ஒரு கேலிக்கூத்து. எனக்கு 40 லட்சம் ரூபாய் கடன் உள்ளது," என்று கூறுகிறார் அவர்.

பாதிப்புக்குள்ளான 73,000 விவசாயிகளுக்குசுமார் 94 கோடி ரூபாயும், சேதமடைந்த 1,670 வீடுகளுக்கு 68 லட்சம் ரூபாயும் நிர்வாகம் இதுவரை வழங்கியுள்ளதாக பார்ஷி (Barshi) வட்டாட்சியர் எஃப்.ஆர். ஷேக் தெரிவித்தார். "கோழிகளைப் பொறுத்தவரை, அரசு உத்தரவு இழப்பீட்டு வரம்பை 100 கோழிகள் (அலகுகள்) என நிர்ணயித்திருந்தது. அதனால்தான் அவருக்கு 10,000 ரூபாய் கிடைத்தது," என்றுஅவர் கூறினார்.

தற்போதுஉச்ச வரம்பு தளர்த்தப்பட்டுள்ளது. "15,000 கோழிகளை வாங்கியதற்கான ரசீதுகளைக் கேட்டுள்ளோம். சம்பந்தப்பட்ட விவசாயிக்கு அதற்கான இழப்பீடு கிடைக்கும்," என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

பலஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ரசீதுகள் என்பதால், விவசாயிகள் அவற்றை பொதுவாக சேமித்து வைத்திருப்பதில்லை. எனவே ரசீது வைத்து இழப்பீடு வழங்குவது சற்று சிக்கலான கோரிக்கை. ஆனால், முந்தேயிடம் அவை இருந்தன. "எனதுதந்தை ஜூன் மாதம், ரத்தப் புற்றுநோயால் காலமானார். எனவே அந்த ரசீதுகளை என்னால் உடனடியாகச் சமர்ப்பிக்க முடியவில்லை. விரைவில் அதைச் செய்வேன்," என்று அவர் கூறுகிறார்.

இதற்கிடையில், முந்தே தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டு தனது தொழிலை மீண்டும் ஆரம்பத்தில் இருந்து துவங்குகிறார். ஆனால் அது எளிதான காரியம்அல்ல. "நான் முதல் முதலாக இதைச் செய்தபோது, எனக்கு வயது முப்பது," என்று அவர் கூறுகிறார்.

விவசாயநெருக்கடியை தீவிரமாக்கும் முக்கியக் காரணிகளில் காலநிலை மாற்றமும் ஒன்று. தொடர் மெல்லிய தூறல் மறைந்து, இப்போது திடீர் கனமழை பொழியும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. வானிலை மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப விவசாயிகள் தங்களை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. எதிர்பாராத பெருமழையிலிருந்து பயிர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டியது இப்போது பிழைப்புக்கான ஒரு முக்கியத் திறனாகமாறியுள்ளது. மாற்றுத்திறனாளி விவசாயிகளுக்கு அது கூடுதல் சிரமம்ஆகிறது. உதவி வந்து சேரும்போது, ​​பெரும்பாலும் நேரம் கடந்துவிடுகிறது.

பயிர்களைக்காப்பாற்ற முடியாத நிலையில் இருப்பதன் பாதுகாப்பற்ற உணர்வை ரவீந்திர ஷிண்டே எதிர்கொள்கிறார்.

"என்னால்சுயமாகத் தண்ணீர் கூட குடிக்க முடியாது. இதில் பயிரை எங்கிருந்து காப்பாற்றுவது," என்று வினவுகிறார் ஷிண்டே. சுட்டெரிக்கும் திறந்தவெளியில், ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்துவெயிலைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கும் அவர், நெற்றியில் வியர்வை வழிய, தண்ணீர் பாட்டிலின் மூடியைத் திறந்து தருமாறு தன் நண்பரிடம் சைகைசெய்கிறார். "எதற்காகக் காத்திருக்கிறாய்?" என்று அவர் கிண்டலாகக் கேட்க, அந்த நண்பர் சிரித்துக்கொண்டே அவர் தண்ணீர் குடிக்க உதவுகிறார்.

"வயதாவதல், என் பெற்றோர்கள், உடல்நலப் பிரச்சினைகளால் அவதிப்படுகின்றனர். என் தந்தைக்கு முதுகுவலியும், என் தாயாருக்க்கு மூட்டு வலியும் உள்ளது," என்றுஷிண்டே மேலும் கூறுகிறார்.

ஆனால், 10 மற்றும் 12 வயதாகும் தனது மகள்களுக்குத் தான் விரும்பியபடி ஒரு தந்தையாக இருக்கமுடியவில்லையே என்பதுதான் அவரது மிகப்பெரிய ஆதங்கங்களில் ஒன்றாக இருக்கிறது. அவர்களை இருசக்கர வாகனத்தில் பள்ளிக்கு அழைத்துச் செல்லவோ, வீடு திரும்பியதும் அவர்களுடன் விளையாடவோ அவரால் முடிவதில்லை.

"அவர்களின்குழந்தைப் பருவத்தை என்னால் முழுமையாக அனுபவிக்க முடியவில்லை. ஒரு தந்தைக்கு முக்கியமானவிஷயம் அதுதான். அந்த வருத்தம் எனக்கு எப்போதும் இருக்கும்," என்று வருந்துகிறார்.

இக்கட்டுரை, 'இன்டர்நேஷனல்ஃபவுண்டேஷன் ஃபார் டிசபிலிட்டி இன்க்லூஷன்' (IFDI) அமைப்பின் 'மாற்றுத்திறனாளிகள் உள்ளடக்கம் குறித்த இதழியல் ஆய்வு உதவித்தொகை' மூலம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.