അസമിൽ ഒരു മാതൃഭാഷ കൃഷി ചെയ്യുമ്പോൾ

നാഗാലൻഡിൻ്റെ അതിർത്തിയോട് ചേർന്നുള്ള അസമിലെ ജോർഹത് ജില്ലയിലെ പൊഹുകൊടിയ ശ്യാമിലാണ് ശാന്തമായ കൊച്ച് തായ് തുരുംഗ് ഗ്രാമം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഔദ്യോഗികരേഖകളിൽ തിപോമിയ ഹബി ഗാംവ് എന്നാണ് പേര്. വളഞ്ഞുപിരിഞ്ഞ മൺപാതകളും, സമൃദ്ധമായ സസ്യങ്ങളും, ചെറിയ ഉദ്യാനങ്ങളും മുളവേലികളുമുള്ള, പൊയ്ക്കാലിൽ സ്ഥാപിച്ച വീടുകളുമാണ് നിർമ്മലമായ ഈ ഭൂഭാഗത്തുള്ളത്. ഈ ഗ്രാമത്തിലാണ് 77 വയസ്സുള്ള അനന്ത തുരുംഗ് താമസം. തൻ്റെ മാതൃഭാഷയായ തായ് തുരുംഗിൽ ‘അക്ഷരങ്ങളുടെ ഒരു സവിശേഷമായ ധാന്യപ്പുര’ നിർമ്മിക്കുന്ന ഒരാൾ.

“ഭാഷ വെള്ളം പോലെയാണ്. ഒഴുകുന്ന ഒരു പുഴ – ഒരിക്കലും ഒരേപോലെ ഇരിക്കുന്നില്ല അത്. പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് ഗതി മാറി മരിക്കുകയും ചെയ്യരുത്,” അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ഈ ഒരു ബോദ്ധ്യത്തോടെയാണ്, ഈ ചെറുകിട കർഷകൻ കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് പതിറ്റാണ്ടുകൾ ഈ മാതൃഭാഷയെ രേഖപ്പെടുത്തി സൂക്ഷിക്കാൻ ചിലവിട്ടത്. തൻ്റെ തുരുംഗ് ഗോത്രത്തിൻ്റെ വേരുകൾ ഗവേഷണം ചെയ്ത്, വാക്കുകൾ ശേഖരിച്ച്, അതിൻ്റെ വ്യാകരണം ഭാഷാവിജ്ഞാനവും മനസ്സിലാക്കി, വിവിധ കുടിയേറ്റങ്ങളും സാംസ്കാരിക സ്വാംശീകരണങ്ങളും അതിൻ്റെ രൂപത്തിലും ഉപയോഗത്തിലും വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങൾ പഠിച്ച്, ചിലവിട്ട പതിറ്റാണ്ടുകൾ. പുസ്തകങ്ങളിലും, ആനുകാലികങ്ങളിലും ദിനപ്പത്രങ്ങളിലും അവയെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം എഴുതുകയും ചെയ്തു.

സ്വന്തമായുള്ള 5 ബിഗ (1.6 ഏക്കർ) ഭൂമിയിൽനിന്ന് കിട്ടുന്ന തുച്ഛമായ വരുമാനമുപയോഗിച്ചാണ് ഇതിനുള്ള ചിലവെല്ലാം അദ്ദേഹം വഹിച്ചത്. ഒരു സ്വകാര്യ വിദ്യാലയത്തിൽ ‘അനൗദ്യോഗിക’ അദ്ധ്യാപകനും ചുമതലക്കാരനുമായി 40 വർഷം സേവനമനുഷ്ഠിച്ചുവെങ്കിലും അതിൽനിന്ന് ശമ്പളമൊന്നും കിട്ടിയിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ സർക്കാർ ഗ്രാൻ്റ് കിട്ടി ഒരു ഗുമസ്തൻ്റെ ശമ്പളം കിട്ടിയതാകട്ടെ, വിരമിക്കാൻ മൂന്ന് മാസമുള്ളപ്പോൾ. എന്നാലതൊന്നും, ഭാഷയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹത്തിന് തടസ്സമായില്ല.

2011-ലെ ലാംഗ്വേജ് സെൻസസ് ഡേറ്റയിൽ തായ് തുരുംഗിനെ വ്യത്യസ്തമായ ഭാഷയായി പട്ടികപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. ഒരു കൂട്ടം തായ് ഭാഷകളുടെ വലിയ വിഭാഗത്തിലെ ഒരു ഭാഷ മാത്രമാണത്. അതിനാൽത്തന്നെ, ഔദ്യോഗിക രേഖകൾപ്രകാരം, ഈ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന സജീവരായ ആളുകളുടെ എണ്ണം ലഭ്യമല്ല. കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്, ചില ഗവേഷകർ ഇതിനെക്കുറിച്ചറിയാൻ അനന്ത തുരുംഗിനെ സമീപിച്ചപ്പോൾ, അദ്ദേഹം കൃത്യമായ ഫീൽഡ് വർക്കുകൾ ചെയ്യുകയുണ്ടായി. ഗ്രാമത്തിലെ ഓരോ വീടും സന്ദർശിച്ച്, മറ്റ് ഗ്രാമങ്ങളിലേക്ക് എഴുതിച്ചോദിച്ച്, എത്തിയ ഒരു നിഗമനം, ഇത് മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഭാഷയാണെന്നും, 1,456 ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെന്നുമായിരുന്നു. ഈ ആളുകൾ അസമിലെ ആറ് വ്യത്യസ്ത ഗ്രാമങ്ങളിലായി പരന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. ചില കുടുംബങ്ങൾ അരുണാചലിലും.

ഭാഷയുടെ നഷ്ടവും സാംസ്കാരികമായ ഒലിച്ചുപോക്കും ആസന്നമായിരുന്നു. പരമ്പരാഗതമായ നാടൻപാട്ടുകളും, മനോഹരങ്ങളായ താരാട്ടുപാട്ടുകളും, വ്യത്യസ്തമായ നൃത്തങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമായത് അദ്ദേഹം കണ്ടു. തൊഴിലന്വേഷിച്ച് പുറംനാടുകളിലേക്ക് പോവുന്ന കുടുംബങ്ങൾ ഭാഷയെ പിന്നിലുപേക്ഷിക്കുന്നതിനും, ചെറുപ്പക്കാർ സ്വന്തം ഭാഷയെ ഉപേക്ഷിച്ച് അസമിൻ്റെ ബിഹു ഗാനങ്ങൾ പാടുന്നതിനും സാക്ഷിയായി. എന്നിട്ടും അനന്ത തുരുംഗ് തൻ്റെ ധാന്യപ്പുരയുടെ പണി തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

തുരുംഗ് ഗാ ദും (വാക്കുകളുടെ ധാന്യപ്പുര) എന്ന ഒരു കൈപ്പുസ്തകം അദ്ദേഹം നിർമ്മിച്ചു. ശരീരഭാഗങ്ങൾക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും പ്രകൃതിയിലെ മറ്റ് വസ്തുക്കൾക്കും നിത്യജീവിതത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്കുകൾ അതിൽ പട്ടികപ്പെടുത്തി. തുരുംഗിലും, അസമീസിലും ഇംഗ്ലീഷിലും. ഭാവിതലമുറയ്ക്കുവേണ്ടി ഒരു നിഘണ്ടുവും വ്യാകരണപുസ്തകവും തയ്യാറാക്കുകയാണ് ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം. ഒരു പ്രതിഫലവും പ്രതിക്ഷിക്കാതെ, ഭാഷയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള ഒരു യത്നം. “ഈ കൈപ്പുസ്തകത്തിൻ്റെ ദീർഘമായ രൂപം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്നു,” എന്ന് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഭാര്യ, 63 വയസ്സുള്ള ഭാനുമൊതി തുരുംഗ് എന്നോട് പറഞ്ഞു. “പത്ത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അത് അദ്ദേഹം അസം സഹിത്യ സഭയ്ക്ക് കൊടുത്തു. എന്നെങ്കിലും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ. ഇപ്പൊഴും ഞങ്ങൾ അത് കാത്തിരിക്കുകയാണ്.

അനന്ത തുരുംഗിൻ്റെ ലക്ഷ്യം ലളിതമാണ്, “ഞാൻ മരിച്ചാലും തുരുംഗ് ജീവിക്കണം.”

*ഈ ഫിലിമിലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളുടെ പേരുകൾ സെൻസസിലുള്ളതുപോലെയാവണമെന്നില്ല. അവയിൽ പലതും കോളണികളായതിനാൽ.

അസിം പ്രേംജി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ പിന്തുണയോടെയുള്ള ഒരു സംരംഭമാണ് പാരിയുടെ എൻ‌ഡേൻ‌ജേഡ് ലാംഗ്വേജസ് പ്രോജക്ട് (ഇ.എൽ.പി.). ഇന്ത്യയിലെ നാശത്തിന്റെ വക്കിലെത്തിനിൽക്കുന്ന ഭാഷകളെ, ആ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നവരുടെ ശബ്ദത്തിലൂടെയും ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലൂടെയും രേഖപ്പെടുത്തിവെക്കുകയാണ് അതിന്റെ ലക്ഷ്യം.