புருலியாவில் பக்தி, வலியுடன் அலகு காவடிகள்

சித்திரை மாத முதல் நாளில் மேற்கு வங்கத்தில் பாரம்பரியமாக கஜன் அல்லது சரக் எனும் சிறப்பு வகையான சிவன் வழிபாடு சித்திரை சங்கராந்தியன்று நடைபெறுகிறது. அன்று ஏப்ரல் 14 பாபாசாஹிப் அம்பேத்கரின் பிறந்தநாளும் கூட என்பது தற்செயலாக அமைந்துள்ளது.

புருலியா மாவட்டம் ரகுதிஹி கிராமத்தில் நடைபெறும் இச்சடங்கில் பங்கேற்கும் ஐந்தில் நான்கு பேர் இந்துக்களில் கீழ் நிலை சாதியான பவுரிஸ் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இவர்கள் பிர்பும், பங்குரா மாவட்டங்களிலும் வசிக்கின்றனர். சுன்ரி (மதுபானம் தயாரிப்பவர்), கொயாலா (பால்காரர்), குமோர் (குயவர்) போன்ற சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் பக்தர்களாக உள்ளனர். அனைத்து கீழ்நிலை இந்து சாதியினரும், மிட்நாபூர் மாவட்டத்தில் பெரும்பான்மையாக உள்ள மஹிஷ்யாஸ் எனும் விவசாய சமூகத்தினரும் இச்சடங்கை கடைபிடிக்கின்றனர்.

இந்த வழிபாட்டு முறையில் சமூகத்தில் ஒதுக்கப்பட்ட, ஒடுக்கப்பட்ட, பாகுபாடுகளை சந்தித்த ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினர் சிவன் மீதான பக்தியை வெளிப்படுத்தும் போது சமூகத்தில் தற்காலிக மரியாதையைப் பெறும் அரிய வாய்ப்பை நம்மால் காண முடிகிறது.

பக்தர்கள் அனைவரும் இளைஞர்கள். பெரும்பாலும் 20 அல்லது பதின்ம வயதுகளை சேர்ந்தவர்கள். பக்தர்கள் 15 நாட்கள் விரதத்தை கடைபிடித்து, அதிகாலை முதல் மாலை வரை ஒரு சொட்டு தண்ணீர் கூட குடிக்காமல் விரதம் இருக்கின்றனர். இரவில் மட்டும் பழங்கள், பால் போன்ற சைவ உணவுகளை உட்கொள்கின்றனர்.

விரதத்தின் இறுதி நாளான சித்திரை சங்கராந்தியன்று மதியம் 3 மணி வரை கஜன் கடைபிடிக்கப்படுகிறது. கிராமத்தில் ஒதுக்குப்புறமான பகுதியிலிருந்து ஊர்வலமாக மூங்கில் கம்பங்களை கட்டி அதில் நின்றபடி சிவன் கோயிலை நோக்கிச் செல்கின்றனர். சிவ பக்தியில் சக்தி கிடைத்துவிட்டதாக பக்தர்கள் உணரும்போது கஜன் சடங்கு முடிகிறது.

பக்தர்களில் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் பவுரிஸ் சமூகத்தினர் தங்களை அதீத வலிக்கு உட்படுத்திக் கொள்கின்றனர். அவர்கள் நான்கு நாட்கள் கடும் விரதம் இருக்கின்றனர். அதிகாலை முதல் மாலை வரை உணவு, தண்ணீரின்றி விரதம் இருப்பதோடு எச்சில் கூட அவர்கள் விழுங்குவதில்லை. இதனால் திருநாளன்று அவர்களை ஞானிகளைப் போன்று மக்கள் பார்க்கின்றனர். அவர்கள் அரங்கிற்குள் வந்தவுடன் அமைதி வந்துவிடுகிறது. யாரும் பேசுவதில்லை. ஒவ்வொருவரின் கண்களிலும் மரியாதை, வியப்பை காண முடிகிறது. பங்கேற்பவரும் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் யாரிடமும் பேசுவதில்லை. அவர்கள் மனம் முழுவதும் சிவமயம்.

பக்தர்களில் பலர் கோயிலைஅடைவதற்கு முன்பாகவே அலகு குத்திக் கொள்கின்றனர். சிலர் மட்டும் சிவன் கோயிலுக்கு வந்து குத்திக் கொள்கின்றனர். பெண்கள் அலகு குத்துவதை பார்க்கவோ, அவர்களை தொடவோ அனுமதி இல்லை. கோயிலுக்கு முன் நடந்த அலகு குத்துதலை நானே தொலைவிலிருந்து தான் பார்த்தேன். பெரும்பாலான பக்தர்கள் முழு அமைதியோடு உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் இருக்கின்றனர். சிலர் மட்டும் கவலையுடன் காணப்பட்டனர்.

திருவிழாவின் இறுதியில், ஆண்கள் சிலர் கஜன் என அழைக்கப்படும் நீண்ட மரக்கழியின் முனையில் பக்தரை கட்டி விடுகின்றனர். இச்சடங்கிற்காகவே இந்த கஜன் செய்யப்படுகிறது. கிராம மக்கள் இதை புனிதமாகக் கருதி கவனத்துடன் வைத்துக் கொள்கின்றனர். அப்பக்தரின் நெஞ்சிலும், தொடைகளிலும் அலகிட்டு மிதிவண்டியை கட்டிவிட்டு அந்தரத்தில் தொங்கவிட்டு மூன்று, நான்கு முறை சுற்றிவிடுகின்றனர்.

கொண்டாட்டத்திற்குப் பிறகு அலகு காவடி எடுத்த சிலரிடம் வலி இருந்ததா என கேட்டேன். அவர்கள் புன்னகைத்தபடி வலியெல்லாம் பார்ப்பவர்களுக்கு தான் அனுபவிப்பவர்களுக்கு அல்ல என்றனர். சிவபெருமானின் தெய்வீக கருணையால் தாங்கள் வலியிலிருந்து விடுதலை அடைவதாகவும், தாங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்படுவதாகவும் அவர்கள் நம்புகின்றனர். ஆண்டுதோறும் இதுபோன்ற வழிபாட்டை அவர்கள் செய்கின்றனர்.

22 வயதாகும் கவுதம் பவுரியும், ஆஷிஷ் பவுரியும் தொடர்ந்து இச்சடங்கில் பங்கேற்று வருகின்றனர். கவுதம் எட்டு ஆண்டுகளாகவும், ஆஷிஷ் ஐந்தாண்டுகளாகவும் இச்சடங்கில் பங்கேற்கின்றனர். புருலியாவில் உள்ள சர்போரி கல்லூரியின் பதினெட்டு வயது மாணவர் சத்யஜித் பவுரியும் இச்சடங்கில் பங்கேற்கிறார். சிவனின் அருளால் துன்பங்களிலிருந்து தான் விடுதலை அடைவதாக அவர் நம்புகிறார். இச்சடங்கு வலியோ, தீங்கோ செய்வதில்லை என்று கூறும் இளைஞர்கள், தங்களை சிவபெருமானிடம் ஒப்படைத்து அருள் பெற்றதாக உணர்கின்றனர்.

அலகு குத்திக் கொள்பவர்கள் திருவிழாவிற்கு முன்னும், பின்னும் தடுப்பூசியோ, மருந்துகளோ எடுத்துக் கொள்வதில்லை. காயங்களை ஆற்ற வேப்பிலையை மஞ்சள், வீட்டு நெய் கொண்டு அரைத்து பூசிக் கொள்கின்றனர். ஊர்வலத்தில் வேப்பிலை இடம்பெற்றிருந்ததை கவனித்தேன். அவர்களது மாலைகளும் செங்காந்தள் மலர்களால் மட்டுமே கட்டப்பட்டு இருந்தன. வேம்பு, மஞ்சள், செங்காந்தள் மலர்களை கிராம மக்கள் மருத்துவச் செடிகளாக கருதுகின்றனர். இச்செடிகள் நோய்களை ஆற்றவும் செய்கின்றன.

ஒதுக்கப்பட்ட, சுரண்டப்பட்ட மக்களாக இக்கலைஞர்கள் துன்பப்பட்டதுண்டு. ஆனால் இதுபோன்ற சடங்குகளில் அவர்களுக்கு ஏற்படும் வலிக்கு சமூகத்தில் மதிப்பு, மரியாதை கிடைக்கிறது. உயர்சாதி இந்துக்கள் பவுரியாக்களை சிவன் கோயிலின் இத்திருவிழாவிற்கு மட்டுமே அனுமதிக்கின்றனர், மதிக்கின்றனர். பொதுவாக இச்சமூகத்தினரை அவர்கள் கோயில்களுக்குள் அனுமதிப்பதில்லை. கஜன் திருவிழாவின் போது மட்டும் சாதி பாகுபாடின்றி அவர்கள் தீண்டக்கூடியவர்களாக, தூய்மையானவர்களாக கருதப்படுகின்றனர். பிராமணர்கள் மட்டுமே அணியும் பூணூலை கழுத்தில் அணிந்துகொள்ள அனைத்து பக்தர்களும் அனுமதிக்கப்படுகின்றனர். இது பக்தர்களுக்கான அதிகார அடையாளம். பிராமணர்கள் இத்திருவிழாவில் பங்கேற்க அனுமதிக்கப்படுதில்லை என்பது கூடுதல் சுவாரஸ்யம். இது தாழ்ந்த சாதியினருக்கு மட்டுமானது.

இவ்வகையில் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் உடலை வருத்திக்கொண்டு அதிகாரத்தை கொண்டாடுகின்றனர். இது மட்டுமே அவர்களுக்கு கிடைப்பது – இந்த தற்காலிக சுதந்திரத்தில் அவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைகின்றனர்.

மாதவி மைத்தி மேற்குவங்கத்தின் மிட்நாபூர் கல்லூரியில் வங்காள உதவி பேராசிரியராக இருக்கிறார். பெண் கல்வி, வட்டார வழக்கு, வங்காள மொழிகள் மீது இவர் ஆர்வம் காட்டுகிறார்.

தமிழில்: சவிதா