கோவிட் பதிவுகள்: இடம்பெயர்ந்து, மறக்கப்பட்ட, பாட்னாவின் தோம் சமூகம்

"கஹர் பர்பா தா [அது ஒரு பேரழிவு, சர்வநாசம்]," என்று விசித்திரமான பெயரைக் கொண்ட டைம் பாஸ் நினைவு கூர்கிறார். "பஹுத் லாஷ் ஜலாயா தா. கிந்தி கே பஹார் ஹோ கயா தா [கணக்கு வைத்துக் கொள்ள முடியாத அளவுக்கு அவ்வளவு உடல்கள் எரிந்தன]."

கங்கை நதிக்கரையில் அமைந்துள்ள பாட்னாவின் மிகப் பழமையான சுடுகாடான பான்ஸ் படித்துறை சுடுகாட்டில் கோவிட்-19 தாக்கி ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு பிறகு, 21 வயதான டைம் பாஸை கண்டுகொள்ள மறுபடி ஆளில்லை. பெருந்தொற்றின் போது அவரைத் தேடாதவர் யாருமில்லை. இப்போது அவர் நகரத்தில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல், இடம்பெயர்ந்து, வேலையிழந்து சுற்றித் திரிகிறார்.

வழக்கமான வேலையோ வருமானமோ இல்லாமல் காலம் கடத்தும் அவர், தனது பெயருக்கேற்றாற்போல், டைம் பாஸ் வாழ்க்கை வாழ்கிறார்.

ஆனால், அந்தப் பெயர் அவருக்கு அதனால் வரவில்லை. அது அவருடைய மாமா ஜுக்னு ராம் செய்த வேலை. அவர் பிறந்த சமயத்தில், ஜுக்னு ராம், சன்னி தியோல் படம் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பியிருந்தார். வீட்டில் உள்ள பெண்கள் அவர் சும்மா இருப்பதைப் பற்றிக் கிண்டல் செய்தபோது, ​​அவர் கிண்டலாக குழந்தைக்கு அந்த பெயரை சூட்டியுள்ளார்.

"இப்போது எந்த வேலை வந்தாலும் செய்கிறேன்," என்கிறார் டைம் பாஸ். "மெட்ரோவில் கழிப்பறைகளையும், சில நேரங்களில் சாக்கடைகளையும் சுத்தம் செய்கிறேன். அழுகிய பன்றியைத் தூக்குகிறேன். சில நேரங்களில் உரிமை கோரப்படாத உடலைத் தகனம் செய்கிறேன். குப்பைகளையும் சேகரிக்கிறேன்" என்று கிடைக்கும் வேலைகளை பட்டியலிடுகிறார்.

ஒவ்வொரு முறையும் இறந்த, அழுகிய, கைவிடப்பட்ட உடல்களை அகற்ற ஆள் வேண்டும் போது, டைம் பாஸ் தேடப்படுகிறார். ஒரு பிணத்தின் துர்நாற்றம் காற்றில் பரவினால், டைம் பாஸ் அழைக்கப்படுகிறார். ரயில் தண்டவாளத்தில் ஒரு உடல் சிதைந்து கிடந்தால், டைம் பாஸ் மீண்டும் அழைக்கப்படுகிறார். நகரத்தின் ஏதோ ஒரு மூலையில் ஒரு அடையாளம் தெரியாத உடல் கிடந்தால், ஒரு போலீஸ் ஜீப் அனுப்பப்படுகிறது. பின்னர் அவர் பிரேதப் பரிசோதனை அறைக்கு வெளியே காத்திருக்கிறார்.

அந்த வேலைக்கு பயிற்சி பெற்றவர் என்பதால் அவருக்கு அந்த அழைப்புகள் வருவதில்லை, மாறாக அவர் ஒரு தோம் என்பதால் வருகின்றன. தோம்கள், பீகாரில் மிகவும் நலிவடைந்த சமூகக் குழுக்களில் ஒன்றான மகாதலித்துகள். 2023 சாதி கணக்கெடுப்பின்படி, அவர்களின் எண்ணிக்கை மாநிலத்தின் 131 மில்லியன் மக்கள்தொகையில் வெறும் 0.20 சதவீதமான 2,63,512 மட்டுமே.

இந்து படிநிலையின் அடிமட்டத்தில் வாடும் இவர்கள், பெரும்பாலும் ஆதிக்க சாதிகளால் திணிக்கப்பட்ட, இறந்தவர்களைப் பராமரிக்கும் வேலை அல்லது சுகாதாரப் பணி போன்ற தொழிலில் சிக்கியுள்ளனர்.

"சாத் பஜே சே காட் பர் பைத் ஜாதா ஹை கி ககானி பாடி ஆவே, கோயி குத்தா ஆவே, கோயி பச்சா ஆவே [காலை 7 மணி முதல் சுடுகாட்டில் அமர்ந்து, சடலத்திற்காகவோ, இறந்து அழுகிய நாய்க்காகவோ, அல்லது மருத்துவமனையில் இறந்த குழந்தைக்காகவோ, அடக்கம் அல்லது தகனம் செய்ய காத்திருக்கிறேன்]," என்கிறார் டைம் பாஸ். அவர் எங்களிடம் மகதி (மகாஹி என்றும் உச்சரிக்கப்படுகிறது) மொழியில் பேசுகிறார்.

சில சமயங்களில் 200, சில சமயங்களில் 300, அதிகபட்சம் 500 ரூபாய் என ஒவ்வொரு வேலைக்கும் அவருக்கு சொற்பக் கூலிதான் கிடைக்கிறது. எல்லா வேலைகளையும் அவர் வெறும் கைகளால்தான் செய்கிறார்.

நம் நிருபர் அவரை மே 9, 2021 அன்று முதன்முதலில் சந்தித்தபோது, ​​அவர் பதின்ம வயதை கடந்து 5 அடி 2 அங்குல உயரத்தில், கவலையற்ற மெலிந்த ஒருவராக இருந்தார். ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஏப்ரல் 21 அன்று, நாங்கள் அவரை மீண்டும் சந்தித்தோம். ஒரு அங்குலம் கூட வளர்ந்திருக்கவில்லை. தன்னை விட இரண்டு வயது இளைய காஜலை திருமணம் செய்திருந்தார். இப்போது அவருக்கு லட்சுமி, ராக்கி என இரண்டு குழந்தைகள் உள்ளனர்.

நாங்கள் அவரை சந்திக்க சென்ற போது, ​​பான்ஸ் (மூங்கில்) படித்துறையின் எழுத்தர் பிரிவின் திறந்த வராந்தாவின் ஒரு மூலையில் 'டைம் பாஸ்' அமர்ந்திருந்தார். வெப்பநிலை: 40 டிகிரி செல்சியஸ்.

சுடுகாட்டின் சுவர்கள் புதிதாக பூசப்பட்டிருந்தாலும், அதற்கு கீழே, “கோவிட் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் இறுதிச் சடங்குகள் இலவசமாக செய்யப்படுகின்றன,” என எழுதப்பட்டிருந்தது கொரோனா வைரஸ் கால பாதிப்பை நினைவூட்டியது.

அவருக்கு மேலே சுழன்ற மின்விசிறியில் சூடான காற்றுதான் வீசுகிறது. அருகில், தோம் குழுவினர் அதே சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் ஒரு மரப்பலகையில் அரைத் தூக்கத்தில் படுத்து, வேலைக்காகக் காத்திருக்கின்றனர். கடந்த பதினைந்து நாட்களாக, டைம் பாஸுக்குத் செலவை சமாளிக்கும் அளவுக்கு போதுமான வேலை கிடைக்கவில்லை. "கபி கபி பூகே பீ சூட்னே பட் ஜாதா ஹை [சில நேரங்களில், பசியோடு தூங்க வேண்டியிருக்கிறது]," என்கிறார் அவர்.

ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, டைம் பாஸும் மற்ற தோம்களும் இதே இடத்தில், இறந்தவர்களுக்கு மத்தியில் சாப்பிட்டு, தூங்கி, நடந்து, ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். இரவும் பகலும் சிதைகள் எரிந்தன, வரிசைகள் மிகவும் நீளமாகி, காத்திருக்கும் நேரம் பன்னிரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக ஆனது. கோவிட் தொற்றால் அதிக எண்ணிக்கையில் இறந்து போயிருந்தனர். சில சமயங்களில், ஒரே ஆம்புலன்ஸில் மூன்று சடலங்கள் கூட வந்துள்ளது.

பாட்னா மாநகராட்சியால் (பிஎம்சி) பான்ஸ் படித்துறையில் பணியமர்த்தப்பட்ட 14 தோம்களும் பள்ளிப் படிப்பை பாதியில் விட்டவர்கள். பலர் இரண்டாம் அல்லது மூன்றாம் வகுப்பிலேயே படிப்பை நிறுத்திவிட்டனர். எவருமே நடுநிலைப் பள்ளியைத் தாண்டவில்லை. ஒரு சமூகத்துக்கு தேவையான மிக அத்தியாவசியமான பணிகளில் ஒன்றை அவர்கள் செய்ய்தாலும், பெரும்தொற்று கொண்டு வந்த சடலங்களின் குவியலால் அவர்கள் நிலைகுலைந்து போயிருந்தனர்.

பாட்னா மாநகராட்சி, அவசரநிலை அடிப்படையில் மேலும் 14 தோம்களைப் பணியமர்த்தியிருந்தாலும், அந்த 56 கைகளும் போதவில்லை. பாட்னா மாநிலம், அதிக எண்ணிக்கையிலான கோவிட் பாதிப்புகளையும் இறப்புகளையும் பதிவு செய்து, மிகவும் மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட நகரமாக இருந்தது.

"தொடர்ந்து 24 மணி நேரம் பயன்படுத்தப்பட்டதால், மின்சார தகன இயந்திரங்கள் கூட பழுதடைந்தன," என்கிறார் 50 வயதான ராஜ் குமார். இதனாலேயே சுமார் 50 சதவீத தகனங்கள் விறகால் எரிக்கப்பட்டன. இன்று, மின்சார இயந்திர தகனங்கள் 80 சதவீதமாக உயர்ந்துள்ளது. 2017 முதல் படித்துறையில் பணியில் அமர்த்தப்பட்ட குமார், பதிவுகளின் தலைவராக உள்ளார்.

16 முதல் 40 வயது வரையிலான மேலும் 12 தோம்கள் பணியமர்த்தப்பட்டனர். இதனால் அவர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 40 ஆனது. அவர்கள் நகராட்சியால் பணியமர்த்தப்படவில்லை. மாறாக துயரத்தில் மூழ்கிய குடும்பங்கள் தோம் சமூகத்தை அணுகியதால், பணியமர்த்தப்பட்டனர். அந்தக் குடும்பங்கள் 1,000 முதல் 4,000 ரூபாய் வரை செலுத்தின. அது பின்னர் தகனம் செய்த நான்கு தகனப் பணியாளர்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்டது. இந்த 12 பேரில் எவரும் இதற்கு முன்பு இந்த வேலையைச் செய்ததில்லை. ஆனால், கொடூரமான இரண்டாவது அலையின் போது, ​​விறகு சிதை மற்றும் மின்சார தகனங்கள் இரண்டையும் செய்யும்படி திடீரெனத் தள்ளப்பட்டனர்.

பெருந்தொற்றின் உச்சக்கட்டத்தில் மற்றவர்கள் செய்ய அஞ்சிய ஒரு காரியத்தைச் செய்ய, பான்ஸ் படித்துறையின் மிக இளைய மற்றும் புதிய பணியாளர்களில் ஒருவர் முன்வந்தார். அது கோவிட்-19 தொற்றால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவரின் உடலைத் தகனம் செய்வது. அடுத்து, மற்ற 11 பேரும் அவரைப் பின்பற்றினர்.

வைரஸால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு இளம் பெண்ணின் சடலம் தான், அவர் செய்த முதல் தகனம். அவள் எப்படி இருந்தாள் என்றோ, அவளுடைய வயது என்ன என்றோ அவருக்கு நினைவில்லை. அந்த உடல் வெள்ளை நிற பிளாஸ்டிக்கால் சுற்றப்பட்டிருந்தது மட்டும் அவருக்கு நினைவிருக்கிறது. அவளின் உடலைத் தொடவும் பயந்து, அவளது குடும்பத்தினர் தகன எல்லையிலேயே அவளை விட்டுச் சென்றதை அவர் நினைவு கூர்கிறார். அவர்கள் சிறிது நேரம் அங்கேயே இருந்துவிட்டு, விடைபெற முடியாமல் புறப்பட்டுச் சென்றனர். இவர் தான் இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்து முடித்தார்.

டைம் பாஸ் மற்றும் மேலும் மூவர் சடங்குகளைச் செய்து, சிதையை மூட்டினர். பாதுகாப்பு உபகரணங்கள், கையுறைகள், முகக் கவசம் அல்லது N-95 முகக்கவசம் போன்ற எதுவும் இல்லாமல் இவை அனைத்தும் செய்யப்பட்டது.

"அது ஏசி [குளிரூட்டப்பட்ட அறையில்] இருப்பவர்களுக்குப் பொருந்தும்," என்று அவர் ஏளனமாகச் சொல்கிறார். முதல் அலையின் போது, ​​42 டிகிரி வெப்பத்தில் பாதுகாப்பு உபகரணங்களை அணிய முயன்ற தோம்கள், சில நிமிடங்களிலேயே வியர்வையில் நனைந்து மூச்சுத்திணறி கீழே விழ வழிவகுத்தது. விரைவில் கைவிடப்பட்ட அந்த உபகரணங்கள், பருவமழையின் போது மறுபயன்பாட்டிற்கு உட்படுத்தப்பட்டன.

இளம் வயதிலும், டைம் பாஸை மரணம் அச்சுறுத்தவில்லை. "முர்தா கே பீச் மே பால போஷாய ஹை, தோ மாயா கைசே லகேகா [இறந்தவர்களுக்கு மத்தியிலேயே பிறந்து வளர்ந்தவர்களுக்கு, ஒரு சடலம் எப்படி பயத்தை கொடுக்கும்?]."

மேலும், ஜூன் 2021 வரை, ஒரு சடலத்தைத் தொடர்ந்து மற்றொன்று, மற்றொன்று, மற்றொன்று எனத் தொடர்ந்தது. அந்த 45 நாட்களில், டைம் பாஸ் ஒரு உண்மைக்குச் சாட்சியாக இருந்தார். அது இன்றுவரை அதிகாரப்பூர்வ புள்ளிவிவரங்களுக்குக் கீழே புதைந்து கிடக்கிறது.

இந்தியாவின் கோவிட்-19 இறப்பு எண்ணிக்கை அனைத்தும் தவறான புள்ளிவிவரங்கள், கடுமையான, விசித்திரமான, குறைவான கணக்கீடுகள் தான்.

இந்தியா, உலகில் இரண்டாவது அதிகபட்ச எண்ணிக்கையான, 45 மில்லியன் உறுதிசெய்யப்பட்ட கோவிட்-19 பாதிப்புகளைப் பதிவு செய்திருந்தது. அதிகாரப்பூர்வமாக, நமது இறுதி பெருந்தொற்று எண்ணிக்கையாக 5,33,847 கோவிட்-19 இறப்புகளுடன், மூன்றாவது அதிகபட்ச இறப்பு எண்ணிக்கையை நாம் பதிவு செய்தோம். இருப்பினும், உலக சுகாதார அமைப்பின் அறிக்கை ஒன்று, கோவிட்-19 உடன் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் தொடர்புடைய 4.7 மில்லியன் கூடுதல் இறப்புகளை இந்தியா சந்தித்ததாக மதிப்பிட்டுள்ளது.

"ஒரு சாதாரண நாளில், இங்கு 2 முதல் 5 ஈமச்சடங்குகள் நடைபெறும். கோவிட் காலத்தில், நாங்கள் தினமும் 70-80 ஈமச்சடங்குகள் நடந்தது. மேலும், மூன்று வார காலத்திற்கு தினமும் 100-105 ஈமச்சடங்குகள் நடந்தது," என்று பதிவுத் தலைவர் ராஜ் குமார் கூறுகிறார். இந்தக் கணக்கு, ஒவ்வொரு மாலையும் மாநிலத்தின் சுகாதார அறிக்கைகளில் காட்டப்பட்ட குறைந்த புள்ளிவிவரங்களுக்கு மாறானது.

ஒரு நூற்றாண்டு காலமாக, தனது குடும்பத்தின் நான்கு தலைமுறைகளில், தான் கண்டதைப் போன்ற ஒரு மரண எண்ணிக்கையை வேறு யாரும் கண்டதில்லை என்று டைம் பாஸ் கூறுகிறார்.

"பாப்-தாதா ஜிஸ்மே கட்டா ஹை, பேட்டா பீ உசி மே கதேகா [அப்பா-தாத்தாவின் வேலையை மகன்தான் தொடர்வான்]," என்று கூறும் டைம் பாஸ், சாதி அடிப்படையிலான இந்த வேலையைத் தன் மரபுரிமையாகப் பெற வேண்டியிருந்த விதியை விளக்குகிறார். அவரது சகோதரர்களான 25 வயதான ராம்ஜானே மற்றும் 23 வயதான ஷ்யாம் ஆகிய இருவரும் மற்ற சுடுகாடுகளில் பணிபுரிந்து வந்தனர், இப்போதும் பணிபுரிகின்றனர். அவருடைய 35 வயது சகோதரி கௌரி திருமணமாகி வேறொரு மாவட்டத்தில் வசித்து வருகிறார்.

அவரது பெற்றோர்களான பாரஸ் தோம் மற்றும் ஷீலா தேவி ஆகியோரும் பான்ஸ் படித்துறையில் இருந்தனர். பாரஸ், சுடுகாட்டுப் பணியாளராக இருந்தார். தகனத்திற்குப் பிறகு ஷீலா சேகரிக்கும் மீதமிருந்த குளிர்ந்த நிலக்கரி மற்றும் விறகுகளை சந்தையில் விற்று மூன்று முதல் ஐந்து ரூபாய் வரை சம்பாதித்தனர். குடும்பச் செலவுகளைச் சமாளிப்பதற்காக ஷீலா மூங்கில் முறங்களையும் (பான்ஸ் கா சூட்) செய்து வந்தார். டைம் பாஸ் உட்பட அவருடைய பிள்ளைகள், அவருக்குப் பின்னால் வந்து, சுடுகாட்டைப் பெருக்குவதற்கும், பன்றிகளை வளர்ப்பதற்கும், மனித மலத்தைச் சுத்தம் செய்வதற்கும் உதவினர்.

ஆனால், தனது 16 வயதில், முதல் தகனத்தைச் செய்ய முன்வந்த அந்தத் தருணத்தில், டைம் பாஸ் ஒரு எதிர்பாராத கோவிட் களப்பணியாளராக உருவெடுத்தார். கொரோனா வைரஸைச் சுற்றியிருந்த அச்சத்தாலும் களங்கத்தாலும் கைவிடப்பட்டவர்களுக்கு, மரணத்தில் கண்ணியத்தை வழங்கினார். அபாயகரமானதென்றாலும் அவர் ஏற்றது ஒரு வீரமிக்கப் பாத்திரம். ஆனால், அது தேசிய கோவிட் வரலாற்றில் இடம்பிடிக்கவில்லை. அவரது கதை தோம் சமூகத்திற்குள் வாய்மொழியாக நிலைத்திருக்கிறது. ஆனால் மற்ற சமூகத்தால் மறக்கப்பட்டுவிட்டது

பல மாதங்களுக்குப் பிறகு, கோவிட் அலை இறுதியாகத் தணிந்தபோது நகராட்சியில் பணிபுரிந்த தோம்களுக்கு 4,500 ரூபாய் கௌரவ ஊதியம் வழங்கப்பட்டது. சுதந்திர தினத்தன்று அவர்களுக்கு வாழ்த்து தெரிவிக்கப்படும் என்று கூறப்பட்டதுடன், ஆகஸ்ட் 15 அன்று பாட்னாவின் காந்தி மைதானத்தில் நடைபெறும் விழாவிற்கு அழைப்பும் விடுக்கப்பட்டது. ராஜ் குமார் மற்றும் முக்கியமாக எழுத்தர்களான மற்ற மூன்று பணியாளர்கள் அந்த விழாவில் கலந்துகொண்டனர். ஆனால் கௌரவிக்கப்படாமலேயே திரும்பினர்.

"ஒருவேளை நாங்கள் கதாநாயகர்கள் அல்லாது, வில்லன்களாக இருந்திருக்கலாம். ஏனெனில் கோவிட் என்பது பெரும்பாலும் மரணங்களின் காட்சியாகவே இருந்தது," என்று குமார் இப்போது அந்த அழைப்பைப் பற்றி நகைச்சுவையாகக் கூறுகிறார்.

டைம் பாஸ் அந்த 4,500 ரூபாய் கௌரவ ஊதியத்தை ஒருபோதும் பெறவில்லை. அரசால் அவருக்கு வாழ்த்தும் தெரிவிக்கப்படவில்லை. உலகம், பெருந்தொற்று ஆண்டுகளிலிருந்து மேலும் விலகிச் செல்லும்போது, ​​கோவிட் காலங்களைப் பற்றிய தேசத்தின் விவரிப்புகளிலிருந்து அவரது பணியும் மெதுவாக மறக்கடிக்கப்படுகிறது.

அவர் 200-க்கும் மேற்பட்ட கோவிட் உடல்களைத் தகனம் செய்ததாகவும், அதன் மூலம் 70,000 முதல் 1 லட்சம் ரூபாய் வரை சம்பாதித்ததாகவும் மதிப்பிடுகிறார். அந்தப் பணமும் இறந்தவர்களின் குடும்பத்தினரிடமிருந்து வந்ததுதான்.

"கையோன் மெய்ன் தோ பில்லு பி பட் கயா தா [சில உடல்கள் மிகவும் மோசமாக அழுகிய நிலையில், பூச்சிகள் ஊர்ந்த வண்ணம் வந்தன]," என்கிறார் அவர். சில சமயங்களில், பிணத்துடன் யாரும் இருக்கவில்லை. அவற்றிலிருந்து நான் கொலுசுகளையும் கால் மோதிரங்களையும் எடுத்தேன்.

"பின்னர் அவற்றை 9,000 ரூபாய்க்கு விற்றேன்," என்று அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். பணம் வந்த வேகத்திலேயே மறைந்துவிட்டது. அவர் 13,000 ரூபாய்க்கு ஒரு பழைய ஸ்கூட்டரை வாங்கினார். ஆனால் சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அதன் இன்ஜினைப் பழுதுபார்க்க வேண்டியிருந்தபோது அதை மறுபடிம் விற்றுவிட்டார். பிறகு ஒரு ஸ்மார்ட்போனையும், சில புதிய ஆடைகளையும் வாங்கியுள்ளார். அந்தக் கொடூரமான காலத்தில், அன்றாட செலவும் பயணச் செலவும் கடுமையாக இருந்தன. அதிவேகமாக வந்த கார் மோதி கால் முறிந்த தன் தந்தை பாரஸின் மருத்துவச் செலவுகளுக்காக, அவர் தன் பன்றியையும் அதன் நான்கு குட்டிகளையும் 19,000 ரூபாய்க்கு விற்றுள்ளார். வழக்கமான விலையை விட இருமடங்கு விலை கொண்ட பருப்பு-சாதம் உணவுகளுக்கு அவர் செலவு செய்ய வேண்டி இருந்தது. பிணங்களின் குமட்டும் துர்நாற்றத்திலிருந்து தப்பிக்கவும், வேலையை சகித்துக் கொள்ளவும், அதில் ஒரு பகுதியை மஹுவா (மஹுவா பூவிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் நாட்டு மது) அருந்துவதற்காகச் செலவிட்டுள்ளார். அவரது தாய் 2023-ல் இறந்துவிட்டார்.

இந்த ஆண்டு ஏப்ரல் 30 அன்று, பாட்னாவில் மழை பெய்யத் தொடங்கியபோது, ​​கார்டனிபாக் பகுதியில் உள்ள கச்சி தலாப் நீரில் மூழ்கியது. அது ஒரு நகர்ப்புற சேரி; டைம் பாஸ் மற்றும் அவரது தந்தை உட்பட இருபது குடும்பங்கள் அங்கு வசிக்கின்றன. இந்த ஆண்டு ஹோலி பண்டிகையின் போது, ​​டைம் பாஸின் மனைவி காஜல், அவர்களது இரண்டு குழந்தைகளையும் தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு அவரை விட்டுப் பிரிந்து சென்றுவிட்டார். அவர் தற்போது நாட்டு மது விற்கும் ஒருவருடன் வாழ்ந்து வருகிறார். இப்போது டைம் பாஸும், அவரது தந்தையும் மட்டுமே ஒன்றாக வாழ்கின்றனர். வடிகால்கள், அசுத்தமான குளங்கள் மற்றும் குப்பைக் குவியல்களுக்கு அருகில் தோம்களின் கிராமங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. வெள்ளப்பெருக்கும், மக்களை வெளியேற்றும் நடவடிக்கைகளும், இங்கு சர்வ சாதாரணம். அதுமட்டுமின்றி, தாழ்வான அரசு நிலங்களைக் கைப்பற்ற மாஃபியா கும்பல்கள் அவற்றுக்குத் தீ வைக்கும் வாய்ப்புகளும் உள்ளன.

"அரசு எங்களை ஒரு தோம் கானாவில் [குடியிருப்பு] குடியேற்றினால் நன்றாக இருக்கும்," என்று பாரஸ் தோம் பெருமூச்சு விடுகிறார்.

கச்சி தலாபில் நடந்த பல அரசியல் பேரணிகளில் இருந்து சேகரிக்கப்பட்ட பிளாஸ்டிக் தாள்களைக் கொண்டு கூரை வேயப்பட்டிருக்கும் இந்த 10x12 அடி குடிசையை, டைம் பாஸுக்காக பாரஸ் கட்டினார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தப் பகுதியில் குடியேறுவதற்கு முன்னர், டைம் பாஸ் சஜ்ஜு பாக் என்ற இடத்தில் வசித்து வந்தார். அங்கு நடந்த இடிப்பு நடவடிக்கையால் அவர் இடம்பெயர்ந்தார். அதற்கு பிறகு அவருக்கு வேலையும் கிடைக்கவில்லை.

வேறு வழியின்றி, டைம் பாஸ் மற்றும் அவரது உறவினர் மங்ரு தோம் ஒரு கட்டுமானத் தளத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்தனர். "நாள் முழுவதும் செங்கற்களைத் தூக்கினோம், எங்கள் சாதியைப் பற்றி மேலாளருக்குத் தெரிந்தவுடன், எங்களுக்கு வேலையும் கூலியும் மறுக்கப்பட்டது," என்று அவர் குற்றம் சாட்டுகிறார். இதற்கு முன்பு, டைம் பாஸ் ஈமைச் சடங்குகளைத் தாண்டி பல வேலைகளை செய்திருக்கிறார். சில சமயங்களில் தினக்கூலித் தொழிலாளியாகவும், திருமணக் கூடாரங்களை அமைப்பவராகவும், திருமண ஊர்வலத்தின் போது விளக்குகளை ஏந்திச் செல்பவராகவும், திருமணச் சடங்குகளுக்குப் பிறகு பாத்திரங்களைத் தேய்த்துக் கழுவுபவராகவும் கூட பணியாற்றியுள்ளார்.

"தோம் அடையாளத்தை மறைத்தால் மட்டுமே வேலை கிடைக்கும்," என்று அவர் விளக்குகிறார். 27 லட்சம் மக்கள் வசிக்கும் பெரிய நகரம், அடையாளத்தை ஆராயாமல், அல்லது மறைக்கக்கூடிய ஒரு புகலிடமாக, ஓரளவு அமைகிறது.

"ஒரு கிராமத்திலோ அல்லது சிறிய பகுதியிலோ, எல்லோருக்கும் எல்லோரையும் தெரிந்திருக்கும். அங்கு ஒரு தோமிற்கு இந்த வகையான தினக்கூலி வேலை கிடைக்க வாய்ப்பில்லை," என்கிறார் டைம் பாஸ்.

ஜமுய் மாவட்டத்தின் சிகந்திரா கிராமத்தைச் சேர்ந்தவரான, பதிவுத் தலைவர் ராஜ் குமார், தனது தந்தை அவரைப் பள்ளிக்கு அனுப்புவதில் உறுதியாக இருந்ததால், சிதை மற்றும் சாம்பலிலிருந்து தப்பித்துள்ளார். குமார் இறுதியில் உயிரியலில் பட்டம் பெற்றார். இது அவரது சமூகத்தில் ஒரு அரிய சாதனையாகும்.

"என் தாத்தாவின் தலைமுறையில், தோம்கள் ஒரு ஆதிக்க சாதியினர் வீட்டைக் கடந்து செல்லும்போது, தங்கள் செருப்புகளைத் தலையில் வைத்து தலைவணங்கி செல்வார்கள்," என்கிறார் குமார்.

அடுத்த தலைமுறைக்கு நிலைமை சற்றே மாறியுள்ளது. “என் தந்தையின் காலத்தில், ஒரு உயர் சாதி நபர் நடந்து செல்வதைப் பார்த்தவுடன் கட்டில் அல்லது நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து நிற்க வேண்டும். குவளையில் கூட தண்ணீர் குடிக்க அனுமதி இருக்கவில்லை. உள்ளங்கையில் ஊற்றி தான் குடிப்போம்," என்கிறார் குமார். 1990-களில் லாலு பிரசாத் யாதவ் ஆட்சிக்கு வந்தபோது, குறிப்பிடத்தக்க சிறிய மாற்றம் உருவாகத் தொடங்கியது.

"நாங்கள் பள்ளிக்குச் செல்லவாவது ஆரம்பித்தோம். ஆனால், தோம்கள், முசஹர்கள் மற்றும் சாமர்கள் (அனைவரும் பட்டியல் சாதியினர்) பொதுப் பிரிவு மாணவர்களிடமிருந்து பிரித்து தனியாக அமர வைக்கப்பட்டனர்,” என்று வகுப்பறையில் நிலவிய பாகுபாட்டை நினைவுகூர்கிறார்.

டைம் பாஸ் அதிலிருந்து விடுபட பல்வேறு வழிகளைக் கண்டறிந்துள்ளார். பள்ளி அல்ல, மாறாக தனது ஸ்மார்ட்போனில் பயன்படுத்திய சமூக ஊடகங்களே அவருக்கு அதிலிருந்து வெளியேறும் வழியாக அமைந்தது.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆதார் அட்டை வழங்கப்பட்ட போது, ​​அவரது முதல் எதிர்ப்பு வெளிப்பட்டது. அவரது பெயரை அவர் மாற்றினார். இது பல தலித்துகளுக்கு ஒரு பெரும் பிரச்சனையாக இருக்கின்றது. தனது அத்தைக்கு வழங்கப்பட்ட பொய்யர் என பொருள்படும் 'லூச்சி தேவி'யை அவர் நினைவுகூர்கிறார். அவரது இரண்டு மாமாக்களின் பெயர்கள் அகேலா (தனிமை) மற்றும் பிமாரி (நோய்) என்பதும் இதில் அடங்கும். ஆனால் டைம் பாஸ், அதை மாற்றி, ரோஹித் குமார் என்று ஆனார்.

பின்னர் ஸ்மார்ட்போன் வந்தது. அது ஒரு பகட்டான விஷயம் அல்ல, மாறாக தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்வதற்கான ஒரு வழி என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

கடந்த ஆண்டு, தனது தலைமுறையைச் சேர்ந்த மற்றவர்கள் செய்வது போல, ஆடலும் பாடலுமாக, அவர் இன்ஸ்டாகிராமில் இணைந்தார். அந்தத் தளத்தில் பதிவு செய்தது அவருக்கு ஒரு நிம்மதியாக இருந்தது.

“நான் ஒரு தோம் ஆளா என்று அது என்னிடம் கேட்கவில்லை.”