నిరంతరం రూపు మార్చుకునే ప్రజాస్వామ్యం

Remains of her

Remains of her are scattered across the road:
a book, her black round glasses,
the phone she refused to give up.
Remains of her —
disintegrated.
In the dust of poorly tarred roads,
inside potholes,
in empty oxygen cylinders,
beneath bulldozed homes.
Remains of her –
everywhere.
In the farmers' palms,
beneath the cracked earth,
inside the unemployed,
underneath the shells of cockroaches
that outlived another night.
Remains of her remain.
Disintegrated yet undestroyed.

Now her remains arrive at the capital
on tractors,
in worn jackets and sarees.
Her remains seize microphones,
raise fingers,
sing songs of resistance.
Remains of her remain
until they are no longer hers.
Everyone is now a woman:
with black round glasses,
a book, a phone we refuse to give up.
Her remains have become our own.
And what remains,
refuses to disappear.

ఆమె జాడలు మిగిలే ఉన్నాయి...

ఆమె జాడలు రోడ్డుపై చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి:
ఒక పుస్తకం, నల్లని గుండ్రని కళ్ళద్దాలు,
ఆమె వదులుకోడానికి నిరాకరించిన ఆ ఫోన్.

ఆమె జాడలు—
చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి.

అవకతవకగా తారు వేసిన రోడ్ల దుమ్ములో,
గుంతల లోపల,
ఖాళీ ప్రాణవాయు సిలిండర్లలో,
బుల్డోజర్లు కూల్చిన ఇళ్ళ అడుగున.

ఆమె జాడలు—
ప్రతిచోటా ఉన్నాయి.

రైతుల అరచేతుల్లో,
బీటలువారిన భూమి కింద,
నిరుద్యోగుల లోలోపల,
మరో రాత్రిని తట్టుకుని నిలబడిన బొద్దింకల పెంకుల కింద.

ఆమె జాడలు మిగిలే ఉన్నాయి.
చెల్లాచెదురుగా ఉన్నా, చెక్కుచెదరకుండా ఉన్నాయి.

ట్రాక్టర్లపై ప్రయాణిస్తూ,
ఆమె జాడలు ఇప్పుడు రాజధానిని చేరుకున్నాయి,
పాతగిలిన చొక్కాలు, చీరలు ధరించి.

ఆమె జాడలు మైక్రోఫోన్‌ను చేజిక్కించుకుని,
వేళ్ళను పైకెత్తి,
ప్రతిఘటనా గీతాలను ఆలపిస్తున్నాయి.
ఆమె జాడలు మిగిలే ఉంటాయి,
కేవలం ఆమెకు మాత్రమే సొంతమైనవి కానంతవరకూ...

ఇప్పుడు, ప్రతి ఒక్కరూ ఆ స్త్రీయే—
నల్లని గుండ్రని కళ్ళద్దాలతో,
ఒక పుస్తకంతో, మేం వదులుకోవటానికి నిరాకరించిన ఒక ఫోన్‌తో.

ఇప్పుడామె జాడలే మా సొంతమయ్యాయి.
ఆ మిగిలినవి,
అదృశ్యమయేందుకు నిరాకరిస్తున్నవి.