டெல்லி போலீஸ் வழக்குப்பதிய மறந்த நூலகம்

ஒரு மாதத்தில் மூன்று முறை நூலகத்தை மூட காவல்துறையினர் முயன்றனர். ஆனால் அது மீண்டும் திறக்கப்பட்டது.

கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி எனும் சமூக ஊடக பகடி பக்கம் (மீம் பேஜ்) இளைஞர் அமைப்பாக வளர்ந்து 2026, ஜூன் 20ஆம் தேதி, ஜந்தர் மந்தரில் தர்ணா போராட்டத்திற்கு அழைப்பு விடுத்தது. ஊழல் காரணமாக வினாத்தாள் கசிவு, முறைகேடுகள் நடைபெற்றதற்கு பொறுப்பேற்று ஒன்றிய கல்வித்துறை அமைச்சர் தர்மேந்திர பிரதான் பதவி விலக வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை அந்த அமைப்பு முன்வைத்தது. அந்த இடத்தில் அனைத்து இந்திய மாணவர் கூட்டமைப்பின் (AISF) சார்பில் நூலகம் ஒன்றை அமைக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. அதன் நோக்கம் மிகவும் நேர்மையானது.

“போராட்டக்காரர்களுக்கு ஜந்தர் மந்தர் அடுத்த சில நாட்களுக்கு வீடாக மாற இருந்தது,” என்கிறார் AISF தேசிய தலைவர் விராஜ் தேவாங். “நாள் முழுவதும் முழக்கமிடுவதும், மற்றவர்களின் உரைகளை கவனிப்பதுமாக இருக்க வேண்டும். அதில் உங்களுக்கு நிறைய நேரமும் கிடைக்கும். இதுபோன்ற சூழல்களில், நூல்களே சிறந்த நண்பன்.” போராட்டக்காரர்களும், மாணவர்களும் இலக்கியம் படிக்க வேண்டும் என்பதும் தங்களின் சமூக, அரசியல் விழிப்புணர்வை மேம்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதும் எங்களின் எண்ணம்.”

மாணவ செயற்பாட்டாளர்கள் சிவப்பு துணியால் ஒரு மர மேசையை மூடி கொண்டு வந்தார்கள். அதில் எழுதப்பட்ட வாசகம், ‘பிரதான் வீழ வேண்டும்.‘ முதல் நாளில், “எங்களிடம் சிவாஜி மகராஜ், பகத் சிங், பாபாசாஹேப் அம்பேத்கரின் புத்தகங்கள் இருந்தன,” என்கிறார் அன்றாடம் நூலகத்தை நிர்வகித்து வரும் 20 வயது மோஹித். “புரட்சிகர இலக்கியமற்ற போராட்டம் கொள்கையில்லாத தலைவரைப் போன்றது. எவ்வாறு புரட்சி செய்வது, எதிர்ப்பது என்பதற்கான வழிகாட்டுதல்களை போராட்டக்காரர்களுக்கு இலக்கியமே அளிக்கிறது.”

நூலகத்தில் சிறார் இலக்கியமான பிரேம்சந்த் நூல்கள், விஞ்ஞானிகளின் சுயசரிதைகளும் இருந்தன. “நம் சமூகத்தில் அறிவியல் மனப்பான்மை சரிந்து வருகிறது,” என்றார் மோஹித். “எனவே நம்மிடம் அவையும் இடம்பெற வேண்டும் என நினைத்தோம்.”

AISF நூலகம் அமைத்தவுடன், டெல்லி காவல்துறை அதிகாரிகள் இது சட்டவிரோதமானது என எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர். “இது ஒரு இலவச நூலகம், வியாபாரத்திற்கு இங்கு இடமில்லை,” என தேவாங் விளக்கினார். “சிறிது விவாதத்திற்கு பிறகு காவல்துறையினர் சென்றுவிட்டனர்.”

நூலகத்திற்கு அவர்கள் இடையூறு செய்தது அது கடைசிமுறை அல்ல.

அடுத்த 10-12 நாட்களில் போராட்டக் களத்தில் இருந்த நல விரும்பிகள் அதிக எண்ணிக்கையிலான புத்தகங்களை நன்கொடையாக கொடுத்ததால் அவை குவிந்துவிட்டன. அருகில் இருந்த பதிவேடுகளில் பதிவுகள் அதிகரித்தன. ஜூலை 2ஆம் தேதி காவல்துறையினர் மீண்டும் வந்தனர். இம்முறை அவர்கள் சொன்னது, “இதனால் கூட்ட நெரிசல் ஏற்பட்டு மக்களுக்கு தொந்தரவு ஏற்படலாம்,” என தேவாங் நினைவுகூர்ந்தார். “போராட்டக்காரர்கள் உடனடியாக ஒன்றுகூடி அப்படியெல்லாம் நடக்காது என்றனர்.”

மோஹித்தைப் போன்று தனது முதல் பெயரை மட்டும் பயன்படுத்தும் 20 வயது விஷால், அச்சமயத்தில் இருந்த நூலகத்தை பாராட்டினார். “காவல்துறையினருக்கு நூலகத்திடம் பிரச்னை இருக்கலாம். ஆனால் அது மக்களுக்கானது,” என்றார். “நாங்கள் அதை அகற்ற முடியாது என்று சொல்லிவிட்டோம்.”

எனினும் இம்முறை டெல்லி காவல்துறையினர் வாக்குவாதத்திற்குப் பிறகு திரும்பிச் செல்லவில்லை. “நீ தலைவனாக வேண்டுமா,” என்று ஏளன தொனியில் விஷாலிடம் பேசிய ஒரு அதிகாரி, அவரை கைது செய்தார். இந்த வாக்குவாதத்தை தனது கைப்பேசியில் பதிவு செய்த விஷாலின் நண்பரான பிட்டுவையும் சட்டை காலரைப் பிடித்து இழுத்தனர்.

“பகத் சிங், சிவாஜி மகராஜ், பாபாசாஹேப் அம்பேத்கரின் நூல்களை காவல்துறையினர் அவமதித்தனர்,” என்றார் தேவாங். “நம் தேசத் தலைவர்களை அவமதித்த அவர்கள் கட்டாயம் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும்.”

இப்புத்தகங்களில், இந்துத் தீவிரவாதிகளால் படுகொலை செய்யப்பட்ட கோவிந்த் பன்சாரே எழுதிய 'சிவாஜி கௌன் தே' என்கிற மராத்திய நூலின் இந்தி மொழிபெயர்ப்பு, புரட்சிகரத் தலைவருக்கும் ராஷ்ட்ரிய ஸ்வயம்சேவக சங்கத்திற்கும் இடையிலான கொள்கை ரீதியான வேறுபாடுகளை அலசும் 'பகத் சிங் vs ஆர்.எஸ்.எஸ்' மற்றும் பி.ஆர். அம்பேத்கரின் தொகுக்கப்பட்ட படைப்புகள் ஆகியவை அடங்கும்.

“இதுபோன்ற நூல்களை ஒருவர் படித்தால்கூட அவர்கள் இதுபற்றி 10 பேரிடம் பேசுவார்கள் என நாங்கள் நம்புகிறோம். அப்படித் தான் அடுத்தடுத்த மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன,” என்றார் மோஹித்.

இருப்பினும், காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்பட்டு, அடித்து துன்புறுத்தப்பட்ட பிறகு, நீண்ட காலம் இழுத்தடிக்கப்படக்கூடிய வழக்கு ஒன்றையும் எதிர்கொள்ள நேரிடும் என மிரட்டப்பட்டதாகவும் விஷாலும், பிட்டுவும் தெரிவித்தனர். AISF அமைப்பைச் சேர்ந்த நண்பர்கள் காவல் நிலையத்திற்கு வந்து, கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்த பின்னரே அவர்கள் இருவரும் விடுவிக்கப்பட்டனர்.

“எனக்கு காவல்துறையைக் கண்டு பயமாக இல்லை,” என்றார் விஷால். “என் பெற்றோருக்கு தெரிந்துவிடும் என்றுதான் பயந்தேன்.”

ராஜஸ்தானின் ஒரு சிறிய கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர் விஷால். அவரது தந்தை ஒரு விவசாயி, தாய் இல்லத்தரசி – அவர்களின் மகன் ஒரு மாணவ செயற்பாட்டாளர் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. “இது மட்டும் தெரிந்தால் அவர்கள் என்னை டெல்லியில் தங்கவிட மாட்டார்கள்,” என்றார்.

போராட்டக் களத்திற்கு திரும்பியவுடன் விஷால் செய்த முதல் விஷயம், மீண்டும் நூலகத்தை அமைத்ததுதான். இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கூட்டமைப்பான AISF, புத்தகங்களை மீண்டும் கொண்டு வந்து நடத்தினர். அடுத்த சில நாட்களுக்கு பதிவேட்டில் பதிவுகளின் எண்ணிக்கை 1,500-ஐத் தொட்டது.

ஜூலை 20ஆம் தேதி கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி அனைத்து இந்திய மாணவர்கள் கூட்டமைப்பு (AISA), AISF போன்ற மாணவர் அமைப்புகளுடன் நாடாளுமன்றம் நோக்கி அமைதிப் பேரணிக்கு அழைப்பு விடுத்தது.

இதற்கு 25 நாட்களுக்கு முன், தேர்வுகள் மற்றும் மாநில அரசுப் பணி நியமனங்களில் பொறுப்புணர்வு, வெளிப்படைத்தன்மை ஆகிய கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி, லடாக்கைச் சேர்ந்த சுற்றுச்சூழல் செயற்பாட்டாளர் சோனம் வாங்சுக், மாணவர் செயற்பாட்டாளர்கள் நேஹா போரா, மணிஷ் குமார், ஆமீன் அமிதோஜ் ஆகியோர் ஜந்தர் மந்தரில் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தை நடத்தினர்:

காவல்துறையும் பாதுகாப்பு படையினரும் குவிக்கப்பட்ட நிலையிலும், பத்தாயிரத்திற்கும் மேற்பட்டோர், பெருமளவில் இளைஞர்கள் ஜந்தர் மந்தர் தெருக்களில் குவியத் தொடங்கினர். நாட்கள் செல்லச் செல்ல, முழக்கங்களுக்கு எதிராக கண்ணீர்ப் புகைக் குண்டுகளின் சீறல் சத்தமும், அமைதியான போராட்டக்காரர்கள் மீதான தடியடி சத்தமும் கேட்டது. தலையில் பலத்த காயமடைந்து ரத்தம் கொட்டிய சம்பவங்களும் இதில் அடங்கும். இளம்பெண்களின் ஆடைகள் கிழிக்கப்பட்டன. 18 வயதுக்குக் கீழுள்ள சிறுவர்களைக் கூட விட்டுவைக்கவில்லை. காஷ்மீரில் பலருடைய பார்வையைப் பறித்த பெல்லட் துப்பாக்கி, இங்கு பயன்படுத்தப்பட்டதில் குறைந்தது மூன்று பேர் பாதிக்கப்பட்டனர்.

இதில் நூலகமும் சேதமடைந்தது. “காவல்துறையினர் மேசை, புத்தகங்களை தூக்கி வீசினர்,” என்றார் விஷால். “அதற்கு மேலே இருந்த மேற்கூரை கிழிக்கப்பட்டது. நாங்கள் அதைச் சுவரொட்டிகள் மற்றும் பதாகைகளைக் கொண்டு அலங்கரித்து வைத்திருந்தோம். அங்கு நூலகம் இருந்ததை உங்களால் கண்டுபிடிக்க முடியாது.”

காயங்கள், பேரழிவு மற்றும் கொடூரமான ஒடுக்குமுறை ஆகியவற்றையும் மீறி, போராட்டக்காரர்கள் ஜந்தர் மந்தருக்குத் திரும்பி, அந்த இடத்தை மீண்டும் தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்தனர். அதே இரவு அதே இடத்தில் மீண்டும் புத்தகங்களை காட்சிப்படுத்தும் பணியில் விஷால் பரபரப்பானார். நூல்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தது. ஆனால் அவர் ஒரு கருத்தை முன்வைத்தார். “போராட்டகாரர்கள் இருக்கும் வரை நூலகமும் இங்கு இருக்கும்,” என்று அவர் அன்றிரவு உறுதியளித்தார். அது நிஜமானது.

ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு, ஜூலை 25ஆம் தேதி, தொடர் அழுத்தம் காரணமாக பிரதான் ராஜினாமா செய்தார். மாணவர் செயற்பாட்டாளர்களும், போராட்டக்காரர்களும் வெற்றியைக் கொண்டாடினர். AISF செயற்பாட்டாளர்கள் நூலகத்தை கலைத்து எஞ்சிய நூல்களை சகாக்களிடம் விநியோகித்தனர்.

“நூல்களைக் கண்டு யாராவது அஞ்சுவார்களா?” என தேவாங் கேட்டார். “நூல்களைக் கண்டு அஞ்சுவது கோழைத்தனத்தின் அடையாளம்.”