மரத்துண்டுகளில் அடுப்பெரிக்கும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள்

“சேகரிக்கும் மரத் துண்டுகளை இனிமேல் யாரும் விற்க மாட்டார்கள்,” என்கிறார் ரூபினா பீபி. “அவர்கள் அடுப்புக்கு விறகுகளாக அவற்றை வைத்துக் கொள்கின்றனர்.” தனது தற்காலிக குடிசைக்கு வெளியே அமர்ந்திருக்கும் அவர், ஒருகாலத்தில் கதவாக பயன்பட்ட மரத் தட்டியை உடைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

“ஏ தோ லக் ஜாயேங்கி [இது மாதிரி இரண்டு தட்டிகள் தேவைப்படும்],” என்று ஐந்து பேர் கொண்ட குடும்பத்திற்கு சமைக்கும் ரூபினா சொல்கிறார். 2026 பிப்ரவரி மாதம் ஈரான் மீதான அமெரிக்கா-இஸ்ரேல் போர் தொடங்கியது முதல் சமையல் எரிவாயு விலை அதிகரித்து வருகிறது. இரண்டு கிலோ சிலிண்டரின் விலை இப்போது ரூ.440-500 வரை விற்கிறது – போருக்கு முன் கள்ளச்சந்தையில் அவர்கள் வாங்கிய விலையை விட இது இரு மடங்கு அதிகம்.

குப்பைகளை சேரிக்கும் இக்குடும்பத்திற்கு இப்போது மரத் துண்டுகள் சமையலுக்கு முக்கியமானதாக ஆகிவிட்டது. ஒரு வாரத்தில் அவர்கள் ஐந்து கிலோ வரை சேகரிப்பார்கள். அல்லது “கிலோ ஐந்து ரூபாய்க்கு விறகு வாங்கிக் கொள்வோம்,” என்கிறார் ரூபினா.

வடமேற்கு டெல்லியின் பல்சுவாவில் குப்பை சேகரிக்கும் மக்கள் வசிப்பிடத்தில் அவர் வசிக்கிறார். இவர்கள் அனைவரும் மேற்கு வங்கத்தின் பஷ்சிம் மெடினிப்பூர் மாவட்டத்திலிருந்து புலம்பெயர்ந்து இங்கு வந்து முதல் மற்றும் இரண்டாம் தலைமுறையினர். மூன்று-நான்கு அடுக்கு உயர கட்டடங்கள் அளவுக்கு குவிந்துள்ள குப்பை கோபுரத்திற்கு அருகே வசிக்கின்றனர். ஆண்கள் தெருக்கள், குடியிருப்புகள், நகராட்சி குப்பை கிடங்குகளில் இருந்து குப்பைகளை சேகரித்து வருகின்றனர். பெண்கள் அவற்றிலிருந்து பிளாஸ்டிக் புட்டிகள், பொட்டலங்கள், ரப்பர், கண்ணாடி, தெர்மோகோல் போன்றவற்றை பிரித்து பழைய இரும்புக் கடைகளில் விற்கின்றனர்.

டெல்லியின் கோடை மழை, இந்த குடிசைகளுக்கு அருகில் தண்ணீராக தேங்கி கடும் துர்நாற்றம் வீசுகிறது. வீடுகளுக்கு இடையேயான குறுகிய சந்துகளில் சேகரித்த குப்பைகளை சாக்குகளில் ஒன்றன் மீது ஒன்றாக அடுக்கி வைத்துள்ளனர். இதனால் பாதை இன்னும் குறுகி, ஒரு நேரத்தில் ஒருவர் மட்டுமே அங்கு கடந்து போகக் கூடிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

மூலையில் சேகரிக்கப்பட்டுள்ள மரக் குப்பை மூட்டைகளை பாரியிடம் காட்டும் சுபேதா பீபி. “பெரிய வீடுகளில் உள்ளவர்கள் அவற்றை தூக்கிப் போடச் சொல்கின்றனர்,” என்கிறார் பஷ்சிம் மெதினிபூரின் பன்புரா கிராமத்திலிருந்து புலம்பெயர்ந்து இங்கு வந்துள்ளவர்.

குடியிருப்புகளில் இருந்து குப்பைகளை சேகரிக்கும்போது, கடந்த சில மாதங்களாக சுபேதாவின் கணவர் ஷாஜஹான் கான் உடைந்த மரச் சாமான்களை விறகுகளுக்காக தேடி சேகரித்து வருகிறார்.

எல்பிஜி இப்போது அவசரத்திற்கு மட்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது – இரண்டு கிலோ சிலிண்டர் சுபேதாவின் குடும்பத்திற்கு ஒரு வாரம் வரும் – சோறு சமைக்க, உணவு அல்லது பாலை சூடு செய்ய மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது. பெருமளவு சமையல் என்பது, கான் சேகரித்து வரும் மரத் துண்டுகளையே நம்பியுள்ளது.

“எரிப்பதற்கு மரத் துண்டுகள் கிடைக்காதபோது சமைக்க முடியாது,” என்கின்றனர் வயது முப்பதுகளில் உள்ள இத்தம்பதி. பின்னர், கயிறுகள் மற்றும் 'பல்லி' (balli) எனப்படும் கழி போன்ற தாங்கிகளால் இணைத்து அமைக்கப்பட்ட தங்களின் தற்காலிக குடியிருப்புகளின் சில பகுதிகளை அவர்கள் பிரித்தெடுக்கிறார்கள்.

“கயிறுகளை அறுத்து சில கழிகளை எடுத்து [அவற்றை எரித்து] அதில் சோறு சமைக்கிறோம்,” என்கிறார் சுபேதா. அவர்கள் சில தூண்களை மட்டுமே கவனமாக வெட்டுகின்றனர்.

பக்கத்து குடிசையில் அவரது நாத்தனார் ருக்சனா பீபி, சில ஆண்டுகளுக்கு முன் குடிசையில் புதிய கழிகளை வைத்து மாற்றிய பழைய கழிகளில் மதிய உணவுக்கு மீன், சோறு சமைத்து வருகிறார்.

“நாங்கள் அடுப்பெரிக்க அவற்றை சேகரித்தோம்,” என்கிறார் அவரது கணவர் முசிமார் மிர். 30 வயதாகும் அவர் ஐந்து கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள புராரி குப்பை கிடங்கில் குப்பைகளை காலையில் சென்று சேகரித்து வருகிறார். “உடைந்த நாற்காலிகள், கட்டில்கள், கதவுகள் போன்றவை நகராட்சி லாரிகள் மூலம் குப்பைகளாக கொண்டுவரப்படும்,” என்று அவர் சொல்கிறார். அப்போது அருகில் உள்ள குடிசையிலிருந்து வங்காள இசை சத்தமாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

மண்ணெண்ணெய் இல்லாமல் விறகு அடுப்புகளை பற்ற வைப்பது எளிதல்ல. தூக்கி வீசப்பட்ட பிளாஸ்டிக் பாக்கெட்டுகளை பயன்படுத்தி பெண்கள் அடுப்பை பற்ற வைக்கின்றனர். “இரண்டு அல்லது மூன்று பிளாஸ்டிக் கவர்களை எரித்து, பிறகு அடுப்பிற்குள் விறகுகளை வைப்போம்,” என்கிறார் புர்பா மெதினிப்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள பிரஜாலால் சக் கிராமத்தைச் சேர்ந்த 55 வயது சுஃபியா பீபி.

எரியும் பிளாஸ்டிக்கிலிருந்து வெளியேறும் நச்சுப் புகை எங்கும் பரவியுள்ளது – சில மீட்டர்கள் தொலைவில் உள்ள குப்பைக் கிடங்கில் ஆங்காங்கே சிறிதளவு தீப்பற்றி எரிந்து நச்சுப் புகை, தீங்கு விளைவிக்கும் ரசாயனங்களையும் துகள்களையும் வெளியேற்றுகிறது.

கடும் கோடையில் குப்பை கிடைப்பது குறைவதால், அவற்றை பிரித்தெடுப்பதில் நேரம் செலவிடுகின்றனர். மாதம் ரூ.10,000 முதல் ரூ.15,000 வரை வழக்கமாக சம்பாதிக்கும் குடும்பங்கள் இச்சமயத்தில் அதில் பாதியை மட்டுமே ஈட்டுகின்றன.

“இந்த வெப்பத்தில் வருமானமும் குறைந்துள்ள போது எங்களால் எப்படி வாரம் 500 ரூபாய் செலவிட முடியும்? பள்ளிக் கட்டணம், பயிற்சிக் கட்டணம் என இன்னும் பல செலவுகள் இருக்கின்றன,” என்கிறார் தனது துப்பட்டாவில் வியர்வையை துடைத்தபடி சுபேதா.

“எங்களைப் போன்ற வங்காளிகள் அரிசியுடன் சேர்த்து உருளைக்கிழங்கையும் வேக வைத்துவிடுவோம். இரண்டும் வெந்து விடும். பிறகு உருளைக்கிழங்குகளை தனியாக எடுத்து பர்தா செய்வோம்,” என்றார்.

“மரத் துண்டுகளை அதிக நாளுக்கு வைத்துக் கொள்வதற்காக ஒரு நாளுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே நாங்கள் சமைக்கிறோம்.”